บทที่ 54 ยุคแห่งกำไรมหาศาล

เช้าตรู่ เว่ยเหล่าหู่ที่มีหนวดเคราเฟิ้มยืนอยู่หน้าช่องจำหน่ายตั๋วของสถานีรถไฟเก๋ออัน เขายัดธนบัตรใบละสิบหยวนสองใบเข้าไปในช่องด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ขอตั๋วลงใต้ใบหนึ่ง เอาเที่ยวที่ออกเร็วที่สุด"

พนักงานขายตั๋วรู้สึกแปลกใจ "ลงใต้ ไปเมืองไหนคะ"

"เมืองไหนก็ได้ ยิ่งลงใต้ไกลเท่าไหร่ยิ่งดี"

อาจจะเป็นเพราะสีหน้าเหม่อลอยของเว่ยเหล่าหู่นั้นดูน่ากลัวนิดๆ พนักงานขายตั๋วเลยไม่กล้าถามอะไรมาก หยิบตั๋วมาหนึ่งใบพร้อมกับเงินทอนยื่นให้เว่ยเหล่าหู่ส่งๆ ไป

ยี่สิบนาทีต่อมา เว่ยเหล่าหู่ที่มาตัวเปล่าก็ปรากฏตัวขึ้นบนชานชาลา เขาหันกลับไปมองเก๋ออันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวขึ้นรถไฟไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ฉันจะต้องกลับมาอีกแน่นอน

เว่ยเหล่าหู่ขึ้นไปบนรถไฟ หาที่นั่งของตัวเองเจอแล้วก็นั่งหลับตาพักผ่อน หลังจากรถไฟออกเดินทาง ลำโพงในตู้โดยสารก็มีเสียงดังขึ้น

"ต่อไปนี้เป็นช่วงเวลารายงานข่าวจากทั่วทุกมุมประเทศ ท่านผู้ฟังทุกท่าน วันนี้คือวันที่ยี่สิบสามสิงหาคม ปีหนึ่งเก้าแปดแปด มณฑลฉยงเต่าได้แยกตัวออกจากมณฑลเยว่ตงอย่างเป็นทางการ กลายเป็นมณฑลบริหารลำดับที่สามสิบเอ็ดของประเทศเรา และในขณะเดียวกัน ที่นี่ก็ยังเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษที่อายุน้อยที่สุดและมีพื้นที่กว้างใหญ่ที่สุดของประเทศเราอีกด้วย..."

เว่ยเหล่าหู่เบิกตากว้างขึ้นทันที แววตาของเขากลับมามีประกายความหวังอีกครั้ง

เขารู้แล้วว่าจุดหมายปลายทางของตัวเองอยู่ที่ไหน

ฉยงเต่า

เที่ยงวันเดียวกันกับที่เว่ยเหล่าหู่ถูกบีบให้ต้องหนีเตลิดไปต่างถิ่น ที่ร้านอาหารราชาอาหารเสฉวนหน้าสถานีรถไฟเก๋ออัน พานกั๋วหลงกำลังเป็นเจ้าภาพจัดเลี้ยงจ้าวชิ่ง

คนจ่ายเงินคือพานกั๋วหลง แต่คนที่ออกหน้ากลับเป็นเถี่ยเกอ

ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ ก็เป็นเพราะพานกั๋วหลงรู้สึกผิดอยู่เต็มอกน่ะสิ เขาคิดว่าจ้าวชิ่งคือผู้ชายของอีตัวที่เขาเพิ่งไปจีบติดมาเมื่อช่วงก่อน ไม่อย่างนั้นทำไมจ้าวชิ่งถึงต้องสั่งให้เว่ยเหล่าหู่มาลอบตีหัวเขาจากข้างหลังด้วยล่ะ

เพื่อให้ได้เงินแสนกว่าหยวนก้อนนั้น พานกั๋วหลงจึงตัดสินใจปล่อยจ้าวชิ่งไปก่อนชั่วคราว รอให้ได้เงินมาอยู่ในมือก่อนแล้วค่อยจัดการมันก็ยังไม่สาย

เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งตอนเที่ยง เสี่ยวเถาหงควงแขนจ้าวชิ่ง ทั้งสองคนปรากฏตัวในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของร้านอาหารราชาอาหารเสฉวนด้วยท่าทีแนบชิดสนิทสนม

เถี่ยเกอกับเสี่ยวกวงที่อยู่ในห้องรีบลุกขึ้นยืนทันที

"พี่จ้าว มาแล้วเหรอครับ ผมขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือพี่เฉินต้ายาน ลูกพี่ลูกน้องของเสี่ยวเถาหงครับ พี่เสือติดธุระต้องเดินทางไกล ต่อไปทางนี้พี่เฉินจะเป็นคนจัดการทั้งหมดครับ" เสี่ยวกวงแนะนำตัวด้วยความหวาดหวั่น

เถี่ยเกอยิ้มกว้างยื่นมือใหญ่ๆ ออกไป "น้องจ้าว ได้ยินชื่อเสียงมานาน วันข้างหน้าพวกพี่น้องจะรวยได้ก็ต้องพึ่งนายแล้วล่ะ"

จ้าวชิ่งยื่นมือออกไปด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง จับมือกับเถี่ยเกออย่างขอไปที "คุณคือลูกพี่ลูกน้องของเสี่ยวเถาหงสินะ เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกเลย ผมต้องออกแรงตั้งเยอะกว่าผู้จัดการจะยอมให้เสื้อกันลมของโรงงานพวกคุณเข้าไปขายในห้างสรรพสินค้าเยาวชนได้ เรื่องคุณภาพคุณต้องดูแลให้ดีๆ นะ ไม่งั้นผมจะไปตอบคำถามเจ้านายไม่ได้"

ถ้าเป็นเวลาปกติ เถี่ยเกอคงตบกบาลกระเด็นไปนานแล้ว

มาทำเบ่งใส่ใครไม่ทราบ ไม่รู้หรือไงว่ากูเถี่ยเกอในเก๋ออันนี่เดินกร่างได้สบายๆ เลยนะเว้ย

แต่ทว่าตอนนี้เพื่อเงินแล้ว ความโกรธแค้นอะไรเขาก็ทนได้ทั้งนั้น

เถี่ยเกอตอบกลับอย่างนอบน้อม "น้องจ้าววางใจได้เลย เรื่องคุณภาพมีรับประกันแน่นอน ไม่มีทางทำให้น้องจ้าวต้องเสียหน้าหรอก"

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่ในห้อง พานกั๋วหลงก็แอบย่องมาที่หน้าประตู แล้วแอบมองเข้าไปข้างในผ่านช่องประตูนิดหนึ่ง

เขาสงสัยเป็นอย่างมากว่า จ้าวชิ่งมันคือใครกันแน่

พอเหลือบมองเข้าไป เขาก็เห็นชายหนุ่มหน้าตาสำอางคนหนึ่ง

พานกั๋วหลงส่ายหน้าด้วยความสงสัย

ไม่รู้จักแฮะ

แต่เขาก็ยังไม่กล้าเข้าไปอยู่ดี ขืนจ้าวชิ่งรู้จักเขาขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ ถ้าไม่รู้จักอดทนในเรื่องเล็กน้อยก็จะทำให้เสียแผนใหญ่ได้ เพื่อเงินแล้ว ปล่อยให้ไอ้หมอนี่กระโดดโลดเต้นไปก่อนสักสองสามวันก็แล้วกัน

เวลาล่วงเข้าสู่เดือนกันยายน หลังจากผ่านช่วงเริ่มต้นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศของเก๋ออันก็เริ่มเย็นลง

ที่แผนกเสื้อผ้าของห้างสรรพสินค้าเยาวชน มีเสื้อกันลมตัวยาวสำหรับผู้ชายสีดำ สีน้ำเงิน และสีเบจ แขวนเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

พนักงานขายตะโกนเชิญชวนอย่างแข็งขัน "เข้ามาดูกันก่อนได้เลยจ้า นี่คือเสื้อกันลมแบบเดียวกับที่ตู้ชิวใส่ในเรื่องจุยปู่เลยนะ"

ความจริงแล้วไม่ต้องให้พวกเขาตะโกนเชิญชวนหรอก

ภาพยนตร์เรื่องจุยปู่เพิ่งจะเข้าฉายในเก๋ออันเมื่อปีที่แล้ว แถมยังถูกนำมาฉายซ้ำอีกหลายรอบ ตู้ชิวและมาสึมิในเรื่องได้กลายเป็นไอดอลในดวงใจของวัยรุ่นไปแล้ว

เสื้อกันลมสไตล์เดียวกับตู้ชิวรุ่นนี้ พอแขวนขายปุ๊บ ก็ได้รับความนิยมจากพวกวัยรุ่นในทันที แม้ราคาจะสูงลิ่วถึงตัวละร้อยหยวน ก็ไม่อาจหยุดยั้งความกระตือรือร้นในการซื้อของพวกเขาได้

ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่าในเก๋ออัน คนส่วนใหญ่มีเงินเดือนแค่เดือนละห้าสิบหกสิบหยวนเท่านั้น เสื้อกันลมหนึ่งตัวต้องใช้เงินเดือนถึงสองเดือนเลยทีเดียว

วัยรุ่นหลายคนยอมประหยัดกินประหยัดใช้ ก็เพื่อที่จะซื้อเสื้อกันลมแบบนี้สักตัว

ผ่านไปไม่ถึงสองสัปดาห์ ทั่วทั้งถนนในเก๋ออันก็มีแต่ตู้ชิวเดินกันให้ขวักไขว่

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่เซี่ยงไฮ้ยังคงร้อนอบอ้าวอยู่

โชคดีที่หลี่กังพี่เขยโทรมาจากเก๋ออัน และบอกข่าวร้ายให้หลินจื้อหย่วนฟังเรื่องหนึ่ง ซึ่งพอจะช่วยลดอุณหภูมิความร้อนรุ่มในใจลงได้บ้าง

"จื้อหย่วน ตอนนี้พันธบัตรรัฐบาลรับซื้อยากขึ้นเรื่อยๆ แล้วล่ะ พวกที่เก็งกำไรพันธบัตรอยู่ใต้ตึกการเงินคงจะรู้แล้วว่าเราเอาพันธบัตรรัฐบาลไปขายที่เซี่ยงไฮ้ เมื่อวานพี่ไปรับซื้อ มีหลายคนที่เคยซื้อขายกันมาก่อนไม่ยอมขายให้พี่แล้วล่ะ" น้ำเสียงของหลี่กังเต็มไปด้วยความร้อนรน เขาตามน้องเขยทำธุรกิจพันธบัตรรัฐบาลมาได้สามเดือนแล้ว หาเงินจนเสพติดไปแล้ว

ถ้าตอนนี้ให้เขาหยุดทำกลางคัน คาดว่าเขาคงทำใจยอมรับไม่ได้แน่ๆ

"พี่เขย ไม่เป็นไรหรอกครับ เงินที่เราหาได้ก่อนหน้านี้ก็คือเงินจากความแตกต่างของข้อมูลระหว่างสองพื้นที่อยู่แล้ว ฝั่งเก๋ออันไม่ช้าก็เร็วก็ต้องรู้ราคาพันธบัตรรัฐบาลของเซี่ยงไฮ้ ถึงคนพวกนั้นจะยังยอมขายให้พี่ ราคาก็ต้องขยับขึ้นอยู่ดี ถ้าขืนทำธุรกิจพันธบัตรรัฐบาลต่อไป กำไรก็จะถูกบีบให้เหลือน้อยลงมาก สำหรับพวกเราแล้วมันไม่คุ้มที่จะทำแล้วล่ะครับ" สิ่งที่หลินจื้อหย่วนพูดคือความจริง

ในหนังสืออัตชีวประวัติของหนิวไป่ว่านเขียนไว้ว่า เขาซื้อพันธบัตรรัฐบาลในราคาต้นทุนจากเมืองหนึ่งในมณฑลฮุย พอไปถึงเซี่ยงไฮ้ก็นำไปขายโก่งราคา ที่เขาทำได้ก็เพราะอาศัยความไม่เท่าเทียมกันของข้อมูลระหว่างสองพื้นที่

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความแตกต่างของข้อมูลข้ามพื้นที่แบบนี้ย่อมต้องหายไปอย่างแน่นอน ยุคแห่งการทำกำไรมหาศาลก็ต้องถึงจุดจบในท้ายที่สุด

"จื้อหย่วน พูดแบบนี้ก็แปลว่าธุรกิจนี้ทำต่อไม่ได้แล้วเหรอ" หลี่กังรู้สึกเสียดายมาก ตลอดสามเดือนที่ผ่านมานี้เงินทองมันหล่นทับราวกับร่วงลงมาจากฟ้า แม้แต่ตัวเขาที่เป็นถึงแรงงานดีเด่นก็ยังแทบจะทนรับแรงกระแทกจากผลประโยชน์แบบนี้ไม่ไหว

ถ้าไม่ใช่เพราะมีพ่อตาคอยจับตาดูอยู่อย่างเข้มงวด หลี่กังก็อยากจะลาออกจากงานแล้วมาเก็งกำไรพันธบัตรรัฐบาลเต็มตัวไปแล้ว

โดยเฉพาะช่วงหลังๆ พอมีเงินทุนเพิ่มขึ้น ในแต่ละสัปดาห์ก็มีเงินเข้ากระเป๋าถึงสามสี่หมื่นหยวน

ลองคิดดูสิว่า สำหรับคนงานที่มีรายได้เดือนละร้อยกว่าหยวน ต้องมีจิตใจที่เข้มแข็งอดทนขนาดไหน ถึงจะสามารถต้านทานสิ่งยั่วยวนแบบนี้ได้

หลินจื้อหย่วนฟังออกถึงความท้อแท้ในน้ำเสียงของพี่เขย เขาจึงหัวเราะ "พี่เขย ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่พันธบัตรรัฐบาลเท่านั้นที่หาเงินได้นะครับ บางธุรกิจกำไรเยอะกว่านี้อีก"

หลี่กังหูผึ่งขึ้นมาทันที "ธุรกิจอะไรเหรอ จื้อหย่วน พี่เชื่อฟังนายนะ นายให้พี่ทำอะไรพี่ก็จะทำ"

"พี่ไม่ต้องทำอะไรเลยครับ อีกสองปีให้หลัง ผมจะทำให้พี่กลายเป็นเศรษฐีเงินล้านให้ได้"

"หา" หลี่กังตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

เวลาแค่สามเดือน เงินทุนหนึ่งพันหยวนของเขากลายเป็นสองหมื่นหยวน เรื่องนี้ก็ทำเอาเขานอนไม่หลับไปหลายคืนแล้ว ตอนนี้น้องเขยยังจะโยนคำว่าเศรษฐีเงินล้านมาให้อีก แบบนี้จะไปทนไหวได้ยังไง

ล้านหยวน

หลี่กังรู้สึกว่าเงินเยอะขนาดนี้ ชาตินี้ทั้งชาติเขาก็ใช้ไม่หมดหรอก

การมีเงิน ก็กลายเป็นความกลุ้มใจอย่างหนึ่งเหมือนกัน

ในสายโทรศัพท์ หลินจื้อหย่วนกับหลี่กังได้สรุปบัญชีกัน

หลังจากปล่อยพันธบัตรรัฐบาลล็อตสุดท้ายนี้ออกไปแล้ว เงินสดทั้งหมดที่อยู่ในมือของพวเขาก็จะตกอยู่ที่ประมาณสองแสนหนึ่งหมื่นหยวน

ความเร็วในการหาเงินระดับนี้ ต่อให้อยู่ในช่วงหลังของชาติก่อน ก็ยังเร็วซะจนน่าตกใจอยู่ดี นี่ก็เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมหนิวไป่ว่านถึงสามารถอาศัยเงินทุนเพียงหนึ่งแสนหยวน สร้างตัวจนกลายเป็นเงินทุนหลักล้านได้ภายในเวลาสั้นๆ แค่สองปี

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าอัตรากำไรของเขานั้นมีแค่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์อย่างน่าสงสารเท่านั้น แต่หลินจื้อหย่วนอาศัยการกว้านซื้อพันธบัตรรัฐบาลในราคาถูก ช่วงที่กำไรน้อยที่สุดก็ยังอยู่ที่สามสิบเปอร์เซ็นต์

ดังนั้น เขาถึงสามารถขยายเงินทุนในมือให้เพิ่มขึ้นเป็นสามร้อยกว่าเท่าได้ภายในเวลาเพียงสามเดือน

แม้แต่เหยาเย่ที่ตามเขาเก็งกำไรพันธบัตรรัฐบาล เงินทุนในมือก็กลายเป็นสี่หมื่นกว่าหยวนแล้ว ส่วนเหลียงจิ้งที่เข้ามาแจมทีหลัง เงินทุนหนึ่งพันหยวนของเธอก็กลายเป็นหนึ่งหมื่นหยวนเช่นกัน

ปีหนึ่งเก้าแปดแปด ยุคแห่งกำไรมหาศาลได้เปิดฉากขึ้นแล้ว