บทที่ 61 อยู่พร้อมหน้า

"แม่ครับ มีเรื่องจะบอก..." หลินจื้อหย่วนเล่าเรื่องคุณยายหลี่ให้ฟัง "ช่วงก่อนหน้านี้สาขาสันนิบาตเยาวชนของแผนกเราจัดกิจกรรม ผมได้จับคู่ดูแลคุณป้าแซ่หลี่คนหนึ่ง ลูกชายกับลูกสะใภ้ของแกทำงานอยู่ที่ปักกิ่ง แกอยู่เก๋ออันคนเดียว โดดเดี่ยวอ้างว้าง เทศกาลไหว้พระจันทร์แบบนี้ก็ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน ผมก็เลยอยากจะเชิญแกมากินข้าวที่บ้านเราสักมื้อครับ"

คนตระกูลหลินล้วนมีจิตใจดีงาม สำหรับหนิงซิ่วเฟินแล้วเรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่น้อย "เอาสิ ตอนเย็นลูกก็ไปรับคุณยายมาสิ มาอยู่รวมกันที่บ้านเราจะได้คึกคักหน่อย"

บ่ายสามโมงครึ่ง หลินจื้อหย่วนปั่นจักรยานไปที่บ้านคุณยายหลี่ และให้แกซ้อนจักรยานพามาที่บ้านของตัวเอง

คุณยายหลี่เป็นคนพิถีพิถัน ช่วงกลางวันแกตั้งใจไปซื้อขนมไหว้พระจันทร์สองกล่องที่ห้างสรรพสินค้าเหรินหมินแถวบ้าน เพื่อนำไปเป็นของฝากโดยเฉพาะ

การมาเยือนของคุณยายหลี่ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากครอบครัวหลิน ตอนกินข้าวก็ยังตั้งใจเชิญให้แกนั่งในตำแหน่งประธานของโต๊ะด้วย

ฝีมือทำอาหารของหนิงซิ่วเฟินนั้นไม่เลวเลย บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารจานหลักของภาคอีสาน ทั้งไก่ตุ๋นเห็ด ซี่โครงหมูน้ำแดง ขาหมูตุ๋น ปลาจวดทอดหอมกรุ่น แถมด้วยเครื่องเคียงเย็นและผักผัดอีกสองสามอย่าง กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย ชวนให้น้ำลายสอ

ทุกคนกินไปคุยไป คุณยายหลี่ถึงเพิ่งรู้ว่าพ่อและพี่เขยของหลินจื้อหย่วนล้วนเป็นแรงงานดีเด่นของเก๋อกัง "น้องชาย น้องสะใภ้ ฉันกับเสี่ยวหลินจื่อรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ฉันสัมผัสได้เลยว่าเขาเป็นคนจิตใจดีมากๆ ดูจากตัวเสี่ยวหลินจื่อก็รู้เลยว่าครอบครัวพวกคุณอบรมสั่งสอนมาดีแค่ไหน"

คำพูดของคุณยายหลี่เข้าหูหลินต้าจุนที่สุด พออารมณ์ดี เขาก็ดื่มเหล้าเพิ่มไปอีกหนึ่งจอก

หลังจากกินข้าวมื้อค่ำเสร็จ ครอบครัวหลินก็รั้งให้คุณยายหลี่อยู่จิบชาต่ออีกพักหนึ่ง พอถึงเวลาหกโมงเย็น หลินจื้อหย่วนก็ปั่นจักรยานไปส่งคุณยายหลี่ที่บ้าน

หลินจื้อหย่วนกลัวว่าหญิงชราจะนั่งเจ็บก้น จึงตั้งใจหาเบาะรองนั่งใบเล็กๆ มาปูรองไว้ที่เบาะหลังรถจักรยาน

หญิงชราจับเอวหลินจื้อหย่วนไว้ "เสี่ยวหลินจื่อ ป้าไม่ปิดบังเธอหรอกนะ เทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนี้เป็นปีที่ป้ามีความสุขที่สุดในรอบหลายปีมานี้เลย พ่อแม่เธอ พี่เขยกับพี่สาวเธอเป็นคนดีกันทุกคน ครอบครัวพวกเธอล้วนเป็นคนมีน้ำใจ"

หลินจื้อหย่วนคิดในใจ ใช่สิ นอกจากผมแล้ว ครอบครัวเราเป็นคนดีกันหมดเลย คุณป้าหลี่ ผมขอโทษด้วยนะครับ ที่ผมเข้าหาคุณป้าก็เพราะมีจุดประสงค์แอบแฝง แต่ผมขอรับรองว่าจะไม่ทำเรื่องเลวร้ายเด็ดขาด

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าคุณป้ายินดี วันหลังก็ไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงเทศกาลหรอกครับ วันอาทิตย์ก็มาทานข้าวที่บ้านเราได้เลย ตกลงตามนี้นะครับ"

โรงเรียนมัธยมหมายเลขสามสิบห้าอยู่ห่างจากห้างสรรพสินค้าเหรินหมินไม่ไกล ปั่นจักรยานสิบห้านาทีก็ถึงแล้ว

คุณยายหลี่ชวนให้หลินจื้อหย่วนขึ้นไปนั่งพักบนห้องสักหน่อย แต่หลินจื้อหย่วนปฏิเสธอย่างสุภาพ โดยบอกว่าตัวเองเพิ่งกลับมาจากเซี่ยงไฮ้ รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย อยากจะรีบกลับไปนอนพักผ่อน

คุณยายหลี่มองส่งแผ่นหลังของหลินจื้อหย่วนจนลับสายตา ถึงได้หันหลังเดินขึ้นตึกไป

เธอเพิ่งก้าวเข้าประตูบ้าน เสียงโทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้น

"แม่ ไปไหนมาครับ ผมโทรหาแม่ตั้งหลายสายก็ไม่มีคนรับเลย" เสียงของหลี่เจิ้นซานดังลอดออกมาจากหูฟัง

"แม่ไปกินข้าวที่บ้านเสี่ยวหลินจื่อมาจ้ะ วันนี้วันไหว้พระจันทร์ เสี่ยวหลินจื่อกลัวแม่จะเหงา ก็เลยตั้งใจเชิญแม่ไปเป็นแขกที่บ้านเขา" คุณยายหลี่เคยเล่าเรื่องของหลินจื้อหย่วนให้ลูกชายฟังมาก่อนหน้านี้แล้ว

น้ำเสียงของหลี่เจิ้นซานชะงักไปครู่หนึ่ง "แม่ครับ สมัยนี้คนเลวมันเยอะนะ..."

ไม่รอให้ลูกชายพูดจบ คุณยายหลี่ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที "ในสายตาแก โลกนี้คงไม่มีคนดีเลยสินะ แกคิดดูสิ คนแก่ๆ อย่างแม่ มีอะไรให้เขามาหวังผลประโยชน์งั้นเหรอ"

การที่หลี่เจิ้นซานก้าวขึ้นมาถึงตำแหน่งในปัจจุบันได้ เขาย่อมไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป สิ่งที่เขากลัวก็คือ หลินจื้อหย่วนที่แม่พูดถึงนั้น เข้าหาแม่ก็เพราะตำแหน่งหน้าที่การงานของเขา แต่เรื่องนี้เขาก็ไม่สามารถเอ่ยปากอธิบายให้แม่ฟังตรงๆ ได้

คุณยายหลี่ยังคงไม่ยอมลดละ "ทำไมแม่จะไม่รู้ว่าแกคิดอะไรอยู่ แม่จะบอกอะไรให้นะ เสี่ยวหลินจื่อเป็นถึงเลขาธิการสาขาสันนิบาตเยาวชนของแผนกในโรงงานรีดร้อน หน่วยงานเขาจัดกิจกรรม ให้คนแก่ที่อยู่ตามลำพังกับคนพิการในละแวกนี้ จับคู่กับคนหนุ่มสาวในหน่วยงานของเขา บังเอิญว่าเสี่ยวหลินจื่อรับหน้าที่ดูแลแม่พอดี พ่อหนุ่มคนนี้เป็นถึงบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ เป็นบุคลากรที่หน่วยงานให้ความสำคัญในการปั้นเลยนะ อ้อ จริงสิ พ่อของเขาเป็นถึงแรงงานดีเด่นของเก๋อกังและมณฑลตงไห่ พี่เขยของเขาก็เป็นแรงงานดีเด่นเหมือนกัน ครอบครัวเขาล้วนแต่เป็นคนดีทั้งนั้นแหละ..."

คุณยายหลี่ยิ่งพูดยิ่งโมโห "ครอบครัวแกสามคนพ่อแม่ลูกย้ายไปเสวยสุขกันที่ปักกิ่ง ทิ้งให้แม่อยู่ที่เก๋ออันคนเดียว ตอนนี้อุตส่าห์มีคนมาคอยพูดคุยเป็นเพื่อนแม่บ้าง แกก็ยังไประแวงเขาอีก ทำไม แกต้องเห็นแม่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แกถึงจะสบายใจใช่ไหม"

แค่ไม่กี่ประโยคก็ทำเอาหลี่เจิ้นซานเหงื่อตก "แม่ครับ ตอนนี้แม่ก็คิดมากไปแล้ว ผมก็แค่พูดเตือนไปงั้นแหละ แม่พูดแบบนี้ทำเอาผมแทบจะแทรกแผ่นดินหนีเลยนะ เอาอย่างนี้ไหมครับ พรุ่งนี้ผมจะลางานกลับไปที่เก๋ออัน ไปรับแม่มาอยู่ที่ปักกิ่งด้วยกันเลย"

"พอเลยๆ แม่จะไปอยู่กับแกทำไม ไปทนดูสีหน้าเมียแกงั้นเหรอ แม่อยู่คนเดียวสบายใจกว่าเยอะ"

หลี่เจิ้นซานถึงกับพูดไม่ออก ภรรยาของเขาก็ไม่ใช่คนไม่กตัญญูหรอก แต่อาชีพของเธอคือหมอ เป็นคนรักความสะอาดมาก ทนไม่ได้ที่จะให้บ้านสกปรกหรือรกแม้แต่นิดเดียว แต่แม่ของเขากลับเป็นหญิงชราที่มาจากชนบท เคยชินกับการทำอะไรตามใจสบายๆ แม่ผัวลูกสะใภ้คู่นี้พอมาเจอกันก็เหมือนเป็นศัตรูคู่อาฆาต ต่างฝ่ายต่างขัดหูขัดตากัน ไม่สามารถอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้เลย เพราะเรื่องนี้หลี่เจิ้นซานถึงกับกลุ้มใจจนนอนไม่หลับบ่อยๆ

คุณยายหลี่บ่นกระปอดกระแปดอีกสองสามประโยค ก็วางสายโทรศัพท์ไป

ในเวลานี้ ทุกครัวเรือนต่างเปิดไฟสว่างไสวเฉลิมฉลองการอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน

ที่บ้านตระกูลพาน อู่เสี่ยวชิงก็ทำอาหารชุดใหญ่เต็มโต๊ะ คนตระกูลพานนั่งล้อมวงกัน ยกแก้วดื่มฉลองกันอย่างเบิกบานใจ

จู่ๆ พานกั๋วหลงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปถามน้องชาย "แกยังแค้นไอ้หลินจื้อหย่วนอยู่อีกไหม ถ้ายังกลืนความโกรธนี้ไม่ลง เดี๋ยวพี่จะหาวิธีจัดการสั่งสอนไอ้หมอนั่นให้เอง"

หัวใจของอู่เสี่ยวชิงเต้นระรัว เธอยังลืมหลินจื้อหย่วนไม่ได้ แต่ในสถานการณ์ที่อ่อนไหวเช่นนี้ และต่อหน้าคนบ้านพาน เธอไม่สามารถออกหน้าขอร้องแทนหลินจื้อหย่วนได้ ทำได้เพียงร้อนรนอยู่เงียบๆ

พานกั๋วฟู่เอียงคอมองพลางครุ่นคิด "ช่างมันเถอะ ยังไงผมก็ย้ายออกจากโรงงานรีดร้อนแล้ว เสี่ยวชิงก็แต่งงานกับผมแล้ว ปล่อยมันไปเถอะครับ"

พานตงเป่าวางตะเกียบลง "เจ้าใหญ่ งานของเสี่ยวชิงเพิ่งจะย้ายเสร็จ ส่วนหลานสาวของอดีตผู้นำก็เพิ่งจะเข้าไปทำงานที่โรงงานรีดร้อน ช่วงเวลานี้มีสายตาตั้งกี่คู่คอยจับจ้องอยู่ เลี่ยงเรื่องยุ่งยากได้ก็เลี่ยงเถอะ"

พานกั๋วหลงปรายตามองอู่เสี่ยวชิงที่แกล้งทำเป็นก้มหน้ากินข้าวอย่างรวดเร็ว "งั้นก็ช่างมัน ถือว่าไอ้หมอนั่นมันโชคดีไป"

ความจริงแล้วที่เขาพูดแบบนั้นออกมา ก็เพื่ออยากจะทดสอบปฏิกิริยาของอู่เสี่ยวชิงเสียมากกว่า

สถานการณ์ในชาตินี้กับชาติก่อนเกิดความเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

ในชาติก่อน หลินจื้อหย่วนกับพานกั๋วฟู่เกิดการปะทะและลงไม้ลงมือกัน จนนำไปสู่ความขัดแย้งที่ไม่อาจประนีประนอมได้

แต่ในชาตินี้ หลินจื้อหย่วนได้รับบทเรียนแล้ว จึงไม่ได้ลงไม้ลงมือกับพานกั๋วฟู่ ดังนั้นความขัดแย้งระหว่างพวกเขาในตอนนี้จึงไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น

ย่านไถติง บ้านตระกูลซู

ภายในห้องอาหารขนาดใหญ่ มีเพียงสองปู่หลาน ซูเชียนเฉิงและซูจิ่น เท่านั้น

วันนี้เป็นวันเทศกาล ซูจิ่นยอมยกเว้นให้คุณปู่ดื่มเหล้าขาวได้หนึ่งจอก ส่วนเธอก็ดื่มเหล้าซานจาหนึ่งแก้วเป็นเพื่อนคุณปู่

อาจจะเป็นเพราะเทศกาลแบบนี้แต่คนในบ้านมีน้อย ซูเชียนเฉิงจึงดูไม่ค่อยอารมณ์ดีเท่าไหร่นัก กินข้าวไปได้แค่สองสามคำ เขาก็เอามือไพล่หลังเดินออกไปเดินเล่นข้างนอก

ซูจิ่นกลับไปดูทีวีที่ห้องนั่งเล่น เพิ่งจะดูไปได้ไม่กี่นาที เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากหยางจือหลาน ผู้เป็นแม่ของเธอนั่นเอง

"เสี่ยวจิ่น กินข้าวหรือยังลูก" หยางจือหลานเป็นคนเจียงหนาน มีสำเนียงอู๋ที่นุ่มนวลและอ่อนหวานตามแบบฉบับ ฟังแล้วไพเราะมาก สำเนียงการพูดของซูจิ่นก็ได้อิทธิพลมาจากแม่ของเธอนี่แหละ

"แม่คะ เพิ่งกินเสร็จค่ะ"

"คุณปู่อยู่ข้างๆ ลูกไหม"

"ไม่อยู่ค่ะ คุณปู่ออกไปเดินเล่นข้างนอกแล้ว"

พอได้ยินว่าซูเชียนเฉิงไม่อยู่ หยางจือหลานก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ในบ้านหลังนี้ ซูเชียนเฉิงเปรียบเสมือนผู้นำครอบครัวเผด็จการ คำพูดของเขาคือประกาศิตที่ไม่อนุญาตให้ใครโต้แย้ง

อย่างเช่นเรื่องที่เขาพาตัวลูกสาวของเธอกลับไปที่เก๋ออัน สำหรับหยางจือหลานแล้ว มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมาก

ลูกสาวของเธอได้รับการฝึกฝนจนมีทักษะการเต้นบัลเล่ต์ที่ยอดเยี่ยม ภายใต้การเคี่ยวเข็ญของเธอ เดิมทีเธออุตส่าห์ไปกราบกรานขอร้องจนคณะแสดงศิลปะตงฟางยอมเปิดปากรับปากว่าจะรับซูจิ่นเข้าทำงานแล้วแท้ๆ

แต่ไม่คิดเลยว่า คำว่า ไม่อนุญาต สั้นๆ ง่ายๆ ของซูเชียนเฉิง จะทำให้เรื่องนี้ต้องพับเก็บไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่ไปคณะแสดงศิลปะตงฟางก็ได้ แต่คุณพ่อก็ควรจะจัดหาหน่วยงานดีๆ ให้เสี่ยวจิ่นสักหน่อยสิคะ ไม่คิดเลยว่าซูเชียนเฉิงจะพาซูจิ่นกลับไปที่เก๋ออัน ส่งลูกสาวที่สวยราวกับดอกไม้ของเธอเข้าไปทำงานในโรงงานเหล็กกล้าที่ทั้งดิบเถื่อนและหยาบกระด้างแบบนั้น

พอหยางจือหลานคิดถึงเรื่องนี้ทีไร ก็รู้สึกอึดอัดคับแค้นใจทุกที แต่เธอก็ไม่กล้าคัดค้าน เพราะรู้ดีว่าคัดค้านไปก็ไม่มีประโยชน์

สามีของเธอเอง เวลาอยู่ข้างนอกก็ทำตัววางมาดภูมิฐาน แต่พอต้องเผชิญหน้ากับพ่อตัวเอง กลับกลัวหัวหดเหมือนหนูเจอแมว ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากเถียงสักคำ