บทที่ 66 งานแต่งงาน (1)

แปดโมงเช้า ขบวนรถยนต์จำนวนหนึ่งแล่นเข้ามาในหมู่บ้านซานจุ่ย

รถนำขบวนคือรถเก๋งสีขาว ตามด้วยรถจี๊ปรุ่นสองศูนย์สองสีเขียวทหารอีกสี่คัน

ขบวนรถแบบนี้ในยุคหลังของชาติก่อนอาจดูธรรมดา แต่ในยุคแปดศูนย์ถือเป็นสิ่งที่คนธรรมดาสามัญได้แต่มองตาปริบๆ

หนุ่มสาวในยุคแปดศูนย์แต่งงาน หากครอบครัวมีฐานะดีหน่อยก็จะยืมรถเก๋งมาสักคันเพื่อเอาหน้า ส่วนคนทั่วไปถ้าหารถไม่ได้ก็ต้องจ้างรถแท็กซี่รุ่นเก่าๆ มาเป็นรถแต่งงาน

ขบวนรถที่มีถึงห้าคันแบบตรงหน้า เรียกได้ว่าทำเอาใครหลายคนต้องตาร้อนผ่าวเลยทีเดียว

พานกั๋วฟู่ที่สวมสูทสีน้ำเงินเข้ม ติดดอกไม้ช่อเล็กไว้ที่หน้าอก แถมยังถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ไว้ในมือ ก้าวลงจากรถเก๋งยี่ห้อซั่งไห่อย่างตื่นเต้น

เสื้อสูทในยุคนี้นิยมทรงหลวมๆ และพานกั๋วฟู่ก็เป็นคนตัวเล็กผอมบาง พอใส่ชุดนี้เข้าไปเลยดูเหมือนไปขโมยเสื้อคนอื่นมาใส่ไม่มีผิด

เขาฉีกยิ้มโง่ๆ เดินก้าวยาวๆ เข้าไปในลานบ้านอันคับแคบของครอบครัวอู่

เหล่าญาติสนิทมิตรสหายและเพื่อนบ้านของครอบครัวอู่รอต้อนรับขบวนขันหมากอยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่พานกั๋วฟู่ก้าวเข้าลานบ้าน กลุ่มเด็กๆ ก็กรูกันเข้ามาล้อมรอบ พากันยื่นมือเล็กๆ ไปขอขนมจากพานกั๋วฟู่

หานลี่ลี่ พี่สะใภ้ที่เดินตามหลังพานกั๋วฟู่มา รีบหยิบลูกอมที่เตรียมไว้ล่วงหน้าโปรยออกไปทันที ทำให้เด็กๆ แย่งกันชุลมุนวุ่นวาย ลานบ้านทั้งหลังกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมไปในพริบตา

พานกั๋วฟู่เดินเข้าบ้าน และภายใต้การดำเนินงานของพิธีกร เขาได้ทำตามขั้นตอนการรับตัวเจ้าสาวจนครบถ้วน

แม่ของอู่เสี่ยวชิงเตรียมบะหมี่ไว้ให้หนึ่งชาม ซึ่งเป็นหนึ่งในประเพณีการแต่งงานของเก๋ออัน แม่ยายต้องทำบะหมี่ให้ลูกเขยใหม่หนึ่งชาม หมายความว่าชีวิตคู่หลังจากนี้ของบ่าวสาวจะเป็นไปอย่างราบรื่น

พานกั๋วฟู่แสร้งกินเข้าไปคำสองคำ แล้วแบกอู่เสี่ยวชิงขึ้นหลังเดินออกจากลานบ้านตระกูลอู่ไป

ความจริงแล้วพิธีการรับตัวเจ้าสาวยังมีขั้นตอนอีกมากมาย เช่น การเข้าประตู การซ่อนรองเท้า หรือการตอบคำถามกวนประสาทเพื่อแกล้งเจ้าบ่าว แต่ครอบครัวอู่กลัวว่าครอบครัวพานจะโกรธเอา เลยตัดขั้นตอนอะไรที่ตัดได้ก็ตัดออกไปจนหมด

ถึงกระนั้น สำหรับคนตัวเล็กๆ อย่างพานกั๋วฟู่ การแบกอู่เสี่ยวชิงจากลานบ้านขึ้นรถก็ถือเป็นภารกิจที่ลำบากยากเข็ญพอสมควร

ด้วยเหตุนี้ อู่เสี่ยวชิงถึงได้เริ่มลดความอ้วนมาล่วงหน้าเป็นเดือนแล้ว

แต่น่าเสียดายที่พานกั๋วฟู่ผอมเกินไปจริงๆ เขาแบกอู่เสี่ยวชิงที่มีน้ำหนักตัวไม่ถึงหนึ่งร้อยจิน เดินก้าวไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทา

พานกั๋วหลงที่เดินตามหลังพานกั๋วฟู่มา จ้องมองบั้นท้ายกลมกลึงของอู่เสี่ยวชิงที่แกว่งไกวอยู่ตรงหน้า ก็กลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้ ในใจเขานึกอยากจะถีบน้องชายให้กระเด็นแล้วเข้าไปแทนที่เสียเดี๋ยวนี้ เพื่อนบ้านของหมู่บ้านซานจุ่ยยืนเรียงรายกันเต็มสองข้างทาง ต่างพากันมองขบวนรถสุดเท่ที่จอดอยู่หน้าหมู่บ้านด้วยความอิจฉา

"ลูกสาวคนโตบ้านอู่โชคดีจริงๆ ได้แต่งงานกับลูกชายผู้อำนวยการโรงงาน ต่อไปก็คงได้อยู่อย่างสุขสบายเหมือนคุณนาย ไม่ต้องลำบากอะไรแล้ว"

"แม่เอ๊ย วันหน้าถ้าลูกสาวฉันโตขึ้น ฉันต้องให้มันแต่งงานกับลูกชายผู้อำนวยการโรงงานให้ได้"

"เลิกเพ้อเจ้อเถอะน่า ตาแก่สาม ลูกสาวแกหน้าตาเหมือนที่ตักรองเท้าแบบนั้น อย่าว่าแต่ลูกผู้อำนวยการเลย แม้แต่ฉันยังไม่ชายตามองเลย"

"ไอ้เหี้ย! อยากตายหรือไงวะ"

ท่ามกลางเสียงด่าทอเหล่านั้น ขบวนรถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านซานจุ่ยไป

ภายในรถเก๋งซั่งไห่ อู่เสี่ยวชิงที่สวมชุดเจ้าสาวสีแดงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนใบหน้าพานกั๋วฟู่อย่างแผ่วเบา "กั๋วฟู่ เหนื่อยหน่อยนะ"

พานกั๋วฟู่แบกอู่เสี่ยวชิงขึ้นรถจนแทบหมดแรง แต่พอเห็นเจ้าสาวที่สวยหยาดเยิ้มคนนี้มานั่งอยู่ข้างๆ เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่ทำไปนั้นคุ้มค่าแล้ว

ขบวนรถมุ่งหน้ากลับไปที่เรือนหอของพานกั๋วฟู่ในเขตหกเป่ยโกว ญาติมิตรของครอบครัวพานรออยู่ที่นั่นนานแล้ว หลังจากผ่านพิธีการอันยุ่งเหยิงอีกชุดใหญ่ อู่เสี่ยวชิงก็ถือถ้วยน้ำชาเข้าไปคารวะพานตงเป่าและหลี่ซูจวน พร้อมกับเรียกพ่อและแม่

หลี่ซูจวนหยิบซองแดงออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก นี่คือเงินค่าเปลี่ยนคำเรียกนั่นเอง

หลังจากพิธีการที่เรือนหอเสร็จสิ้น ทุกคนก็มุ่งหน้าไปที่โรงแรมตงซาน งานเลี้ยงฉลองจะจัดขึ้นที่อาคารต้อนรับแขกของโรงแรมแห่งนี้

พานตงเป่าสมกับที่เป็นผู้อำนวยการโรงงานมาหลายปี มีเครือข่ายเพื่อนฝูงกว้างขวางมาก แขกเหรื่อที่มาในวันนี้แน่นขนัดจนจัดโต๊ะจีนไปถึงห้าสิบโต๊ะ

คนที่มาจากโรงงานรีดร้อนก็มากันไม่น้อย ผู้บริหารโรงงานที่มาล้วนมาเพื่อพานตงเป่า ทั้งหมดถูกเชิญขึ้นไปห้องจัดเลี้ยงบนชั้นสอง ส่วนแขกคนอื่นนั่งโต๊ะทั่วไปอยู่ที่ชั้นหนึ่ง

ซูจิ่นนั่งโต๊ะเดียวกับหวังเฟิงและพี่สาวเจี่ยง เธอเพิ่งเคยร่วมงานแต่งงานของเพื่อนร่วมงานเป็นครั้งแรก จึงไปลงทะเบียนที่โต๊ะรับเงินและช่วยไปห้าหยวน เดิมทีเธออยากช่วยสักสิบหยวน แต่พี่สาวเจี่ยงบอกเธอว่าเธอไม่ได้สนิทกับอู่เสี่ยวชิงขนาดนั้น ช่วยห้าหยวนก็ถือเป็นมาตรฐานปกติของเก๋ออันแล้ว

ซูจิ่นนั่งลงที่โต๊ะว่างกับเพื่อนร่วมงานในสำนักงาน เธอรู้สึกสนใจทุกอย่างรอบตัวไปหมด สายตาสอดส่ายมองไปทั่วเพราะเห็นอะไรก็น่าตื่นเต้นไปเสียหมด

การปรากฏตัวของซูจิ่นในโถงจัดเลี้ยงทำให้เกิดความแตกตื่นไม่น้อย ทุกคนอาจจะไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ในชีวิตจริงมาก่อน ทุกคนต่างพากันมองมาที่โต๊ะนี้ไม่ขาดสาย

มีหนุ่มน้อยจากโรงงานรีดร้อนหลายคนพอเห็นซูจิ่นมาด้วย ก็พากันจ้องตาเป็นมันและเบียดเข้ามาที่โต๊ะนี้ ในเวลาไม่นานโต๊ะที่มีที่นั่งสิบคนก็เต็มแน่น หนุ่มน้อยบางคนถึงกับไปยกเก้าอี้จากโต๊ะอื่นมาวางเพื่อให้ได้นั่งเบียดอยู่ตรงนี้

หวังเฟิงรู้ดีว่าคนพวกนี้มาเพราะซูจิ่น พอเห็นท่าไม่ดีจึงต่อว่าคนพวกนั้นไปสองสามประโยค

แต่เขาไม่มีอำนาจพอจะหยุดพวกคนหนุ่มเหล่านี้ได้ จนกระทั่งสวีต้าโหย่วเดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์นี้เข้า เขาก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ชี้หน้าด่ากลุ่มหนุ่มๆ เหล่านั้นจนหูชา "พวกแกมาหาอะไรกันที่นี่ ไม่กินข้าวกันแล้วใช่ไหม ไสหัวไปให้หมด ถ้าข้าเห็นพวกแกมายุ่งที่นี่อีก พ่อจะหักฟันให้หมดปาก"

พวกหนุ่มๆ เห็นสวีต้าโหย่วของขึ้นก็พากันวิ่งหนีหางจุกตูด สวีต้าโหย่วจึงสั่งให้หวังเฟิงเรียกพนักงานหญิงคนอื่นมานั่งแทน เพื่อไม่ให้พวกหนุ่มๆ เข้ามาฉวยโอกาสได้อีก

ไม่นานนัก โต๊ะนั้นก็เต็มไปด้วยผู้หญิงยกเว้นเพียงพนักงานชายในสำนักงานไม่กี่คน

ในระหว่างที่รอเริ่มพิธีแต่งงาน ทุกคนต่างนั่งกินลูกอม เมล็ดแตงโม และคุยสัพเพเหระกันไป

ซูจิ่นลุกขึ้นยืนหลายครั้ง เธออยากรู้ว่าหลินจื้อหย่วนมาหรือเปล่า?

ถึงแม้เธอจะใสซื่อเพียงใด ในใจของเธอก็ยังมีเปลวไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่มีวันดับมอด

ซูจิ่นสงสัยเหลือเกินว่า หลินจื้อหย่วนจะมาปรากฏตัวในงานแต่งงานของอดีตแฟนสาวที่เคยทิ้งเขาไปหรือเปล่า? เขาจะมาทำเรื่องราววุ่นวายเหมือนในหนังในละครไหมนะ?

อายุสิบเก้าปีเป็นวัยที่เต็มไปด้วยความฝันและจินตนาการ

แต่น่าเสียดายที่ซูจิ่นลุกขึ้นมองตั้งหลายครั้งก็ไม่เห็นหลินจื้อหย่วน

เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่พอคิดทบทวนอีกทีก็อดไม่ได้ที่จะขำตัวเอง นี่มันโลกแห่งความจริง ไม่ใช่หนังในโรงภาพยนตร์ จะมีบทละครน้ำเน่าขนาดนั้นได้ยังไงกัน

ถ้าเป็นเธอเอง เธอก็คงไม่มางานแต่งงานของแฟนเก่าเหมือนกัน

พิธีเริ่มตอนสิบโมงตรง เวลาเก้านาฬิกาห้านาที ซูจิ่นมองเห็นร่างคุ้นตาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าโถงจัดเลี้ยง ซูจิ่นตกใจจนต้องเอามือปิดปาก ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่ตกใจ แต่คนในโต๊ะของโรงงานรีดร้อนทั้งหลายต่างนิ่งอึ้ง ทุกคนตกใจจนหันไปมองที่ประตูเป็นตาเดียวกัน

เพราะที่นั่นมีคนที่ ‘ไม่ควรจะมาปรากฏตัวในเวลานี้’ โผล่เข้ามา

ไม่ใช่สิ มีมาถึงสองคน

พูดให้ถูกคือ ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง จากท่าทางของพวกเขาแล้ว ฝ่ายชายพยายามจะเดินหนี แต่ฝ่ายหญิงกลับไม่ยอม ปรี่เข้าไปดึงรั้งตัวเขาไว้อย่างสุดแรงเกิด