บทที่ 371 ลอบข้ามเฉินชาง

ในช่วงสองสามวันถัดมา เว่ยเหลาหู่และหลินต๋าวิ่งเต้นไปทั่วทุกหนทุกแห่ง เหนื่อยสายตัวแทบขาดราวกับสุนัข

เงินก้อนโตถูกหว่านโปรยออกไปอย่างต่อเนื่อง สถานที่จัดพิธีเปิดโครงการค่อยๆ ถูกเนรมิตขึ้นทีละน้อย จนเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

แม้จะเหน็ดเหนื่อยแสนสาหัส แต่เมื่อเว่ยเหลาหู่มองดูเวทีชั่วคราวที่สร้างขึ้นหน้าสำนักงานขาย ความรู้สึกภาคภูมิใจและพึงพอใจก็ผุดขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่

นี่ล้วนเป็นหยาดเหงื่อแรงงานของฉันทั้งนั้นเลยนะ!

ถึงจะลำบาก แต่ก็รู้สึกเติมเต็มจิตใจดีเหลือเกิน