บทที่ 65 คืนสินค้า

ในเวลานี้ พานกั๋วหลงผู้มีรายชื่ออยู่ในบัญชีแค้นของหลินจื้อหย่วน กำลังยืนยิ้มหน้าบานด้วยความพึงพอใจอยู่ในลานบ้านของครอบครัวชาวนาในหมู่บ้านซาเหอ ทั่วทั้งลานบ้านอบอวลไปด้วยเสียงเหยียบจักรเย็บผ้าที่ดังระงมไม่ขาดสาย

เวลาเพียงแค่หนึ่งเดือน เสื้อกันลมสไตล์ตู้ชิวก็โด่งดังเป็นพลแตกไปทั่วทั้งเก๋ออัน ห้างสรรพสินค้าเยาวชนขายได้เฉลี่ยวันละกว่าสามสิบตัว รวมระยะเวลาหนึ่งเดือนก็ขายไปได้ถึงหนึ่งพันตัว

พานกั๋วหลงไม่ได้ทำตามข้อตกลงเรื่องการแบ่งส่วนแบ่งกำไรที่เคยตกลงกันไว้กับเว่ยเหล่าหู่ จ้าวชิ่ง และเสี่ยวเถาหงแต่แรก เขาแบ่งเงินให้จ้าวชิ่งแค่หกพันหยวน ส่วนเสี่ยวเถาหงได้ไปเพียงสี่พันหยวนเท่านั้น

แน่นอนว่าเงินหกพันหยวนของจ้าวชิ่งนั้น ให้เสี่ยวเถาหงเป็นคนถือไปให้ ตั้งแต่ต้นจนจบ พานกั๋วหลงไม่เคยแม้แต่จะเจอหน้าจ้าวชิ่งเลยสักครั้ง

เสื้อกันลมหนึ่งตัววางขายในห้างสรรพสินค้าเยาวชนในราคาหนึ่งร้อยหยวน ห้างสรรพสินค้าซื้อต่อจากพานกั๋วหลงในราคาเจ็ดสิบหยวน

สิ่งที่พานกั๋วหลงบอกกับจ้าวชิ่งและเสี่ยวเถาหงก็คือ ต้นทุนเสื้อกันลมตัวละห้าสิบหยวน กำไรสุทธิเหลือแค่ยี่สิบหยวน หนึ่งพันตัวก็คือสองหมื่นหยวน ตามสัดส่วนส่วนแบ่งกำไรที่ตกลงกันไว้ สามส่วนคือหุกพันหยวน สองส่วนคือสี่พันหยวน

แต่ในความเป็นจริง ต้นทุนทั้งหมดของเสื้อกันลมหนึ่งตัวรวมกันแล้วยังไม่ถึงยี่สิบหยวนเลยด้วยซ้ำ แถมก่อนหน้านี้ยังมีเสื้อตั้งหลายร้อยตัวที่เว่ยเหล่าหู่ตัดเย็บเสร็จไว้ล่วงหน้าแล้ว ซึ่งส่วนนั้นไม่มีต้นทุนเลยแม้แต่น้อย

พานกั๋วหลงอาศัยเสื้อกันลมกวาดเงินเข้ากระเป๋าไปได้มากกว่าหกหมื่นหยวน นอกเหนือจากส่วนแบ่งที่ให้จ้าวชิ่งกับเสี่ยวเถาหงแล้ว เขายังให้เงินค่าเหนื่อยกับเถี่ยเกออีกหนึ่งหมื่นหยวน ส่วนตัวเองอมเงินไว้มากกว่าสี่หมื่นหยวน

พอคิดว่าตัวเองหาเงินได้มากมายขนาดนี้ภายในเวลาแค่เดือนเดียว พานกั๋วหลงก็อดรำพึงรำพันไม่ได้ว่า "ไอ้เว่ยเหล่าหู่นี่มันอัจฉริยะจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ การเก็บบานมันไว้เป็นมือขวาก็คงเข้าท่าไม่น้อยเลยนะเนี่ย"

ในยุคแปดศูนย์ เงินสี่หมื่นกว่าหยวนถือได้ว่าเป็นเงินก้อนโตมหาศาล มากพอที่จะทำให้พานกั๋วหลงสติหลุดไปได้เลยทีเดียว

ลานบ้านหลังนี้แม้จะดูทรุดโทรม แต่ในสายตาของพานกั๋วหลง มันกลับเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่เป็นทองคำได้ ในวินาทีนี้ พานกั๋วหลงเดินตรวจตราไปรอบๆ ลานบ้านราวกับพระราชาที่กำลังตรวจเยี่ยมดินแดนของตัวเอง

นี่คืออาณาจักรของข้า!

ประตูลานบ้านถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสี่ยวกวงปั่นจักรยานพุ่งพรวดเข้ามาด้วยความลนลาน

ตั้งแต่วันที่เขาหักหลังเว่ยเหล่าหู่ เสี่ยวกวงก็มาเป็นลูกน้องของพานกั๋วหลง คอยช่วยดูแลธุรกิจเสื้อกันลมให้

พานกั๋วหลงก็ถือว่าใช้งานเขาคุ้มค่า เมื่อเดือนก่อนธุรกิจเสื้อกันลมทำเงินได้ตั้งมากมาย แต่เขากลับจ่ายเงินเดือนให้เสี่ยวเถาหงแค่ร้อยห้าสิบหยวนเท่านั้น

พานกั๋วหลงยังเคยตบไหล่เสี่ยวเถาหงแล้ววาดวิมานในอากาศให้ฟัง "แกไปสืบดูเอาเถอะ ในเก๋ออันตอนนี้ คนที่เดือนๆ หนึ่งหาเงินได้เกินร้อยหยวนเนี่ย จะต้องเป็นข้าราชการระดับไหนกันถึงจะทำได้"

เรื่องนี้ทำให้เสี่ยวเถาหงโกรธจนแทบกระอักเลือด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขารู้ซึ้งถึงวิธีการของพานกั๋วหลงกับเถี่ยเกอดียิ่งกว่าใคร รู้ว่าเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงไม่ได้ ทำได้เพียงอดทนอดกลั้นต่อไป

"พวกแกโดนหมาไล่กัดมาหรือไง เคาะประตูไม่เป็นรึไงวะ" พอพานกั๋วหลงเห็นว่าเป็นเสี่ยวเถาหง ก็อ้าปากด่ากราดทันที

"หัวหน้าพาน เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ" เสี่ยวเถาหงทำหน้าตื่นตระหนก "ผมเพิ่งกลับมาจากบ้านจ้าวชิ่ง ห้างสรรพสินค้าเยาวชนบอกว่าเสื้อกันลมของเรามีปัญหาเรื่องคุณภาพ เกิดเหตุการณ์ลูกค้านำสินค้ามาคืนหลายรายแล้ว พวกเขาจะเอาเสื้อกันลมของเรามาคืนทั้งหมดเลยครับ"

พานกั๋วหลงสะดุ้งโหยงราวกับกระต่ายถูกเหยียบหาง กระโดดเหยงขึ้นมาทันที

คืนสินค้าเหรอ ฝันไปเถอะ การคืนสินค้าก็เท่ากับการมาควักเงินออกจากกระเป๋าของเขาชัดๆ แบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับการจะเอาชีวิตเขาเลยไม่ใช่เหรอ

สีหน้าของพานกั๋วหลงมืดครึ้มลงในพริบตา "จ้าวชิ่งเป็นคนพูดใส่ปากแกเองเลยเหรอ"

เสี่ยวเถาหงพยักหน้ารัวๆ

"แม่เอ๊ย คงเป็นเพราะไอ้หมอนี่มันคิดว่าพวกเราแบ่งเงินให้มันน้อยไป ก็เลยจงใจหาเรื่องสินะ!" เถี่ยเกอที่ได้ยินเสียงความวุ่นวายเดินออกมาจากในบ้าน สีหน้าดูดุร้ายน่ากลัว "ไอ้เด็กนี่มันเบื่อจะมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม ให้ฉันพาลูกน้องไปขู่มันสักตั้งดีไหมวะ รับรองว่าไอ้ป๊อดนี่ต้องขี้แตกขี้แตนทันทีแน่"

"ไม่ได้นะ!" พานกั๋วหลงปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน "เรายังต้องพึ่งพาให้มันช่วยหาเงินอยู่นะเว้ย!"

เขาเดินวนไปวนมาในลานบ้านอยู่สองรอบ ในที่สุดก็ตัดสินใจเด็ดขาด "พี่เถี่ย เอาเงินสองพันหยวนไปให้จ้าวชิ่ง นายจะใช้วิธีไหนก็ได้ ขอแค่เคลียร์เรื่องนี้ให้จบก็พอแล้ว มันชอบผู้หญิงไม่ใช่เหรอ ไปหาอีตัวมาให้มันใหม่อีกสักสองคนสิ"

พานกั๋วหลงพูดจาด้วยความเคียดแค้น จากนั้นก็ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง "รอให้เรื่องนี้จบซะก่อนเถอะ ค่อยจัดการมัน"

เถี่ยเกอยัดเงินสองพันหยวนใส่กระเป๋า พาเสี่ยวเถาหงเดินออกไป ในคืนวันเดียวกันนั้น เขาจัดเลี้ยงต้อนรับจ้าวชิ่งอีกครั้งที่ร้านอาหารถนนอู่ยี่ คราวนี้เขาพาผู้หญิงหากินในสังคมมาด้วยอีกสองคน ทั้งสองคนยังเป็นนักเรียนหญิงโรงเรียนอาชีวศึกษาเขตหนึ่ง หน้าตาสะสวยสะพรั่ง ไม่ด้อยไปกว่าเสี่ยวเถาหงเลยสักนิด

ผ่านไปสักพักใหญ่หลังจากดื่มเหล้ากันจนได้ที่ จ้าวชิ่งก็เริ่มแสดงท่าทีพึงพอใจ มือหนึ่งโอบเอวผู้หญิงคนหนึ่งไว้ เอ่ยปากวางท่ากับเถี่ยเกอ "คุณภาพเสื้อกันลมมีปัญหาจริงๆ นั่นแหละ ผมเห็นกับตาตัวเองเลย ด้ายรุ่ยเต็มไปหมด แถมบางตัวยังเย็บผิดตะเข็บอีก ลูกค้าเอามาคืนทุกวันเลย ทำเอาผมปวดหัวจะแย่อยู่แล้วนะเนี่ย"

เถี่ยเกอยิ้มประจบประแจงยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง "น้องจ้าว เรื่องพวกนี้มันพูดจบได้ด้วยคำพูดนายคนเดียวไม่ใช่เหรอ ขอแค่ไม่คืนสินค้า จะให้พวกเราทำอะไร ยอมทำหมดเลย!"

"ช่างเถอะ งั้นพวกนายก็เอาเสื้อกันลมที่มีปัญหาพวกนั้นกลับไปแก้ใหม่ก็แล้วกันนะ" จ้าวชิ่งโอบสาวสองคนแล้วลุกขึ้นไปเต้นรำ

เถี่ยเกอยืนอยู่ที่หน้าประตูร้านอาหาร มองตามรถแท็กซี่ที่แล่นหายลับไปตรงหัวมุมถนน สีหน้าเปลี่ยนแปรเป็นดุร้ายขึ้นมาทันที "ไอ้สวะเอ๊ย กล้ามาทำเบ่งใส่กูเรอะ เดี๋ยวรอให้เรื่องนี้จบก่อนเถอะ พ่อจะซ้อมให้ตายคาตีนเลยคอยดู"

วันที่หนึ่งตุลาคม วันหยุดยาวทั่วประเทศ

หลินจื้อหย่วนไปรับคุณยายหลี่มาที่บ้านอีกครั้ง นั่งกินข้าวฉลองกันอย่างสนุกสนานคึกคัก

ตอนนี้คุณยายหลี่เริ่มหลงใหลบรรยากาศในครอบครัวตระกูลหลินเข้าไปทุกทีแล้ว แกถึงกับรู้สึกว่า การได้อยู่บ้านตระกูลหลินนั้นมีความสุขสบายใจเสียยิ่งกว่าอยู่บ้านลูกชายของตัวเองเสียอีก

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ หลินจื้อหย่วนก็ขี่จักรยานไปส่งหญิงชรากลับบ้านตามเคย

วันที่สองตุลาคม ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี อู่เสี่ยวชิงก็ลุกขึ้นจากเตียง เดินทางไปที่ร้านทำผมที่จองไว้เมื่อวานพร้อมกับแม่ ดัดผมและแต่งหน้าเจ้าสาวตามสูตร

ในคืนก่อนวันแต่งงาน อู่เสี่ยวชิงกลับไปนอนค้างที่บ้านเดิม บ้านของเธอตั้งอยู่ที่ปากซอยซานจุ่ย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเก๋ออัน เป็นย่านชุมชนแออัดและสลัมขึ้นชื่อ

ยุคสมัยนี้ เก๋ออันยังไม่มีช่างแต่งหน้ามืออาชีพ ร้านเสริมสวยจึงเปิดบริการเสริมนี้ขึ้นมาใหม่ เจ้าสาวที่อยากแต่งหน้าล้วนต้องไปจองคิวล่วงหน้าที่ร้านเสริมสวยใกล้บ้านทั้งสิ้น

แม่ของอู่เสี่ยวชิงมองดูบุตรสาวที่งดงามราวกับดอกไม้ในกำมืออดรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้

"เสี่ยวชิง แม่ทำร้ายลูกแล้ว" แม่ของเธอรู้ดีว่างานแต่งงานและการได้งานทำนี้แลกมาด้วยอะไร ไม่ใช่เพราะลูกสาวเอาชีวิตแต่งงานของตัวเองมาแลกหรอกหรือ

มองดูดวงตาแดงก่ำของแม่ อู่เสี่ยวชิงหันกลับมา พยายามระงับอารมณ์ความรู้สึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปยิ้มแย้มแจ่มใส "แม่พูดอะไรเนี่ย หนูไม่ได้ถูกเอาเปรียบอะไรเลยนะ พี่กั๋วฟู่ดูแลหนูดีมาก แม่ลองดูเพื่อนบ้านซ้ายขวาบ้านเราสิ มีใครแต่งงานแล้วมีบ้านของตัวเองอยู่เหมือนหนูบ้างล่ะ งานของหนู1ก็เปลี่ยนแล้ว ตอนนี้ทุกวันได้นั่งทำงานในออฟฟิศสะอาดๆ ใครจะไม่ริษยาหนูบ้างล่ะคะ"

"ใช่ๆ! แม่พูดจาเลอะเทอะเองแหละ" แม่ของอู่เสี่ยวชิงฝืนยิ้มกลบเกลื่อน ถึงปากลูกสาวจะพูดแบบนั้น แต่ตอนที่สองครอบครัวไปกินข้าวร่วมกันครั้งก่อน เธอมองเห็นท่าทีของคนบ้านพานได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะอีตาหลี่ซูจวนคนนั้น ทำจมูกเชิดใส่ไม่ไว้หน้าใครเลย พวกเขาไม่ได้เห็นคุณค่าครอบครัวเราเลยสักนิด ลูกสาวต้องไปทนอึดอัดอยู่ในบ้านตระกูลพานแน่ๆ