บทที่ 56 ซูเชียนเฉิง

ตอนบ่าย ภายในห้องพักเดี่ยวของโรงแรมการรถไฟ พัดลมเพดานเก่าคร่ำคร่าส่งเสียงดังกึกกักอย่างน่าเบื่อหน่าย ชวนให้คนสงสัยว่ามันอาจจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ

เหยาเย่นอนหมอบอยู่บนตัวของหลินจื้อหย่วนราวกับลูกแมวแสนเชื่อง "จื้อหย่วน ซื้อหุ้นเสร็จแล้ว พวกเราควรจะทำยังไงต่อดีล่ะ"

คำถามนี้เป็นคำถามที่สี่ของวันแล้วที่เธอเอ่ยถามขึ้นมา

หลินจื้อหย่วนตอบกลับด้วยความอดทน "ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เมื่อก่อนเคยทำอะไรตอนนี้ก็ทำไปตามปกติ แค่รอคอยให้หุ้นขึ้นเงียบๆ ก็พอแล้ว"

"แค่นี้ก็พอแล้วเหรอ" เหยาเย่รู้สึกเหลือเชื่อ นี่มันต่างอะไรกับการนั่งรอโชคหล่นทับอยู่บ้านล่ะ

การได้มาโดยไม่ต้องออกแรงแบบนี้ทำให้เหยาเย่รู้สึกผิดอย่างรุนแรง การเก็งกำไรพันธบัตรรัฐบาลแม้จะทำเงินได้มาก แต่ก็ยังต้องเหน็ดเหนื่อยกับการรับซื้อและขนส่งไปขายที่เซี่ยงไฮ้ทุกสัปดาห์ แม้กระบวนการเหล่านี้จะวุ่นวาย แต่มันก็ยังให้ความรู้สึกที่จับต้องได้

แต่ตอนนี้หลินจื้อหย่วนกลับบอกเธอว่าไม่ต้องทำอะไรเลย แค่รอเฉยๆ ก็ได้เงินแล้ว สิ่งนี้ทำลายค่านิยมการทำงานเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวที่ฝังรากลึกของเหยาเย่ไปจนหมดสิ้น

หลินจื้อหย่วนพิงหัวเตียง เอื้อมมือไปหยิบซองบุหรี่บนโต๊ะข้างเตียง เหยาเย่รู้ใจรีบจุดบุหรี่ให้เขาทันที

หลินจื้อหย่วนสูดควันเข้าปอดลึกๆ "คุณไม่ชอบงานที่ทำอยู่ตอนนี้มาตลอดเลยไม่ใช่เหรอ อดทนอีกสักสองปีเถอะ อีกสองปีข้างหน้าคุณก็ลาออกได้แล้ว"

"จริงเหรอ ถึงตอนนั้นฉันจะหาเงินได้เท่าไหร่กัน"

"พูดลำบากแฮะ แต่รับรองว่าต้องเป็นตัวเลขที่ทำให้คุณอ้าปากค้างแน่นอน" หลินจื้อหย่วนก้มหน้าลงประทับริมฝีปากบนหน้าผากกลมมนขาวเนียนของเหยาเย่ "วันข้างหน้าคุณจะกลายเป็นเศรษฐีนีที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉา"

เหยาเย่สวมกอดหลินจื้อหย่วนแน่นขึ้น น้ำเสียงเจือความเศร้าสร้อยขึ้นมาอีกครั้ง "อีกสองสัปดาห์คุณก็ต้องกลับเก๋ออันแล้ว ถึงตอนนั้นพวกเราก็คงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะ"

"พวกเราอยู่ใกล้กันมากขึ้น การพบเจอกันก็จะยิ่งสะดวกขึ้นไง"

"ไม่ได้หรอก" เหยาเย่ส่ายหน้าอย่างดื้อดึง "เก๋ออันมีคนรู้จักเยอะแยะไปหมด คุณกับฉันต่างก็พักอยู่หอพักของที่ทำงาน ถ้ามีคนรู้จักมาเห็นเข้าจะกระทบกับชื่อเสียงของคุณได้นะ ฉันไม่เอาด้วยหรอก"

หลินจื้อหย่วนทอดถอนใจ สิ่งที่เหยาเย่พูดคือความจริง ตอนนี้ที่อยู่อาศัยในเก๋ออันขาดแคลนมาก การจะหาเช่าบ้านสักหลังในตัวเมืองนั้นเป็นเรื่องที่ยากพอสมควร

กลางเดือนกันยายน ณ ตึกสองชั้นที่หลงเหลือมาจากยุคแมนจูกัวในย่านไถติง เขตเถี่ยตง เมืองเก๋ออัน สองปู่หลานคู่หนึ่งได้ย้ายเข้ามาอยู่อย่างเงียบๆ

ผู้เป็นปู่อายุหกสิบกว่าปี ผมขาวโพลนทั้งหัว แต่ใบหน้ากลับแดงเปล่งปลั่ง น้ำเสียงดังกังวานราวกับระฆัง

ส่วนหลานสาวนั้นอายุน้อยมาก ดูแล้วน่าจะยังไม่ถึงยี่สิบปี ทว่าส่วนสูงกลับทะลุหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร รูปร่างสูงโปร่งเรียวยาว ใบหน้างดงามดั่งดอกฝูหรง ดวงตากลมโตเป็นประกาย ฟันขาวสะอาด นับเป็นสาวงามหยาดเยิ้มที่หาตัวจับได้ยาก

หลังจากสองปู่หลานย้ายเข้ามาอยู่ในตึกหลังนี้ บรรดาผู้บริหารระดับสูงของเก๋อกังและเมืองเก๋ออันต่างก็แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนไม่ขาดสายราวกับม้าหมุน

ผู้เป็นปู่มีนามว่าซูเชียนเฉิง ในอดีตเคยดำรงตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดของเก๋อกัง เมื่อหลายปีก่อนถูกเรียกตัวไปรับตำแหน่งสำคัญในกระทรวงโลหะการที่ปักกิ่ง ปัจจุบันเกษียณอายุแล้ว ส่วนลูกชายและลูกสะใภ้ต่างก็ทำงานอยู่ที่ปักกิ่ง ชายชราจึงพาซูจิ่น หลานสาวเพียงคนเดียวกลับมาใช้ชีวิตบั้นปลายที่เก๋ออันดั่งใบไม้ร่วงคืนสู่ราก

แม้ซูเชียนเฉิงจะเกษียณแล้ว แต่เขาเคยทำงานที่เก๋อกังมานานหลายปี มีลูกศิษย์และคนรู้จักเก่าแก่อยู่เต็มเก๋ออันและเก๋อกังไปหมด พูดตามตรง ผู้บริหารหลายคนในเก๋อกังและเก๋ออันในปัจจุบันล้วนแต่เคยเป็นลูกศิษย์ของชายชราผู้นี้ทั้งสิ้น

ดังนั้นการกลับมาของซูเชียนเฉิงจึงกลายเป็นข่าวที่ร้อนแรงที่สุดในพื้นที่เก๋ออันในช่วงเวลานี้

ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็ม หน้าบ้านตระกูลซูคึกคักราวกับตลาด แขกเหรื่อที่มาเยี่ยมเยียนหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย

ซูเชียนเฉิงทนการรบกวนไม่ไหว ในที่สุดก็หมดหนทาง จึงสั่งให้คนรับใช้ในบ้านนำกระดาษขาวไปแปะไว้ที่หน้าประตู บนนั้นเขียนข้อความว่า "งดรับการเยี่ยมเยียนทุกกรณี" ชีวิตของสองปู่หลานตระกูลซูถึงได้กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

เช้าวันที่สิบเจ็ดกันยายน รถจี๊ปรุ่นสองศูนย์สองสีเขียวทหารคันหนึ่งแล่นมาจอดที่หน้าประตูบ้านตระกูลซู

สวีต้าโหย่ว ผู้อำนวยการโรงงานรีดร้อนก้าวลงจากรถ เขาจัดระเบียบเสื้อผ้าหน้าผมผ่านกระจกมองข้างให้เรียบร้อยเสียก่อน จากนั้นจึงยื่นมือไปกดกริ่งประตู

ไม่นานนัก คนรับใช้ของตระกูลซูก็เดินออกมาเปิดประตู "ไม่ทราบว่าคือผู้อำนวยการสวีใช่ไหมครับ"

สวีต้าโหย่วสลัดคราบความเย่อหยิ่งจองหองตอนอยู่โรงงานรีดร้อนทิ้งไปจนหมดสิ้น ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง "ฉันสวีต้าโหย่ว อดีตผู้อำนวยการโทรหาฉัน บอกให้ฉันแวะมาหาน่ะ"

ซูเชียนเฉิงเคยเป็นผู้อำนวยการโรงงานรีดร้อนมาก่อน ตอนที่เขาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการนั้น สวีต้าโหย่วเป็นเพียงแค่ช่างเทคนิคตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

คนรับใช้เชิญสวีต้าโหย่วเข้าไปในตัวตึก

ซูเชียนเฉิงที่มีเส้นผมขาวโพลนแต่ใบหน้ากลับดูอ่อนเยาว์กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ของวันนี้อยู่บนโซฟา เมื่อสวีต้าโหย่วเดินเข้ามา เขาก็รีบสาวเท้าเข้าไปหา ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปตั้งแต่ยังอยู่ห่าง "อดีตผู้อำนวยการ ผมมาแล้วครับ แม้จะไม่ได้เจอกันหลายปี แต่อดีตผู้อำนวยการก็ดูแข็งแรงกระฉับกระเฉงขึ้นเรื่อยๆ เลยนะครับ"

ซูเชียนเฉิงหัวเราะลั่น ชี้หน้าสวีต้าโหย่ว "เสี่ยวสวีจื่อ เธอนี่ก็ยังเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ พูดจาไร้สาระไปเรื่อย ฉันอายุหกสิบกว่าแล้ว จะไปแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ ได้ยังไงกัน"

สวีต้าโหย่วสาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะ "อดีตผู้อำนวยการ ถ้าผมพูดโกหกแม้แต่คำเดียว ขอให้ผมเดินออกจากประตูไปแล้วถูกรถชนตายเลยเอ้า"

"เอาล่ะๆ พวกเรามาคุยธุระกันดีกว่า" ซูเชียนเฉิงโบกมือปฏิเสธ สั่งให้คนรับใช้ชงชาให้สวีต้าโหย่วหนึ่งแก้วก่อน

"เสี่ยวสวีจื่อ ตอนอยู่ปักกิ่งฉันเคยโทรหาเธอแล้ว การกลับมาเก๋ออันครั้งนี้ ฉันพาหลานสาวกลับมาด้วย ปีนี้แกอายุสิบเก้าแล้ว เรียนเต้นมาตั้งแต่เด็กจนโต ตาแก่เกษียณอย่างฉันจะนั่งจิบชาอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บ้านทุกวันก็ย่อมได้ แต่หลานสาวยังเด็กอยู่ ยังไงก็ต้องหางานให้แกทำล่ะนะ"

"แน่นอนครับ แน่นอนครับ!" สวีต้าโหย่วรับคำเป็นพัลวัน ทว่าในใจกลับเริ่มคิดใคร่ครวญ หรือว่าหลานสาวของอดีตผู้อำนวยการจะมาทำงานที่โรงงานรีดร้อน

กับข้อสันนิษฐานนี้ สวีต้าโหย่วเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อ ก่อนหน้านี้ตอนที่อดีตผู้อำนวยการโทรหาเขา เขายังนึกว่าซูเชียนเฉิงต้องการฝากฝังญาติห่างๆ สักคน ไม่คิดเลยว่าจะเป็นหลานสาวแท้ๆ ของตัวเอง

"เสี่ยวจิ่น ลงมาหน่อยสิลูก" ซูเชียนเฉิงตะโกนเรียกขึ้นไปบนชั้นสอง

ไม่นานนัก หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก็เดินลงมาจากชั้นสอง

สวีต้าโหย่วถึงกับสะดุ้งตกใจ เขาไม่คิดเลยว่าหลานสาวของท่านซูจะงดงามถึงเพียงนี้

"เสี่ยวจิ่น นี่คุณอาสวีของหลาน"

"สวัสดีค่ะคุณอาสวี!" ซูจิ่นเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท น้ำเสียงของเธอหวานนุ่มละมุน ยังคงเจือแววเสียงเด็กอยู่บ้าง ไม่มีสำเนียงอีสานเลยแม้แต่น้อย กลับคล้ายกับคนแถบเจียงเจ้อพูดภาษาจีนกลางมากกว่า

"เสี่ยวสวีจื่อ ฉันขอฝากหลานสาวไว้กับเธอด้วยแล้วกัน ความเห็นของฉันก็คือ ให้แกลงไปทำงานที่แผนกช่างดีที่สุด ไปฝึกฝนตัวเองที่ด่านหน้าซะบ้าง"

สวีต้าโหย่วนั่งไม่ติดเก้าอี้ทันที "อดีตผู้อำนวยการ ทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาดเลยนะครับ แผนกช่างนั่นมันสถานที่แบบไหนกัน คุณเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือครับ หลานสาวออกจะบอบบางขนาดนี้ จะไปอยู่สถานที่แบบนั้นได้ยังไงกัน ถ้าให้ผมว่า จัดให้ไปอยู่ฝ่ายบริหารดีกว่าครับ! พอดีเลย สหภาพแรงงานของเรากำลังขาดกรรมการฝ่ายแรงงานหญิงอยู่พอดี เมื่อกี้ท่านบอกว่าหลานสาวเรียนเต้นมาไม่ใช่หรือครับ ถ้าอย่างนั้นก็เหมาะกับสหภาพแรงงานเลยครับ ถึงเวลาโรงงานมีงานแสดงศิลปะวัฒนธรรม หลานสาวก็ยังสามารถช่วยจัดเตรียมการแสดงได้ด้วยนะครับ"

การที่สวีต้าโหย่วปฏิเสธพานตงเป่าไปในตอนแรก และปล่อยให้ตำแหน่งกรรมการฝ่ายแรงงานหญิงของสหภาพแรงงานว่างอยู่นั้น แท้จริงแล้วก็เพื่อเก็บไว้ให้คนของตระกูลซูนั่นเอง

ใครจะไปรู้ว่าซูเชียนเฉิงกลับส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ "ร้องรำทำเพลงนั่นมันใช่งานเป็นหลักเป็นแหล่งที่ไหนกันล่ะ ถ้าฉันอยากให้แกเต้นต่อไป ฉันจะมาหาเธอทำไมล่ะ แม่ของแกอยากให้แกเข้าคณะแสดงศิลปะตงฟางมาตลอด แต่ถูกฉันห้ามไว้ ตระกูลซูของเรามาจากครอบครัวชนชั้นกรรมาชีพ ลูกหลานของฉันก็ต้องมีจิตวิญญาณแห่งชนชั้นกรรมาชีพสิ"

คราวนี้สวีต้าโหย่วถึงได้เข้าใจว่าซูเชียนเฉิงคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ยังคงไม่เห็นด้วยที่จะให้ซูจิ่นลงไปทำงานที่แผนกช่างอยู่ดี "อดีตผู้อำนวยการ ในแผนกช่างมีแต่พวกผู้ชายหยาบกระด้าง แถมพูดจาไม่รู้จักระวังปาก หลานสาวหน้าตาสะสวยขนาดนี้ แถมอายุยังน้อย การลงไปทำงานที่แผนกช่างมันไม่เหมาะสมจริงๆ ครับ เอาอย่างนี้ดีไหมครับ ผมจะจัดให้หลานสาวไปทำงานที่สำนักงานโรงงานก่อน ให้แกได้เรียนรู้งานจริงๆ จังๆ แล้วค่อยสังเกตความชอบของหลานสาวอย่างช้าๆ วันข้างหน้าค่อยไปเป็นพนักงานบัญชีหรือฝ่ายบุคคล ท่านเห็นว่ายังไงครับ"

ซูเชียนเฉิงถึงได้พยักหน้าตกลงอย่างแกนๆ

"อดีตผู้อำนวยการ ท่านคิดว่าหลานสาวจะไปรายงานตัวที่โรงงานได้เมื่อไหร่ครับ ทางผมไม่รีบครับ"

ซูเชียนเฉิงตอบกลับเนิบนาบสั้นๆ ว่า "พรุ่งนี้"