บทที่ 59 เรียนจบกลับมา

ตั้งแต่ได้พบกับซูจิ่นที่โรงอาหาร อารมณ์ของอู่เสี่ยวชิงก็ไม่ดีไปตลอดทั้งวัน

นั่นเป็นสาเหตุทำให้เธอเหม่อลอยตอนทำอาหารเย็น เผลอใส่เกลือไปถึงสองรอบ จนทำให้ปลาจื่อฮวางสองตัวเสียรสชาติ จนทำให้หลี่ซูจวนผู้เป็นแม่สามีโกรธเอามากๆ

ตอนนี้อู่เสี่ยวชิงได้จดทะเบียนสมรสกับพานกั๋วฟู่แล้ว แต่เนื่องจากเรือนหอใหม่ที่เขตหกเป่ยโกวต้องรอให้จัดพิธีแต่งงานเสร็จสิ้นเสียก่อนถึงจะย้ายเข้าไปได้อย่างเป็นทางการ ดังนั้นช่วงนี้เธอจึงเข้ามาพักอยู่ที่บ้านตระกูลพานชั่วคราว

พฤติกรรมแบบนี้ในเก๋ออันยุคสมัยนั้น ความจริงแล้วมักจะถูกคนเอาไปนินทาเม้าท์มอยลับหลัง แต่เพื่อเอาอกเอาใจคนบ้านพาน อู่เสี่ยวชิงจึงไม่สนใจเรื่องอื่นอีกแล้ว

วันนี้เป็นวันเสาร์ พานกั๋วหลงที่หายป่วยเป็นปกติแล้วพาหานลี่ลี่กลับมากินข้าวที่บ้าน

พานกั๋วหลงยังคงไม่ลดละความสนใจในตัวน้องสะใภ้ที่หวานฉ่ำน่ากินราวกับลูกท้อคนนี้ อาศัยจังหวะที่นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกัน แอบส่งสายตาโลมเลียไปหลายต่อหลายครั้ง

หลี่ซูจวนและพานกั๋วฟู่ต่างก็ไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของพานกั๋วหลง มีเพียงหานลี่ลี่เท่านั้นที่เห็นสายตามกจ๊กของสามี แต่ทว่าเธอถูกพานกั๋วหลงกดขี่ข่มเหงมานานหลายปี ต่อให้สังเกตเห็น ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่คำเดียว

เสียงประตูเปิดดังขึ้น พานตงเป่าหิ้วกระเป๋าเดินกลับเข้ามาในบ้าน

หลี่ซูจวนรู้สึกประหลาดใจ รีบเดินเข้าไปช่วยเปลี่ยนรองเท้าสลิปเปอร์ให้พานตงเป่า

"ไหนบอกว่าเย็นนี้มีเลี้ยงข้างนอกไม่กลับมากินข้าวบ้านไง ทำไมถึงกลับมาล่ะ"

"มีข่าวดีน่ะสิ!" พานตงเป่ามีสีหน้าจริงจัง หันไปมองอู่เสี่ยวชิง "เสี่ยวชิง บอกข่าวดีกับเธอเรื่องหนึ่ง เรื่องที่เธอจะย้ายไปอยู่ฝ่ายสหภาพแรงงานตกลงเรียบร้อยแล้วนะ วันจันทร์หน้าผู้อำนวยการโรงงานของพวกเธอจะแจ้งให้ทราบเอง"

นี่ถือเป็นเรื่องชวนประหลาดใจที่น่ายินดีอย่างยิ่ง อู่เสี่ยวชิงยกมือขึ้นปิดปากด้วยความดีใจ เธอเกรงว่าตัวเองจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่จนส่งเสียงกรี๊ดออกมา

ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้าทำงานในโรงงาน เธอรู้สึกอิจฉาบรรดาเจ้าหน้าที่ที่ได้นั่งทำงานในตึกสำนักงานมาโดยตลอด

การแบ่งชั้นวรรณะในโรงงานนั้นชัดเจนและเปิดเผยจนแทบไม่ต้องปิดบัง ฝั่งหนึ่งคือแผนกช่างที่มีเสียงเครื่องจักรดังกึกก้องและฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว อีกฝั่งคือห้องทำงานที่สะอาดสะอ้าน เงียบสงบและเป็นระเบียบเรียบร้อย แถมยังมีสถานะความแตกต่างระหว่างคนงานธรรมดากับเจ้าหน้าที่ระดับบริหารที่ขีดเส้นแบ่งไว้ราวกับเหวลึก

เพื่อสิ่งนี้ อู่เสี่ยวชิงยอมแลกด้วยราคาที่แสนแพง ยอมเอาตัวเข้าแลกกับพานกั๋วฟู่ที่เธอไม่ได้มีความรักชอบพอลึกซึ้งเลยแม้แต่น้อย

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ แม้จะมีฐานะและอำนาจระดับพานตงเป่า ก็ยังไม่อาจช่วยให้เธอสมความปรารถนาได้ในทันที ในยามที่อู่เสี่ยวชิงเริ่มจะสิ้นหวัง ข่าวดีกลับลอยมาอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ทำเอาเธอตั้งตัวแทบไม่ทัน

ทันใดนั้น อารมณ์บูดบึ้งก่อนหน้านี้ก็ปลิวหายไปในพริบตา อู่เสี่ยวชิงรู้สึกได้ว่ารูขุมขนทั่วร่างเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

"ขอบคุณค่ะคุณลุง ขอบคุณค่ะคุณลุง" อู่เสี่ยวชิงตื่นเต้นจนพูดคำอื่นไม่ออกแล้ว

เป็นหลี่ซูจวนที่เอ่ยถามสามีขึ้นมา "เมื่อเดือนก่อนที่คุณไปหาสวีต้าโหย่ว ทางนั้นปฏิเสธคุณกลับมาไม่ใช่เหรอ"

"สถานการณ์มันเปลี่ยนไปน่ะ ตำแหน่งในสหภาพแรงงานเดิมทีเขาเก็บไว้ให้ญาติของอดีตผู้นำคนหนึ่ง แต่คิดไม่ถึงว่าทางนั้นเขาจะไม่สนใจตำแหน่งนี้ มันก็เลยตกมาเป็นลาภลอยของพวกเรา พอดีบ่ายวันนี้เหล่าสวีเพิ่งจะโทรศัพท์มาหาฉันเอง" พานตงเป่าเองก็อารมณ์ดีไม่น้อย ยังไงซะการช่วยจัดการตำแหน่งงานที่ลูกสะใภ้ต้องการที่สุดได้สำเร็จ ก็ทำให้เขาหน้ามีตาต่อหน้าคนในครอบครัว

ญาติของอดีตผู้นำงั้นเหรอ

พอได้ยินประโยคนี้ หัวใจของอู่เสี่ยวชิงก็กระตุกวูบ "คุณลุงคะ วันนี้ที่โรงงานมีเด็กสาวคนใหม่มา รายงานตัวเข้าทำงานที่สำนักงานโรงงานด้วยค่ะ"

พานตงเป่าหรี่ตาลงเล็กน้อย "เด็กคนนั้นแซ่อะไร"

"ซูจิ่นค่ะ!" อู่เสี่ยวชิงไปสืบหาข่าวสารพวกนี้มาเรียบร้อยแล้ว

พานตงเป่าสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจังขึ้นมาทันที "เสี่ยวชิง วันข้างหน้าถ้าเธอเข้าไปทำงานในตึกสำนักงานแล้ว ย่อมต้องมีโอกาสได้พบกับซูจิ่นคนนี้บ่อยๆ จำไว้นะ ต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอให้ได้"

พานกั๋วหลงเงยหน้าขึ้นทันที "ซูจิ่นงั้นเหรอ แซ่ซูด้วย หรือว่าเป็นญาติของซูเชียนเฉิง"

พานตงเป่าพยักหน้ารับ "นานๆ ทีแกจะจำชื่อซูเชียนเฉิงได้นะ ตามที่ฉันคาดเดา ซูจิ่นคนนี้น่าจะเป็นหลานสาวของซูเชียนเฉิงแน่นอน"

พานกั๋วหลงนานๆ ทีจะได้รับคำชมจากผู้เป็นพ่อ จึงฉีกยิ้มหัวเราะออกมา "เรื่องนี้เดาไม่ยากเลยครับ สมัยก่อนซูเชียนเฉิงเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ที่แค่กระทืบเท้า เก๋ออันก็สั่นสะเทือนไปทั้งเมือง ใครๆ ก็บอกว่าซูเชียนเฉิงย้ายกลับมาพักผ่อนบั้นปลายชีวิตที่เก๋ออันเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนนี้จู่ๆ มีเด็กสาวแซ่ซูโผล่เข้าทำงานที่โรงงานรีดร้อน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาคงไม่ต้องอธิบายเพิ่มแล้วมั้งครับ"

ช่วงเวลานี้ พานกั๋วหลงหาเงินได้มากมายจากการขายเสื้อกันลม กำลังอยู่ในช่วงชูคอชูตา พูดจาทำอะไรก็วางท่ากร่างยิ่งกว่าปกติ

อู่เสี่ยวชิงแอบจดจำบทสนทนาของพวกเขาไว้ในใจเงียบๆ

ในหัวของเธอปรากฏใบหน้าที่งดงามปานจะล่มเมืองของซูจิ่นขึ้นมาอีกครั้ง

ในฐานะเด็กที่เติบโตมาจากครอบครัวธรรมดา เธอรู้ดีว่าโลกใบนี้ไม่เคยมีความยุติธรรมอย่างแท้จริง เพื่อความฝันของเธอ เธอต้องพยายามอย่างหนัก พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุเป้าหมาย หนทางนี้เธอเดินมาอย่างยากลำบาก ถึงขั้นยอมแลกด้วยความรักของตัวเอง

ทว่าคนบางคนเกิดมาก็อยู่ในจุดหมายปลายทางแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามใดๆ ทั้งงานดีๆ บ้านหลังใหญ่ หรือเงินทอง สิ่งที่คนอื่นต้องใช้เวลาทั้งชีวิตไขว่คว้ามาไม่ได้ พวกเขากลับได้มันมาง่ายดายเพียงแค่เอื้อมมือ

อู่เสี่ยวชิงถอนหายใจออกมาลึกๆ ในใจ ความรู้สึกอิจฉาริษยาที่มีต่อซูจิ่นเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น

เธอตั้งมั่นในใจว่า ต่อไปจะต้องสร้างมิตรภาพที่ดีกับซูจิ่นให้ได้

วันอาทิตย์ เวลาเก้าโมงเช้า หลินจื้อหย่วนหิ้วกระเป๋าเดินทาง เดินตามหลังเจียวเล่อซานก้าวออกจากสถานีรถไฟเก๋ออัน

ทีมศึกษาดูงานที่มีสมาชิกห้าคนของพวกเขา ทำภารกิจเสร็จสิ้นล่วงหน้าถึงยี่สิบวัน และเดินทางกลับมาถึงบ้านเกิดก่อนหน้าเทศกาลวันไหว้พระจันทร์

พอออกมาจากทางออกสถานี หลินจื้อหย่วนก็เห็นผู้อำนวยการโรงงานสวีต้าโหย่ว เลขาธิการต้วนคุน และคณะผู้บริหารของโรงงานรีดร้อนยืนรอรับกันอยู่ด้านนอก ด้านหลังของพวกเขามีป้ายผ้าสีแดงสดเขียนข้อความไว้ว่า "ขอต้อนรับทีมศึกษาดูงาน ณ เซี่ยงไฮ้ เดินทางกลับมาอย่างสำเร็จล่ะ"

เจียวเล่อซานรีบก้าวเท้าเข้าไปหา "ผู้อำนวยการสวี เลขาธิการต้วน พวกคุณจัดงานยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ผมไม่กล้ารับหรอกครับ!"

"เหล่าเจียว ลำบากคุณแล้ว อายุห้าสิบกว่าแล้วยังต้องเดินทางไปเรียนรู้ถึงภาคใต้ คุณไม่กล้ารับ แล้วใครจะกล้ารับล่ะ" สวีต้าโหย่วคว้ามือเจียวเล่อซานมาเขย่าแรงๆ หลายที พร้อมกับระเบิดเสียงหัวเราะลั่น "เหล่าเจียว ฉันจองโต๊ะอาหารไว้สองโต๊ะที่โรงแรมตงซานแล้ว พวกเราไปกันตอนนี้เลย จะได้เลี้ยงต้อนรับและล้างความเหน็ดเหนื่อยให้พวกคุณ"

สวีต้าโหย่วยังคงทำตัวเป็นเผด็จการและเฉียบขาดตามสไตล์การทำงานดั้งเดิมของเขา ไม่เปิดโอกาสให้เจียวเล่อซานได้ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย เขายื่นมือไปพยุงแขนเจียวเล่อซาน แล้วยัดตัวเขาเข้าไปในรถจี๊ปรุ่นสองศูนย์สองทันที

ส่วนคนอื่นๆ ก้าวขึ้นรถตู้ที่จอดอยู่ด้านหลัง

รถทั้งสองคันขับตามกัน มุ่งตรงไปยังโรงแรมตงซาน

บนรถ สวีต้าโหย่วเอ่ยถามถึงผลการศึกษาดูงานในครั้งนี้ เจียวเล่อซานเอ่ยปากชมเชยหลินจื้อหย่วนไม่ขาดสาย โดยไม่ปิดบังความชื่นชมที่มีต่อชายหนุ่มคนนี้เลยแม้แต่น้อย

"ผู้อำนวยการ เลขาธิการ สาเหตุที่ครั้งนี้พวกเราสามารถเรียนจบเสร็จสิ้นภารกิจล่วงหน้าได้ถึงยี่สิบวัน ต้องยกความดีความชอบให้ต้าหลินเลย คนหนุ่มหัวไว ความจำดี แถมยังทำงานประณีตรอบคอบมาก ตลอดช่วงเวลาที่เรียนรู้อยู่ที่ฮู่กัง เขาจดบันทึกไว้ถึงห้าเล่มใหญ่ๆ ทำความเข้าใจเกี่ยวกับรายละเอียดการใช้งานและการซ่อมบำรุงเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่จนทะลุปรุโปร่ง ตรงนี้ผมอยากเสนอต่อผู้อำนวยการ ให้เร่งเปิดคลาสเรียนรู้ขึ้นมาโดยเร็ว กลุ่มเป้าหมายก็คือบรรดาเจ้าหน้าที่และคนงานของแผนกเตาเผา เพื่อให้พวกเขาจดจำและเชี่ยวชาญการใช้งานเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่ให้ได้โดยเร็วที่สุด"

"ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้เป็นเทศกาลวันไหว้พระจันทร์ ฉันจะปล่อยเกาะให้พวกคุณพักผ่อนหนึ่งวัน ออกไปทำธุระข้างนอกตั้งนานคงจะเหน็ดเหนื่อยกันน่าดู พักผ่อนกันให้เต็มที่ก่อน พอ กลับเข้าโรงงานเมื่อไหร่ ฉันจะรีบจัดการเรื่องคลาสเรียนรู้ทันที" สวีต้าโหย่วรับคำอย่างรวดเร็ว

ต้วนคุนเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "เหล่าเจียว แล้วอาจารย์ผู้สอนในคลาสเรียนรู้นี้ คุณวางแผนจะให้ใครมาทำหน้าที่ ผมฟังจากที่คุณพูด เหมือนจะเจาะจงให้เป็นหลินจื้อหย่วนคนเดียวเลยนะ"

"ต้องเป็นหลินจื้อหย่วนเท่านั้นครับ ให้เขาเป็นผู้บรรยายหลัก แล้วพวกเราสี่คนจะคอยเป็นผู้ช่วยให้เขาเอง" เจียวเล่อซานเอ่ยตอบออกไปอย่างไม่ลังเล