บทที่ 423 สั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ

ภายในบ้านชั้นเดียวหลังเล็กที่ซอมซ่อ พี่เถี่ยวางเหล้าและกับข้าวที่ตัวเองซื้อมาลงบนโต๊ะเตี้ยบนเตียงดิน จากนั้นก็นั่งขัดสมาธิลงอย่างไม่เกรงใจใคร ราวกับว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองก็ไม่ปาน

เหล้าขาวคำหนึ่ง เนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วคำหนึ่ง เสียงเคี้ยวอาหารดังจ๊อบแจ๊บของพี่เถี่ยทำเอาลี่ลี่ขยะแขยงจนคลื่นไส้แทบอาเจียน ถ้าทำได้ เธออยากจะเดินเข้าไปคว้ามีดทำครัวในห้องครัวมาฟันผู้ชายคนนี้ให้ตายไปเสียจริงๆ น่าเสียดายที่เธอไม่มีความกล้าพอ

หลังจากพี่เถี่ยกระดกเหล้าขาวเข้าปากคำโตอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว เขาก็ตบมือใหญ่ลงบนขอบเตียงดิน "ชุ่ยฮวา ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกเธอว่าลี่ลี่แล้ว ชื่อนี้ฟังดูทันสมัยดี มานี่สิ มาดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อย"

ลี่ลี่ยืนตัวลีบอยู่กลางห้อง ท่าทางอึดอัดทำตัวไม่ถูกเหมือนเด็กสาวที่ไม่ประสีประสาต่อโลก ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและรังเกียจอย่างสุดซึ้ง