บทที่ 51 ครูอาโออิ

บริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นดำเนินการอย่างรวดเร็ว ในวันที่สาม ทานากะ จิโร่ ผู้รับผิดชอบด้านเทคนิคคนใหม่ก็เดินทางมาถึงเซี่ยงไฮ้ ส่วนชิบุยะ เฮตะก็เก็บกระเป๋าและเดินทางกลับประเทศไปอย่างหงอยเหงา

บริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นติดต่อกับเจียวเล่อซานและคนอื่นๆ ใกล้ชิดกันมากขึ้น แทบจะแวะมาเยี่ยมเยียนทุกคืน

เจียวเล่อซานเองก็ติดต่อไปยังเก๋อกัง และส่งเอกสารประชาสัมพันธ์ของหงกั๋วกลับไปที่เก๋ออันด้วย

หลังจากที่ผู้บริหารของเก๋อกังได้อ่านเอกสารประชาสัมพันธ์ของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่น พวกเขาก็เกิดความสนใจในอุปกรณ์อันทันสมัยเหล่านี้ของหงกั๋วเป็นอย่างมาก

พวกเขาได้ส่งทีมงานด้านอุปกรณ์ไปเจรจากับทางหงกั๋วโดยเฉพาะ ทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงเบื้องต้นว่า หลังจากบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นเสร็จสิ้นภารกิจที่ฮู่กังแล้ว จะเดินทางไปยังเก๋ออันเพื่อเยี่ยมชมเก๋อกัง

เรื่องราวหลังจากนี้ไม่เกี่ยวข้องกับหลินจื้อหย่วนอีกต่อไป ชีวิตประจำวันของเขาเป็นระเบียบมาก ตื่นเช้ามาวิ่งจ๊อกกิ้ง จากนั้นก็ลงไปเรียนรู้งานที่แผนกช่าง ทุกวันอาทิตย์ก็ไปรับเหยาเย่ที่สถานีรถไฟ แล้วทั้งสองคนก็ไปแลกพันธบัตรรัฐบาลที่ธนาคารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ในเขตจิ้งอันด้วยกัน

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่สัปดาห์ เงินทุนในมือของหลินจื้อหย่วนก็พอกพูนขึ้นราวกับลูกบอลหิมะกลิ้ง เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็วจนถึงเก้าหมื่นหยวน

สาเหตุที่เงินทุนเพิ่มขึ้นเร็วขนาดนี้ ต้องยกความดีความชอบให้กับเหยาเย่

ช่องทางการรับซื้อพันธบัตรรัฐบาลของเหยาเย่นั้นแคบมาก จำกัดอยู่แค่เพื่อนร่วมงานในสถานีรถไฟเท่านั้น ไม่เหมือนกับหลินจื้อหย่วนและหลี่กังที่มีกลุ่มพนักงานเก๋อกังขนาดใหญ่คอยสนับสนุน ขอแค่มีเวลามากพอ พวกเขาก็สามารถรับซื้อพันธบัตรรัฐบาลได้ในจำนวนที่ต้องการ

หลังจากรับซื้อไปได้สองสามครั้ง พันธบัตรรัฐบาลในมือของเพื่อนร่วมงานที่สนิทกับเหยาเย่ก็ถูกขายไปจนหมดเกลี้ยง

เหยาเย่ไม่อยากทิ้งช่องทางหาเงินที่ดีแบบนี้ไป เธอจึงไปที่ตึกการเงินบริเวณหน้าสถานีรถไฟ ที่นั่นคล้ายกับลานจัตุรัสหน้าธนาคารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ในเขตจิ้งอัน เป็นแหล่งรวมตัวของกลุ่มคนที่เก็งกำไรเงินตราต่างประเทศ พันธบัตรรัฐบาล และพันธบัตรภายในองค์กรของเขตเก๋ออันตลอดทั้งปี

เหยาเย่รับซื้อพันธบัตรรัฐบาลจากคนกลุ่มนี้มาได้จำนวนหนึ่ง แน่นอนว่าราคาต้องแพงกว่าที่รับซื้อจากเพื่อนร่วมงานเล็กน้อย โดยใช้เงินประมาณแปดสิบถึงแปดสิบห้าหยวนในการซื้อพันธบัตรรัฐบาลมูลค่าหน้าตั๋วหนึ่งร้อยหยวน

ถึงแม้ต้นทุนจะเพิ่มขึ้น แต่ก็สามารถหาซื้อได้มากเท่าที่ต้องการ เหยาเย่จึงนำเรื่องนี้ไปบอกหลินจื้อหย่วน หลินจื้อหย่วนก็รีบโทรหาหลี่กังผู้เป็นพี่เขยทันที และบอกให้เขาไปซื้อพันธบัตรรัฐบาลที่ใต้ตึกการเงินทุกสัปดาห์

ด้วยเหตุนี้ หลี่กังจึงสามารถรับซื้อพันธบัตรรัฐบาลได้ตามจำนวนที่ต้องการทุกสัปดาห์ ถึงแม้อัตรากำไรจะลดลงจากสี่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์เหลือสามสิบกว่าเปอร์เซ็นต์ แต่ความถี่ในการซื้อขายกลับเพิ่มขึ้น และยอดรวมการซื้อขายก็ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง

เงินทุนสามหมื่นหยวนกลายเป็นสี่หมื่นหยวนภายในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ และสัปดาห์ถัดมาก็กลายเป็นห้าหมื่นสี่พันหยวน...

เมื่อเงินทุนเพิ่มขึ้น กำไรสุทธิจากการซื้อขายในแต่ละสัปดาห์ก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย จากตอนแรกหนึ่งหมื่นหยวน กลายเป็นสองหมื่นหยวน สามหมื่นหยวน...

จนทำให้ทุกครั้งที่หลินหนิงจิ้งได้รับเงินโอนจากน้องชายในแต่ละสัปดาห์ เธอถึงกับสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันไปหรือเปล่า

เงินเดือนของเธออยู่ที่เจ็ดสิบหกหยวนต่อเดือน ทำงานทั้งปีก็เพิ่งจะได้เก้าร้อยกว่าหยวน แต่ตอนนี้ในแต่ละสัปดาห์มีเงินผ่านมือเธอเป็นหลักหมื่นหลักแสนหยวน

เรื่องแบบนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยในยุคแปดศูนย์

หลินหนิงจิ้งกลัวว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงแค่ความฝัน และเมื่อตื่นขึ้นมาในวันหนึ่ง ทุกอย่างก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

เช้าตรู่อีกวันหนึ่ง หลินจื้อหย่วนเปลี่ยนมาสวมรองเท้าผ้าใบหุยลี่ แล้วเดินออกจากเรือนรับรอง

ที่หน้าประตู อาโออิ รัน ยังคงยืนรอเขาอยู่เหมือนเช่นเคย

หลินจื้อหย่วนยกแขนขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเรียกออกไปว่า "ครูอาโออิ"

พวงแก้มขาวเนียนดุจหยกของอาโออิ รัน ซับสีเลือดฝาดเล็กน้อย เธอกระทืบเท้าอย่างแง่งอน "คุณหลินคะ บอกไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกฉันว่าครู อาชีพของฉันคือล่ามต่างหากล่ะคะ"

หลินจื้อหย่วนทำมือเป็นสัญลักษณ์ตกลง "ไม่มีปัญหาครับ ครูอาโออิ"

อาโออิ รัน รู้สึกจนปัญญา

ทั้งสองคนวิ่งจ๊อกกิ้งด้วยกันทุกเช้าจนเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หลินจื้อหย่วนเริ่มเรียกเธอว่าครูอาโออิ อาโออิ รัน ประท้วงไปหลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล

หลังจากได้รู้จักมักคุ้นกันมานานกว่าหนึ่งเดือน อาโออิ รัน ก็ยิ่งเข้าใจในตัวหลินจื้อหย่วนมากขึ้น เธอพบด้วยความประหลาดใจว่า ผู้ชายชาวหัวกั๋วรูปหล่อคนนี้มีความรู้กว้างขวางมาก แถมยังพูดจาติดตลกมีอารมณ์ขัน คุยกับเขาแล้วไม่เคยรู้สึกเบื่อเลย

สิ่งนี้ได้ทำลายภาพลักษณ์เดิมๆ ในใจของอาโออิ รัน ที่เคยมองว่าผู้ชายหัวกั๋วมักจะแข็งทื่อและเคร่งขรึม ก่อนที่เธอจะมาหัวกั๋ว เธอคิดว่าประเทศนี้มีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล แต่กลับปิดประเทศและล้าหลัง ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็น่าจะไม่มีความรู้อะไรมากมาย หลินจื้อหย่วนได้เปลี่ยนความคิดที่ฝังรากลึกของเธอไปอย่างสิ้นเชิง

"คุณหลิน คุณเป็นผู้ชายหัวกั๋วที่พิเศษที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จักมาเลยล่ะค่ะ"

"ครูอาโออิ คุณก็เป็นครูที่ชอบออกกำลังกายที่สุดในบรรดาครูหลายๆ คนที่ผมรู้จักเหมือนกันครับ" หลินจื้อหย่วนพูดประโยคที่ทำเอาอาโออิ รัน ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกอีกแล้ว

"คุณหลิน คุณจะกลับเก๋ออันเมื่อไหร่คะ" ทั้งสองคนวิ่งเคียงข้างกันไปตามถนนสายเล็กๆ

เซี่ยงไฮ้ในเดือนสิงหาคม มีเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ในตอนเช้าตรู่เท่านั้นที่อากาศจะเย็นสบายขึ้นมาหน่อย ดังนั้นอาโออิ รัน จึงชอบช่วงเช้าของเซี่ยงไฮ้มากที่สุด

ยามเช้ามีสายลมเย็น มีหยาดน้ำค้าง และยังมีคุณหลินที่แสนจะน่าสนใจอยู่เสมอ

"เดิมทีกำหนดไว้ว่าจะเรียนจบตอนกลางเดือนตุลาคมครับ แต่ดูจากความคืบหน้าตอนนี้แล้ว น่าจะเสร็จก่อนกำหนดประมาณปลายเดือนกันยายน ครูอาโออิล่ะครับ พวกคุณจะไปเก๋ออันกันเมื่อไหร่"

อาโออิ รัน ตอบอย่างจริงจังว่า "งานของเราจะเสร็จสิ้นก่อนสิ้นเดือนนี้ค่ะ ท่านประธานสั่งให้พวกเรากลับประเทศไปก่อน เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมแล้วค่อยออกเดินทางไปเก๋ออัน ฉันเดาว่าน่าจะหลังเดือนตุลาคมไปแล้ว คุณหลิน ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะได้เจอกันอีกนะคะ"

"ได้เลยครับ ครูอาโออิ ถ้าคุณไปเก๋ออัน ผมจะเลี้ยงอาหารขึ้นชื่อของภาคอีสานอย่างสตูว์หมูตุ๋นเองครับ"

พอได้ยินคำว่าฆ่าหมู บนใบหน้าของอาโออิ รัน ก็ปรากฏความหวาดกลัวขึ้นมาจางๆ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลินจื้อหย่วนพูดถึงอะไร แต่ในฐานะล่าม เธอมีความหยิ่งทะนงในตัวเอง จะให้คุณหลินจับได้ว่าเธอไม่รู้เรื่องไม่ได้เด็ดขาด

ทั้งสองคนวิ่งห่างออกจากเรือนรับรองไปเรื่อยๆ จนมาถึงตลาดสดเล็กๆ แห่งหนึ่งใกล้กับฮู่กัง

พวกเขาทั้งสองคนกินอาหารเช้าของเรือนรับรองจนเบื่อแล้ว ตั้งแต่หลินจื้อหย่วนค้นพบตลาดเช้าแห่งนี้ โลกก็ได้เปิดหน้าต่างแห่งความอร่อยของอาหารหัวกั๋วให้กับอาโออิ รัน

อาหารเช้าของคนหัวกั๋วนั้นอุดมสมบูรณ์มากจริงๆ มีทั้งซาลาเปาทอด เสี่ยวหลงเปา เต้าฮวย น้ำเต้าหู้ ซุปเลือดเป็ดวุ้นเส้น เครปจีน เกี๊ยวน้ำ...

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นอกจากวันที่ฝนตกฟ้าครึ้ม อาโออิ รัน ก็ไม่เคยกินอาหารเช้าที่เรือนรับรองอีกเลย นี่กลายเป็นความลับเล็กๆ ระหว่างเธอกับหลินจื้อหย่วนไปแล้ว

ไม่นานนัก ตรงหน้าของทั้งสองคนก็มีซาลาเปาทอดสองจาน และเต้าฮวยอีกสองชามวางอยู่

อาโออิ รัน กินไปยิ้มไป คีบตะเกียบเข้าปากอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงพริบตาเดียว ซาลาเปาทอดทั้งจานก็ถูกเธอจัดการจนหมดเกลี้ยง

จู่ๆ หลินจื้อหย่วนก็วางตะเกียบในมือลง แล้วจ้องมองเธอเขม็ง อาโออิ รัน รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"ครูอาโออิ ผู้หญิงหงกั๋วเขากินเก่งกันแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่าครับ" หลินจื้อหย่วนโพล่งประโยคนี้ออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาอาโออิ รัน โกรธจัดจนแทบอยากจะเอาเต้าฮวยในชามคว่ำรดหัวเขาให้รู้แล้วรู้รอด

"คุณหลินคะ คุณทำแบบนี้มันเสียมารยาทมากเลยนะคะ ถ้าคุณไม่แก้ไขล่ะก็ วันข้างหน้าคงหาแฟนได้ยากแน่ๆ ค่ะ"

"ครูอาโออิ ถ้าคุณไม่เปลี่ยนปริมาณการกินของคุณ ผมว่าคุณก็น่าจะหาแฟนยากเหมือนกันนะครับ" หลินจื้อหย่วนตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ทำเอาอาโออิ รัน โกรธจนเถียงไม่ออก ถึงแม้เธอจะเป็นล่ามภาษาจีน แต่ยังไงก็สู้ฝีปากคมคายของหลินจื้อหย่วนที่พูดภาษาแม่ของตัวเองไม่ได้อยู่ดี

แทบจะทุกครั้ง อาโออิ รัน มักจะถูกหลินจื้อหย่วนกวนประสาทจนพูดไม่ออกเสมอ

ฉันไม่อยากเจอหน้าคุณหลินจอมกวนประสาทคนนี้อีกแล้ว อาโออิ รัน แอบสาบานในใจแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง

แต่วันต่อมา เธอก็มักจะไปยืนดักรออยู่ที่หน้าประตูเรือนรับรองราวกับถูกผลักไส เพื่อเฝ้ารอที่จะได้เห็นร่างอันคุ้นเคยนั้นอีกครั้ง

ผู้ชายคนนี้ได้ทำให้ทริปหัวกั๋วที่เธอคิดว่าคงจะแสนธรรมดา กลายเป็นทริปที่มีสีสันและน่าตื่นเต้นขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ