บทที่ 58 พลังแห่งความงาม

"เสี่ยวซู สำนักงานของเราเป็นแผนกที่สำคัญมากในโรงงาน และเป็นหน่วยงานที่ให้บริการผู้บริหารของโรงงานโดยตรง การทำงานที่นี่ต้องจำไว้ว่า ฟังให้มาก คิดให้มาก ทำให้มาก และพูดให้น้อย..." หวังเฟิงพาซูจิ่นเดินไปที่สำนักงาน ระหว่างทางเขาก็ได้กำชับเรื่องที่ควรระวังในการทำงานให้เธอฟัง

ซูจิ่นพยักหน้ารับรัวๆ นี่เป็นวันแรกของการทำงาน เธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นในทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่

ทุกที่ที่ทั้งสองคนเดินผ่าน ล้วนดึงดูดสายตาของผู้คนให้หันมามอง ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ซูจิ่นสวยเกินไปจริงๆ สวยเสียจนหลุดกรอบคนธรรมดาทั่วไปไปแล้ว

"ก่อนหน้านี้สำนักงานเรามีกันอยู่ห้าคน นอกจากผมแล้วก็ยังมีรองหัวหน้าแผนกชวีตงไห่ เสมียนสองคนคือเสี่ยวหลี่กับเอ้อร์หลิว แล้วก็มีคนดูแลเอกสารคือพี่สาวเจี่ยง..." ระหว่างที่พูด ทั้งสองคนก็เดินเข้ามาในสำนักงานแล้ว

หวังเฟิงปรบมือหนึ่งครั้ง "ทุกคนวางมือจากงานกันก่อนนะ ผมจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือเพื่อนร่วมงานคนใหม่ของเรา ซูจิ่น..."

เดิมทีทุกคนกำลังก้มหน้าก้มตาทำงาน พอได้ยินเสียงของหวังเฟิงก็พากันเงยหน้าขึ้น ภายในพริบตา ทั้งสำนักงานก็เงียบกริบ ทุกคนต่างตกตะลึงในความงามของซูจิ่น

พี่สาวเจี่ยงที่กำลังถักเสื้อไหมพรมอยู่ถึงกับหลุดปากออกมา "แม่เจ้าโว้ย นี่ลูกเต้าเหล่าใครกันเนี่ย หน้าตาเหมือนดาราในหนังเลย สวยเกินไปแล้ว"

พี่สาวเจี่ยงวางเสื้อไหมพรมในมือลง ลุกขึ้นยืนอย่างกระตือรือร้น แล้วจับมือซูจิ่นไว้ "อีหนู ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ แม่เจ้าโว้ย ทำไมถึงได้ตัวสูงขนาดนี้เนี่ย"

ใบหน้าของซูจิ่นซับสีเลือดฝาดเล็กน้อย ตอบเสียงเบาว่า "พี่สาวเจี่ยงคะ ปีนี้ฉันอายุสิบเก้าแล้วค่ะ"

"จึ๊ๆๆ กำลังวัยสะรุ่นเลยนะเนี่ย" พี่สาวเจี่ยงทำท่าจะถามต่อ แต่ถูกหวังเฟิงขัดจังหวะเสียก่อน "เอ้อร์หลิว ย้ายที่นั่งของนายไปอยู่ตรงข้ามเหล่าชวีนะ ส่วนเสี่ยวซู ต่อไปเธอนั่งตรงข้ามเสี่ยวหลี่ก็แล้วกัน"

เสี่ยวหลี่เป็นสหายหญิงที่กำลังตั้งท้องโต การที่หวังเฟิงจัดที่นั่งแบบนี้ถือว่าค่อนข้างมีเหตุผล

ทุกคนลุกฮือขึ้นมาช่วยกันย้ายที่นั่งให้เอ้อร์หลิวอย่างขะมักเขม้น

หวังเฟิงแนะนำเพื่อนร่วมงานในสำนักงานแต่ละคนให้ซูจิ่นรู้จัก

รองหัวหน้าแผนกชวีตงไห่เป็นชายวัยกลางคนผิวคล้ำ รับผิดชอบงานติดต่อประสานงานภายนอกเป็นหลัก ปกติไม่ค่อยได้อยู่ในสำนักงานนัก

เสมียนเสี่ยวหลี่และเอ้อร์หลิวรับผิดชอบงานด้านเอกสารของผู้บริหารโรงงานเป็นหลัก เป็นนักเขียนมือทองที่โด่งดังของโรงงานรีดร้อน ปีนี้เสี่ยวหลี่อายุยี่สิบห้า ตั้งท้องได้หกเดือนครึ่งแล้ว ส่วนเอ้อร์หลิวอายุยี่สิบแปด ลูกอายุสามขวบ วิ่งซื้อซีอิ๊วได้แล้ว

ส่วนพี่สาวเจี่ยง เป็นพี่สาวที่แสนดีและชอบช่วยเหลือคนอื่นที่สุดในสำนักงาน ปีนี้อายุห้าสิบสอง อีกสามปีก็จะเกษียณแล้ว

"พี่สาวเจี่ยง เดี๋ยวพี่พาเสี่ยวซูไปเบิกชุดทำงานกับภาชนะใส่อาหารที่ฝ่ายพัสดุด้วยนะ เสี่ยวซู ตอนเที่ยงเธอก็ไปกินข้าวกับพี่สาวเจี่ยงแล้วก็เสี่ยวหลี่นะ พวกเขาจะคอยดูแลเธอเอง อ้อ จริงสิ เธอเพิ่งมา ยังไม่มีคูปองอาหารใช่ไหม เอาของฉันไปใช้ก่อนแล้วกัน" หลังจากหวังเฟิงจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เขาก็พารองหัวหน้าแผนกชวีตงไห่ออกไปทำธุระข้างนอก

ผ่านไปไม่นาน เสมียนเสี่ยวหลี่กับเอ้อร์หลิวก็ถูกผู้บริหารโรงงานเรียกตัวไปเขียนเอกสารอีก

ทั้งสำนักงานจึงเหลือแค่พี่สาวเจี่ยงกับซูจิ่น

"เสี่ยวซู ป่ะ เดี๋ยวพี่พาไปเบิกชุดทำงาน" พี่สาวเจี่ยงเป็นคนกระตือรือร้น แต่ก็มีนิสัยเสียของพวกผู้หญิงวัยกลางคน คือปากหอยปากปู ชอบสอดรู้สอดเห็น ระหว่างทางเธอจึงถามคำถามซูจิ่นนับไม่ถ้วน

"เสี่ยวซู บอกพี่มาตามตรงนะ หน้าตาสะสวยขนาดนี้ มีแฟนหรือยังจ๊ะ"

ซูจิ่นส่ายหน้าด้วยความเขินอาย

พี่สาวเจี่ยงสวมบทบาทผู้มีประสบการณ์ชี้แนะเธอ "เสี่ยวซู พี่กล้ารับประกันเลยนะ ด้วยหน้าตาสวยๆ แบบเธอ ไม่เกินสามวันต้องมีคนมาจีบแน่ๆ เธอต้องเบิกตาดูให้ดีๆ นะ พวกสัตว์ป่าในแผนกช่างน่ะห้ามไปยุ่งเด็ดขาด พวกนั้นมันหัวรั้นจะตายไป หน้าตาสะสวยแบบเรา อย่างน้อยๆ ก็ต้องแต่งงานกับลูกชายผู้อำนวยการโรงงานนู่น"

พี่สาวเจี่ยงมองซูจิ่นอีกหลายรอบ จู่ๆ ก็เอามือปิดปากหัวเราะ ทำเอาซูจิ่นงงเป็นไก่ตาแตก

"พี่สาวเจี่ยง หัวเราะอะไรคะ"

"เสี่ยวซู จู่ๆ พี่ก็นึกถึงใครคนหนึ่งขึ้นมาได้ เหมาะสมกับเธอมากเลยล่ะ"

ความอยากรู้อยากเห็นของซูจิ่นถูกจุดประกาย เธออยากจะถามเหลือเกินว่าคนคนนั้นคือใคร

แต่ด้วยนิสัยของพี่สาวเจี่ยง ไม่จำเป็นต้องรอให้เธอถาม ไม่ถึงสามวินาทีก็ให้คำตอบออกมาแล้ว "หลินจื้อหย่วน อดีตช่างเทคนิคของแผนกเทคนิค ตอนนี้ย้ายไปฝึกงานที่แผนกเตาเผาแล้ว พ่อหนุ่มคนนั้นตัวสูงปรี๊ด หน้าตาก็หล่อ แถมยังเป็นบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ เอาใจคนเก่งสุดๆ อนาคตอาจจะได้เป็นผู้อำนวยการโรงงานเลยก็ได้นะ..."

"น่าเสียดายที่ต้าหลินตามหัวหน้าวิศวกรเจียวไปเรียนรู้เทคโนโลยีใหม่ที่โรงงานเหล็กฮู่กัง ไม่อย่างนั้นพี่อยากจะเรียกเขามาให้เธอเจอกันสักหน่อยจริงๆ" พี่สาวเจี่ยงเล่าเรื่องของหลินจื้อหย่วนให้ซูจิ่นฟังอย่างน้ำไหลไฟดับถึงสามนาทีเต็ม ถึงแม้ซูจิ่นจะไม่ได้คิดอยากจะสานสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับพ่อหนุ่มรูปหล่อแซ่หลินคนนี้เลยแม้แต่น้อย แต่เธอก็จำชื่อนี้ได้ขึ้นใจ

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา เสียงบ่นงึมงำของพี่สาวเจี่ยงมันเหมือนมนต์ดำทะลวงหู อยากจะลืมก็ยากแล้ว

พี่สาวเจี่ยงเอียงคอชื่นชมความสวยใสบริสุทธิ์ของซูจิ่น ยิ่งดูก็ยิ่งเพลินตา

"เสี่ยวซู วันนี้พี่ได้เห็นเธอ ถึงเพิ่งจะเชื่อว่าบนโลกนี้มีคนสวยจริงๆ เมื่อก่อนพี่คิดว่าอู่เสี่ยวชิงก็สวยมากแล้วนะ แต่หล่อนเทียบกับเธอไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตำแหน่งดอกไม้ประจำโรงงานรีดร้อนตกเป็นของเธอแล้วล่ะ"

และด้วยเหตุนี้ อู่เสี่ยวชิงจึงกลายเป็นชื่อที่สองที่ซูจิ่นจำได้

ตอนพักกินข้าวเที่ยง ซูจิ่นถือกล่องข้าวเดินตามพี่สาวเจี่ยงและเสี่ยวหลี่ไปที่โรงอาหาร

เป็นไปตามคาด ทันทีที่ซูจิ่นปรากฏตัว โรงอาหารขนาดใหญ่ที่จุคนได้เป็นพันก็เงียบกริบลงทันที เงียบชนิดที่เข็มตกก็ยังได้ยิน

พลังแห่งความงามช่างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

น้ำลายของเนี่ยฉางสุ่ยหยดแหมะๆ ลงในกล่องข้าวบนมือ โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

ชายหนุ่มคนงานร่างใหญ่คนหนึ่ง จู่ๆ เลือดกำเดาก็ไหลพราก อุดยังไงก็ไม่อยู่

พี่สาวเจี่ยงทำท่ายืดอกอย่างภาคภูมิใจ ในเวลานี้เธอเปรียบเสมือนสุนัขจิ้งจอกที่แอบอ้างบารมีเสือ เธอจงใจหันไปพูดกับซูจิ่นว่า "เสี่ยวซู เป็นไงล่ะ พี่พูดไม่ผิดใช่ไหม พวกสัตว์ป่าในแผนกช่างพวกนี้ พอเห็นเธอแล้วก็เหมือนหมาป่าที่อดโซมาสามเดือนแล้วเจอชิ้นเนื้อไม่มีผิด"

การเปรียบเปรยของเธอไม่ค่อยจะเหมาะสมนัก แต่โชคดีที่ซูจิ่นผู้ยังอ่อนต่อโลกฟังไม่ออก

อู่เสี่ยวชิงที่กำลังต่อแถวอยู่ในฝูงชน เดิมทีกำลังก้มหน้าคิดเรื่องเตรียมงานแต่งงานของตัวเองอยู่ ตอนแรกเธอก็ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติรอบข้าง จนกระทั่งเธอเห็นเพื่อนร่วมงานชายทั้งข้างหน้าและข้างหลังจ้องมองจนตาแทบถลน เธอถึงมองตามสายตาพวกนั้นไป และได้เห็นซูจิ่นผู้เลอโฉมยืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางฝูงชน

ทั้งที่เป็นผู้หญิงสวยเหมือนกัน แต่พออู่เสี่ยวชิงได้เห็นซูจิ่นที่มีบุคลิกสง่างามเหนือโลกีย์ราวกับนางฟ้าจำแลง เธอกลับรู้สึกละอายใจในตัวเองขึ้นมา

แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ไฟแห่งความอิจฉาริษยาของผู้หญิงก็เริ่มลุกโชน

ซูจิ่นเหมือนจะสัมผัสได้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่ไม่ไกลนัก ซูจิ่นคุ้นเคยกับสายตาแบบนี้ดี ตั้งแต่เด็กจนโตมีคนอิจฉาเธอเยอะแยะไป

สายตาของเธอประสานกลับไปอย่างกล้าหาญ ในเรื่องประชันความงาม ซูจิ่นไม่เคยแพ้ใคร

เปี๊ยะๆ...

สองสายตาประสานกัน ในอากาศราวกับมีเสียงกระแสไฟฟ้าสถิตดังเปรี๊ยะๆ

ต้องยอมรับเลยว่าคนบางคนบนโลกใบนี้เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ ซูจิ่นที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก อาจจะทำอย่างอื่นไม่เป็นสับปะรด แต่เรื่องฟาดฟันกับผู้หญิงสวยด้วยกัน เธอไม่เคยเป็นรองใคร

พี่สาวเจี่ยงกระซิบข้างหูซูจิ่น "เสี่ยวซู นั่นไง อู่เสี่ยวชิง อดีตดอกไม้ประจำโรงงานรีดร้อน แต่หลังจากนี้ ฉายาดอกไม้ประจำโรงงานเป็นของเธอแล้วล่ะ"

ซูจิ่นยิ้มบางๆ "พี่สาวเจี่ยง พี่สาวคนนั้นสวยมากเลยนะคะ ฉันสู้เธอไม่ได้หรอกค่ะ"

นี่คือคำพูดของคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงปรี๊ดเท่านั้นถึงจะพูดออกมาได้

เรื่องความสวย ซูจิ่นมีความมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยมมาโดยตลอด

ตอนนั้นเอง เสียงตวาดดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าของสวีต้าโหย่วก็ดังมาจากหน้าประตู "พวกแกมองหาพระแสงอะไรวะ ไม่กินข้าวกันแล้วใช่ไหม ถ้าไม่หิวก็ไสหัวออกไปให้หมด ที่นี่คือโรงอาหาร ไม่ใช่โรงหนังโว้ย"

ถ้าเปรียบการปรากฏตัวของซูจิ่นเมื่อครู่เป็นการกดปุ่มหยุดชั่วคราว เสียงตะโกนของสวีต้าโหย่วในตอนนี้ก็เหมือนกับการกดปุ่มเล่นต่อ

ชั่วพริบตา โรงอาหารก็กลับมาจอแจและพลุกพล่านอีกครั้ง ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะปกติ