บทที่ 52 เป็นนักเลงสักวันก็ต้องชดใช้

เดือนสิงหาคมคือเดือนที่ร้อนระอุที่สุดในรอบปีของเก๋ออัน

เพื่อขับไล่คลื่นความร้อนระอุ ฟลอร์เต้นรำสโมสรอุปกรณ์การรถไฟได้ติดตั้งพัดลมตัวใหญ่ไว้ทั้งสี่มุม พัดลมทั้งสี่ตัวถูกเปิดเบอร์แรงสุด ลมพัดกระโชกแรงเข้าสู่กลางฟลอร์เต้นรำ พัดชายกระโปรงของบรรดาสาวๆ ให้ปลิวไสวไปมา ดูเซ็กซี่เย้ายวนใจไปอีกแบบ

จ้าวชิ่งโอบเอวคอดกิ่วของเสี่ยวเถาหง ขยับร่างกายไปตามจังหวะเสียงเพลง

เพียงก้มหน้าลง จ้าวชิ่งก็จะได้เห็นดวงตาคู่สวยที่ส่งสายตาหวานเชื่อมของเสี่ยวเถาหง ทำเอาหัวใจของเขาเตลิดเปิดเปิงไปไกลอีกครั้ง

นังแม่มดน้อยคนนี้ ช่างรับมือยากเสียจริง ถึงแม้จะยอมออกมาเต้นรำด้วยกันหลายครั้งแล้ว แต่พอเอ่ยปากชวนกลับไปด้วยกันทีไร เสี่ยวเถาหงก็ปฏิเสธเสียงแข็งทุกที ทำเอาจ้าวชิ่งร้อนรุ่มกระวนกระวายใจไปหมด

"พี่จ้าว เรื่องคราวที่แล้วที่คุยกันไว้พี่พิจารณาไปถึงไหนแล้วคะ ญาติฉันเขารอฟังคำตอบอยู่นะคะ..." ประโยคสุดท้าย เสี่ยวเถาหงจงใจลากเสียงยาว พร้อมกับขยับเรือนร่างเย้ายวนไปมาสองสามครั้ง

เสื้อผ้าฤดูร้อนก็บางเบาอยู่แล้ว จ้าวชิ่งรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง แทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว

"เสี่ยวเถาหง ไม่ใช่พี่ไม่อยากช่วยนะ แต่ห้างสรรพสินค้าเยาวชนเป็นห้างของรัฐ สินค้าที่ไม่มีที่มาที่ไปชัดเจนเอาเข้าไปขายไม่ได้หรอก น้องอย่าทำให้พี่ลำบากใจเลยนะ"

"พี่จ้าว สินค้าของญาติฉันก็มีที่มาถูกต้องนะคะ เป็นสินค้าจากปักกิ่ง เอกสารทุกอย่างก็มีครบ พี่ช่วยหน่อยเถอะนะคะ!" เสี่ยวเถาหงขยับตัวยั่วเย้าอีกสองสามที

"จริงเหรอ" จ้าวชิ่งเริ่มลังเล

"ตามฉันมาสิคะ!" เสี่ยวเถาหงยื่นมือเล็กๆ อ่อนนุ่มดึงจ้าวชิ่งออกจากฟลอร์เต้นรำ

"นี่ไง ดูสิคะ!" เสี่ยวเถาหงรับซองเอกสารมาจากมือเว่ยเหล่าหู่ แล้วยัดใส่มือจ้าวชิ่งอย่างแง่งอน

จ้าวชิ่งเปิดออกดู ก็เห็นใบอนุญาตประกอบกิจการระบุชื่อ 'โรงงานเสื้อผ้าเว่ยหง ปักกิ่ง' พร้อมตราประทับสีแดงสดประทับอยู่เด่นหรา

เว่ยเหล่าหู่ก้าวไปข้างหน้า ยิ้มประจบประแจง "น้องจ้าว ลองดูสิ เอกสารทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมายแน่นอน" จากนั้นเขาก็ลดเสียงลงกระซิบ "ทางนั้นบอกมาว่า ถ้าน้องจ้าวยอมช่วย เขาจะแบ่งกำไรสุทธิให้สามสิบเปอร์เซ็นต์เพื่อเป็นการตอบแทน"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เว่ยเหล่าหู่กับเสี่ยวเถาหงพูดเรื่องนี้กับจ้าวชิ่ง เขาเป็นพนักงานจัดซื้อมาหลายปี มีหรือจะไม่รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้

เขามั่นใจเลยว่าใบอนุญาตประกอบกิจการที่อยู่ในมือนี่ เว่ยเหล่าหู่ต้องเป็นคนทำปลอมขึ้นมาแน่ๆ แต่พอได้ยินว่าเว่ยเหล่าหู่จะแบ่งกำไรสุทธิให้ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ จ้าวชิ่งก็เริ่มหวั่นไหว

เขาต้องการเงินมากจริงๆ

เล่นพนัน จีบหญิง เที่ยวเตร่ มีอะไรบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน

ลำพังแค่เงินเดือนน้อยนิดของเขามันจะไปพออะไร ถึงแม้จะได้เงินใต้โต๊ะจากการจัดซื้อบ้าง แต่มันก็ถมหลุมดำแห่งการกินดื่มเที่ยวเล่นของเขาไม่เต็มหรอก

พอเว่ยเหล่าหู่เห็นสีหน้าของจ้าวชิ่ง ก็รู้ทันทีว่ามีหวัง "น้องจ้าว ฉันกล้ารับประกันเลยนะว่าเสื้อกันลมรุ่นนี้ต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ที่ปักกิ่ง แค่เสื้อกันลมรุ่นนี้รุ่นเดียว ก็ขายไปได้ตั้งสองหมื่นกว่าตัวแล้ว เก๋ออันประชากรไม่เยอะเท่าปักกิ่ง ตีซะว่าเราขายได้สักห้าพันตัว กำไรตัวละห้าสิบหยวน ก็จะเป็นเงินสองแสนห้าหมื่นหยวน แบ่งสามสิบเปอร์เซ็นต์ก็คือเจ็ดหมื่นห้าพันหยวนเลยนะน้องจ้าว นี่ไม่ใช่เงินก้อนเล็กๆ เลยนะ"

พอได้ยินตัวเลขเจ็ดหมื่นห้าพันหยวน หัวใจของจ้าวชิ่งก็เต้นโครมครามขึ้นมาทันที

"ตกลง พรุ่งนี้นายเอาเสื้อกันลมมาให้ฉันดูเป็นตัวอย่างก่อนนะ แต่เราต้องตกลงกันก่อนนะว่า ห้างสรรพสินค้าเยาวชนเป็นห้างของรัฐ ถ้าเสื้อผ้าคุณภาพไม่ดี เราไม่รับเด็ดขาด"

เว่ยเหล่าหู่ดีใจจนเนื้อเต้น "น้องจ้าววางใจได้เลย คุณภาพเสื้อกันลมไม่มีปัญหาแน่นอน พรุ่งนี้ฉันจะให้เสี่ยวเถาหงเอาเสื้อไปให้ดู"

พูดจบ เขาก็ขยิบตาให้เสี่ยวเถาหง เสี่ยวเถาหงเข้าใจทันที รีบพูดเสียงหวาน "พี่จ้าว ที่นี่ร้อนจังเลย เราออกไปรับลมเย็นๆ ข้างนอกกันเถอะค่ะ!"

จ้าวชิ่งเข้าใจความหมายของคำว่า 'ออกไปรับลมเย็นๆ' ในทันที พอคิดถึงวิวทิวทัศน์อันงดงามภายใต้กระโปรงสีแดงของเสี่ยวเถาหง ขาของเขาก็อ่อนยวบไปหมด

ทั้งสองคนเดินอิงแอบกันออกจากฟลอร์เต้นรำไป เว่ยเหล่าหู่ยืนมองแผ่นหลังของพวกเขาจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมา "เสี่ยวกวงไปไหนแล้วล่ะ ไอ้เด็กบ้า นี่ยังคิดไม่ตกอีกเหรอ"

"พี่เสือ ไม่ใช่พี่เป็นคนบอกเหรอครับว่ากลัวพี่เสี่ยวกวงจะมาเกะกะ เลยไม่ให้เขามา" ลูกน้องตอบเสียงอ่อย

เว่ยเหล่าหู่ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเดือดดาล "ไอ้พวกไม่ได้ความ แค่เพื่อผู้หญิงคนเดียว ถึงตอนนี้ก็ยังคิดไม่ตกอีก ไอ้ขี้ขลาดเอ๊ย!"

ในห้องสลัวๆ ห้องหนึ่ง เสี่ยวกวงถูกมัดมือแขวนไว้กับโครงไม้ ปลายเท้าทั้งสองข้างต้องเขย่งขึ้นสุดถึงจะแตะพื้นได้ เป็นท่าที่ทรมานร่างกายไม่เบา

มองไกลๆ ดูแล้วเหมือนพระเยซูถูกตรึงกางเขนไม่มีผิด

ปึก!

หมัดหนักๆ ขนาดเท่ากระสอบทราย พุ่งกระแทกเข้าที่หน้าท้องของเสี่ยวกวงอย่างแรง

เสี่ยวกวงอ้าปากกว้าง พ่นน้ำย่อยพุ่งกระฉูดออกมา

คนที่ซ้อมเขา เล็งเป้าหมายได้แม่นยำและโหดเหี้ยมมาก ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกเจนจัดเรื่องการต่อสู้

เสี่ยวกวงหอบหายใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง แววตาเด็ดเดี่ยวไม่กลัวตายตอนที่เพิ่งถูกจับตัวมาหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวต่อความตายอย่างสุดขั้วหัวใจ

เพราะเขารู้ดีว่า เจ้าของหมัดที่ซ้อมเขาอยู่นี้ คือ เถี่ยเกอ นักเลงหัวไม้ชื่อดังแห่งเก๋ออัน

เถี่ยเกอ มีชื่อจริงว่า เฉินต้ายาน เป็นชาวหมู่บ้านต้ายิงผาน แถบชานเมืองเก๋ออัน เคยติดคุกคดีทำร้ายร่างกาย หลังจากพ้นโทษก็พาพรรคพวกกลุ่มหนึ่งยึดอาชีพขโมยเศษเหล็กประทังชีวิต ผู้คนจึงพากันเรียกเขาว่า เถี่ยเกอ

"ถะ...เถี่ยเกอ ผมไม่เคยไปล่วงเกินอะไรพี่เลยนะ ลูกพี่ผมคือเว่ยเหล่าหู่ พี่ช่วยไว้หน้าลูกพี่ผมหน่อยเถอะ..."

"เว่ยเหล่าหู่มันเป็นหมาตัวไหน มีหน้าอะไรให้กูต้องเกรงใจ..." เถี่ยเกออ้าปากด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด

จากนั้นก็ประเคนหมัดเข้าให้อีกหมัด คราวนี้เสี่ยวกวงโดนอัดซะจนอาเจียนเอาน้ำดีออกมาเลยทีเดียว

อูยยย...

ความเจ็บปวด ความหวาดกลัว ความอัปยศอดสู ความรู้สึกหลายๆ อย่างผสมปนเปกันไปหมด เสี่ยวกวงถึงกับร้องไห้โฮออกมา

ช่วงเวลาหลายเดือนที่ได้ติดตามเว่ยเหล่าหู่ เสี่ยวกวงรู้สึกว่านี่คือช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดในชีวิตของเขาแล้ว ได้วางก้ามข่มเหงผู้คน ทำตัวเป็นอันธพาลรังแกชาวบ้านไปทั่ว ใครขัดหูขัดตาก็เข้าไปซ้อม ใช้ชีวิตอย่างตามใจชอบสุดๆ

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งเขาจะต้องกลายมาเป็นฝ่ายถูกซ้อมเสียเอง

เป็นนักเลงสักวันก็ต้องชดใช้

เสี่ยวกวงหวาดกลัวจนตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง

เถี่ยเกอถ่มน้ำลายใส่หน้าเขาอย่างดูแคลน "สภาพหมาๆ อย่างมึงยังสะเออะมาเป็นนักเลง กลับไปดูดนมแม่ที่บ้านไป๊!"

เถี่ยเกอปล่อยหมัดเข้าให้อีกหมัด เสี่ยวกวงถูกชกจนตัวลอย ร่างกายงอคู้เป็นกุ้งฝอย ของเหลวสีเหลืองอ่อนไหลหยดลงมาตามง่ามขา

เถี่ยเกอมองเขาด้วยความตกตะลึง เอามือปิดจมูกแล้วถอยหลังไปหลายก้าว "โดนซ้อมจนเยี่ยวราดเลยเว้ย ไอ้กระจอกนี่มันอยู่รอดมาจนป่านนี้ได้ยังไงวะเนี่ย ฮ่าๆ!"

เถี่ยเกอแหงนหน้าหัวเราะลั่น ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังก็พากันหัวเราะร่วนตามไปด้วย

เสี่ยวกวงรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่น่าอัปยศอดสูที่สุดในชีวิต เมื่อก่อนเวลาดูหนัง เขามักจะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเหล่าวีรบุรุษในหนังอยู่เสมอ คิดว่าถ้าตัวเองถูกศัตรูจับตัวไปทรมาน เขาจะต้องเก็บความลับไว้ให้มิด ยืดอกเดินเข้าลานประหารอย่างห้าวหาญ ก่นด่าศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว แล้วพลีชีพอย่างสมเกียรติ

แต่พอเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับตัวเองจริงๆ เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะขี้ขลาดตาขาวและกลัวตายได้ขนาดนี้ ความจริงกับความฝันมันช่างห่างไกลกันลิบลับเสียเหลือเกิน

เสี่ยวกวงร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหล ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เถี่ยเกอ พี่บอกผมหน่อยเถอะว่าพี่จับผมมาทำไม"

"จับมึงมาทำไมน่ะเหรอ" เถี่ยเกอหยิบกระบองตำรวจที่เพิ่งค้นเจอจากตัวเสี่ยวกวงขึ้นมา แสยะยิ้มเย็นชา "กูขอถามหน่อย กระบองตำรวจอันนี้มึงได้มาจากไหน"

เสี่ยวกวงเข้าใจกระจ่างในทันที

นี่คือการแก้แค้นของพานกั๋วหลง เป็นนักเลงสักวันก็ต้องชดใช้จริงๆ ด้วย

เสียงประตูห้องดังขึ้น ชายคนหนึ่งที่ต้องใช้ไม้ค้ำยันพยุงตัวเดินเข้ามา

"หัวหน้าพาน ทำไมถึงมาด้วยตัวเองล่ะครับ ไอ้อ่อนนี่ไม่เห็นต้องรบกวนให้คุณมาจัดการเองเลย" เถี่ยเกอที่เมื่อกี้ยังทำหน้าถมึงทึงใส่เสี่ยวกวงอยู่เลย พอเห็นพานกั๋วหลง คิ้วทุกเส้นก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจงทันที

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ชายที่อยู่ตรงหน้านี้คือลูกชายคนโตของพานตงเป่าแห่งโรงงานกากแร่นี่นา ลูกน้องของเขาหลายคนก็ต้องพึ่งพาโรงงานกากแร่หากินอยู่นี่

เพราะงั้น พอพานกั๋วหลงสั่งให้เขาไปจับตัวเสี่ยวกวง เถี่ยเกอก็เลยรับปากทันทีโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

พานกั๋วหลงค่อยๆ เดินเข้ามาหาเสี่ยวกวงโดยมีหม่าเอ้อร์ ผู้รอบรู้แห่งวงการนักเลงเก๋ออันคอยประคอง เขาแย่งกระบองตำรวจมาจากมือเถี่ยเกอ บนใบหน้าปรากฏแววตาโกรธเกรี้ยวอย่างสุดจะทน

เขาง้างกระบองตำรวจขึ้นฟาดเข้าที่หัวของเสี่ยวกวงเต็มแรง "ไอ้ลูกหมา กล้าลอบกัดกูจากข้างหลัง มึงร่อนหาที่ตายใช่ไหม กูจะถามมึงแค่ครั้งเดียว ใครใช้ให้มึงทำ"