บทที่ 64 เลิกแล้วต่อกัน

ในเรื่องการแพร่กระจายข่าวซุบซิบ พี่สาวเจี่ยงไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง เธออาศัยทักษะความปากมากที่สั่งสมมานานกว่ายี่สิบปี ถ่ายทอดเรื่องราวรักสามเส้าสุดน้ำเน่าระหว่างหลินจื้อหย่วนกับอู่เสี่ยวชิงออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวาราวกับเห็นมาด้วยตาตัวเอง

ในคำบอกเล่าของพี่สาวเจี่ยง อู่เสี่ยวชิงได้กลายร่างเป็นเฉินซื่อเหม่ยเวอร์ชั่นผู้หญิงยุคปัจจุบัน ส่วนหลินจื้อหย่วนก็กลายเป็นเหยื่อที่น่าสงสาร

เสี่ยวซู เธอไม่รู้อะไรซะแล้ว ปีที่แล้วตอนที่ต้าหลินเพิ่งเข้าโรงงานมาใหม่ๆ มีคนงานหญิงวัยรุ่นตั้งกี่คนที่หวั่นไหวกับเขา อู่เสี่ยวชิงคนนี้อาศัยว่าตัวเองหน้าตาสะสวยและอ่อยคนเก่ง ก็เลยตามติดต้าหลินแจทุกวัน คอยตักข้าว ล้างกล่องข้าวให้ พวกเรายังนึกว่าสองคนนี้จะลงเอยกันแล้วเชียว สุดท้ายเธอเดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น

ซูจิ่นเบิกตากลมโตคู่สวยรับมุกอย่างรู้จังหวะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ

พานกั๋วฟู่จากแผนกอุปกรณ์เกิดถูกใจอู่เสี่ยวชิงขึ้นมาน่ะสิ...

พานกั๋วฟู่คือใครเหรอคะ

ก็แค่ลูกเจี๊ยบตัวอ่อนปวกเปียกคนนึง ตัวยังสูงไม่เท่าเธอเลยด้วยซ้ำ แต่พ่อของเขาเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานกากแร่ ฐานะทางบ้านดีมาก อู่เสี่ยวชิงก็เลยหวั่นไหว ทิ้งต้าหลินแล้วหันไปคบกับพานกั๋วฟู่แทน เธอว่าผู้หญิงแบบนี้ยังจะเอาทำเมียได้อีกเหรอ ถุย พี่สาวเจี่ยงสวมบทบาทตัวแทนแห่งความยุติธรรม เอ่ยปากด่าทออู่เสี่ยวชิงเสียงดังลั่น

ผู้คนในโรงงานยุคแปดศูนย์ล้วนมีค่านิยมทางศีลธรรมที่เรียบง่าย ถึงแม้พวกเขาจะเป็นเพียงพนักงานระดับล่าง แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการดูถูกเหยียดหยามคนรังเกียจคนจนรักคนรวยอย่างอู่เสี่ยวชิงเลยแม้แต่น้อย

ซูจิ่นนั่งฟังเรื่องราวเงียบๆ จนจบ เธอมีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับหลินจื้อหย่วนเพิ่มขึ้นมาอีกข้อ และในใจก็เกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจเขาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ที่แท้ผู้ชายที่เวลายิ้มแล้วดูสดใสเบิกบานคนนั้น กลับมีอดีตที่น่าเศร้าแบบนี้ซ่อนอยู่นี่เอง

ชั่วขณะนั้น ซูจิ่นในวัยเพียงสิบเก้าปี จู่ๆ ก็มีความเป็นแม่เอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจ

อู่เสี่ยวชิงหิ้วถุงเดินแจกลูกอมงานแต่งไปทั่วตึกสำนักงาน จากนั้นก็กลับไปที่แผนกช่างที่เธอเคยทำงานอยู่ หลังจากรับคำอวยพรจากผู้คนเสร็จ เธอก็เริ่มเดินสายแจกลูกอมไปทีละแผนก เธอเดินไปจนครบทุกแผนกแล้ว เหลือเพียงแผนกเตาเผาที่เดียวที่เธอไม่ได้ไป

เหตุผลนั้นง่ายมาก เธอแค่กลัวว่าจะต้องเจอหน้าหลินจื้อหย่วน

จังหวะที่เธอแจกลูกอมเสร็จและกำลังเดินกลับไปที่ตึกสำนักงาน ก็บังเอิญเดินสวนกับหลิวเยี่ยนจาง ช่างเทคนิคของแผนกเตาเผาเข้าพอดี

พอหลิวเยี่ยนจางเห็นอู่เสี่ยวชิง ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เขาตระหนักได้ว่า การจะหาวิธีกดหัวหลินจื้อหย่วนตรงๆ นั้นเป็นเรื่องยากมาก แต่เขาสามารถใช้ประโยชน์จากอดีตดอกไม้ประจำโรงงานรีดร้อนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ได้

ถ้าเขาสามารถยัดข้อหาเรื่องความประพฤติเสื่อมเสียใส่หัวหลินจื้อหย่วนได้ ไม่แน่ว่าภาพลักษณ์ของหลินจื้อหย่วนในสายตาผู้บริหารโรงงานอาจจะเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยก็ได้

หลิวเยี่ยนจางยิ้มกริ่มเดินเข้าไปขวางทางอู่เสี่ยวชิง เสี่ยวอู่ เธอจะไปไหนเหรอ

พี่หลิว ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันกำลังจะกลับไปที่สหภาพแรงงานน่ะค่ะ

เสี่ยวอู่ ทำแบบนี้ไม่ใจเลยนะ ฉันได้ยินมาว่าเธอใกล้จะแต่งงานแล้ว เดินแจกลูกอมงานแต่งไปทั่วทุกแผนก ทำไมล่ะ รังเกียจแผนกเตาเผาของพวกเรางั้นเหรอ

เปล่าหรอกค่ะพี่หลิว พอดีลูกอมมันไม่ค่อยพอน่ะค่ะ อู่เสี่ยวชิงหวังจะใช้ข้ออ้างโง่ๆ นี้เพื่อปัดสวะให้พ้นตัว ใครจะไปรู้ว่าหลิวเยี่ยนจางจะไม่ยอมเลิกรา ถึงกับยื่นมือมาจับถุงลูกอมในมือของอู่เสี่ยวชิง เสี่ยวอู่ นี่ก็ยังเหลืออยู่อีกตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ ฉันรู้แล้ว เธอคงจะเขินล่ะสิ มาๆ เดี๋ยวฉันพาเธอไปเอง

หลิวเยี่ยนจางไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการดันหลังอู่เสี่ยวชิงไปจนถึงหน้าประตูแผนกเตาเผา

ในเวลานี้ ที่ศาลาพักร้อนหน้าประตูแผนกเตาเผามีผู้คนมารวมตัวกันอยู่เต็มไปหมด

หลินจื้อหย่วนกำลังแจกจ่ายของฝากรสชาติหลากหลายที่เขาซื้อมาจากเซี่ยงไฮ้ให้กับทุกคน บรรยากาศตรงนั้นคึกคักเป็นอย่างมาก

ต้าหลิน เซี่ยงไฮ้ดีไหม เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ

ได้ยินมาว่าถนนหนานจิงกับหาดไว่ทานเจริญมากๆ เลย ถ้ามีโอกาสฉันต้องไปดูให้เห็นกับตาสักครั้งให้ได้

หลินจื้อหย่วนเปิดซองบุหรี่ยี่ห้อหงซวงสี่ที่ซื้อมาจากเซี่ยงไฮ้ แล้วแจกจ่ายให้ทุกคนสูบกันคนละมวน เซี่ยงไฮ้เจริญกว่าเก๋ออันแน่นอนอยู่แล้วครับ ถนนหนานจิงกับหาดไว่ทานก็คึกคักมากจริงๆ...

จังหวะที่พวกคนงานกำลังฟังกันอย่างออกรส หลิวเยี่ยนจางก็ดันหลังอู่เสี่ยวชิงเดินเข้ามาพอดี

เงียบๆ กันหน่อยสิ พวกนายดูสิว่าใครมา หลิวเยี่ยนจางพอเห็นว่าหลินจื้อหย่วนก็อยู่ด้วย ในใจก็ลิงโลด รีบเร่งเสียงให้ดังขึ้นไปอีกหลายระดับ เสี่ยวอู่กำลังจะแต่งงานในวันชาติแล้วนะ วันนี้เธอตั้งใจเอาลูกอมงานแต่งมาแจกให้ทุกคนเลยล่ะ

ตอนที่หลิวเยี่ยนจางพูดประโยคนี้ สายตาของเขากลับจ้องมองไปที่หลินจื้อหย่วนเขม็ง

เขาหวังเหลือเกินว่าจะได้เห็นฉากที่หลินจื้อหย่วนโกรธจัดจนเต้นผาง ทางที่ดีที่สุดคือให้เขาตบหน้าอู่เสี่ยวชิงฉาดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัลไปเลย...

แต่ใครจะไปรู้ว่า หลินจื้อหย่วนกลับนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หิน จ้องมองอู่เสี่ยวชิงด้วยรอยยิ้มบางๆ ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย

คนที่น่าสงสารที่สุดก็คืออู่เสี่ยวชิง เธอยืนอยู่ต่อหน้าพวกคนงานแผนกเตาเผาด้วยความกระอักกระอ่วนใจจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะเอามือไม้ไปวางไว้ตรงไหนดี

สวัสดีค่ะพี่ๆ ช่างทุกคน ฉัน... ฉันเอาลูกอมงานแต่งมาแจกน่ะค่ะ... อู่เสี่ยวชิงหยิบห่อลูกอมงานแต่งออกมาแจกจ่ายให้ทุกคนอย่างเก้ๆ กังๆ

แต่ใครจะไปรู้ว่า สถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนยิ่งกว่ากลับปรากฏขึ้น คนงานที่อยู่ตรงนั้นไม่มีใครยอมยื่นมือออกไปรับลูกอมงานแต่งของเธอเลยสักคน

อย่างที่บอกไปเมื่อครู่ ว่าพวกคนงานล้วนมีค่านิยมทางศีลธรรมที่เรียบง่าย เรื่องราวระหว่างอู่เสี่ยวชิงกับหลินจื้อหย่วนก่อนหน้านี้ พวกเขาก็เคยได้ยินมาบ้างแล้ว และในช่วงเวลาสามเดือนกว่าที่หลินจื้อหย่วนย้ายมาอยู่แผนกเตาเผา ผลงานของเขาก็เป็นที่ยอมรับจากบรรดาช่างและคนงานทุกคนอย่างเป็นเอกฉันท์

ตอนนี้อู่เสี่ยวชิงมาแจกลูกอมงานแต่ง แถมยังมาแจกต่อหน้าหลินจื้อหย่วนอีก คนพวกนี้จึงตั้งใจจะหาเรื่องอู่เสี่ยวชิง ถึงกับใช้วิธีนี้รวมหัวกันฉีกหน้าเธอ

ใบหน้าของอู่เสี่ยวชิงแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดซึมออกมาอยู่แล้ว แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าทำไมคนพวกนี้ถึงทำแบบนี้

ในช่วงเวลาที่สถานการณ์น่าอึดอัดใจจนถึงขีดสุด หลินจื้อหย่วนก็ลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาอู่เสี่ยวชิง แล้วยื่นมือไปรับลูกอมงานแต่งห่อแรกมาไว้ในมือ ยินดีด้วยนะเสี่ยวอู่ จะจัดงานแต่งเมื่อไหร่ล่ะ จัดที่โรงแรมไหนเหรอ

หลินจื้อหย่วนกำลังช่วยกู้หน้าให้เธอ อู่เสี่ยวชิงซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา วันที่สองตุลาคม สิบโมงเช้า ที่โรงแรมตงซานค่ะ

โรงแรมตงซาน สถานที่หรูเลยนะเนี่ย ยินดีด้วยจริงๆ หลินจื้อหย่วนจงใจพูดเสียงดัง

พอมีเขาเป็นคนนำ คนงานคนอื่นๆ จึงยอมยื่นมือไปรับลูกอมงานแต่งอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

อู่เสี่ยวชิงปรายตามองหลินจื้อหย่วนด้วยความซาบซึ้งใจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินจากไป

ตอนแรกหลิวเยี่ยนจางรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย ที่ไม่มีฉากเดือดดาลอย่างที่เขาจินตนาการไว้ แต่พอลองคิดดูอีกที เขากลับรู้สึกดีใจยิ่งกว่าเดิม

ดูจากท่าทีที่หลินจื้อหย่วนปฏิบัติต่ออู่เสี่ยวชิงเมื่อครู่ สองคนนี้เห็นได้ชัดว่ายังมีเยื่อใยให้กันอยู่ ไม่แน่ว่าพวกเขายังอาจจะแอบติดต่อกันลับๆ ถ้าเกิดถูกฉันจับได้คาหนังคาเขาล่ะก็...

หลิวเยี่ยนจางนึกไปถึงจุดจบของชิวเต๋อรุ่ยเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ขึ้นมาทันที จนแทบจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆ

เหยาชุยหลาน คนขับปั้นจั่นของแผนกช่าง ถามหลินจื้อหย่วนด้วยความไม่เข้าใจ ต้าหลิน อู่เสี่ยวชิงทำกับนายขนาดนี้ นายไม่โกรธเลยเหรอ

หลินจื้อหย่วนพ่นควันบุหรี่เป็นวง ทำไมผมต้องโกรธด้วยล่ะครับ

ในชาติก่อน เขาเคยโกรธจนแทบคลั่ง จนกระทั่งมีครั้งหนึ่งที่เขาถูกหลอกเอาเงินเก็บไปจนหมดตัว แถมยังเป็นหนี้ก้อนโต ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของเขา กลับเป็นอู่เสี่ยวชิงที่ตอนนั้นเปิดร้านเสริมสวยจนร่ำรวยแล้ว แอบเอาเงินมาใช้หนี้แทนเขาอย่างเงียบๆ

หลังจากที่รู้ความจริงในภายหลัง ในที่สุดหลินจื้อหย่วนก็ยอมปล่อยวางความแค้นที่ฝังรากลึกมานานหลายปี เขารู้ดีว่าผู้หญิงที่เคยทำผิดต่อเขาคนนี้ ยังคงมีเขาอยู่ในใจเสมอมา

หลินจื้อหย่วนที่ต้องระหกระเหินเร่ร่อนอยู่ข้างนอกมาครึ่งค่อนชีวิต ในที่สุดก็เลือกที่จะให้อภัย เขาที่ได้ลิ้มรสความเย็นชาและอบอุ่นของน้ำใจคนมาจนหมดสิ้น ก็เริ่มเข้าใจถึงความขมขื่นและความยากลำบากของอู่เสี่ยวชิง

ความเป็นผู้ใหญ่ ก็คือการประนีประนอมอย่างไม่หยุดหย่อน การยอมถอยอย่างต่อเนื่อง และท้ายที่สุดก็คือการยอมปรองดองกับตัวตนในอดีตที่เคยเกรี้ยวกราด

ทว่า บางคนสามารถให้อภัยได้ แต่บางคนจะยังคงอยู่ในบัญชีดำการแก้แค้นของเขาตลอดไป รอจนกว่าเขาจะว่างเมื่อไหร่ เขาจะลงมือจัดการชำระแค้นไปทีละคน