บทที่ 364 เป็นเพื่อนเที่ยว

หลินจื้อหย่วนหัวเราะเบาๆ "อะไรกัน หึงหรอกเหรอ"

"ใครหึงกันล่ะ คุณอยากจะไปหาใครก็ไปสิ เกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ" น้ำเสียงของเหยาเย่กลายเป็นเสียงสะอื้นไปเสียแล้ว

หลินจื้อหย่วนขยับเข้าไปใกล้ข้างหูเธอ แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ผมกับประธานหลินคนนั้นเคยเจอกันมาก่อนที่เก๋อกังน่ะ"

ประโยคนี้ราวกับมนตร์สะกด เหยาเย่หยุดดิ้นรนขัดขืนในทันที เธอหันขวับกลับมา เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "พวกคุณรู้จักกันเหรอคะ"

"ผมจำเธอได้ แต่เธอจำผมไม่ได้หรอก"