บทที่ 382 บูรณะสุสานวีรชน

ใบหน้าของหลินจื้อหย่วนมืดครึ้มจนแทบจะหยดน้ำออกมาได้ เขาวางสายโทรศัพท์ลง แล้วพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่

ที่ฉันยอมพูดคุยปรึกษาหารือกับแกดีๆ ก็เพราะเรื่องเงินกู้หรอกนะ ในเมื่อให้เกียรติแล้วไม่รู้จักรับไว้ งั้นก็อย่ามาโทษกันก็แล้วกัน

เหยาเย่เห็นหลินจื้อหย่วนนั่งสูบบุหรี่อย่างอารมณ์เสียอยู่คนเดียว จึงเดินเข้าไปหาด้วยความห่วงใย "จื้อหย่วน หรือว่า..."

เธอยังพูดไม่ทันจบ หลินจื้อหย่วนก็ขยี้บุหรี่ทิ้งแล้วลุกขึ้นยืน "คุณหยุดพักสักสองสามวันเถอะ พอดีเลยไม่ได้กลับบ้านมาตั้งนานแล้วนี่ กลับไปเยี่ยมบ้านหน่อยสิ"

"จื้อหย่วน เวลาแบบนี้ฉันจะทิ้งคุณไปได้ยังไงคะ"