บทที่ 57 รายงานตัว

สวีต้าโหย่วนั่งอยู่ในบ้านตระกูลซูต่ออีกสิบกว่านาที

"เสี่ยวสวีจื่อ ถ้าฉันจำไม่ผิดล่ะก็ เครื่องรีดเหล็กคู่บุญของแผนกเตาเผากำลังจะครบรอบสามสิบห้าปีแล้วใช่ไหม"

"อดีตผู้อำนวยการความจำดีจริงๆ ครับ วันที่สิบสองตุลาคมปีนี้ เครื่องรีดเหล็กคู่บุญก็จะมีอายุครบสามสิบห้าปีพอดี" น้ำเสียงของสวีต้าโหย่วจู่ๆ ก็เศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด "พอผ่านวันเกิดไป เครื่องรีดเหล็กคู่บุญก็จะต้องถูกรื้อถอนแล้วล่ะครับ เครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่ที่ซื้อมาจากประเทศตงกั๋วก็กำลังเดินทางมาแล้ว"

ซูเชียนเฉิงเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง เขากับสวีต้าโหย่วต่างตกอยู่ในห้วงแห่งความทรงจำพร้อมๆ กัน นึกถึงยุคสมัยที่ทำงานกันอย่างหามรุ่งหามค่ำและเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ช่วงเวลาอันรุ่งโรจน์ในวัยหนุ่มของพวกเขา

เพื่อโรงงานรีดร้อนแล้ว พวกเขาได้ทุ่มเททั้งหยาดเหงื่อ เลือดเนื้อ และความมุ่งมั่น

ซูจิ่นเบิกตากลมโตคู่สวย จ้องมองชายชราทั้งสองคนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ซูเชียนเฉิงเป็นคนแรกที่หลุดออกจากห้วงความทรงจำ "เสี่ยวสวีจื่อ ถึงแม้ว่านายกับฉันจะอาลัยอาวรณ์มันแค่ไหน แต่พวกเราก็ต้องตระหนักให้ชัดเจนว่า การที่เครื่องรีดเหล็กเครื่องหนึ่งถูกใช้งานมานานถึงสามสิบห้าปี ความจริงแล้วมันคือการดูถูกพวกเราคนทำงานเหล็กกล้าต่างหากล่ะ เป็นเพราะอุตสาหกรรมเหล็กกล้าของประเทศเรายังล้าหลัง ถึงได้เกิดปรากฏการณ์ที่ไม่ปกติแบบนี้ขึ้น"

"ใช่ครับ อดีตผู้อำนวยการ เหตุผลพวกนี้ผมเข้าใจดี แต่ก็ยังอดเสียดายไม่ได้อยู่ดี ผมจำได้ว่าตอนที่ผมเพิ่งเข้าโรงงานมาใหม่ๆ ตอนนั้นท่านดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิค ท่านนำพวกเราคนหนุ่มสาวทำงานกันหามรุ่งหามค่ำเป็นเดือน กว่าจะติดตั้งเครื่องรีดเหล็กเสร็จ ตลอดสามสิบห้าปีเต็มๆ เครื่องรีดเหล็กเครื่องนี้ได้รีดเหล็กกล้ามาแล้วหลายสิบล้านตัน ถึงได้สมกับฉายาเครื่องรีดเหล็กคู่บุญไงล่ะครับ"

ซูเชียนเฉิงนิ่งเงียบไปพักใหญ่ "วันที่สิบสองก็จัดพิธีรำลึกสั้นๆ สักหน่อยก็แล้วกัน ถึงเวลาฉันก็จะไปร่วมด้วย สหายเก่าสร้างคุณูปการอย่างใหญ่หลวงให้กับเก๋อกังและโรงงานรีดร้อน พวกเราจะปล่อยให้มันหายไปอย่างเงียบๆ แบบนี้ไม่ได้หรอกนะ"

สวีต้าโหย่วรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที "อดีตผู้อำนวยการ เดี๋ยวผมจะเป็นคนจัดการเอง ถึงเวลาท่านต้องมาร่วมงานให้ได้นะครับ"

ไม่กี่นาทีต่อมา ซูจิ่นก็เดินไปส่งสวีต้าโหย่วที่หน้าประตูรั้ว

"หลานสาว พรุ่งนี้หลานไปรายงานตัวที่โรงงานรีดร้อน ก็ตรงไปที่ห้องทำงานของอาได้เลยนะ ถึงตอนนั้นเวลาเจอกันจะมาเรียกอาว่าคุณอาสวีไม่ได้แล้วนะ"

ซูจิ่นกะพริบตาอย่างซุกซน "ทราบแล้วค่ะ ท่านผู้อำนวยการสวี"

สวีต้าโหย่วหัวเราะร่วนก่อนจะเดินจากไป ถึงแม้ภายนอกเขาจะดูหัวเราะอย่างมีความสุข แต่ความจริงแล้วในใจเขากลับมีความกดดันไม่น้อยเลย

อดีตผู้อำนวยการฝากฝังหลานสาวไว้กับเขา ความรับผิดชอบนี้ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ โดยเฉพาะซูจิ่นที่มีความงดงามราวกับนางฟ้าจำแลงแบบนี้ ถ้าขืนพวกสัตว์ป่าหิวโหยในโรงงานมาเห็นเข้า

สวีต้าโหย่วถึงกับขนลุกซู่

บ้าเอ๊ย กลับไปถึงโรงงานคงต้องกำชับหวังเฟิงสักหน่อยแล้ว ต้องให้เขาคอยจับตาดูซูจิ่นให้ดี ป้องกันอย่างเข้มงวด ห้ามปล่อยให้พวกเด็กเมื่อวานซืนพวกนั้นมีโอกาสเข้าใกล้ได้แม้แต่นิดเดียว

ซูจิ่นเดินกลับเข้ามาในตึก ซูเชียนเฉิงก็กวักมือเรียกเธอ "เสี่ยวจิ่น มาสิลูก มานั่งข้างๆ ปู่นี่มา"

ซูจิ่นเดินไปนั่งลงข้างๆ ผู้เป็นปู่อย่างว่าง่าย ยื่นมือเล็กๆ ขาวเนียนทั้งสองข้างออกมากำเป็นหมัดหลวมๆ แล้วทุบขาให้ปู่เบาๆ

"เสี่ยวจิ่น ปู่ขอถามหน่อยนะ คราวนี้ปู่ดึงดันจะแย่งตัวหลานมาจากแม่ เพื่อพาหลานกลับมาที่เก๋ออัน หลานโกรธปู่ไหม"

ซูจิ่นยิ้มหวาน "คุณปู่พูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ หนูจะไปโกรธคุณปู่ได้ยังไง หนูโตมากับการเลี้ยงดูของคุณปู่คุณย่านะคะ คุณปู่คือคนที่หนูรักและสนิทที่สุดเลยค่ะ"

"แล้วที่ปู่ไม่ยอมให้หลานเข้าคณะแสดงศิลปะ แต่บังคับให้หลานมาทำงานที่โรงงานแทนล่ะ หลานไม่มีความคิดเห็นอะไรเลยเหรอ" ซูเชียนเฉิงมองหลานสาวด้วยสายตาอ่อนโยน

ซูจิ่นส่ายหน้า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพียงประโยคเดียว "คุณปู่คะ หนูเชื่อฟังคุณปู่ค่ะ"

ซูเชียนเฉิงลูบเส้นผมยาวสลวยดุจแพรไหมสีดำของหลานสาว "พรุ่งนี้หลานไปรายงานตัว จำไว้อย่างหนึ่งนะ อย่าไปบอกใครเชียวว่าหลานเป็นหลานสาวของปู่"

"คุณปู่คะ หนูเข้าใจค่ะ หนูจะไม่พูดอะไรเลย"

"แล้วก็อีกอย่าง อยู่ในโรงงานอย่าปล่อยผมยาวแบบนี้นะ เวลาทำงานก็จำไว้ว่าต้องมัดผมเก็บให้เรียบร้อยด้วย"

ในเวลานี้ ซูเชียนเฉิงผู้เคยกุมอำนาจและยิ่งใหญ่ในหน้าที่การงาน ได้กลายมาเป็นคุณปู่ผู้อารีและใจดี พร่ำบ่นสอนกฎเกณฑ์การเอาชีวิตรอดในโรงงานให้หลานสาวฟังเสียยืดยาว

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่เสียงหวูดบอกเวลาเจ็ดโมงเช้าดังขึ้น ซูจิ่นก็ปั่นจักรยานยี่ห้อเฟยเกอขนาดสองสี่สีฟ้าครามคันใหม่เอี่ยมออกจากบ้านไป

สายลมยามเช้าในเดือนกันยายนพัดเอื่อยๆ อุณหภูมิกำลังเย็นสบาย ดวงอาทิตย์ยามเช้าแขวนตัวอยู่ทางทิศตะวันออก วัยสิบเก้าปีที่เปรียบดั่งดอกไม้แรกแย้ม เดิมทีก็ควรจะเป็นวัยที่ไร้ซึ่งความทุกข์กังวลใดๆ

ซูจิ่นปั่นจักรยานไปตามขบวนรถจักรยานที่ยาวเหยียด มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเก๋อกังอย่างช้าๆ เธอมองสำรวจเมืองที่เธอเคยใช้ชีวิตอยู่มาตั้งแต่เด็กอย่างพินิจพิเคราะห์

ตอนนั้นคุณปู่ยังเป็นผู้บริหารของเก๋อกัง เธอเองก็เคยเรียนอนุบาลที่นี่ เพียงแต่พอถึงชั้นประถม คุณปู่ก็ถูกย้ายไปทำงานที่ปักกิ่ง นับแต่นั้นมาเธอก็ต้องห่างหายไปจากเมืองแห่งเหล็กกล้านี้ แต่ความทรงจำในวัยเด็กก็ยังคงหลงเหลืออยู่ในหัวของเธออย่างเลือนราง

ตอนที่กำลังจะปั่นเข้าประตูเล็กฝั่งตะวันออกของเก๋อกัง จู่ๆ ซูจิ่นก็นึกถึงติงเพ่ยผู้เป็นแม่ขึ้นมา ในใจพลันเกิดความรู้สึกเศร้าหมองขึ้นมาเล็กน้อย

เพราะปัญหาเรื่องทิศทางการทำงานของเธอ ทำให้แม่กับคุณปู่มีปากเสียงกันจนมองหน้ากันไม่ติด ผู้เป็นแม่ซึ่งเป็นนักเต้นเหมือนกัน หวังว่าเธอจะได้เข้าไปอยู่ในคณะแสดงศิลปะตงฟางที่มีชื่อเสียง แต่คุณปู่กลับคัดค้านหัวชนฝา

เขาคิดว่าอาชีพนักแสดงเป็นอาชีพที่หากินกับความสาว หากไม่มีวิชาชีพติดตัว ก็ไม่สามารถสร้างคุณูปการที่เป็นรูปธรรมให้กับประเทศชาติได้ และไม่สามารถสร้างรากฐานที่มั่นคงให้กับอนาคตของตัวเองได้ด้วย ดังนั้นคุณปู่จึงดึงดันจะให้เธอเข้ามาทำงานที่เก๋อกังให้ได้

ท่ามกลางความลำบากใจ สุดท้ายซูจิ่นก็เลือกคุณปู่

เพราะเธอโตมากับการเลี้ยงดูของคุณปู่คุณย่า ตั้งแต่ที่คุณย่าจากโลกนี้ไป อารมณ์ของคุณปู่ก็ไม่สู้ดีมาตลอด หากเธอต้องจากเขาไปอีกคน คุณปู่จะต้องไม่มีความสุขแน่ๆ

ซูจิ่นเป็นเด็กดีที่มีความกตัญญูมาโดยตลอด

ปั่นจักรยานไปพลางคิดฟุ้งซ่านไปพลางตลอดทาง ไม่นานซูจิ่นก็เข้ามาในประตูใหญ่ของโรงงานรีดร้อน

สาเหตุที่เธอสามารถหาโรงงานรีดร้อนเจอได้อย่างแม่นยำขนาดนี้ เป็นเพราะเมื่อวันก่อน คุณปู่ได้พาเธอมาทดลองเดินทางตามเส้นทางเมื่อสักครู่มาแล้วรอบหนึ่ง

รถจักรยานของซูจิ่นเพิ่งจะผ่านเข้าประตูใหญ่ของโรงงานรีดร้อน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างป้อมยามก็กวักมือเรียกเธอ

"เธอคือซูจิ่นใช่ไหม ฉันชื่อหวังเฟิง เป็นหัวหน้าสำนักงานโรงงานรีดร้อน ผู้อำนวยการสวีสั่งให้ฉันมารอเธออยู่ที่นี่น่ะ" ตอนที่หวังเฟิงเห็นซูจิ่นครั้งแรก เขาแสดงอาการตกใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่คิดเลยว่าเด็กผู้หญิงที่ผู้อำนวยการสั่งให้มารับจะสวยขนาดนี้ แต่เขาก็สามารถปกปิดความประหลาดใจของตัวเองไว้ได้อย่างแนบเนียน และกลับมาทำตัวเป็นปกติในชั่วพริบตา

"สวัสดีค่ะ หัวหน้าหวัง" ซูจิ่นรีบเบรกรถจักรยาน และเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท

คนงานที่กำลังจะไปทำงานต่างพากันมองสำรวจซูจิ่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก็ช่วยไม่ได้นี่นา เด็กผู้หญิงตัวสูงโปร่งคนนี้ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็เปรียบเสมือนหงส์ขาวแสนสวย จะไม่ให้เป็นจุดสนใจก็คงจะยาก

หวังเฟิงพาซูจิ่นไปจอดรถจักรยานที่โรงเก็บรถก่อน จากนั้นจึงพาเธอไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงงานบนชั้นสอง

ภายในห้องทำงาน สวีต้าโหย่วและเลขาธิการต้วนคุนต่างก็อยู่กันพร้อมหน้า

ถึงแม้ซูเชียนเฉิงจะสั่งไม่ให้สวีต้าโหย่วเปิดเผยตัวตนของซูจิ่น แต่เรื่องแบบนี้สวีต้าโหย่วจะปิดบังเลขาธิการไว้ก็คงเป็นไปไม่ได้

ต้วนคุนมีท่าทีเป็นกันเองกับซูจิ่นมาก "เธอคงจะเป็นเสี่ยวจิ่นสินะ หน้าตาสะสวยจริงๆ หน้าเหมือนคุณแม่ของเธอเลย เธอคงยังไม่รู้ใช่ไหมล่ะ ตอนที่พ่อแม่ของเธอแต่งงานกัน ฉันยังได้ไปร่วมงานแต่งเลยนะ"

นี่มันเป็นการตีสนิทชัดๆ ซูจิ่นยิ้มรับอย่างสงวนท่าที ถึงแม้จะอายุเพียงสิบเก้าปี แต่การที่เธอใช้ชีวิตอยู่กับคุณปู่มาตลอด ทำให้เธอเคยพบเจอข้าราชการแบบนี้มานักต่อนักแล้ว คนพวกนั้นเวลาอยู่ที่บ้านคุณปู่ แต่ละคนก็จะคอยพินอบพิเทาประจบประแจง ดูคล้ายกับเลขาธิการต้วนที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่มีผิด

สวีต้าโหย่วรอจนต้วนคุนพูดจบ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา "ตัวตนของเสี่ยวซูในตอนนี้มีแค่พวกเราสามคนเท่านั้นที่รู้ เรื่องนี้จะต้องถูกปิดเป็นความลับ หวังเฟิง ฉันขอฝากเสี่ยวซูไว้กับนายด้วยแล้วกัน นายจะต้องรับประกันความปลอดภัยของเสี่ยวซู โดยเฉพาะจากพวกไอ้หนุ่มในแผนกช่าง นายเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม"

หวังเฟิงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น พลางคิดในใจว่า ดูจากรูปร่างหน้าตาของซูจิ่นแล้ว ภารกิจนี้ไม่ใช่ง่ายๆ เลยจริงๆ นะเนี่ย

เห็นได้ชัดว่าซูจิ่นก็เข้าใจความหมายของสวีต้าโหย่วเช่นกัน พวงแก้มขาวเนียนดุจหยกของเธอค่อยๆ ซับสีเลือดฝาดขึ้นมาทีละน้อย

หญิงสาวที่สวยมาตั้งแต่เด็กจนโตอย่างเธอมักจะมีผู้ชายมาตามจีบอยู่เสมอ ในโรงงานที่เต็มไปด้วยเพศผู้เดินกันให้ขวักไขว่แบบนี้ เกรงว่าสถานการณ์แบบนั้นคงจะรุนแรงมากขึ้นไปอีก ซึ่งเรื่องนี้เธอได้เตรียมใจไว้พร้อมแล้ว