บทที่ 60 เทศกาลไหว้พระจันทร์

โรงแรมตงซานเป็นสถานที่รับรองที่กำหนดของเก๋อกัง และเป็นโรงแรมรับรองแขกบ้านแขกเมืองของเก๋ออันด้วย โรงแรมนี้มีมาตั้งแต่ก่อนก่อตั้งประเทศ บรรดาผู้นำทุกระดับที่มาตรวจงานที่เก๋ออัน ล้วนพักที่โรงแรมตงซานกันทั้งนั้น

รถทั้งสองคันมาถึงหน้าประตูโรงแรมตงซาน ทุกคนก็ทยอยกันลงจากรถ

สวีต้าโหย่วให้หวังเฟิงจองห้องส่วนตัวขนาดใหญ่ไว้ที่นี่ตั้งนานแล้ว เขาต้องการจะเลี้ยงฉลองให้กับสมาชิกทีมศึกษาดูงานอย่างเต็มที่

คนงานเหล็กกล้าแห่งอีสานได้แสดงความห้าวหาญในการดื่มเหล้าออกมาอีกครั้ง ทั้งดื่มวนรอบโต๊ะ ดื่มดวลเดี่ยว ดื่มขอบคุณผู้บริหาร ในที่สุดหลินจื้อหย่วนก็ถูกมอมจนเมามายได้สำเร็จ

สือเม่าไฉเป็นคนไปส่งเขาที่หอพักเยาวชน “ต้าหลิน คราวหน้าคราวหลังดื่มเหล้าก็อย่าซื่อบื้อขนาดนี้อีกล่ะ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วนะที่ฉันต้องมาส่งนายที่บ้าน”

สมองของหลินจื้อหย่วนดูเหมือนจะไม่ทำงานแล้ว เขาใช้สติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่กล่าวขอบคุณหัวหน้าแผนก จากนั้นก็ทิ้งตัวลงบนเตียง แล้วหลับสนิทไปในพริบตา

การนอนหลับครั้งนี้กินเวลายาวนานถึงสิบแปดชั่วโมงเต็มๆ จนกระทั่งหกโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น หลินจื้อหย่วนถึงเพิ่งจะตื่นขึ้นมา

เขาถืออ่างล้างหน้าไปที่ห้องน้ำ ใช้น้ำเย็นล้างหน้าล้างตา ในที่สุดก็สร่างเมาและตื่นเต็มตาเสียที

ยี่สิบนาทีต่อมา เขาปั่นจักรยานไปที่ลานออกกำลังกายในชุมชน เดินตรงไปที่บ้านของคุณยายหลี่อย่างคุ้นเคย และเคาะประตูบ้าน

“คุณป้าหลี่ ผมมาเยี่ยมครับ” หลินจื้อหย่วนชูของขวัญในมือให้ดู ขากลับเขาซื้อของฝากขึ้นชื่อของเซี่ยงไฮ้มาไม่น้อย ครั้งนี้เขาเอาขนมอบหลายอย่างที่เหมาะกับผู้สูงอายุมาฝากคุณยายหลี่

พอคุณยายหลี่ได้เห็นหลินจื้อหย่วนที่ไม่ได้เจอกันมาสองเดือนกว่ามาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า เธอก็ทั้งตกใจและดีใจ

ตั้งแต่ลูกชายย้ายไปทำงานที่ปักกิ่ง เธอก็ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในเก๋ออันมาตลอด ยิ่งคนเราอายุมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งโหยหาความสุขแบบครอบครัวพร้อมหน้าและความอบอุ่นในบ้านมากขึ้นเท่านั้น ซึ่งหลินจื้อหย่วนก็เข้ามาเติมเต็มความต้องการเหล่านี้ของเธอได้พอดี

แม้ว่าทั้งสองคนจะรู้จักคุ้นเคยกันได้ไม่นาน แต่คุณยายหลี่ก็มองพ่อหนุ่มน้อยผู้มีน้ำใจคนนี้เป็นลูกเป็นหลานของตัวเองไปแล้ว

การที่จู่ๆ หลินจื้อหย่วนก็ต้องไปเรียนที่เซี่ยงไฮ้ ทำให้คุณยายหลี่รู้สึกใจหายไปไม่น้อยเลยทีเดียว

ตอนนี้หลินจื้อหย่วนกลับมาแล้ว แถมยังเอาของขวัญมาเยี่ยมเธออีก คุณยายหลี่จะไม่ดีใจได้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันนี้ยังเป็นเทศกาลวันไหว้พระจันทร์ ซึ่งเป็นวันมงคลที่ทุกครอบครัวจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

“เสี่ยวหลิน รีบเข้ามาเร็ว ไม่ได้เจอกันตั้งสองเดือนกว่า ป้าล่ะคิดถึงเธอจริงๆ มาให้ป้าดูหน่อยสิ ผอมลงหรือเปล่า” สายตาที่คุณยายหลี่มองหลินจื้อหย่วนนั้นเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู “เธอกินข้าวเช้ามาหรือยัง”

หลินจื้อหย่วนก็ไม่เกรงใจ “ยังเลยครับคุณป้า พอผมลืมตาตื่นก็ตรงดิ่งมาหาคุณป้าที่นี่เลย ไม่ได้เจอคุณป้าตั้งสองเดือนกว่า ผมคิดถึงคุณป้าจะแย่อยู่แล้ว คุณป้าครับ นี่เป็นขนมอบที่ผมซื้อมาจากเซี่ยงไฮ้ เนื้อนุ่มมากเลยนะครับ คุณป้าลองชิมดูสิครับ”

คุณยายหลี่ลุกขึ้นยืนทันที “เธอรอเดี๋ยวนะ ป้าจะไปต้มบะหมี่ให้กิน แล้วจะใส่ไข่ดาวน้ำให้สองฟองเลย”

“ได้เลยครับ ผมชอบกินกับข้าวฝีมือคุณป้าที่สุดเลย” หลินจื้อหย่วนเข้าใจจิตใจของผู้สูงอายุที่อยู่ตัวคนเดียวเหล่านี้เป็นอย่างดี พวกเขาเกษียณแล้ว วันๆ เอาแต่อยู่บ้านไม่มีอะไรทำ อ้างว้างโดดเดี่ยว การทำอาหารคือหนึ่งในไม่กี่สิ่งที่จะทำให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเองยังมีคุณค่า

คุณยายหลี่ทำอะไรคล่องแคล่วว่องไวมาก เธอเดินเข้าไปในครัว รองน้ำ ก่อไฟ ต้มบะหมี่ ใส่ไข่ พอตักใส่ชามก็โรยต้นหอมซอยลงไปนิดหน่อย หยดน้ำมันงาลงไปอีกนิด บะหมี่ไข่ดาวน้ำกลิ่นหอมฉุยก็เสร็จเรียบร้อย

บะหมี่เพิ่งขึ้นจากเตาร้อนๆ หลินจื้อหย่วนต้องเป่าหลายๆ ฟอด ถึงจะสูดเส้นบะหมี่เข้าท้องไปได้

ท่าทางรีบร้อนจนรอไม่ไหวของเขา ทำให้คุณยายหลี่หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี “ตอนหนุ่มๆ ลูกชายป้าก็กินข้าวเหมือนเธอนี่แหละ กินมูมมามตะกรุมตะกรามแบบนี้เลย”

หลินจื้อหย่วนกินบะหมี่ไปพลาง ก็ปรึกษาเรื่องบางอย่างกับคุณยายหลี่ไปพลาง “คุณป้าหลี่ครับ วันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์ ตอนเย็นคุณป้าไปกินข้าวที่บ้านผมไหมครับ บ้านผมคนเยอะคึกคักดี เราจะได้ฉลองเทศกาลด้วยกันไงครับ”

คำชวนนี้น่าสนใจมาก คุณยายหลี่หวั่นไหวขึ้นมาทันที แต่ปากก็ยังพูดไปว่า “ครอบครัวเธอฉลองเทศกาลกัน ป้าเป็นคนนอก จะไปทำไมกันล่ะ”

“คุณป้า พูดแบบนี้ไม่ได้นะครับ คุณป้าจะเป็นคนนอกได้ยังไง คุณป้าก็คือคุณป้าของผมไงครับ” ด้วยคำพูดหวานหูของหลินจื้อหย่วน เพียงไม่กี่ประโยคก็กล่อมจนหญิงชรายอมตกลงได้

“เอาล่ะเสี่ยวหลิน ในเมื่อเธอพูดขนาดนี้ ป้าก็จะหน้าหนานิดนึง ไปเยี่ยมพ่อแม่เธอที่บ้านก็แล้วกัน”

หลินจื้อหย่วนดีใจมาก “งั้นตกลงตามนี้นะครับคุณป้า ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เดี๋ยวตอนสี่โมงเย็นผมมารับนะครับ”

หลินจื้อหย่วนจัดการบะหมี่ชามนั้นจนเกลี้ยง แม้แต่น้ำซุปก็ซดจนไม่เหลือสักหยด ทำเอาคุณยายหลี่รู้สึกปลาบปลื้มใจมาก

หลังจากกินบะหมี่เสร็จ หลินจื้อหย่วนก็บอกลาคุณยายหลี่ ลงไปปั่นจักรยานกลับบ้านตัวเอง

วันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์ แต่ที่บ้านกลับมีแค่คุณแม่หนิงซิ่วเฟินอยู่เพียงคนเดียว

ในยุคสมัยนี้ เทศกาลวันไหว้พระจันทร์ยังไม่ใช่วันหยุดตามกฎหมาย คนอื่นๆ จึงต้องรอให้เลิกงานก่อนถึงจะกลับมาได้

หนิงซิ่วเฟินกำลังยุ่งหัวหมุนอยู่ในครัว เธอต้องเตรียมอาหารสำหรับมื้อค่ำวันไหว้พระจันทร์ในคืนนี้

ทันทีที่หลินจื้อหย่วนก้าวเข้าประตูมา หนิงซิ่วเฟินก็พุ่งตัวออกมาจากห้องครัว เข้าสวมกอดลูกชายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “จื้อหย่วน รีบให้แม่ดูหน่อย ดำขึ้นไหม ผอมลงหรือเปล่า”

ลูกเดินทางไกลแม่ย่อมเป็นห่วง หลินจื้อหย่วนไปอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ตั้งสองเดือนกว่า ทำเอาหนิงซิ่วเฟินคิดถึงแทบแย่

มือของหนิงซิ่วเฟินลูบคลำใบหน้าของลูกชาย น้ำตาคลอเบ้า

“แม่ ดูสิครับผมก็สบายดีไม่ใช่เหรอ ไม่ได้ผอมลงเลยสักนิดเดียวนะ แถมยังอ้วนขึ้นตั้งหลายชั่งแน่ะ”

“ไอ้ลูกเนรคุณ เมื่อวานกลับมาถึงแล้วแท้ๆ กลับไม่ยอมเข้าบ้าน” พอหนิงซิ่วเฟินนึกถึงเรื่องนี้ก็โมโห ตีลูกชายไปหนึ่งที

หลินจื้อหย่วนแกล้งทำเป็นเจ็บจนต้องแยกเขี้ยว “แม่ เรื่องนี้จะโทษผมไม่ได้จริงๆ นะครับ ก็ผู้บริหารโรงงานเขาจัดงานเลี้ยงต้อนรับผมที่โรงแรมตงซาน ผมจะกล้าไม่ไปได้ยังไงล่ะครับ”

“แม่ครับ นี่เป็นของฝากจากเซี่ยงไฮ้ที่ผมซื้อมาให้แม่กับพ่อนะครับ แม่เก็บไว้กินนะ” หลินจื้อหย่วนเดินเข้าไปล้างมือในครัว “แม่ครับ เดี๋ยวผมช่วยทำกับข้าวนะ”

“แม่ทำเสร็จเกือบหมดแล้วล่ะ รอแค่พ่อกับครอบครัวพี่สาวลูกกลับมา ผัดผักอีกสองอย่างก็เรียบร้อยแล้ว” หนิงซิ่วเฟินดันตัวลูกชายออกจากครัว เธอทนให้ลูกชายสุดที่รักของเธอต้องมาทำงานพวกนี้ไม่ได้หรอก

สองแม่ลูกเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น หนิงซิ่วเฟินก็เริ่มถามเรื่องพันธบัตรรัฐบาลของลูกชายก่อนเลย “จื้อหย่วน แม่ได้ยินพี่สาวกับพี่เขยลูกบอกว่า ลูกเก็งกำไรพันธบัตรรัฐบาลหาเงินได้ตั้งสองแสนกว่าหยวน พี่เขยลูกคงไม่ได้ฟังมาผิดใช่ไหม”

พอพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของหนิงซิ่วเฟินถึงกับสั่นเครือ คนงานหญิงเกษียณอายุจากโรงงานอย่างเธอ เงินบำนาญทั้งปีรวมแล้วเต็มที่ก็แค่หกร้อยกว่าหยวน เกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็นเงินเป็นหมื่นเลยสักครั้ง ดังนั้นตอนที่หลี่กังเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง หนิงซิ่วเฟินจึงไม่เชื่อเลยแม้แต่นิดเดียว

“แม่ พี่เขยไม่ได้พูดผิดหรอกครับ ตัวเลขที่แน่นอนคือสองแสนหนึ่งหมื่นสามพันห้าร้อยห้าสิบหยวน ในนี้มีส่วนของพี่สาวอยู่สองหมื่นหนึ่งพันหยวน ผมเอาส่วนที่เป็นตัวเลขกลมๆ ไปซื้อหุ้นหมดแล้ว เอาเศษเงินติดตัวกลับมาด้วย นี่ไงครับ เงินสามพันหยวน ให้แม่นะ ส่วนอีกห้าร้อยกว่าที่เหลือก็ถือซะว่าเป็นค่าเหนื่อยของผมก็แล้วกันครับ”

หลินจื้อหย่วนหยิบเงินสามพันหยวนออกมาจากเข็มขัดแล้ววางลงบนโต๊ะ เข็มขัดเส้นนี้เหยาเย่เป็นคนเย็บให้เขา เอาไว้สำหรับซ่อนเงินโดยเฉพาะ

หนิงซิ่วเฟินนั่งอยู่บนเก้าอี้ ร่างกายโงนเงนไปมา คล้ายจะล้มลงได้ทุกเมื่อ โชคดีที่หลินจื้อหย่วนตาไวคว้าตัวเธอไว้ได้ทัน “แม่ แม่ตกใจเกินไปหรือเปล่าครับ ถึงได้รับเรื่องนี้ไม่ทัน”

“สองแสนหนึ่งหมื่นเหรอ จื้อหย่วน ลูกไม่ได้หลอกแม่จริงๆ ใช่ไหม” หนิงซิ่วเฟินยังคงไม่ยอมเชื่อความจริงตรงหน้า “แม่กับพ่อทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาดทั้งปีถึงจะหาเงินได้สามพันหยวน สองแสนหนึ่งหมื่น เราต้องอดข้าวอดน้ำเก็บเงินไปตั้งเจ็ดสิบปีเชียวนะ เงินตั้งมากมายขนาดนี้จะเอาไปใช้ยังไงหมดล่ะ”

หลินจื้อหย่วนทั้งทุบหลังให้แม่ ทั้งรินน้ำให้ดื่ม วุ่นวายอยู่พักใหญ่ หนิงซิ่วเฟินถึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้

“ลูก เมื่อกี้ลูกบอกว่าเอาเงินสองแสนหนึ่งหมื่นไปซื้อหุ้น แล้วหุ้นมันคือของเล่นอะไรล่ะ” หญิงชราในยุคแปดศูนย์อย่างเธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าหุ้นคืออะไร

หลินจื้อหย่วนไม่รู้จะตอบคำถามของแม่ยังไงดี เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แม่ก็คิดซะว่ามันเป็นพันธบัตรรัฐบาลอีกประเภทหนึ่งก็แล้วกันครับ ยังไงซะมันก็เป็นการสนับสนุนการสร้างชาติเหมือนกันนั่นแหละครับ”