บทที่ 68 งานแต่งงาน (3)

คุณหลินคะ แผ่นดินใหญ่สมกับเป็นประเทศแห่งอาหารเลิศรสจริงๆ อาหารทุกอย่างอร่อยมากเลยค่ะ วันนี้อาโออิ รัน มีความสุขมาก ได้ดูเรื่องสนุกแถมยังได้กินของอร่อย ขณะที่เธอกำลังหันหน้าไปพูดกับหลินจื้อหย่วน เธอกลับพบว่าสีหน้าของหลินจื้อหย่วนเปลี่ยนไป สายตาของเขาจ้องเขม็งไปในทิศทางหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

อาโออิ รัน ตระหนักได้ทันทีว่าเกิดเรื่องแล้ว

เธอมองตามสายตาของหลินจื้อหย่วนไป และเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางพวกเขา ซึ่งในนั้นรวมถึงเจ้าบ่าวและเจ้าสาวด้วย

เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ จากโรงงานรีดร้อนก็สังเกตเห็นสถานการณ์นี้เช่นกัน หลายคนที่สนิทสนมกับหลินจื้อหย่วนต่างพากันลุกขึ้นยืน

พานกั๋วหลงเดินมาได้ครึ่งทางถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า วันนี้เป็นวันมงคลของครอบครัว ต่อให้เขาจะไม่พอใจแค่ไหนก็ต้องอดทนไว้ ยังมีญาติสนิทมิตรสหายอีกตั้งมากมายยืนมองอยู่ ถ้าเกิดมีเรื่องวุ่นวายขึ้นมา คนที่จะขายหน้าก็คือครอบครัวของเขาเอง

พานกั๋วหลงชะลอฝีเท้าลง เบี่ยงตัวให้น้องชายและอู่เสี่ยวชิงเดินขึ้นไปข้างหน้า เขาลอบส่งสายตาให้เถี่ยเกอ เถี่ยเกอจึงขยับเข้าไปใกล้

จับตาดูไอ้เด็กนั่นไว้ อย่าลงมือที่นี่ แต่ขอแค่เขาก้าวออกจากห้องนี้ไป...

เถี่ยเกอพยักหน้าอย่างหนักแน่น วางใจเถอะครับหัวหน้าพาน ขอแค่ไอ้เด็กนั่นออกไป ผมรับรองว่าจะอัดมันให้ฟันหลุดร่วงเต็มพื้นเลย

พิธีกรที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวประกาศเสียงดังลั่น แขกผู้มีเกียรติทุกท่านครับ บ่าวสาวจะมารินเหล้าและจุดบุหรี่ให้ทุกท่านแล้วนะครับ

การรินเหล้าและจุดบุหรี่เป็นหนึ่งในธรรมเนียมงานแต่งงานของเก๋ออัน โดยปกติแล้วเจ้าบ่าวจะเป็นคนยื่นบุหรี่ ส่วนเจ้าสาวจะเป็นคนจุดให้

พิธีกรพูดจบ พอหันกลับไปมองก็ต้องตกใจสุดขีด พานกั๋วฟู่หน้าเขียวปัด สองตาจ้องเขม็งไปที่หลินจื้อหย่วน กัดฟันกรอดๆ จนเกิดเสียงดัง

ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังดูออกว่าเจ้าบ่าวกับหนุ่มหล่อร่างสูงคนนี้มีความแค้นต่อกัน ยิ่งพอมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดของอู่เสี่ยวชิง พิธีกรมีหรือจะเดาไม่ออกว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น

แต่ยังไงเสียพิธีกรก็เป็นมืออาชีพ เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองไปรอบๆ และพุ่งเป้าไปที่แขกผู้ใหญ่ท่านหนึ่งในโต๊ะทันที พวกเรามาเริ่มจากผู้อาวุโสกันก่อนเลยนะครับ

เขาผลักพานกั๋วฟู่เบาๆ พานกั๋วฟู่ถึงได้สติกลับมาจากความเคียดแค้น เขาหยิบบุหรี่หงถ่าซานออกมาหนึ่งมวน ยื่นให้กับผู้อาวุโสท่านนั้น อู่เสี่ยวชิงรีบจุดไม้ขีดไฟ ผู้อาวุโสสูบบุหรี่หนึ่งคำ พร้อมกับกล่าวอวยพรให้รักกันยืนยาว มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง

พอมีคนแรกผ่านไป ทุกอย่างก็ง่ายขึ้น คนที่เหลือก็ทำตามๆ กันไป ไม้ขีดไฟในมือของอู่เสี่ยวชิงถูกจุดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า วนไปจนรอบโต๊ะ ในที่สุดก็กลับมาหยุดอยู่ที่หลินจื้อหย่วนอีกครั้ง

พานกั๋วฟู่ไม่อยากจะยื่นบุหรี่ให้หลินจื้อหย่วนเลยแม้แต่น้อย เขาหันหลังเตรียมจะเดินหนี แต่เพิ่งจะหันไปได้ครึ่งตัวก็ถูกพานกั๋วหลงกดไหล่เอาไว้แน่น

กั๋วฟู่ อย่าให้เสียมารยาท ยื่นบุหรี่สิ พานกั๋วหลงรีบกระซิบที่ข้างหูพานกั๋วฟู่ด้วยเสียงที่เบาที่สุด วางใจเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการระบายแค้นให้แกเอง

พานกั๋วฟู่ถึงยอมดึงบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนยื่นให้หลินจื้อหย่วนอย่างไม่ค่อยเต็มใจ หลินจื้อหย่วนยิ้มรับมาคาบไว้ที่ปาก

อู่เสี่ยวชิงถอนหายใจยาว ช้อนตามองหลินจื้อหย่วนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินบรรยาย แล้วจุดไม้ขีดไฟในมือ

หลินจื้อหย่วนประสานมือคารวะ ขอแสดงความยินดีกับการแต่งงานด้วยนะครับ ขอให้โชคดีมีชัย

พานกั๋วฟู่แค่นเสียงขึ้นจมูก หันหลังเดินไปยังโต๊ะต่อไป

คนจากโรงงานรีดร้อนมีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป บางคนรู้สึกโล่งใจที่ไม่มีการปะทะกันเกิดขึ้น ในขณะที่บางคนก็รู้สึกผิดหวังที่อดดูเรื่องสนุก

อาโออิ รัน กล่าวขอโทษด้วยความรู้สึกผิด คุณหลินคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ ความเอาแต่ใจของฉันทำให้คุณต้องเดือดร้อนซะแล้ว ถึงตอนนี้ครูอาโออิก็ดูออกแล้วว่า คุณหลินกับเจ้าสาวจะต้องมีเรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังกันมาก่อนอย่างแน่นอน

ตอนนี้จะพูดอะไรก็สายไปแล้วล่ะครับ ครูอาโออิ พวกเราควรจะไปกันได้แล้วมั้ง

หลินจื้อหย่วนลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก และกล่าวลากับเพื่อนร่วมงานทุกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ

ซูจิ่นที่นั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนจ้องมองหลินจื้อหย่วน ตอนนี้ความประทับใจที่เธอมีต่อเขากลายเป็นแง่ลบไปเสียแล้ว เธอรู้สึกว่าเขาจงใจเลือกมาในวันแต่งงานแบบนี้ ก็เพื่อมาสร้างความรำคาญใจให้บ่าวสาวโดยเฉพาะ ช่างมีเจตนาร้ายกาจจริงๆ

หลินจื้อหย่วนก้าวยาวๆ เดินออกไปข้างนอก อาโออิ รัน สับเท้าก้าวสั้นๆ รีบเดินตามไปติดๆ

เถี่ยเกอที่คอยจับตาดูหลินจื้อหย่วนอยู่ตลอดเวลาก็แอบลอบเคลื่อนตัวออกไปที่ประตูเช่นกัน

พอเดินออกจากประตูอาคารต้อนรับแขก อาโออิ รัน ก็โค้งคำนับเก้าสิบองศา คุณหลินคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันขอโทษคุณอีกครั้งนะคะ

หลินจื้อหย่วนก็รู้สึกรำคาญนิดๆ ช่างมันเถอะครับ เลิกพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว

สิ้นเสียง หลินจื้อหย่วนก็หรี่ตาลง เขามองเห็นชายร่างใหญ่กำยำคนหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากประตู ง้างหมัดพุ่งตรงมาที่เขา

ครูอาโออิ รีบหลบไป หลินจื้อหย่วนดึงอาโออิ รัน ที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเขาออกไป เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป อาโออิ รัน ไม่ทันตั้งตัว ประกอบกับแรงของหลินจื้อหย่วนที่ค่อนข้างเยอะ ทำให้เธอล้มลงไปกองกับพื้นทันที

ในตอนนี้หมัดของเถี่ยเกอก็พุ่งมาอยู่ตรงหน้าหลินจื้อหย่วนแล้ว

หลินจื้อหย่วนจำต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

เถี่ยเกอไม่พูดพร่ำทำเพลง ปล่อยหมัดออกไปอีกครั้ง

หลินจื้อหย่วนก็ถอยอีก

เถี่ยเกอปล่อยหมัดวืดไปสองครั้งติด ทำเอาเขาโกรธจนร้องตะโกนโวยวาย ไอ้บ้าเอ๊ย แน่จริงมึงก็อย่าถอยสิวะ

สีหน้าของหลินจื้อหย่วนเคร่งเครียดขึ้นมา จากการหลบการโจมตีสองครั้งเมื่อครู่ เขาก็ดูออกแล้วว่าชายร่างใหญ่กำยำตรงหน้าคนนี้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ ออกหมัดได้รวดเร็วและหนักหน่วงมาก

หลินจื้อหย่วนตั้งท่าเตรียมชกมวย จะสู้ก็ได้ แต่บอกมาก่อนว่านายเป็นใคร

อัดมึงเสร็จเดี๋ยวค่อยบอก เถี่ยเกอพุ่งตัวเข้าใส่อีกครั้งราวกับวัวกระทิงคลั่ง คราวนี้เขาปล่อยหมัดรัวติดกันถึงสามหมัด แต่น่าเสียดายที่หลินจื้อหย่วนสามารถหลบหลีกไปได้หมด

ในตอนนั้นเอง อาโออิ รัน ก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น เธอง้างกระเป๋าใบเล็กในมือขึ้นฟาดเข้าที่แผ่นหลังของเถี่ยเกอ

ครูอาโออิถือว่ามีน้ำใจไม่เบา นอกจากจะไม่วิ่งหนีแล้ว เธอยังคิดจะช่วยเหลือหลินจื้อหย่วนอีกด้วย

เถี่ยเกอโกรธจนแทบเต้นผาง หันขวับกลับไปฟาดหมัดหนักๆ เข้าให้หนึ่งที อาโออิ รัน กรีดร้องลั่น ล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง หมัดของเถี่ยเกอเมื่อครู่ซัดเข้าที่ใบหน้าของเธอเต็มๆ ใบหน้าอ่อนนุ่มของครูอาโออิบวมเป่งขึ้นมาในทันที

พอเถี่ยเกอโจมตีโดนเป้าหมาย เขาก็รีบหันกลับมาพุ่งเข้าใส่หลินจื้อหย่วนอีกครั้ง เขากระโดดลอยตัวขึ้นสูง กางฝ่ามือออก แล้วฟาดลงไปที่กลางกระหม่อมของหลินจื้อหย่วน

ท่านี้มักจะใช้ได้ผลดีมากในการต่อสู้ตามท้องถนน เพราะมันดูน่าเกรงขาม มักจะทำให้คู่ต่อสู้ตกใจจนขาอ่อนไปเลยทีเดียว

แต่หลินจื้อหย่วนในชาติก่อนเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้มาอย่างโชกโชน ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสารพัด อย่าว่าแต่การต่อสู้แบบตัวต่อตัวแบบนี้เลย แม้แต่การถูกลักพาตัวเขาก็เคยเจอมาแล้ว สภาพจิตใจของเขาจึงแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป

ท่าของเถี่ยเกอแค่นี้หลอกให้เขาตกใจไม่ได้หรอก

แม้ท่านี้จะดูน่าเกรงขาม แต่มันก็มีจุดอ่อนที่เห็นได้ชัดมาก เพราะเมื่อคนเรากระโดดลอยตัวขึ้นไปในอากาศ มันจะเผยให้เห็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ หลินจื้อหย่วนเอาแต่หลบหลีกมาตลอด ก็เพื่อรอให้คู่ต่อสู้เป็นฝ่ายเผยจุดอ่อนออกมาก่อน และในที่สุดโอกาสนี้ก็มาถึงแล้ว

ทันทีที่เถี่ยเกอกระโดดขึ้น หลินจื้อหย่วนก็ไม่ถอยหลังอีกต่อไป เขาก้าวสวนไปข้างหน้า ยกมือข้างหนึ่งขึ้นบล็อกการโจมตีของเถี่ยเกอเอาไว้ ส่วนหมัดอีกข้างก็รวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี ซัดเข้าที่หน้าท้องน้อยของเถี่ยเกออย่างแรง

สมัยเรียนหลินจื้อหย่วนเคยเป็นนักกีฬาพุ่งแหลน เขามีพลังระเบิดกล้ามเนื้อที่น่ากลัวมาก หมัดนี้ซัดจนร่างของเถี่ยเกอลอยกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าสองเมตร เถี่ยเกอกุมท้องร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

ฉวยโอกาสตอนเพลี่ยงพล้ำ ตามซ้ำให้ถึงตาย

หลินจื้อหย่วนไม่ยอมปล่อยโอกาสให้เถี่ยเกอตอบโต้กลับได้ เขาวิ่งพุ่งเข้าไป ง้างขาขวาขึ้นสุดแรงเกิด เตะอัดเข้าที่หัวของเถี่ยเกอราวกับเตะลูกฟุตบอล เสียงดังอั้ก เถี่ยเกอไม่ได้ส่งเสียงร้องเลยสักแอะ คอพับ น้ำลายฟูมปาก สลบเหมือดไปในทันที

การต่อสู้ของทั้งสองคนเมื่อครู่ใช้เวลาไม่นานนัก แค่ประมาณหนึ่งนาทีเศษเท่านั้น แต่มันก็เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจของผู้คนได้แล้ว

บรรดาแขกเหรื่อในอาคารต้อนรับแขกต่างพากันวิ่งออกมาอออยู่เต็มหน้าประตู

หลินจื้อหย่วนยืนอยู่หน้าอาคารต้อนรับแขกด้วยรังสีอำมหิตแผ่ซ่าน ซ้ายขวาของเขามีร่างของชายหญิงสองคนนอนสลบไสลอยู่ แสงแดดเจิดจ้าในยามเที่ยงวันสาดส่องลงมา อาบไล้ร่างของหลินจื้อหย่วนราวกับกำลังสวมชุดเกราะทองคำ