บทที่ 69 งานแต่งงาน (4)

วันนี้ช่างครึกครื้นเสียจริง

ท่ามกลางเสียงดนตรีอันเป็นมงคล เสียงกรีดร้องดังระงมขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แขกเหรื่อฝ่ายหญิงหลายคนตกใจจนขาสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

หลินจื้อหย่วนมองเหล่าแขกเหรื่อที่อยู่บริเวณประตูอย่างเงียบๆ เวลาเพียงหนึ่งวินาทีกลับรู้สึกยาวนานราวกับหนึ่งศตวรรษ

ลูกเตะเมื่อครู่จะทำให้อีกฝ่ายตายคาที่หรือเปล่านะ หลินจื้อหย่วนครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว เวลาเพียงหนึ่งวินาทีก็เพียงพอที่จะให้เขาวางแผนหลุดพ้นข้อกล่าวหาได้แล้ว

เขาหันขวับกลับไปหาอาโออิ รันอย่างไม่ลังเล ย่อตัวลง และพยายามใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเอ่ยถาม "คุณไม่เป็นไรใช่ไหม บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

เห็นได้ชัดว่าอาโออิ รัน ตกใจอย่างหนัก ใบหน้าซีกที่ถูกชกบวมเป่ง ส่วนอีกซีกซีดเผือดไร้สีเลือด เธออ้าปากพูดภาษาญี่ปุ่นออกมาประโยคหนึ่ง

หลินจื้อหย่วนฟังไม่ออกว่าเธอพูดอะไร แต่เขารู้ดีว่าเวลาที่คนเราตกใจสุดขีด มักจะนึกถึงภาษาแม่เป็นอันดับแรก

"ไม่รู้ว่าคนคนนั้นบ้าหรือเปล่า จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาทำร้ายพวกเรา รูปร่างเขากำยำล่ำสันมาก ชีวิตของพวกเรากำลังตกอยู่ในอันตราย ผมเลยจำเป็นต้องลงมือรุนแรงขนาดนั้น" หลินจื้อหย่วนจงใจเน้นคำว่า 'พวกเรา' หากต้องการพ้นผิดให้สิ้นซาก ก็ต้องดึงอาโออิ รัน เข้ามามีส่วนร่วมด้วย

เมื่อหลินจื้อหย่วนพูดจบ อาโออิ รัน ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป น้ำตาไหลพรากราวกับทำนบแตก เธอค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมา เผยให้เห็นฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเลือด

สภาพของอาโออิ รัน ในตอนนี้ดูน่าเวทนามาก ใบหน้าซีกหนึ่งบวมเป่ง ฝ่ามือทั้งสองข้างถลอกปอกเปิกจากการล้มกระแทกพื้น เลือดไหลซิบๆ ดูน่ากลัวไม่น้อย

หลินจื้อหย่วนแอบดีใจอยู่ในใจ ยิ่งอาโออิ รัน บาดเจ็บหนักเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อเขามากเท่านั้น แม้การคิดเช่นนี้อาจจะดูเห็นแก่ตัวไปบ้าง แต่เขารู้ซึ้งถึงอิทธิพลของพานตงเป่าในเก๋ออันเป็นอย่างดี หากไม่ดึงอาโออิ รัน เข้ามาเอี่ยว เรื่องราวอาจจะบานปลายไปในทิศทางที่ไม่คาดคิด

เขายื่นมือไปประคองอาโออิ รัน ให้ลุกขึ้นอย่างช้าๆ พลางเอ่ยถามซ้ำๆ ว่าเธอบาดเจ็บตรงไหนอีกไหม

อาโออิ รัน ที่ยังคงตื่นตระหนกตกใจ ทำได้เพียงส่ายหน้า

"ไอ้เวรเอ๊ย!" เสียงตะโกนดังก้องมาจากหน้าประตูอาคารต้อนรับ พานกั๋วหลงพุ่งพรวดออกมาดั่งคนบ้า เขาตรงดิ่งไปที่เถี่ยเกอ เอื้อมมือทั้งสองข้างจับตัวเถี่ยเกอเขย่าอย่างแรง "เถี่ยเกอ เถี่ยเกอ"

ทว่าร่างของเถี่ยเกอกลับอ่อนปวกเปียกราวกับเส้นหมี่ ไม่ว่าพานกั๋วหลงจะเขย่าแรงแค่ไหน เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลย

พานกั๋วหลงกัดฟันกรอด ยื่นนิ้วไปอังที่จมูกของเถี่ยเกอ โชคดีที่ยังหายใจอยู่

เขาหันขวับกลับมาพร้อมกับตะโกนลั่น "รีบโทรเรียกรถพยาบาลเร็วเข้า"

สิ้นเสียง ดวงตาของเขาก็แดงก่ำด้วยความโกรธแค้น พุ่งตัวเข้าหาหลินจื้อหย่วนทันที

พออาโออิ รัน เห็นชายหน้าตาดุร้ายอีกคนพุ่งเข้ามา เธอก็ตกใจจนสติแตก "คุณหลิน คุณหลิน ช่วยฉันด้วยค่ะ"

หลินจื้อหย่วนเอาตัวบังอาโออิ รัน ไว้ด้านหลัง สายตาจับจ้องไปที่พานกั๋วหลงอย่างไม่วางตา

พานกั๋วหลงที่กำลังเดือดดาล พุ่งเข้ามาหาเรื่องโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

ทว่าฝีมือของเขายังห่างชั้นจากเถี่ยเกอมากนัก หลังจากชกไปได้ไม่กี่หมัด เขาก็พลาดท่าถูกหลินจื้อหย่วนสวนกลับเข้าที่ใบหน้า ล้มลงไปกองกับพื้นทันที

"พี่ใหญ่"

"เจ้าใหญ่"

พานกั๋วฟู่และหลี่ซูจวนพุ่งตัวออกมาจากฝูงชน โดยเฉพาะหลี่ซูจวนที่ทั้งร้องไห้ฟูมฟายและโวยวาย ทำให้สถานการณ์ยิ่งโกลาหลหนักขึ้นไปอีก

พานตงเป่าที่เพิ่งเดินออกมาจากอาคารต้อนรับเห็นความวุ่นวายตรงหน้า ก็รีบตะโกนสั่งการ "โทรแจ้งตำรวจ เรียก รปภ. มาจับตัวมันไว้ อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้เด็ดขาด"

ซูจิ่นที่เดินตามฝูงชนออกมาจากอาคารต้อนรับ ทอดสายตามองหลินจื้อหย่วนจากระยะไกล ในใจเกิดความรู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมา แต่เมื่อเธอเห็นว่าอาโออิ รัน กำลังจับเสื้อของเขาไว้แน่น เธอก็เผลอกัดริมฝีปากล่างสีแดงระเรื่อของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

"ต้าหลิน แกทำอะไรลงไปเนี่ย" เสียงตวาดดังก้องกังวาน สวีต้าโหย่ววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ด้านหลังมีต้วนคุน เลขาธิการ เจียวเล่อซาน หัวหน้าวิศวกร จูเหอเฟิง รองผู้อำนวยการ และบรรดาผู้บริหารโรงงานอีกหลายคนตามมาติดๆ

ข้างนอกวุ่นวายกันขนาดนี้ พวกเขาที่นั่งกินข้าวอยู่ในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวย่อมต้องได้ยินเสียง

พอรู้ว่าหลินจื้อหย่วนมาก่อเรื่อง สวีต้าโหย่วก็หน้ามืดตาลายไปหมด เขารีบวิ่งออกมาหวังจะหยุดยั้งหลินจื้อหย่วน

แต่พอเห็นสภาพที่เละเทะตรงหน้า สวีต้าโหย่วก็รู้ตัวว่าเขามาช้าเกินไป

เมื่อเผชิญหน้ากับคำตำหนิของสวีต้าโหย่ว หลินจื้อหย่วนในตอนนี้กลับมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนสมบูรณ์

เขาแบมือออกทั้งสองข้าง ทำหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ "ผู้อำนวยการครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น พอผมก้าวออกจากประตูนี้มา..."

หลินจื้อหย่วนชี้ไปที่เถี่ยเกอที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนพื้น "ไอ้บ้าคนนี้ก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ พุ่งเข้ามาทำร้ายผมกับครูอาโออิ แถมยังลงมือหมายจะเอาชีวิตกันเลยนะครับ ถ้าผมไม่สวนกลับ มีหวังคงโดนอัดจนตายไปแล้ว"

สวีต้าโหย่วขมวดคิ้วแน่น เขายังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร เจียวเล่อซานก็เข้ามากระซิบที่ข้างหู

สวีต้าโหย่วสะดุ้งตกใจ หันไปมองอาโออิ รัน "ชาวต่างชาติงั้นเหรอ"

เจียวเล่อซานพยักหน้า "คนนี้คือคุณอาโออิ รัน ล่ามของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นจากประเทศตงกั๋ว ตอนที่พวกเราไปศึกษาดูงานที่ฮู่กังก็พักอยู่เรือนรับรองเดียวกัน เจอหน้ากันบ่อยๆ ไม่มีทางจำผิดแน่นอนครับ"

สวีต้าโหย่วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินไปหาพานตงเป่า

พานตงเป่าสมกับที่เป็นผู้บริหารระดับสูง หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความตื่นตระหนกไป เขาก็กลับมาควบคุมสติได้แล้ว เขาหันไปมองสวีต้าโหย่ว น้ำเสียงเคร่งขรึม "เหล่าสวี คนคนนี้เป็นคนของโรงงานพวกนายใช่ไหม มันมาก่อกวนในงานแต่งงานลูกชายฉัน ฉันไม่ยอมปล่อยมันไว้แน่ เรื่องนี้นายห้ามเข้ามายุ่งเด็ดขาด"

"เหล่าพาน นายมานี่หน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" สวีต้าโหย่วลากพานตงเป่าออกไปด้านข้าง "เหล่าพาน ฉันรู้ว่านายกำลังโกรธ แต่ฟังฉันพูดให้จบก่อน เรื่องนี้มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่นายคิด..."

สวีต้าโหย่วทวนคำพูดของหลินจื้อหย่วนเมื่อครู่ให้ฟังอีกครั้ง พร้อมทั้งเน้นย้ำความจริงที่ว่าอาโออิ รัน เป็นชาวต่างชาติ "เหล่าพาน เท่าที่ฉันรู้ บริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นเป็นบริษัทที่ผู้บริหารระดับสูงของเก๋อกังเชิญมาตรวจสอบ ตอนนี้ล่ามของพวกเขาถูกทำร้ายร่างกายจนมีสภาพแบบนี้ เกรงว่าเรื่องนี้คงจะไม่จบง่ายๆ แน่ สิ่งที่นายต้องทำตอนนี้ไม่ใช่การมานั่งเอาผิดว่าใครเป็นคนก่อเรื่อง แต่คือ..."

สวีต้าโหย่วปรายตามองพานตงเป่าอย่างมีความหมาย พานตงเป่าเข้าใจทันทีว่าประโยคที่สวีต้าโหย่วไม่ได้พูดออกมาคืออะไร

ต้องรีบปัดความรับผิดชอบให้พ้นตัวโดยเร็วที่สุด

พานตงเป่าหันขวับกลับไปหาพานกั๋วหลง คว้าคอเสื้อลูกชายไว้แน่น สองตาจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ กดเสียงต่ำกระซิบว่า "ผู้หญิงที่โดนทำร้ายคนนั้นคือล่ามของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นจากตงกั๋ว ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกจะใช้วิธีไหน ไปบอกเพื่อนนักเลงของแกซะว่า ตอนที่ตำรวจสอบปากคำ ห้ามซัดทอดมาถึงแกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นแกจบเห่แน่"

พานกั๋วหลงเหงื่อแตกพลั่กไปทั้งตัว

เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่า การสั่งให้เถี่ยเกอไปสั่งสอนหลินจื้อหย่วนเพียงเล็กน้อย จะดึงชาวต่างชาติเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยได้

พานกั๋วหลงกัดฟันกรอด เดินโซเซไปที่ร่างของเถี่ยเกอ ร้องเรียกชื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เถี่ยเกอ เถี่ยเกอ..."

เสียงฝีเท้าดังสับสนวุ่นวายมาจากที่ไกลๆ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรมตงซานและคนจากบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นต่างก็ทยอยกันมาถึงเมื่อได้ยินข่าว

ตำรวจจากสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายในเก๋อกังก็มาถึงที่เกิดเหตุแล้วเช่นกัน ขณะที่พวกเขากำลังตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ รถเก๋งหงฉีคันหนึ่งก็เร่งความเร็วแล่นเข้ามาในบริเวณโรงแรมตงซาน

ประตูรถเปิดออก มีคนก้าวลงมาสองคน

สวีต้าโหย่วและพานตงเป่ามองหน้ากันด้วยความตกตะลึง พวกเขารู้จักคนทั้งสองเป็นอย่างดี คนแรกคือซุนเก๋อซิน หัวหน้าแผนกต้อนรับของเก๋อกัง ส่วนอีกคนเป็นชายหนุ่มอายุราวสามสิบกว่าปี ชื่อเลี่ยวจื้อ เป็นเลขานุการของจางหนานฟาง ผู้จัดการใหญ่คนปัจจุบันของเก๋อกัง

ทันทีที่เห็นเลี่ยวจื้อปรากฏตัว พานตงเป่าก็ยิ่งใจคอไม่ดี

การมาของเลี่ยวจื้อในครั้งนี้ไม่ได้มาในนามส่วนตัว แต่มาในฐานะตัวแทนของจางหนานฟาง คนที่จะทำให้เลี่ยวจื้อต้องมาลงพื้นที่ด้วยตัวเองได้นั้น ย่อมไม่ใช่เถี่ยเกอ นักเลงที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนพื้น และไม่ใช่หลินจื้อหย่วนอย่างแน่นอน คำตอบเดียวที่เป็นไปได้คือ ล่ามสาวชาวตงกั๋วที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังหลินจื้อหย่วนนั่นเอง

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า เป็นคนของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นที่รายงานเรื่องนี้ขึ้นไป

พานตงเป่ารู้สึกหน้ามืดตาลาย หากจัดการเรื่องนี้ไม่ดี คนที่จะซวยคงไม่ได้มีแค่พานกั๋วหลงคนเดียวแน่ๆ