บทที่ 62 พบกันครั้งแรก

“เสี่ยวจิ่น ลูกอดทนอยู่ที่เก๋ออันไปก่อนนะ แม่กำลังวิ่งเต้นหาเส้นสายให้อยู่ ถ้าทุกอย่างราบรื่น พอถึงช่วงนี้ของปีหน้า แม่จะพาลูกไปเมืองนอก” พอพูดถึงเรื่องไปเมืองนอก หยางจือหลานก็ทำหน้าตาเบิกบานขึ้นมาทันที

“แม่คะ แต่หนูไม่อยากไปเมืองนอกนี่นา หนูพูดภาษาต่างประเทศก็ไม่เป็น ไปเมืองนอกแล้วจะไปทำอะไรได้ล่ะคะ” คำตอบของซูจิ่นทำเอาหยางจือหลานแทบจะอกแตกตาย

“ลูกนี่โง่หรือเปล่า สมัยนี้ใครๆ เขาก็แย่งกันจะไปเมืองนอกทั้งนั้น...” หยางจือหลานอาศัยความเป็นผู้ใหญ่ เริ่มต่อว่าลูกสาว “แม่จะบอกอะไรให้นะ เมืองนอกน่ะดีจะตายไป มองไปทางไหนก็มีแต่ตึกสูงระฟ้า มีแต่รถยนต์ทั้งนั้น ลูกยังจำคุณอาหลี่ที่เป็นเพื่อนร่วมงานของพ่อลูกได้ไหม ลูกชายของเขาตอนนี้อยู่ที่อเมริกา เดือนหนึ่งหาเงินได้ตั้งพันกว่าดอลลาร์ คิดเป็นเงินจีนก็ตั้งห้าพันกว่าหยวนเชียวนะ...”

หยางจือหลานเอาแต่โฆษณาชวนเชื่อว่าเมืองนอกดีอย่างนั้นอย่างนี้ แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอก็คือ อยากจะให้ลูกสาวแต่งงานกับฝรั่งต่างหากล่ะ

เธอคิดว่าด้วยความสวยระดับซูจิ่น จะต้องได้แต่งงานกับเถ้าแก่ใหญ่แน่นอน ถึงตอนนั้นเธอในฐานะแม่ยายก็จะได้ตามไปเสวยสุขด้วย

ซูจิ่นไม่ปริปากพูดอะไร ความรู้สึกที่เธอมีต่อแม่คนนี้ค่อนข้างเฉยชา

แม่ของเธอเป็นนักเต้นที่มีชื่อเสียงพอตัว หน้าตาสะสวย ทำให้พ่อหลงใหลจนหัวปักหัวปำ แต่น่าเสียดายที่แม่ทำงานบ้านไม่เป็นเลย วันๆ เอาแต่แต่งตัวสวยๆ ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก พอคลอดเธอออกมา ก็เอาเธอไปทิ้งไว้ให้ปู่กับย่าเลี้ยง แล้วก็ไม่เคยมาเหลียวแลอีกเลย

ซูจิ่นเติบโตมาจากการเลี้ยงดูของปู่กับย่าล้วนๆ ด้วยเหตุนี้เอง เธอจึงไม่มีนิสัยคุณหนูที่ชอบเอาแต่ใจเหมือนแม่ แต่กลับได้รับอิทธิพลจากปู่มาเต็มๆ ไม่ว่าจะเป็นการวางตัวหรือการทำงาน เธอก็เป็นคนเรียบง่ายและติดดิน

ซูจิ่นไม่อยากทนฟังแม่บ่นอีกต่อไปแล้ว “แม่คะ คุณปู่กลับมาแล้ว หนูต้องวางสายแล้วนะคะ”

มุกนี้ใช้ได้ผลเสมอ พอหยางจือหลานได้ยินแบบนี้ ก็เป็นฝ่ายรีบชิงวางสายไปเสียก่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่เสียงหวูดบอกเวลาเจ็ดโมงเช้าดังขึ้น ซูจิ่นก็ปั่นจักรยาน ‘เฟยเกอ’ คันโปรดออกเดินทางทันที

พอถึงสำนักงาน ก็พบว่าทุกคนมากันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว

พอหวังเฟิงเห็นเธอมาถึง ก็รีบสั่งงานทันที “เสี่ยวซู วันนี้โรงงานจะจัดคลาสเรียนรู้ ต้องใช้ห้องประชุม พวกเราไปช่วยกันจัดสถานที่กันหน่อยนะ อ้อ เตรียมน้ำร้อนไว้ด้วยล่ะ”

ซูจิ่นไม่รอช้า รีบตามทุกคนไปที่ห้องประชุมทันที หลังจากวุ่นวายอยู่ครึ่งชั่วโมง สถานที่ก็จัดเตรียมเสร็จสรรพ ซูจิ่นยังเตรียมน้ำร้อนใส่กระติกไว้พร้อมสรรพด้วย

หวังเฟิงมองดูเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาคนนี้ทำงานได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย จึงเอ่ยปากชมเธอไปสองสามประโยค “เสี่ยวซู ทำงานใช้ได้เลยนะเนี่ย ตอนแรกฉันนึกว่าเธอจะเป็นคุณหนูบ้านรวย ทำอะไรไม่เป็นซะอีก”

ซูจิ่นยิ้มบางๆ “หัวหน้าคะ ฉันออกจากบ้านไปอยู่โรงเรียนประจำเพื่อเรียนเต้นตั้งแต่เด็ก ฉันดูแลตัวเองเก่งนะคะ งานบ้านทั่วๆ ไปฉันก็ทำเป็นหมดแหละค่ะ”

พี่สาวเจี่ยงที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบดึงแขนเสื้อซูจิ่นเบาๆ แล้วกระซิบว่า “เสี่ยวซู เดี๋ยวเธอก็จะได้เห็นหลินจื้อหย่วนแล้วนะ อยากให้พี่ช่วยแนะนำให้รู้จักไหมจ๊ะ”

ซูจิ่นส่ายหน้าด้วยความเขินอาย ตั้งแต่มาทำงานได้ไม่กี่วันนี้ ชื่อของหลินจื้อหย่วนก็ลอยเข้าหูเธออยู่บ่อยครั้ง จนทำให้เธอเริ่มรู้สึกอยากรู้อยากเห็นในตัวผู้ชายคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

แน่นอนว่ามันไม่เกี่ยวกับเรื่องชู้สาวหรอกนะ เธอแค่รู้สึกว่าการที่ใครต่อใครพูดถึงเขาบ่อยขนาดนี้ หลินจื้อหย่วนคนนี้น่าจะเป็นคนเก่งเอามากๆ เลยทีเดียว

หลังจากจัดเตรียมสถานที่เสร็จ หวังเฟิงก็ให้ซูจิ่นรออยู่ที่ห้องประชุมเพื่อคอยบริการผู้บริหาร ส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันกลับไปทำงานของตัวเอง

ตั้งแต่แปดโมงสิบนาทีเป็นต้นมา ก็มีคนงานทยอยเดินเข้ามาในห้องประชุมเรื่อยๆ

พอพวกเขามองเห็นซูจิ่นที่มีความงามราวกับนางฟ้าจำแลงนั่งอยู่แถวหลังสุดของห้องประชุม ดวงตาของแต่ละคนก็เบิกโพลงเป็นประกาย พากันยิ้มกริ่มแบบที่ผู้ชายด้วยกันเท่านั้นที่เข้าใจ แล้วก็ซุบซิบกระซิบกระซาบอะไรกันก็ไม่รู้

ซูจิ่นชินกับสถานการณ์แบบนี้มานานแล้ว เธอไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอะไร เพียงแค่ก้มหน้าลง ไม่สบตากับคนงานเหล่านั้น

ห้านาทีต่อมา สือเม่าไฉ จางเต๋อเซิ่ง และเฉียนโหย่วฝูก็เดินถือสมุดโน้ตเข้ามาในห้องประชุม ทั้งสามคนเดินไปนั่งที่แถวที่สอง

ถึงแม้จะไม่สนิทกันนัก แต่ซูจิ่นก็รู้ว่าทั้งสามคนนี้คือผู้บริหารของแผนกเตาเผา

เธอรีบลุกขึ้นยืน หิ้วกระติกน้ำร้อนเดินเข้าไปหาทั้งสามคน และรินน้ำร้อนใส่แก้วให้พวกเขา

ตอนนั้นเอง ก็ไม่รู้ว่ามีคนงานคนไหนตะโกนขึ้นมาว่า “อีหนู มาเทน้ำให้ฉันบ้างสิ”

น้ำเสียงกวนประสาท ทำเอาคนงานทั้งห้องหัวเราะกันลั่น

ซูจิ่นตกใจทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป

สือเม่าไฉลุกพรวดขึ้นมา หันขวับกลับไปชี้หน้าด่าคนงานคนหนึ่งอย่างสาดเสียเทเสีย “หวังเหลาเซา แกจะมาทำตัวทุเรศอะไรที่นี่วะ วันนี้แกมาเรียนรู้เว่ย ไม่ได้มาดูแกเล่นงิ้ว ถ้าขืนแกกล้าพ่นหมาๆ ออกมาอีกประโยคเดียวล่ะก็ พ่อจะหักโบนัสแกเดือนนี้ให้หมดเลยคอยดู”

เสียงตวาดดังก้องราวกับฟ้าผ่าของสือเม่าไฉ ทำเอาซูจิ่นสะดุ้งโหยง กระติกน้ำร้อนในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น

หวังเหลาเซาที่ถูกด่าหน้าเสีย หดคอลงด้วยความหวาดกลัว ยิ้มเจื่อนๆ “หัวหน้าครับ ผมผิดไปแล้วครับ ผมไม่กล้าแล้วครับ”

สือเม่าไฉถลึงตาใส่เขาอย่างเอาเรื่องอีกครั้ง ก่อนจะนั่งลงตามเดิม

เฉียนโหย่วฝูหันมายิ้มอย่างใจดีให้ซูจิ่น “อีหนู วางกระติกน้ำร้อนไว้ตรงนี้แหละ เดี๋ยวหิวน้ำพวกเราเทกินกันเองได้”

ซูจิ่นมองชายชราคนนี้ด้วยความซาบซึ้งใจ วางกระติกน้ำร้อนลง แล้วรีบวิ่งหนีกลับไปนั่งที่แถวหลังสุดราวกับหนีตาย

ใกล้จะถึงแปดโมงครึ่ง ประตูห้องประชุมก็เปิดออก

ผู้อำนวยการโรงงานสวีต้าโหย่ว เลขาธิการต้วนคุน รองผู้อำนวยการจูเหอเฟิง และคณะผู้บริหารระดับสูงของโรงงานพากันเดินเรียงรายเข้ามา ตามด้วยทีมศึกษาดูงานที่เซี่ยงไฮ้ทั้งห้าคน นำโดยเจียวเล่อซาน ฟางต้าถงหัวหน้าแผนกอุปกรณ์ หลี่เทา หลินจื้อหย่วน และเสี่ยวอีจื่อเดินตามหลังมาติดๆ

ซูจิ่นเงยหน้าขึ้น มองปราดเดียวก็เห็นหลินจื้อหย่วนที่รูปร่างสูงใหญ่โดดเด่นสะดุดตาทันที

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา หลินจื้อหย่วนตัวสูงมาก ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็เหมือนนกกระเรียนในฝูงไก่ จะไม่ให้มองเห็นก็คงจะยาก

หลินจื้อหย่วนเองก็สังเกตเห็นซูจิ่นเช่นกัน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง โรงงานมีเด็กผู้หญิงหน้าตาสะสวยขนาดนี้เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย

ในความทรงจำของเขาไม่มีเรื่องนี้อยู่เลย

แต่แล้วหลินจื้อหย่วนก็เข้าใจได้ในทันที ในชาติก่อน เขาถูกไล่ออกจากโรงงานไปตั้งแต่ปลายเดือนกันยายน เด็กผู้หญิงคนนี้จึงไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับชีวิตเขาเลย

สายตาของทั้งคู่ประสานกันเพียงเสี้ยววินาทีก็ผละออกจากกัน

ซูจิ่นรู้ได้ทันทีว่า ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนนี้จะต้องเป็น ‘หลินจื้อหย่วน’ ที่พี่สาวเจี่ยงพูดถึงบ่อยๆ แน่นอน อืม หน้าตาหล่อเหลาเอาการสมคำร่ำลือ มิน่าใครๆ ถึงได้ชอบพูดถึงเขากันนัก

แต่สำหรับคนหล่อ ซูจิ่นมีภูมิต้านทานระดับสูงปรี๊ด เธอเรียนเต้นมาตั้งแต่เด็ก ได้เจอเด็กผู้ชายหน้าตาดีมานับไม่ถ้วนแล้ว

แต่เด็กผู้ชายที่เรียนเต้นส่วนใหญ่มักจะดูนุ่มนิ่มไปหน่อย ทว่าหลินจื้อหย่วนที่อยู่ตรงหน้านี้กลับดูแมนมากๆ สมกับเป็นคนของโรงงานเหล็กกล้าจริงๆ บุคลิกของเขาดูคล้ายกับคุณปู่ของเธออยู่เหมือนกันนะ

เมื่อผู้บริหารมาถึง ซูจิ่นก็รีบหยิบกระติกน้ำร้อนขึ้นมา เดินไปรินน้ำให้ผู้บริหารที่นั่งอยู่แถวแรกทีละคน

สวีต้าโหย่วมองซูจิ่นแวบหนึ่ง แล้วพูดประโยคเดียวกับที่เฉียนโหย่วฝูเพิ่งพูดไป “เสี่ยวซู วางกระติกน้ำร้อนไว้ตรงนี้แหละ พวกเรามีมือมีเท้า หิวน้ำเดี๋ยวก็รินกินกันเองได้”

คราวนี้ไม่มีคนงานคนไหนกล้าพูดจากวนประสาทอีกแล้ว พอมีพญามัจจุราชอย่างสวีต้าโหย่วนั่งคุมอยู่ ทั่วทั้งห้องประชุมก็เงียบกริบราวกับป่าช้า

“สหายทุกคน ก่อนอื่นขอให้พวกเราปรบมือต้อนรับทีมศึกษาดูงานที่เดินทางกลับมาจากเซี่ยงไฮ้กันก่อนเลย...” สวีต้าโหย่วกล่าวเปิดงานสั้นๆ สองสามประโยค เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วห้องประชุม

สวีต้าโหย่วกวาดสายตาดุดันราวดั่งสายฟ้าฟาดไปทั่วห้อง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทั้งสี่กะของแผนกเตาเผาจะต้องผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาเรียนรู้วิธีการใช้งานเครื่องรีดเหล็กแบบใหม่ที่นี่ หลังจากเรียนจบจะมีการสอบวัดผล ใครทำคะแนนได้ดีมีรางวัล ใครสอบไม่ผ่านก็ต้องรอรับการพิจารณา ใครที่กล้าเห็นคำพูดของฉันเป็นลมพัดผ่านหู ก็เตรียมตัวเก็บของไสหัวออกไปกวาดส้วมได้เลย”

ซูจิ่นมองสวีต้าโหย่วที่ยืนอยู่บนเวที พลางคิดในใจว่า ผู้บริหารโรงงานเหล็กกล้าก็เหมือนกับคุณปู่ของเธอเป๊ะเลย ทำงานเด็ดขาดฉับไว คำไหนคำนั้น

“เอาล่ะ ฉันจะไม่พูดอะไรไร้สาระให้มากความแล้ว ต่อไปเรามาเริ่มการเรียนรู้กันเลย ขอเสียงปรบมือต้อนรับต้าหลินที่จะมาบรรยายให้พวกเราฟังในวันนี้ด้วยครับ”

หลินจื้อหย่วนลุกขึ้นยืน หนีบสมุดจดไว้ที่สีข้าง แล้วเดินก้าวขึ้นไปบนเวที

ในที่สุดซูจิ่นก็สามารถจ้องมองเขาได้อย่างเปิดเผย เธออยากรู้นักว่าผู้ชายคนนี้มันมีดีอะไรนักหนา ถึงได้มีแต่คนพูดถึงเขาในแง่ดีกันไปหมด

หรือว่าเป็นเพราะเขาแค่หล่ออย่างเดียวเท่านั้นเหรอ