บทที่ 53 วงการนักเลง

"เป็นลูกพี่ผม เว่ยเหล่าหู่..." เสี่ยวกวงพูดยังไม่ทันจบ พานกั๋วหลงก็เงื้อกระบองตำรวจฟาดเขาไปอีกที ตีจนเสี่ยวกวงร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือด

"กูกับเว่ยเหล่าหู่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้ากัน มันจะมาเล่นงานกูทำไม กูจะตีให้มึงเลิกตอแหลเลย"

"เลิกตีเถอะ เลิกตีเถอะครับ เป็นจ้าวชิ่ง เขาให้เงินพวกเรามาก้อนหนึ่ง..." เสี่ยวกวงร้องไห้โฮ สารภาพเรื่องราวทั้งหมดออกมาจนหมดเปลือก "จ้าวชิ่งบอกว่าพี่ไปยุ่งกับผู้หญิงของเขา"

"แล้วจ้าวชิ่งแม่งเป็นใครอีก กูไม่เคยได้ยินชื่อ" พานกั๋วหลงเงื้อมือขึ้นจะตีอีก ตอนนี้เขาหมดความสนใจที่จะรู้ความจริงอะไรแล้ว เพราะในมุมมองของเขา เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงชัวร์ๆ เผลอๆ ผู้หญิงที่เขาไปจีบเมื่อช่วงก่อนหน้านี้อาจจะเป็นผู้หญิงของไอ้จ้าวชิ่งนี่ก็ได้

"อย่าตีครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะบอก ลูกพี่ผมเข้าหาจ้าวชิ่งก็เพื่อหาเงิน พ่อของจ้าวชิ่งเป็นรองผู้อำนวยการกรมการพาณิชย์ ส่วนตัวเขาเองก็เป็นพนักงานจัดซื้อของห้างสรรพสินค้าเยาวชน ลูกพี่ผมตัดเย็บเสื้อกันลมมาล็อตหนึ่ง กะจะอาศัยจ้าวชิ่งส่งเข้าไปขายในห้างสรรพสินค้าเยาวชน ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ จะทำเงินได้เป็นแสน..." เสี่ยวกวงเห็นกระบองตำรวจง้างขึ้นอีกครั้ง ในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเขาไม่สนอะไรอีกแล้ว อ้าปากแฉแผนการที่เว่ยเหล่าหู่วางแผนมาถึงสองเดือนออกมาจนหมดเปลือก

"เป็นแสนเลยเหรอ" ตัวเลขนี้ทำให้พานกั๋วหลงกับเถี่ยเกอหวั่นไหวได้จริงๆ

พานกั๋วหลงค่อยๆ ลดกระบองตำรวจในมือลง "ที่มึงพูดมาเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ"

"เรื่องจริงแน่นอนครับ ถ้าผมโกหกขอให้ครอบครัวผมตายโหงหมดเลย" เสี่ยวกวงสาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะเพื่อเอาชีวิตรอด

สีหน้าของพานกั๋วหลงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เงินตั้งแสนกว่าหยวน สิ่งล่อใจนี้มันช่างยิ่งใหญ่นัก เขาหันไปมองเถี่ยเกอ บังเอิญว่าเถี่ยเกอก็กำลังมองเขาอยู่พอดี ทั้งสองคนสบตากัน

"หัวหน้าพาน เรื่องนี้น่าลองทำดูนะ" ในแววตาของเถี่ยเกอเต็มเปี่ยมไปด้วยความโลภ แม้การขโมยเศษเหล็กจากโรงงานกากแร่จะเป็นอาชีพที่ทำเงินได้ แต่ก็ช้าและลำบาก จะไปหาเงินได้เร็วเท่ากับช่องทางหาเงินที่อยู่ตรงหน้านี้ได้อย่างไร

"งั้นก็ไปสืบเรื่องเว่ยเหล่าหู่กับไอ้จ้าวชิ่งนั่นดู..." พานกั๋วหลงย่อมไม่ยอมปล่อยโอกาสดีๆ แบบนี้ไปเช่นกัน

เสี่ยวกวงถูกปลดลงมาจากโครงไม้ในเวลาอันรวดเร็ว เถี่ยเกอโอบไหล่เขาอย่างอ่อนโยน "น้องชาย พี่ต้องขอโทษด้วยนะ เมื่อกี้พี่ลงมือหนักไปหน่อย ถ้าเรื่องนี้เป็นจริงอย่างที่นายว่า เดี๋ยวพี่จะตั้งโต๊ะเลี้ยงเหล้าขอขมานายเอง วันหลังนายก็มาอยู่กับพี่แล้วกันนะ"

เสี่ยวกวงจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร ได้แต่พยักหน้ารัวๆ ราวกับไก่จิกข้าว

ทางตอนเหนือของเก๋ออัน หมู่บ้านซาเหอ

แม้จะดึกดื่นค่อนคืนแล้ว แต่ภายในลานบ้านของชาวนาหลังหนึ่ง ยังคงมีเสียงเหยียบจักรเย็บผ้าดังแกรกๆ ดังออกมา

หญิงชาวบ้านวัยกลางคนแปดคนกำลังเย็บเสื้อกันลมกันอย่างตั้งอกตั้งใจ

เว่ยเหล่าหู่คาบบุหรี่ พิงกรอบประตู มองดูเสื้อกันลมที่เย็บเสร็จแล้วเต็มห้อง แววตาของเขาเปล่งประกายสีทองอร่าม

ในสายตาของเขา นี่มันเสื้อกันลมที่ไหนกันล่ะ นี่มันเงินเต็มห้องต่างหาก

ตอนนี้แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกนับถือตัวเองเลย เขาต้องเสียเหงื่อไปตั้งเท่าไหร่กว่าจะเข้าหาจ้าวชิ่งได้ และตอนนี้ความสำเร็จก็อยู่แค่เอื้อม วันที่จะได้นั่งนับเงินกำลังจะมาถึงแล้ว

หึหึ

เถี่ยเกอ ต้าปิง เหล่าอย่า อะไรกัน... พวกที่เรียกตัวเองว่านักเลงหัวไม้แห่งเก๋ออันพวกนี้ ในสายตาฉันก็เป็นแค่กบในกะลาทั้งนั้น แต่ละคนดีแต่ใช้กำลังอวดเก่ง ใครเชิญพวกมันดื่มเหล้าสักมื้อ พูดจาประจบประแจงสักสองประโยค พวกบ้านนอกพวกนี้ก็แทบจะถวายหัวให้เขาแล้ว

พวกบ้านนอกที่ไม่เคยแม้แต่จะก้าวเท้าออกจากเก๋ออัน ยังคิดว่าวงการนักเลงมีแต่เรื่องชกต่อยฆ่าฟัน กับความน้ำใสใจจริงแบบพี่น้องอยู่เลย

สมัยนี้ออกมาทำมาหากิน เขาไม่ได้ดูว่ากำปั้นใครแข็งกว่ากันแล้ว แต่วัดกันที่ว่าใครมีเงินมากกว่าต่างหาก

เว่ยเหล่าหู่พ่นควันบุหรี่ขึ้นฟ้าอย่างสบายอารมณ์ เขาคิดไปไกลถึงเส้นทางการพัฒนาตัวเองในอีกสามปีข้างหน้าแล้วด้วยซ้ำ

เริ่มจากใช้เสี่ยวเถาหงมัดใจจ้าวชิ่งไว้ อาศัยเขาคอยส่งสินค้าเข้าไปขายในห้างสรรพสินค้าเยาวชนได้อย่างต่อเนื่อง

คนสมัยนี้ยังคงเชื่อใจห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ของรัฐมากกว่า เสื้อผ้าแบบเดียวกัน ไปวางขายแบกะดินที่ตลาดปากว้าขายได้แค่ห้าสิบหยวน แต่พอเอาไปวางขายบนเคาน์เตอร์ของห้างสรรพสินค้าเยาวชนกลับขายได้ถึงร้อยหยวน

พอหาเงินได้แล้ว ก็เอาอย่างทางเมืองหยางเฉิง มาเปิดไนต์คลับที่เก๋ออันสักแห่ง เอาเงินต่อเงิน ยิ่งหมุนก็ยิ่งก้อนโต ถึงตอนนั้นคนที่รวยที่สุดในเก๋ออันก็คือตัวเขานี่แหละ...

เว่ยเหล่าหู่กำลังคิดเพลินๆ จู่ๆ ก็มีเสียงตบประตูดังมาจากหน้าลานบ้าน

"ใครน่ะ" เว่ยเหล่าหู่ถามด้วยความระแวดระวัง

"พี่เสือ ผมเอง เสี่ยวกวง"

เว่ยเหล่าหู่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดึงสลักประตูออก "เสี่ยวกวง สองวันนี้มึงหายหัวไปไหนมา"

เว่ยเหล่าหู่พูดยังไม่ทันขาดคำ ประตูลานบ้านก็ถูกคนเตะเปิดออกอย่างแรง ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนที่ถือไม้พลองอยู่ในมือกรูกันเข้ามา สมองของเว่ยเหล่าหู่ทำงานอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตา เขาก็หันหลังวิ่งหนี แต่น่าเสียดายที่เพิ่งจะก้าวเท้าออกไปได้ก้าวเดียว พลั่วเหล็กด้ามใหญ่ก็ลอยละลิ่วออกมาจากความมืด ฟาดเข้าที่แผ่นหลังของเขาอย่างแม่นยำ

พลั่วด้ามนี้ฟาดลงมาด้วยแรงมหาศาล ฟาดจนเว่ยเหล่าหู่ล้มคว่ำหน้ากระแทกพื้น

เถี่ยเกอก้าวยาวๆ ออกมา ใช้เท้าเหยียบเว่ยเหล่าหู่ไว้ มีดขูดสามเหลี่ยมเล่มคมกริบทาบลงบนคอของเว่ยเหล่าหู่ "อย่านะเว้ย"

เว่ยเหล่าหู่ใจหายวาบ พอเห็นมีดขูดสามเหลี่ยม เขาก็รู้ทันทีว่าคืนนี้คงจะหนีไม่รอดแล้ว

เพราะในการต่อสู้ตามท้องถนน มีดขูดสามเหลี่ยมถือเป็นอาวุธที่อันตรายถึงชีวิตที่สุด มีดชนิดนี้มีคมทั้งสามด้าน ร่องเลือดลึก หากถูกแทงเข้าไป บาดแผลจะกว้างและฉีกขาดอย่างรุนแรง ยากที่จะห้ามเลือดได้

ดังนั้นถ้าไม่ใช่ความแค้นฝังหุ่นระดับเป็นตาย พวกนักเลงจะไม่ค่อยใช้อาวุธชนิดนี้กัน

"พี่ชาย ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ มีความแค้นอะไรกันนักหนา" เว่ยเหล่าหู่นอนหมอบอยู่บนพื้นอย่างว่าง่าย ไม่กล้าขยับเขยื้อน

ช่างเย็บผ้าหญิงทั้งแปดคนที่ได้ยินเสียงความวุ่นวาย เดินออกมาจากในบ้าน พอเห็นสภาพในลานบ้าน แต่ละคนก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

"ปล่อยพวกเธอไป" เถี่ยเกอสะบัดหน้า ลูกน้องก็เปิดประตูลานบ้านออก ช่างเย็บผ้าหญิงทั้งแปดคนต่อแถวกันเดินออกไป เสียงของเถี่ยเกอดังตามหลังมา "ไม่ต้องกลัวกันนะ พรุ่งนี้ก็มาทำงานตามปกติล่ะ"

พอเว่ยเหล่าหู่ได้ยินประโยคนี้ ก็ถึงกับตัวสั่นสะท้าน

กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้น หรือว่าคนพวกนี้จะหมายตาธุรกิจของฉันเข้าแล้ว

ไม่ต้องถามก็รู้ว่าต้องเป็นเสี่ยวกวงที่หักหลังเขาแน่ๆ

เว่ยเหล่าหู่หันหน้าไปอย่างยากลำบาก สองตาจ้องเขม็งไปที่เสี่ยวกวง

เสี่ยวกวงหลบตาลงต่ำด้วยความรู้สึกผิด ไม่กล้าสบตาด้วยเลยแม้แต่น้อย

พานกั๋วหลงใช้ไม้เท้าพยุงตัว ค่อยๆ เดินเข้ามาในลานบ้าน

เขาสะบัดมือ โยนกระบองตำรวจและกุญแจมือลงตรงหน้าเว่ยเหล่าหู่

"กูชื่อพานกั๋วหลง พี่ชาย ลองบอกมาสิ ว่าทำไมมึงถึงอยากเล่นงานกู"

คราวนี้เว่ยเหล่าหู่เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว

"พี่ชาย ฉันเป็นคนผิดเอง ไปล่วงเกินนายเข้า ไม่มีอะไรจะแก้ตัว จะฆ่าจะแกงก็เชิญตามสบายเลย"

พานกั๋วหลงหัวเราะหึๆ "พี่ชาย มึงพูดเรื่องอะไรเนี่ย ตอนนี้มันสังคมยุคใหม่แล้ว จะมาฆ่าฟันอะไรกัน มึงทำให้กูเจ็บตัว กูก็ต้องจัดการตามกระบวนการทางกฎหมายสิวะ กูไปถามมาหมดแล้ว แผลที่กูโดนเนี่ยไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ โทษจำคุกมึงสักสามปีห้าปีก็ไม่ถือว่าเยอะไปหรอก"

เว่ยเหล่าหู่หลับตาลง นิ่งเงียบไปครึ่งนาทีเต็มๆ พานกั๋วหลงก็ไม่ได้รีบร้อน เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ แล้วนั่งลงบนโม่หินในลานบ้าน รอคำตอบจากเว่ยเหล่าหู่

ครึ่งนาทีต่อมา เว่ยเหล่าหู่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "พี่ชาย ฉันยอมแพ้แล้ว ธุรกิจนี้ฉันลงทุนไปสองพันหยวน เอาเงินคืนมาให้ฉัน แล้วฉันจะไปจากเก๋ออันทันที วันหน้าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอีกเลยแม้แต่นิดเดียว"

"สองพันหยวน ทำไมมึงไม่ไปปล้นเขาเลยล่ะวะ" เถี่ยเกอที่ใช้เท้าเหยียบเขาอยู่เพิ่มแรงกดลงไป เว่ยเหล่าหู่รู้สึกอึดอัดที่หน้าอกจนพูดไม่ออก

แปะ

ธนบัตรใบละสิบหยวนสองปึกตกหล่นลงตรงหน้าเว่ยเหล่าหู่ "สองพันไม่มี มีให้สองร้อย จะเอาไหม ถ้าตกลงก็พยักหน้าซะ"

เส้นเลือดดำที่ขมับของเว่ยเหล่าหู่ปูดโปนขึ้นมา แต่สุดท้ายเขาก็จำต้องพยักหน้าอย่างหนักแน่นหนึ่งที

"ดี คุยง่ายดี พี่ชาย มึงก็เป็นคนจริงคนนึงเหมือนกันนะ มึงไปเถอะ พรุ่งนี้ถ้ากูเห็นมึงในเก๋ออันอีก กูจะไม่เกรงใจแล้วนะ" พานกั๋วหลงโบกมือ เถี่ยเกอจึงยกขาออกอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

เว่ยเหล่าหู่ค่อยๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น หยิบเงินสองปึกนั้นขึ้นมา แล้วเดินกะเผลกๆ ออกจากลานบ้านไป

พานกั๋วหลงหันหลังกลับ เดินเข้าไปในบ้าน

เขามองดูเสื้อกันลมที่แขวนอยู่เต็มห้อง ในที่สุดก็ไม่อาจกลั้นรอยยิ้มไว้ได้อีกต่อไป ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น