บทที่ 63 สอนหนังสือ

หลินจื้อหย่วนยืนอยู่บนเวที

เขามองเห็นซูจิ่นที่นั่งอยู่แถวหลังสุดกางสมุดจดออกและหยิบปากกาขึ้นมา ท่าทางดูตั้งอกตั้งใจจดบันทึกเป็นอย่างมาก

"ก่อนที่จะเริ่มสอน ผมขอถามสักหน่อยว่า มีใครไม่ได้พกสมุดจดมาบ้างครับ ยกมือขึ้นหน่อย" นี่คือประโยคแรกของหลินจื้อหย่วน

พวกผู้บริหารที่นั่งอยู่แถวหน้าแทบทุกคนต่างก็พกสมุดจดมาด้วย แต่พวกคนงานที่นั่งอยู่ตรงกลางกลับมีไม่กี่คนที่พกมา หลายคนยกมือขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

หลินจื้อหย่วนถอนหายใจออกมา การที่ผู้บริหารสามารถก้าวขึ้นมาเป็นผู้บริหารได้นั้น หลายครั้งก็สะท้อนให้เห็นจากทัศนคติในการทำงาน คนที่ตั้งใจและมีความรับผิดชอบก็จะค่อยๆ เจริญก้าวหน้า ส่วนคนที่ทำส่งๆ ไปวันๆ ก็ทำได้แค่เป็นคนงานไปตลอดกาล

ไม่ว่าวงการไหนหรืออาชีพอะไร ก็มักจะเป็นแบบนี้กันแทบทั้งนั้น

"เนื้อหาที่ผมจะสอนมีค่อนข้างเยอะ ขืนใช้แค่สมองจำคงไม่ไหว โบราณว่าไว้ ความจำดีแค่ไหนก็สู้ปลายพู่กันทื่อๆ ไม่ได้ ผมให้เวลาทุกคนสิบนาที รีบไปหาสมุดมาจดบันทึกให้เรียบร้อยเลยครับ" คำพูดของหลินจื้อหย่วนประโยคนี้ไม่เพียงแต่พูดกับพวกคนงานเท่านั้น แต่ยังเป็นการพูดให้ผู้บริหารโรงงานฟังด้วย

เขาต้องสร้างความประทับใจที่ดีว่าตนเองเป็นคนตั้งใจและมีความรับผิดชอบให้ผู้บริหารเห็น

และก็เป็นอย่างที่คิด สวีต้าโหย่วลุกขึ้นยืน หันไปมองรอบๆ หนึ่งรอบ แล้วเอ่ยเสียงดุว่า "พวกแกคิดว่าตัวเองเก่งกาจกันนักใช่ไหม คิดว่าจะจำได้ทุกอย่างเลยเหรอ มาเรียนรู้แต่ทำไมไม่พกสมุดจดมาด้วย"

พวกคนงานที่อยู่ด้านหลังพากันก้มหน้าลงอย่างพร้อมเพรียง

"เสี่ยวซู เธอไปเบิกสมุดกับปากกาที่สำนักงานมาหน่อยสิ เร็วเข้า"

ซูจิ่นรีบวิ่งออกจากห้องประชุม ไปหาหวังเฟิงเพื่อเบิกสมุดจดและปากกาลูกลื่นมาปึกใหญ่ พอกลับมาก็รีบแจกจ่ายให้ทุกคนอย่างรวดเร็ว

ในที่สุดหลินจื้อหย่วนก็เริ่มสอนเสียที

"ต่อไปผมจะขอแนะนำเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่คร่าวๆ นะครับ เครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่นี้ผลิตโดยบริษัทเหล็กของประเทศนีฮง เป็นผลิตภัณฑ์ช่วงต้นยุคแปดศูนย์ แม้จะไม่ใช่รุ่นที่ล้ำสมัยที่สุดในระดับสากล ณ ปัจจุบัน แต่ก็ขึ้นชื่อเรื่องอัตราการขัดข้องต่ำและประสิทธิภาพการผลิตสูง จุดนี้ได้รับการพิสูจน์ให้เห็นแล้วจากการใช้งานจริงที่ฮู่กัง หากพิจารณาจากหลายๆ ด้านอย่างรอบด้านแล้ว เครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่ก็ยังถือว่าค่อนข้างเหมาะสมกับเก๋อกังของเราครับ ลำดับต่อไปผมจะขออธิบายเกี่ยวกับพารามิเตอร์ต่างๆ ของเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่ ทุกคนจดบันทึกให้ดีนะครับ" หลินจื้อหย่วนหันหลังกลับ แล้วเขียนชุดข้อมูลพารามิเตอร์ต่างๆ ลงบนกระดานดำ

คนที่อยู่ด้านล่างเริ่มจดบันทึก

ซูจิ่นก็พยายามจดบันทึกอย่างตั้งใจเช่นกัน แม้ว่าเธอจะไม่รู้เรื่องการผลิตเลยแม้แต่น้อย แต่ในฐานะพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้าโรงงาน เธอก็ยังอยากจะเรียนรู้สิ่งต่างๆ ให้มากขึ้น

แต่หลังจากฟังบรรยายไปได้เพียงสิบนาที ซูจิ่นก็ค้นพบความจริงอันน่าเศร้าว่า สิ่งที่หลินจื้อหย่วนพูดนั้นสำหรับเธอมันเหมือนกับคัมภีร์สวรรค์ ตัวอักษรทุกตัวเธอรู้จักหมด แต่พอมารวมกันแล้วกลับไม่รู้เลยว่ามันหมายความว่าอะไร

เรื่องนี้จะโทษเธอก็ไม่ได้ เธอที่เรียนเต้นมาตั้งแต่เด็กย่อมมีข้อบกพร่องในเรื่องวิชาการอยู่แล้ว

แถมสิ่งที่หลินจื้อหย่วนพูดก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับเครื่องจักร คนที่ไม่เคยคลุกคลีมาก่อนฟังไม่รู้เรื่องก็ถือเป็นเรื่องปกติ อย่าว่าแต่ซูจิ่นเลย ขนาดพวกคนงานที่ทำงานในแผนกช่างมาหลายปีก็ยังฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก

ซูจิ่นจ้องมองตัวอักษรแต่ละตัวบนกระดานดำ รู้สึกเพียงว่าหนังตาเริ่มหนักอึ้ง ความง่วงงุนตีตื้นขึ้นมา น้ำเสียงของหลินจื้อหย่วนที่ลอยเข้าหูเธอ ก็ไม่ต่างอะไรกับมนต์สะกดให้นอนหลับ

ซูจิ่นสัปหงก แล้วฟุบหลับไปบนโต๊ะ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เธอได้ยินเสียงแว่วๆ ว่า "คาบแรกจบลงเพียงเท่านี้ ทุกคนพักผ่อนได้ครับ"

จากนั้นทั่วทั้งห้องประชุมก็มีเสียงขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นดังกีดแกดแสบแก้วหู รวมถึงเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยหัวเราะของผู้คน

เลิกเรียนแล้ว

ซูจิ่นสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างแรง เธอรีบเงยหน้าขึ้นเช็ดปาก เมื่อกี้ตอนที่หลับอยู่ เผลอน้ำลายยืดใส่หลังมือตัวเองไปเสียแล้ว

ตอนนั้นเอง เธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าหลินจื้อหย่วนที่อยู่บนเวทีกำลังปรายตามองเธอพร้อมกับรอยยิ้ม

ใบหน้าของซูจิ่นแดงแปร๊ดเป็นลูกตำลึงสุกในพริบตา

น่าขายหน้าเกินไปแล้ว

หลับไปก็ช่างเถอะ แต่ดันมาน้ำลายยืด แถมยังถูกผู้ชายคนนี้เห็นเข้าเต็มๆ อีก

ซูจิ่นแทบอยากจะให้มีรูโผล่ขึ้นมาบนพื้น แล้วมุดหนีลงไปเดี๋ยวนั้นเลย

ยังดีที่หลินจื้อหย่วนแค่มองเธอแวบเดียว แล้วก็รีบละสายตาไปทางอื่นทันที

สวีต้าโหย่ว สือเม่าไฉ และคนอื่นๆ พากันเดินเข้ามาล้อมวง

สือเม่าไฉมีสีหน้าเคร่งเครียด "ต้าหลิน ตอนที่เธอสอน ฉันลองสังเกตสีหน้าของพวกคนงานดู ดูเหมือนว่าส่วนใหญ่จะฟังไม่ค่อยรู้เรื่องนะ"

สวีต้าโหย่วก็พูดเสริมว่า "เม่าไฉพูดถูก นอกจากช่างเทคนิคไม่กี่คนที่มีพื้นฐานอยู่บ้างแล้ว พวกคนงานต้องฟังกันงงเป็นไก่ตาแตกแน่ๆ"

หลินจื้อหย่วนตอบกลับอย่างใจเย็น "ท่านผู้อำนวยการ ท่านหัวหน้าแผนก เรื่องนี้ผมก็คิดเผื่อไว้แล้วครับ แต่มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ พวกคนงานคุ้นเคยกับการเรียนรู้จากเครื่องจักรของจริงมากกว่า แต่ตอนนี้เรายังไม่มีของจริง ก็ทำได้แค่สอนภาคทฤษฎีไปก่อน ถ้าอยากให้พวกเขาเข้าใจวิธีการใช้งานเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่อย่างถ่องแท้ ก็ต้องรอให้ติดตั้งเครื่องจักรเสร็จสมบูรณ์เสียก่อน แล้วผมกับเสี่ยวอีจื่อค่อยสาธิตให้พวกเขาดูด้วยตัวเองครับ"

"ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละ" สวีต้าโหย่วรู้ดีว่าสิ่งที่หลินจื้อหย่วนพูดคือความจริง พวกคนงานเหล่านี้มีระดับการศึกษาต่ำ การจะให้พวกเขาเรียนรู้วิธีใช้งานเครื่องรีดเหล็กแบบใหม่จนทะลุปรุโปร่งนั้นจะใจร้อนไม่ได้ ทำได้เพียงรอให้ติดตั้งและทดสอบเครื่องจักรเสร็จสิ้น แล้วค่อยให้หลินจื้อหย่วนจับมือสอนพวกเขาอีกที

"ต้าหลิน สอนมาเป็นชั่วโมงแล้ว รีบดื่มน้ำหน่อยเถอะ" เจียวเล่อซานยื่นแก้วน้ำให้ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ไหวไหมเนี่ย คาบหน้าให้ฉันสอนแทนไหมล่ะ"

หลินจื้อหย่วนรับน้ำมาดื่มอึกใหญ่ แล้วยิ้มตอบว่า "ท่านหัวหน้าวิศวกรเจียว นี่ท่านกำลังตำหนิผมอยู่ใช่ไหมครับ การได้ยืนสอนอยู่บนเวที ยังไงก็สบายกว่าลงไปคลุกคลีในแผนกช่างตั้งเยอะ ให้ผมสอนทั้งวันก็ไม่เหนื่อยหรอกครับ"

บรรดาผู้บริหารพากันหัวเราะลั่น

หลิวเยี่ยนจางที่นั่งอยู่ไกลออกไป มองดูหลินจื้อหย่วนถูกพวกผู้บริหารโรงงานรุมล้อมเอาใจราวกับดวงดาวล้อมเดือน ก็โกรธแค้นจนเลือดแทบกระอัก

ในความคิดของเขา สิ่งที่หลินจื้อหย่วนกำลังได้รับอยู่ในตอนนี้ เดิมทีมันควรจะเป็นของเขาต่างหาก

ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ไม่อย่างนั้นคงถูกไอ้เด็กนี่เหยียบหัวจมมิดแน่

หลิวเยี่ยนจางคิดหัวแทบแตก แต่ฉันต้องทำยังไงถึงจะสกัดดาวรุ่งหลินจื้อหย่วนได้ล่ะเนี่ย

ตอนนี้ไอ้เด็กนี่กลายเป็นลูกรักของผู้อำนวยการกับหัวหน้าแผนกไปแล้ว ขืนตัวเองพูดอะไรออกไปก็คงไม่มีใครยอมฟังหรอก

ตอนเที่ยง หลินจื้อหย่วนถูกสวีต้าโหย่วเรียกไปที่ห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของโรงอาหาร

สวีต้าโหย่วตัดสินใจไว้ตั้งนานแล้วว่า ในช่วงที่ทีมศึกษาดูงานทำหน้าที่สอนหนังสือ ทางโรงอาหารจะต้องจัดทำอาหารพิเศษแยกไว้ให้พวกเขากินต่างหาก

ซูจิ่นถือกล่องข้าวเดินตามพี่สาวเจี่ยงกับเสี่ยวหลี่ลงไปที่โรงอาหารชั้นหนึ่ง

ระหว่างที่ต่อแถว พี่สาวเจี่ยงก็เอาแต่ถามซูจิ่นไม่หยุด "เสี่ยวซู เห็นต้าหลินแล้วใช่ไหม เป็นไงล่ะ หล่อไหม"

คำถามนี้จะให้ซูจิ่นตอบยังไงล่ะ เธอไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่พยักหน้า

พี่สาวเจี่ยงรีบรุกคืบตีงูให้หลังหักทันที เธอยิ้มกริ่มแล้วถามคำถามที่ทำให้ซูจิ่นรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง "เสี่ยวซู อยากให้พี่เป็นแม่สื่อให้ไหมล่ะ เธอสวยซะขนาดนี้ ในโรงงานของเราน่ะ ก็มีแค่ต้าหลินคนเดียวนี่แหละที่คู่ควรกับเธอ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันยังเด็กอยู่ ที่บ้านยังไม่อนุญาตให้มีแฟนหรอกค่ะ" เสียงของซูจิ่นเบาราวกับยุงบิน หน้าก็ก้มงุดแทบจะมุดลงไปในดินอยู่แล้ว

หลังจากกินข้าวเสร็จ ซูจิ่นก็ล้างกล่องข้าว แล้วกลับมาที่สำนักงาน เพิ่งจะนั่งลงได้ไม่ถึงห้านาที อู่เสี่ยวชิงก็หิ้วถุงใบใหญ่เดินยิ้มแฉ่งเข้ามา

"หัวหน้าหวัง หัวหน้าชวี สวัสดีค่ะทุกคน" พออู่เสี่ยวชิงเดินเข้ามาในห้อง ก็โค้งคำนับก่อนหนึ่งครั้ง จากนั้นจึงหยิบลูกอมงานแต่งถุงเล็กๆ ออกมาจากถุงใหญ่ แล้วแจกจ่ายให้กับทุกคน

ทุกคนเข้าใจได้ในทันที อู่เสี่ยวชิงกำลังจะแต่งงานนี่เอง

หวังเฟิงรับลูกอมงานแต่งมา พร้อมกับกล่าวแสดงความยินดีสองสามประโยค "เสี่ยวอู่ ยินดีด้วยนะ ได้ยินมาว่าเธอได้ย้ายไปอยู่สหภาพแรงงานแล้ว จัดการเอกสารเสร็จหรือยังล่ะ"

"ขอบคุณหัวหน้าหวังที่ห่วงใยค่ะ เมื่อเช้านี้เพิ่งจะจัดการเอกสารเสร็จเรียบร้อย และไปรายงานตัวที่สหภาพแรงงานแล้วค่ะ"

"นั่นถือเป็นเรื่องมงคลสองชั้นเลยนะเนี่ย อ้อ จริงสิ กำหนดวันแต่งงานหรือยังล่ะ จัดที่โรงแรมไหน ถึงเวลาพวกเราไปร่วมดื่มฉลองแน่นอน"

"ขอบคุณหัวหน้าหวัง ขอบคุณทุกคนมากค่ะ โรงแรมกำหนดไว้แล้วค่ะ จัดที่โรงแรมตงซาน วันที่สองตุลาคม ตอนสิบโมงเช้า ถึงเวลาทุกคนไปให้ไวๆ หน่อยนะคะ" อู่เสี่ยวชิงเดินแจกลูกอมงานแต่งจนครบทุกคน และสุดท้ายก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะของซูจิ่น บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง "น้องสาวหน้าตาสะสวยจริงๆ ตอนแรกพี่ก็นึกว่าตัวเองหน้าตาดีระดับหนึ่งแล้วนะ พอมาเจอน้องสาว ถึงได้รู้ว่าคนสวยของจริงน่ะเป็นยังไง"

พอเธอพูดแบบนี้ ซูจิ่นก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก "พี่อู่ก็พูดเกินไปแล้วค่ะ พี่ต่างหากที่สวยจริงๆ"

อู่เสี่ยวชิงพูดจาเยินยออีกหลายประโยค ถึงได้ขอตัวกลับไป

พี่สาวเจี่ยงมองตามแผ่นหลังของเธอไป แล้วส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ "เสี่ยวซู เธอระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาหรอกนะ"

ถึงแม้ซูจิ่นจะยังเด็ก แต่เธอก็เป็นผู้หญิง และขึ้นชื่อว่าผู้หญิงย่อมมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา "พี่สาวเจี่ยง มีเรื่องอะไรเหรอคะ"