บทที่ 67 งานแต่งงาน (2)

"ครูอาโออิ ยาเมเตะ!" หลินจื้อหย่วนใช้มือข้างหนึ่งเกาะขอบประตูไว้แน่น พยายามดิ้นรนจะออกไปข้างนอกให้ได้

ส่วนอาโออิ รัน กลับมีใบหน้าตื่นเต้น "คุณหลิน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นงานแต่งงานของคนหัวกั๋วเลยนะคะ เราเข้าไปดูกันเถอะค่ะ ฉันรับรองว่าจะไม่ก่อเรื่องวุ่นวายแน่นอน"

อาโออิ รัน เดินทางมาถึงเก๋ออันพร้อมกับคณะผู้แทนการค้าของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นเมื่อวานนี้ หลังจากมาถึงเก๋ออัน สิ่งแรกที่เธอทำก็คือหาทางติดต่อหลินจื้อหย่วนทันที

หญิงสาวชาวตงกั๋วคนนี้ยังคงจำสัญญาที่หลินจื้อหย่วนเคยให้ไว้กับเธอได้ นั่นก็คือเมนูสตูว์หมูตุ๋น

ดังนั้นเมื่อช่วงเช้าของวันนี้ หลินจื้อหย่วนจึงเดินทางไปที่โรงแรมตงซานซึ่งเป็นที่พักของคณะผู้แทนการค้าบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นเพื่อเยี่ยมเยียนคนคุ้นเคย

อาโออิ รัน เพิ่งเคยมาเก๋ออันเป็นครั้งแรก เธอรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งรอบตัว พอได้เจอหลินจื้อหย่วน เธอก็ตามตื๊อให้เขาพาเที่ยวชมเมืองเก๋ออัน

ใครจะไปคิดว่าพอทั้งสองคนลงมาจากตึก ก็เห็นว่าในลานกำลังมีการจัดงานแต่งงานอยู่

อาโออิ รัน ที่ไม่เคยเห็นงานแต่งงานของคนหัวกั๋วมาก่อน เกิดความสนใจขึ้นมาทันที จึงเอ่ยปากขอไปดูที่หน้าประตู

หลินจื้อหย่วนเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พาครูอาโออิเดินเรื่อยเปื่อยมาจนถึงหน้าประตูอาคารต้อนรับแขก แต่นึกไม่ถึงว่าพอมองเข้าไปข้างใน จะมีแต่คนคุ้นหน้าคุ้นตาจากโรงงานรีดร้อนเต็มไปหมด

หลินจื้อหย่วนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า วันนี้คืองานแต่งงานของอู่เสี่ยวชิงกับพานกั๋วฟู่นี่นา

การที่เขามาปรากฏตัวในงานแต่งงานด้วยสถานะแบบนี้ มันช่างกระอักกระอ่วนใจเหลือเกิน อดไม่ได้ที่จะทำให้คนอื่นคิดไปไกล

ประเด็นสำคัญคือเขาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรหลงเหลือให้อู่เสี่ยวชิงตั้งนานแล้ว ไม่ได้คิดจะมาแย่งเจ้าสาวเสียหน่อย รีบหนีไปจากตรงนี้แต่เนิ่นๆ น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

แต่ใครจะไปรู้ว่าอาโออิ รัน ไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น ยืนยันกระต่ายขาเดียวว่าจะขอดูพิธีแต่งงานให้จบ

หลินจื้อหย่วนเลยบอกว่า งั้นคุณก็อยู่ดูที่นี่คนเดียวแล้วกัน ผมจะไปรอข้างนอก

อาโออิ รัน กลับดึงมือเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาไป

ทั้งสองคนยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมา จนดึงดูดความสนใจจากแขกเหรื่อในโถงจัดเลี้ยงเข้าอย่างจัง

โต๊ะของคนจากโรงงานรีดร้อนเริ่มซุบซิบนินทากันทันที

"ต้าหลินมาได้ยังไงเนี่ย เขาคงไม่ได้ตั้งใจมาก่อเรื่องหรอกนะ"

"ดูแล้วไม่น่าใช่นะ ต้าหลินทำท่าเหมือนจะกลับ แต่ผู้หญิงคนนั้นดึงเขาเอาไว้"

"ผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวสวยจังเลย" พนักงานหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งร้องอุทานออกมาด้วยความชื่นชม

"หรือว่าต้าหลินจะตั้งใจควงสาวสวยมาเย้ยอู่เสี่ยวชิงกันแน่" มีคนคาดเดาไปในทางนั้น

วันนี้อาโออิ รัน สวมกางเกงยีนส์รัดรูปเข้าคู่กับรองเท้าส้นสูง สวมทับด้วยเสื้อกันลมผู้หญิงสีเบจ การแต่งกายแบบนี้หาดูได้ยากมากในเก๋ออันยุคแปดศูนย์ จึงดึงดูดสายตาของบรรดาหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่นั่นได้ในทันที

ซูจิ่นจ้องมองหลินจื้อหย่วนที่อยู่ตรงประตู ในใจก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน เธอได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของคนรอบข้างหมดแล้ว และเธอก็อยากรู้เหมือนกันว่า พ่อหนุ่มหน้าตาเบิกบานคนนี้รู้สึกไม่พอใจจนต้องมาก่อกวนในงานแต่งงานจริงๆ หรือ

ซูจิ่นรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย และในขณะเดียวกันก็เกิดความรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ ขึ้นมาในใจ เพราะเธอเองก็รู้สึกว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างกายหลินจื้อหย่วนนั้นแต่งตัวได้ทันสมัยเอามากๆ

ในขณะที่ทุกคนกำลังรอชมเรื่องสนุกอยู่นั้น หัวหน้าแผนกอุปกรณ์ฟางต้าถงก็วิ่งไปที่ประตู "ครูอาโออิ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ ต้าหลิน ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ"

ตั้งแต่ที่หลินจื้อหย่วนเรียกอาโออิ รัน ว่าครูอาโออิ คนอื่นๆ ก็พากันเลียนแบบและเรียกตามกันไปหมด

พวกเขาต่างคิดว่านี่คือคำเรียกเพื่อให้เกียรติอาโออิ รัน

ตอนที่พานกั๋วฟู่ทำงานอยู่ที่โรงงานรีดร้อน เขาเป็นพนักงานของแผนกอุปกรณ์ ดังนั้นฟางต้าถงจึงค่อนข้างรู้เรื่องราวรักสามเส้าระหว่างหลินจื้อหย่วน อู่เสี่ยวชิง และพานกั๋วฟู่เป็นอย่างดี

"คุณฟาง สวัสดีค่ะ" พออาโออิ รัน เห็นว่าเป็นคนคุ้นเคยที่รู้จักกันตอนอยู่ฮู่กังอย่างฟางต้าถง เธอก็รีบโค้งคำนับทักทายทันที

หลินจื้อหย่วนยิ้มเจื่อนอย่างจนปัญญา "หัวหน้าฟาง คุณก็เห็นนี่ครับ ครูอาโออิดึงดันจะให้ผมเข้ามาดูงานแต่งงานให้ได้ ไม่ใช่ผมอยากจะมาก่อเรื่องเสียหน่อย"

ฟางต้าถงกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงดนตรีก็ดังขึ้นภายในโถงของอาคารต้อนรับแขก พิธีการได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

"มีอะไรเดี๋ยวค่อยคุยกันเถอะ พวกนายสองคนไปหาที่นั่งก่อน อย่าทำให้พิธีการของเขาต้องสะดุดเลย" ฟางต้าถงรีบดึงหลินจื้อหย่วนเข้ามา แล้วให้พวกเขาสองคนไปหาที่นั่งว่างๆ

หลินจื้อหย่วนหมดหนทางจริงๆ จึงต้องพาอาโออิ รัน ไปนั่งที่โต๊ะของแผนกเตาเผา

ซูจิ่นจับตาดูหลินจื้อหย่วนอยู่ตลอดเวลา พอเห็นหลินจื้อหย่วนกับผู้หญิงที่แต่งตัวสวยๆ คนนั้นนั่งลงข้างๆ กัน เธอแอบคิดในใจว่า ดูท่าหลินจื้อหย่วนคนนี้ก็คงไม่ใช่คนดีอะไรหรอก เสียแรงที่เมื่อก่อนอุตส่าห์เห็นใจเขา อกหักแป๊บเดียวก็หาแฟนใหม่ได้แล้ว

คนจากแผนกเตาเผามากันไม่เยอะนัก เพราะพวกเขาไม่ได้สนิทสนมกับอู่เสี่ยวชิง ประกอบกับมีเรื่องของหลินจื้อหย่วนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย พวกเขาจึงมีความประทับใจที่ไม่ค่อยดีต่ออู่เสี่ยวชิงสักเท่าไหร่

มีเพียงคนงานหญิงรุ่นราวคราวเดียวกับอู่เสี่ยวชิงไม่กี่คนเท่านั้นที่มาร่วมงาน หนึ่งในนั้นก็คือพนักงานรับส่งเอกสารของแผนกอย่างต้วนเสี่ยวซวน

เดิมทีหลินจื้อหย่วนฝากซองช่วยงานไปกับต้วนเสี่ยวซวนสิบหยวน ทันทีที่เขากับอาโออิ รัน นั่งลง สายตาของกลุ่มคนงานหญิงเหล่านี้ก็พุ่งเป้ามาทันที โดยเฉพาะต้วนเสี่ยวซวนที่ทำแก้มป่อง หน้ามุ่ยด้วยความโมโห

"เสี่ยวซวน ลงชื่อใส่ซองให้ฉันแล้วใช่ไหม" หลินจื้อหย่วนพอมองออกว่าต้วนเสี่ยวซวนกำลังโกรธ ก็เลยพยายามหาเรื่องคุยเพื่อทักทาย

"อืม" ต้วนเสี่ยวซวนส่งเสียงตอบรับสั้นๆ ในลำคอ

"คุณหลินคะ เด็กผู้หญิงหน้ากลมๆ น่ารักๆ คนนั้นต้องชอบคุณแน่ๆ เลยค่ะ เธอต้องเข้าใจความสัมพันธ์ของเราผิดไปแล้วแน่ๆ" ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน อาโออิ รัน ย่อมเข้าใจจิตใจของผู้หญิงเป็นอย่างดี

เธอจึงรีบอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหลินจื้อหย่วนให้คนในโต๊ะฟัง

พอต้วนเสี่ยวซวนได้ยินว่าสาวสวยคนนี้ที่แท้ก็เป็นชาวตงกั๋ว และทั้งสองคนรู้จักกันเพราะเรื่องงานตอนที่อยู่ฮู่กัง ความโกรธของเธอก็คลายลงไปบ้าง

ในขณะที่ผู้คนในแต่ละโต๊ะต่างก็จมอยู่กับความคิดของตัวเอง พิธีแต่งงานก็เริ่มต้นขึ้น

ยุคนี้เจ้าสาวยังไม่นิยมใส่ชุดแต่งงานสีขาว อู่เสี่ยวชิงสวมชุดกระโปรงผ้าขนสัตว์สีแดง ควงแขนพานกั๋วฟู่เดินไปที่ด้านหน้าของโถงจัดเลี้ยง

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ พร้อมรอยยิ้ม โบกมือทักทายคนที่รู้จักอยู่เป็นระยะๆ แต่เมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นมุมหนึ่ง ขาของเธอก็อ่อนยวบจนเกือบจะล้มลง

เขามาได้ยังไง

อู่เสี่ยวชิงรู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นมาทันที

พานตงเป่าใช้เส้นสายเชิญนักจัดรายการวิทยุของสถานีวิทยุเก๋ออันมาเป็นพิธีกรในงานแต่งงาน มืออาชีพมาเองก็ย่อมแตกต่างอยู่แล้ว

พิธีกรสามารถสร้างบรรยากาศในงานแต่งงานให้คึกคักและอบอุ่นได้อย่างยอดเยี่ยม เสียงปรบมือดังขึ้นเป็นระยะๆ ตลอดงาน

อู่เสี่ยวชิงที่ยืนอยู่บนเวทีมีใบหน้าซีดเผือด หากไม่ได้เครื่องสำอางปกปิดไว้ ใครๆ ก็คงดูออกถึงความผิดปกติของเธอ

คนอื่นๆ อาจจะเข้าใจหลินจื้อหย่วนผิดไปได้ แต่อู่เสี่ยวชิงในฐานะคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรง ย่อมต้องรู้สึกผิดอยู่เต็มอก

เจ้าบ่าวพานกั๋วฟู่ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของอู่เสี่ยวชิง แต่พานกั๋วหลงกลับสังเกตเห็น

เขามองตามสายตาของอู่เสี่ยวชิงไป ก็เห็นหลินจื้อหย่วนที่โดดเด่นสะดุดตาอยู่ท่ามกลางแขกเหรื่อ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันทันที เขากวักมือเรียกเถี่ยเกอที่มาช่วยงานให้เข้ามาหา "นายคอยจับตาดูไอ้หนุ่มที่โต๊ะนั้นไว้ให้ดีนะ ใช่ ไอ้คนที่หน้าตาหล่อๆ นั่นแหละ ถ้าเกิดเดี๋ยวมันคิดจะก่อเรื่อง นายต้องรีบจับตัวมันไว้ให้อยู่นะ"

เถี่ยเกอปรายตามองหลินจื้อหย่วน แล้วแสยะยิ้มเย็นชา "หัวหน้าพาน วางใจได้เลยครับ ไอ้พวกหน้าขาวแบบนี้ ผมคนเดียวอัดได้เป็นสิบเลย"

ภายใต้สถานการณ์ที่อู่เสี่ยวชิงใจลอยและทำอะไรผิดพลาดไปหมด พิธีการก็จบลงอย่างลวกๆ

หลังจากจบพิธีการ งานเลี้ยงฉลองก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ พนักงานเสิร์ฟเริ่มทยอยนำอาหารหน้าตาน่าทานมาเสิร์ฟที่โต๊ะ ภายในโถงจัดเลี้ยงก็กลับมาคึกคักจอแจอีกครั้ง

บ่าวสาวที่มีพานกั๋วหลงและหานลี่ลี่คอยเดินตาม เริ่มเดินสายชนแก้วไปตามโต๊ะต่างๆ แน่นอนว่าอันดับแรกพวกเขาต้องขึ้นไปชนแก้วกับบรรดาผู้บริหารที่ห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวชั้นสองก่อน

หลินจื้อหย่วนตั้งใจจะพาอาโออิ รัน กลับอีกครั้ง แต่ออาโออิ รัน บอกว่าเธอยังไม่เคยกินอาหารในงานแต่งงานของคนหัวกั๋วเลย ยืนยันว่าจะต้องอยู่ชิมให้ได้

หลินจื้อหย่วนก็ไม่รู้จะอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจ้าสาวให้เธอฟังยังไง จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

เอาเถอะ ยังไงก็ใส่ซองไปแล้ว กินก็กินสิ

หลินจื้อหย่วนไม่เคยเป็นคนที่ชอบคิดมากให้ปวดหัวอยู่แล้ว ในเมื่อมาแล้วก็ต้องทำตัวให้สบาย เขาจึงลงมือกินดื่มอย่างเอร็ดอร่อยด้วยท่าทีสบายๆ

ไม่นานนัก บ่าวสาวก็ชนแก้วกับแขกวีไอพีที่ชั้นสองเสร็จ และกลับลงมาที่โถงจัดเลี้ยงชั้นหนึ่ง

ในที่สุดพานกั๋วฟู่ก็สังเกตเห็นหลินจื้อหย่วน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในทันที

เขาหันไปพูดกับพานกั๋วหลง "พี่ใหญ่ เห็นไหม ไอ้หมอนั่นแหละคือหลินจื้อหย่วน"

พานกั๋วหลงแสยะยิ้มเหี้ยม "ไป พวกเราไปชนแก้วโต๊ะนั้นก่อนเลย"

สองพี่น้องคิดเหมือนกันเปี๊ยบ พวกเขาต่างก็คิดว่าการที่หลินจื้อหย่วนมาปรากฏตัวที่นี่ คือการจงใจมาท้าทายตระกูลพาน

พานกั๋วหลงเป็นฝ่ายเดินนำหน้ามุ่งตรงไปที่โต๊ะของหลินจื้อหย่วน ตามด้วยพานกั๋วฟู่ที่เดินตามมาติดๆ ส่วนอู่เสี่ยวชิงตกใจจนขาอ่อนแรง กัดริมฝีปากล่างแน่น เดินหน้าซีดเผือดตามรั้งท้ายไป