บทที่ 55 ซื้อหุ้น

วันอาทิตย์ เวลาเก้าโมงเช้า

หลินจื้อหย่วนมารออยู่ที่ทางออกของลานสถานีรถไฟหงเฉียวตามปกติ

เก้าโมงครึ่ง เหยาเย่ในชุดลำลองก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเข็นรถเข็นคันเล็กๆ บนรถเข็นมีกระเป๋าหนังใบใหญ่สองใบ และถุงกระสอบทอใบเบ้อเริ่มอีกหนึ่งใบ

รถเข็นคันนี้หลินจื้อหย่วนไหว้วานให้หลี่กังพี่เขยของเขาทำขึ้นมาโดยเฉพาะ โครงรถทำจากเหล็กกล้าน้ำหนักเบา ด้านล่างติดล้อเล็กๆ สี่ล้อ เวลาไม่ใช้งานก็สามารถพับเก็บได้ ใช้งานสะดวกมาก

เพราะยิ่งนานวันเข้า ปริมาณพันธบัตรรัฐบาลก็ยิ่งเยอะขึ้น ทุกครั้งที่เหยาเย่เดินทางมาจากเก๋ออัน เธอจะต้องหอบกระเป๋าหนังใบใหญ่ถึงสองใบ แถมด้วยถุงกระสอบทอที่ใส่พันธบัตรรัฐบาลมาจนเต็มอีกหนึ่งใบ

พันธบัตรรัฐบาลจำนวนมหาศาลขนาดนี้ ต่อให้เป็นผู้ชายอกสามศอกก็ยังถือว่าหนักเอาการ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงบอบบางอย่างเหยาเย่เลย

พอมีรถเข็นคันนี้ เหยาเย่ก็สามารถเข็นพันธบัตรรัฐบาลจากชานชาลาออกมานอกสถานีได้อย่างสบายๆ

หลังจากทั้งสองคนเจอกันก็ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงให้มากความ รีบเรียกแท็กซี่ทันที หลังจากยกกระเป๋าหนังและถุงกระสอบทอใส่กระโปรงหลังรถเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็ขึ้นไปนั่งบนรถ

สีหน้าของเหยาเย่ดูหงอยเหงาชอบกล

หลินจื้อหย่วนกุมมือเธอไว้ "คุณเป็นอะไรไปครับ"

เหยาเย่ซบศีรษะลงบนไหล่ของหลินจื้อหย่วน จงใจกดเสียงให้ต่ำลง "ฉันรู้ว่าฉันอาจจะโลภมากไปหน่อย แต่พอคิดว่าวันข้างหน้าจะหาเงินก้อนนี้ไม่ได้อีกแล้ว ฉันก็อดใจหายไม่ได้น่ะ"

หลินจื้อหย่วนยิ้มพลางบีบจมูกโด่งรั้นของเหยาเย่เบาๆ "ช่องทางหาเงินมีตั้งเยอะแยะ ไม่มีพันธบัตรรัฐบาล ก็ยังมีอย่างอื่นอีกนะครับ"

ดวงตาของเหยาเย่เป็นประกายขึ้นมาทันที "ยังมีอะไรอีกเหรอ"

"หุ้นไงครับ" หลินจื้อหย่วนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"แล้วหุ้นมันคืออะไรอีกล่ะเนี่ย" เห็นได้ชัดว่าเหยาเย่ไม่เข้าใจสิ่งที่หลินจื้อหย่วนพูด

"เดี๋ยวคุณก็รู้เองครับ"

รถแท็กซี่จอดเทียบที่หน้าธนาคารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ในเขตจิ้งอัน

หลินจื้อหย่วนกับเหยาเย่ช่วยกันยกกระเป๋าหนังและถุงกระสอบทอขึ้นรถเข็น แล้วเดินเข้าไปในลานจัตุรัสเล็กๆ

ทันทีที่ทั้งสองคนปรากฏตัว บรรดาพ่อค้าคนกลางที่รับซื้อพันธบัตรรัฐบาลก็กรูกันเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทันที

หลังจากทำการซื้อขายกันมานานกว่าสามเดือน พ่อค้าคนกลางเหล่านี้ต่างก็คุ้นหน้าคุ้นตากับหลินจื้อหย่วนและเหยาเย่เป็นอย่างดี

หนุ่มหล่อสาวสวยคู่นี้จะมาที่นี่เพื่อขายพันธบัตรรัฐบาลทุกสัปดาห์ ไม่ว่าฝนจะตกแดดจะออก ก็ไม่เคยขาดเลยสักครั้ง

ในช่วงแรก เนื่องจากพวกเขานำพันธบัตรรัฐบาลมาน้อย จึงติดต่อซื้อขายกับไอ้อ้วนหวังเพียงคนเดียว แต่พอตอนหลังพันธบัตรรัฐบาลเริ่มมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ไอ้อ้วนหวังคนเดียวรับซื้อไม่ไหว จึงเปิดโอกาสให้พ่อค้าคนกลางคนอื่นๆ ได้ร่วมซื้อขายด้วย

"น้องชาย มาแล้วเหรอ คราวนี้เอาของมาเท่าไหร่ล่ะ"

"ประมาณสองแสนกว่าหยวนครับ กติกาเดิม ใครจะเริ่มก่อน"

ไอ้อ้วนหวังก้าวออกมาเป็นคนแรก "ก็ต้องฉันสิ น้องชาย คราวนี้ฉันพกเงินมาตั้งแปดหมื่นเลยนะ"

"ตกลงครับ เริ่มที่คุณก่อนเลย" หลินจื้อหย่วนเปิดกระเป๋าหนังใบหนึ่งออก เผยให้เห็นพันธบัตรรัฐบาลที่อัดแน่นอยู่ข้างใน

ทั้งสองคนทำการซื้อขายกันตามราคาตลาดในปัจจุบัน ยื่นหมูแมว จ่ายเงินสดรับพันธบัตร การซื้อขายเป็นไปอย่างรวดเร็ว

ตามด้วยพ่อค้าคนกลางคนที่สองก้าวเข้ามา รับซื้อพันธบัตรรัฐบาลไปหกหมื่นหยวน

คนที่สาม คนที่สี่...

ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม พันธบัตรรัฐบาลในกระเป๋าหนังสองใบและถุงกระสอบทออีกหนึ่งใบก็ถูกขายจนหมดเกลี้ยง

หลินจื้อหย่วนกับเหยาเย่รีบเดินมุ่งหน้าไปทางธนาคารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ที่อยู่ข้างๆ ทันที เหยาเย่ทำท่าจะผลักประตูธนาคารเข้าไปตามความเคยชิน แต่จู่ๆ หลินจื้อหย่วนก็ดึงเธอไว้ "ไปผิดทางแล้วครับ ต้องเป็นประตูนั้นต่างหาก"

เขาชี้มือไปที่ประตูทางเข้าของสาขาย่อยทางฝั่งซ้าย เหยาเย่ถึงกับงง ทุกครั้งที่เธอมากับหลินจื้อหย่วน พวกเขาจะเข้าไปโอนเงินในธนาคารโดยผ่านประตูบานนี้ตลอด แล้วทำไมครั้งนี้หลินจื้อหย่วนถึงบอกว่าเธอไปผิดทางล่ะ

เธอมองตามนิ้วมือของหลินจื้อหย่วนไป ก็เห็นป้ายแผ่นหนึ่งแขวนอยู่ข้างประตูใหญ่ที่อยู่ติดกับธนาคารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ บนป้ายเขียนข้อความว่า "แผนกธุรกิจหลักทรัพย์จิ้งอัน บริษัททรัสต์เพื่อการลงทุนแห่งนครเซี่ยงไฮ้ ธนาคารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์"

ไม่รอให้เหยาเย่ตั้งตัว หลินจื้อหย่วนก็มือหนึ่งเข็นรถเข็น อีกมือหนึ่งจูงมือเธอ เดินเข้าไปในประตูของแผนกธุรกิจหลักทรัพย์ทันที

เหยาเย่ไม่รู้ตัวเลยว่า วินาทีนี้เธอกำลังก้าวเข้าสู่เคาน์เตอร์ซื้อขายหลักทรัพย์แห่งแรกของหัวกั๋ว ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 26 กันยายน ปี 1986 นับเป็นสัญลักษณ์ว่าประเทศของเราได้มีระบบการซื้อขายหุ้นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ถึงแม้แผนกธุรกิจหลักทรัพย์จิ้งอันในเวลานั้นจะยังไม่ใช่ตลาดหลักทรัพย์อย่างเป็นทางการ และไม่อาจเป็นตัวแทนของการก่อตั้งตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ได้ แต่ที่นี่ก็สามารถซื้อขายหุ้นของบริษัทที่จดทะเบียนในเซี่ยงไฮ้ได้หลายตัวแล้ว เช่น เฟยเล่ออินเซี่ยง และ ยวี่หยวนซางเฉิง

เมื่อหลินจื้อหย่วนและเหยาเย่เดินเข้าไปในแผนกธุรกิจ พวกเขาก็พบว่าภายในห้องโถงมีคนอยู่เพียงหยิบมือ แม้ว่าเซี่ยงไฮ้จะเป็นเมืองแรกในหัวกั๋วที่มีการจัดตั้งบริษัทหลักทรัพย์ และชาวเซี่ยงไฮ้ก็เป็นกลุ่มแรกๆ ที่ได้ทดลองซื้อขายหุ้น แต่ในตอนนั้นคือปี 1988 ชาวเซี่ยงไฮ้ส่วนใหญ่ยังไม่รู้จักของใหม่ที่เรียกว่า 'หุ้น' เลยด้วยซ้ำ

หลินจื้อหย่วนเดินไปที่เคาน์เตอร์ "สหายครับ ผมขอสอบถามหน่อยครับ ที่นี่มีหุ้นของยวี่หยวนซางเฉิงขายไหมครับ"

"สหายคะ หุ้นของยวี่หยวนซางเฉิงเพิ่งจะออกจำหน่าย ตอนนี้สามารถซื้อได้ค่ะ ราคาหุ้นละหนึ่งร้อยหยวน คุณต้องการซื้อกี่หุ้นคะ" พนักงานต้อนรับพูดจาสุภาพมาก

ปีนี้ ยวี่หยวนซางเฉิงเพิ่งจะออกจำหน่ายหุ้น เนื่องจากเพิ่งออกใหม่ หลายคนยังไม่รู้เรื่องนี้ จึงมีคนมาสอบถามและซื้อหุ้นไม่มากนักในแต่ละวัน

เหยาเย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ หลินจื้อหย่วนเบิกตากว้างด้วยความงุนงง เธอไม่รู้เลยว่าหุ้นคืออะไร

หลินจื้อหย่วนถามต่อว่า "อยากซื้อเท่าไหร่ก็ได้ใช่ไหมครับ มีจำกัดจำนวนการซื้อไหมครับ"

พนักงานถูกเขาถามจนหลุดขำ "ไม่มีจำกัดหรอกค่ะ อยากซื้อเท่าไหร่ก็ซื้อได้เลยค่ะ"

หลินจื้อหย่วนถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก "ค่อยยังชั่วครับ!"

เขาก้มตัวลง ยกถุงกระสอบทอจากรถเข็นขึ้นมาอย่างยากลำบาก แล้วเทธนบัตรใบละร้อยหยวนออกมาจนหมด "สหายครับ รบกวนช่วยนับเงินให้ผมหน่อยนะครับ ผมขอซื้อในส่วนของผมก่อนสองแสนหนึ่งหมื่นหยวนครับ"

"ทะ...เท่าไหร่นะคะ" พนักงานตกใจจนพรวดพราดลุกขึ้นยืน

พนักงานคนอื่นๆ พอเห็นธนบัตรใบละร้อยกองเต็มเคาน์เตอร์ ก็พากันกรูกันเข้ามามุงดู

"ไม่ใช่ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย เงินเยอะขนาดนี้เชียวเหรอ"

"พระเจ้าช่วย วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาเห็นคนรวยตัวจริงแล้วล่ะ"

เซี่ยงไฮ้มีคนรวยเยอะ แต่คนที่กล้าควักเงินทีเดียวสองแสนหนึ่งหมื่นหยวนมาซื้อหุ้น นี่เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก ถือเป็นข่าวใหญ่เลยทีเดียว

เหยาเย่ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก เธอใช้มือเล็กๆ ดึงเสื้อหลินจื้อหย่วนไว้แน่น เขย่งปลายเท้าขึ้นกระซิบ "จื้อหย่วน อย่าเพิ่งซื้อเยอะขนาดนั้นเลย ลองซื้อดูนิดเดียวก่อนดีไหม เผื่อขาดทุนขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ"

หลินจื้อหย่วนยิ้มให้เธอ "ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมซื้อในส่วนของผมก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยซื้อให้คุณทีหลังนะ"

ภายในห้องโถงมีแต่เสียงนับธนบัตรดังไม่ขาดสาย ยุคนั้นยังไม่มีเครื่องนับธนบัตรอัตโนมัติ ต้องใช้มือนับล้วนๆ หัวหน้าแผนกธุรกิจหลักทรัพย์เห็นว่าคนนับเงินน้อยไป จึงรีบวิ่งไปยืมตัวพนักงานจากธนาคารข้างๆ มาช่วยนับอีกหลายคน

พนักงานพวกนี้กับหลินจื้อหย่วนและเหยาเย่ถือเป็นคนกันเองไปแล้ว พอพวกเธออธิบายให้ฟัง พนักงานของแผนกธุรกิจหลักทรัพย์ถึงได้รู้ว่าหนุ่มหล่อสาวสวยคู่นี้มีอาชีพรับซื้อขายพันธบัตรรัฐบาลนี่เอง

มิน่าล่ะถึงได้รวยขนาดนี้!

คนเยอะก็ทำงานได้เร็วขึ้น มีคนช่วยกันนับถึงหกคน ผ่านไปยี่สิบนาที เงินในส่วนของหลินจื้อหย่วนก็นับเสร็จเรียบร้อย

"สหายคะ เงินกองนี้มีทั้งหมดสองแสนหนึ่งหมื่นสามพันห้าร้อยห้าสิบหยวน คุณแน่ใจนะคะว่าจะใช้เงินสองแสนหนึ่งหมื่นหยวนซื้อหุ้นของยวี่หยวนซางเฉิงทั้งหมด" หัวหน้าแผนกธุรกิจหลักทรัพย์ลงมารับรองหลินจื้อหย่วนด้วยตัวเอง น้ำเสียงของเขาสั่นเครือไปหมดแล้ว

พวกเขาเองก็มียอดขายหุ้นที่ต้องทำยอดให้ได้ แค่ลูกค้าคนนี้คนเดียว ยอดขายของเขาตลอดหลายเดือนก็ทะลุเป้าแล้ว

"แน่ใจครับ!" หลินจื้อหย่วนตอบกลับสั้นๆ ง่ายๆ สองคำ

หัวหน้าแผนกธุรกิจหลักทรัพย์ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป หลังจากเก็บเงินเรียบร้อยแล้ว ก็ขอให้หลินจื้อหย่วนแสดงบัตรประจำตัวพนักงาน จากนั้นก็นับหุ้นออกมา 2,100 ใบ พร้อมกับหยิบใบเสร็จรับเงินจองซื้อหุ้นออกมาให้หลินจื้อหย่วนเซ็นชื่อ

หลินจื้อหย่วนหยิบหุ้นใบหนึ่งขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด บนหุ้นใบนี้มีตัวอักษรพิมพ์ไว้ว่า 'หุ้นบริษัทยวี่หยวนซางเฉิงนครเซี่ยงไฮ้จำกัด' สีของมันคล้ายกับธนบัตรใบละหนึ่งหยวน ด้านล่างสุดเขียนไว้ว่า 'หนึ่งหุ้น' มูลค่าหน้าตั๋วของแต่ละหุ้นคือหนึ่งร้อยหยวน บนนั้นยังมีลายเซ็นของประธานกรรมการและผู้จัดการใหญ่อีกด้วย

หลินจื้อหย่วนหยิบปากกาขึ้นมา บรรจงเขียนชื่อของตัวเองลงในช่องชื่อผู้ชำระเงินบนใบเสร็จรับเงินจองซื้อหุ้นอย่างตั้งใจ

หลังจากจัดการขั้นตอนทุกอย่างเสร็จสิ้น หลินจื้อหย่วนก็เก็บหุ้นทั้ง 2,100 ใบและใบเสร็จรับเงินจองซื้อหุ้นไว้อย่างระมัดระวัง

พอทำทุกอย่างเสร็จ หลินจื้อหย่วนก็หันไปมองเหยาเย่ "เชื่อผมสิ ซื้อเจ้านี่ไปได้กำไรแน่นอน"

เหยาเย่มองดวงตาที่อบอุ่นและอ่อนโยนของหลินจื้อหย่วน ก็เผลอพยักหน้าตามไปโดยไม่รู้ตัว "ฉันเชื่อเธอ"

เหยาเย่มีเงินอยู่ทั้งหมดสี่หมื่นสามพันกว่าหยวน เธอฟังคำแนะนำของหลินจื้อหย่วน นำเงินสี่หมื่นหยวนไปซื้อหุ้นของยวี่หยวนซางเฉิงจนหมด

จนกระทั่งเดินออกจากประตูบริษัทหลักทรัพย์ เหยาเย่ถึงเพิ่งจะได้สติ "จื้อหย่วน เงินตั้งเยอะตั้งแยะ ซื้อกระดาษมาได้แค่ไม่กี่แผ่นเนี่ยนะ พวกเราโดนหลอกหรือเปล่า"

หลินจื้อหย่วนยื่นมือไปหยิกแก้มเหยาเย่เบาๆ "หุ้นเป็นของใหม่ของประเทศเรานะ คุณอย่าดูถูกกระดาษไม่กี่แผ่นนี่เชียวล่ะ วันข้างหน้ามันจะทำเงินก้อนโตให้คุณได้เลยนะ"

พอได้ยินหลินจื้อหย่วนพูดแบบนี้ เหยาเย่ก็ค่อยๆ คลายความกังวลลง เพราะผลงานอันน่าทึ่งของหลินจื้อหย่วนในเรื่องพันธบัตรรัฐบาล ทำให้ตอนนี้เธอเชื่อมั่นในตัวชายหนุ่มคนนี้อย่างหมดใจ ในเมื่อเขาบอกว่ามันทำเงินได้ มันก็ต้องทำเงินได้สิ

เธอไม่รู้หรอกว่า ในอีกสองปีให้หลัง ซึ่งก็คือปี 1990 หุ้นของยวี่หยวนซางเฉิงหนึ่งหุ้น จะถูกปั่นราคาขึ้นไปสูงถึงกว่าหนึ่งหมื่นหยวน

หุ้นยวี่หยวนซางเฉิงจำนวน 400 หุ้นที่เธอมีอยู่ในตอนนี้ จะมีมูลค่าสูงถึงสี่ล้านหยวนในตอนนั้น