บทที่ 431 อาหารมื้อสุดท้าย

ชิวเต๋อหรุ่ยไม่ได้ดื่มเหล้าและไม่ได้กินเนื้อสัตว์มานานมากแล้ว เขาจึงแทบจะอดใจรอไม่ไหว รีบยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอึกใหญ่ จากนั้นก็คว้าตะเกียบคีบเนื้อหัวหมูชุ่มมันชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

ชิวเต๋อหรุ่ยในเวลานี้ไม่หลงเหลือมาดของหัวหน้าแผนกเทคนิคแห่งโรงงานรีดร้อนอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เขาดูไม่ต่างอะไรกับตาแก่ตกอับคนหนึ่งเลย

เว่ยเชี่ยนเห็นเขากินอย่างเอร็ดอร่อย ก็คีบเนื้อหัวหมูใส่ชามให้เขาอีกชิ้น

ชิวเต๋อหรุ่ยเคี้ยวเนื้อหัวหมูไปได้สองคำ ก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เพราะนับตั้งแต่ที่เรื่องชู้สาวของพวกเขาสองคนถูกแฉจนจับได้ และต่างฝ่ายต่างก็หย่าขาดจากครอบครัวเดิมแล้วมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เว่ยเชี่ยนก็ไม่เคยทำหน้าดีๆ ใส่เขามานานมากแล้ว การกระทำของเว่ยเชี่ยนในวันนี้จึงทำเอาชิวเต๋อหรุ่ยรู้สึกดีใจระคนประหลาดใจเป็นอย่างมาก

"เชี่ยนเอ๋อร์ เธอวางใจเถอะ ความยากลำบากของพวกเราใกล้จะหมดไปแล้วล่ะ ผู้อำนวยการสวีถูกสั่งย้ายไปที่บริษัทเหมืองแร่แล้ว ฉันได้ยินมาว่าอีกไม่นานเขาจะได้ขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งของที่นั่นแล้วนะ ถึงตอนนั้นฉันจะไปหาเขา เห็นแก่ความสัมพันธ์แต่เก่าก่อน เขาจะต้องหาตำแหน่งงานดีๆ ให้ฉันทำได้อย่างแน่นอน ถึงเวลานั้น..." ชิวเต๋อหรุ่ยพูดพล่ามไม่หยุดปาก ในดวงตาทั้งสองข้างทอประกายความหวังที่ไม่ได้เห็นมานาน เขากำลังวาดฝันถึงอนาคตอันสวยหรู