บทที่ 397 เก่งกาจเรื่องการเข้าสังคม

ฉันแอบปิดตาของคุณเอาไว้เบาๆ เพื่อให้คุณทายดูว่าฉันคือใคร ตั้งแต่แมรี่ ซันนี่ ไปจนถึงไอวอรี่ แต่กลับไม่มีชื่อของฉันเลยสักครั้ง...

ทันทีที่เสียงของหลี่ว์เยี่ยนเปล่งออกมา ก็ไพเราะเพราะพริ้งประดุจนกขมิ้นร้องก้องหุบเขา มวลวิหคร้องรับวสันตฤดู กลบเสียงของหลินจื้อหย่วนไปเสียสนิท มืออาชีพนี่มันต่างกันจริงๆ

เพลงหนึ่งเพลง ภายในห้องวีไอพี สะท้อนให้เห็นถึงผู้คนร้อยแปดพันเก้า

พวกชายแก่แต่ละคนสายตาราวกับมีตะขอเกี่ยว ทำเพียงแค่ปรบมือรัวๆ ก็พอแล้ว

ส่วนบรรดาสาวงามผู้เข้าประกวดเหล่านั้น กลับพากันเบ้ปาก แสดงท่าทีเหยียดหยามไม่แยแส