บทที่ 70 การป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย

ทันทีที่เลี่ยวจื้อก้าวลงจากรถ พอเห็นสภาพที่เกิดเหตุเละเทะยุ่งเหยิง ก็ขมวดคิ้วแน่นทันที

พานตงเป่ารีบเดินเข้าไปหา หวังจะอธิบายสักสองสามคำ "หัวหน้าเลี่ยว หัวหน้าซุน..."

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เลี่ยวจื้อก็ฝืนยิ้มให้เขาเล็กน้อย "ผู้อำนวยการพาน มีอะไรไว้พวกเราค่อยคุยกันทีหลังนะครับ"

เขาเดินผ่านพานตงเป่า มุ่งตรงไปหาอาโออิ รัน ด้วยก้าวเท้ายาวๆ

ในเวลานี้ อาโออิ รัน ถูกคนของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นล้อมรอบไว้แล้ว แต่อาโออิ รัน ก็ยังคงกำคอเสื้อของหลินจื้อหย่วนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ในสายตาของอาโออิ รัน ตอนนี้มีเพียงหลินจื้อหย่วนคนเดียวเท่านั้นที่สามารถให้ความรู้สึกปลอดภัยแก่เธอได้

เลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซินเดินเข้าไปข้างกายอาโออิ รัน "บาดแผลของคุณอาโออิเป็นยังไงบ้างครับ"

ซาโต้ ชูอิจิโร่ โกรธจัดเป็นพิเศษ "ใบหน้าบวมไปครึ่งซีกแล้ว คุณคิดว่าเป็นยังไงล่ะ การรักษาความสงบเรียบร้อยของเก๋ออันแย่มาก แม้แต่ความปลอดภัยในชีวิตของพวกเราก็ยังประกันไม่ได้เลย คุณซุน ผมคงต้องทบทวนความสัมพันธ์ความร่วมมือระหว่างพวกเราใหม่อีกครั้งแล้ว"

ซาโต้ ชูอิจิโร่ พ่นคำพูดออกมาเป็นพรืด แต่น่าเสียดายที่เขาพูดภาษาตงกั๋ว ในที่เกิดเหตุมีเพียงอาโออิ รัน คนเดียวที่แปลได้ แต่น่าเสียดายที่ล่ามคนนี้กลับเป็นคนที่ได้รับความตื่นตกใจรุนแรงที่สุด

แม้ว่าเลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซินจะฟังภาษาตงกั๋วที่ซาโต้ ชูอิจิโร่ พูดไม่เข้าใจ แต่สถานการณ์แบบนี้เดาก็พอจะเดาออกได้เกือบทั้งหมด

ซุนเก๋อซินในฐานะหัวหน้าแผนกต้อนรับของเก๋อกัง มีประสบการณ์โชกโชน คณะของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นเดินทางมาถึงเก๋ออันแล้วล้วนอยู่ในความรับผิดชอบของเขาทั้งสิ้น

"คุณซาโต้ครับ ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดีมากๆ คุณมองอย่างนี้ดีไหมครับ พวกเราส่งรถนำคุณอาโออิไปรักษาตัวก่อน มีอะไรไว้พวกเราค่อยคุยกันทีหลัง แต่ขอให้คุณวางใจได้ พวกเราจะลงโทษคนร้ายอย่างเด็ดขาด คืนความยุติธรรมให้คุณอาโออิแน่นอนครับ" แต่น่าเสียดายที่ซุนเก๋อซินพูดภาษาจีน ซาโต้ ชูอิจิโร่ เองก็ฟังไม่เข้าใจเช่นกัน

"รีบประสานงานโยกย้ายล่ามภาษาตงกั๋วมาที่นี่คนหนึ่งด่วน" พอเลี่ยวจื้อเห็นสถานการณ์แบบนี้ ก็หันหลังไปจัดการทันที

ซุนเก๋อซินสังเกตเห็นหลินจื้อหย่วนที่ถูกอาโออิ รัน ดึงไว้แน่น พลางคิดในใจว่าการจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ให้ราบรื่นสมบูรณ์แบบ คงต้องฝากไว้ที่ตัวชายหนุ่มคนนี้แล้ว

"พ่อหนุ่ม เธอคือใครเหรอ"

"ท่านผู้นำครับ ผมชื่อหลินจื้อหย่วน จากโรงงานรีดร้อนครับ เมื่อสองเดือนกว่าก่อนผมไปศึกษาดูงานที่ฮู่กัง เลยได้รู้จักกับประธานซาโต้และคุณอาโออิครับ"

"ถ้าอย่างนั้นพวกเธอสองคนก็เป็นคนคุ้นเคยกันสินะ แบบนี้ก็จัดการง่ายขึ้นแล้ว เธอช่วยพาคุณอาโออิไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อน จำไว้นะ ต้องปลอบประโลมสภาพจิตใจของคุณอาโออิให้ดี นี่เป็นภารกิจที่จริงจังและเคร่งครัดมาก เธอต้องทำให้อนุญาตสำเร็จให้ได้"

หลินจื้อหย่วนเบิกบานใจยิ่งนัก เขาจงใจชี้ไปที่เถี่ยเกอที่นอนอยู่บนพื้น "ท่านผู้นำครับ คนนั้นโดนผมเตะล้มลงไป เกิดตำรวจมาตามหาผมจะทำยังไงดีครับ"

เลี่ยวจื้อหันกลับมาพอดี "เธอวางใจได้ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการดูแลสภาพจิตใจของคนจากตงกั๋วให้ดี ทางตำรวจเดี๋ยวฉันไปคุยเอง"

และแล้ว หลินจื้อหย่วนก็ร่วมเดินทางไปพร้อมกับอาโออิ รัน และทีมงานของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่น ขึ้นรถของโรงแรมตงซาน มุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลทันที

พอคนจากตงกั๋วไปแล้ว เรื่องราวก็จัดการได้ง่ายขึ้น

เลี่ยวจื้อบัญชาการในสถานที่เกิดเหตุ เถี่ยเกอที่ได้รับบาดเจ็บถูกควบคุมตัวส่งโรงพยาบาลภายใต้การคุ้มกันของตำรวจ

นอกจากนี้ สถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายในเก๋อกังยังส่งคนมาอีกไม่น้อย เพื่อสอบสวนคนในที่เกิดเหตุและทำความเข้าใจลำดับเหตุการณ์

พานตงเป่าอาศัยจังหวะนี้ ดึงตัวพานกั๋วหลงออกมาสอบถามสาเหตุของเรื่องที่เกิดขึ้น

พานกั๋วหลงเองก็ตระหนักถึงความรุนแรงของเรื่องราว จึงสารภาพความจริงกับผู้เป็นพ่อทั้งหมดอย่างไม่หมกเม็ด

พอพานตงเป่าฟังจบ ก็เป็นไปตามคาด การที่เถี่ยเกอลงมือทำร้ายหลินจื้อหย่วนเป็นลูกชายของเขาลงมือสั่งการจริงๆ ทำเอาเขาแทบหน้ามืด

เขารู้สึกได้ถึงความรุนแรงของปัญหาในทันที หากเถี่ยเกอรับสารภาพความจริงออกมา อย่าว่าแต่นามตำแหน่งงานของพานกั๋วหลงจะรักษาไว้ไม่ได้เลย ดีไม่ดีอาจจะต้องติดคุกติดตารางด้วยซ้ำ

"เจ้าใหญ่ แกรีบไปที่โรงพยาบาลซะ รอจนกว่าไอ้นักเลงนั่นฟื้นสติขึ้นมา ก็ให้มันรับผิดชอบความรับผิดชอบของเรื่องราวทั้งหมดไว้คนเดียว ยังคงเป็นคำเดิม ไม่ว่าแกจะใช้วิธีไหนก็ตาม เรื่องนี้ห้ามลามมาถึงตัวแกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น..." พานตงเป่ามองลูกชายคนโตด้วยความวิตกกังวล

พานกั๋วหลงกัดฟันกรอด หันหลังเดินจากไปทันที

เมื่อเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้น งานแต่งงานย่อมต้องจบลงอย่างลวกๆ หลี่ซูจวนนั่งร้องไห้โฮอยู่บนพื้น พานกั๋วฟู่โกรธจนตัวสั่นเทา ส่วนอู่เสี่ยวชิงหลั่งน้ำตาอยู่เงียบๆ

งานแต่งงานที่กลายเป็นเรื่องตลกนี้ ถูกลิขิตให้กลายเป็นหัวข้อสนทนาในปากของผู้คนนับไม่ถ้วนในวันหน้า

โรงพยาบาลเถี่ยตง

อาโออิ รัน กำลังได้รับการทำแผลจากพยาบาล ความจริงแล้วบาดแผลของเธอไม่ได้รุนแรงอะไรมากมาย เพียงแค่ทายาทำแผลสั้นๆ ก็เรียบร้อย เมื่อเทียบกับบาดแผลทางร่างกายแล้ว ความตื่นตกใจที่อาโออิ รันได้รับกลับรุนแรงกว่ามาก

โชคดีที่ภายใต้การปลอบประโลมอย่างอดทนของหลินจื้อหย่วน อาโออิ รัน ก็ค่อยๆ กลับคืนสู่สภาวะปกติในที่สุด

หลังจากทำแผลให้อาโออิ รัน เรียบร้อย เลี่ยวจื้อที่เฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลตลอดก็เรียกหลินจื้อหย่วนออกมานอกห้องป่วย คนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาคือตำรวจจากสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายในคนหนึ่ง

เลี่ยวจื้อใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนเป็นพิเศษพูดกับหลินจื้อหย่วน "เสี่ยวหลิน นี่คือตำรวจฟ่าน เขาต้องการสอบถามข้อมูลคดีจากเธอนิดหน่อย เธอไม่ต้องตื่นเต้นนะ มีอะไรก็พูดตามจริงไปเลย"

หลินจื้อหย่วนจะไปตื่นเต้นได้อย่างไร ตั้งแต่ตอนที่เขาเหวี่ยงขาเตะออกไปเต็มแรง เขาก็คิดถึงปัญหานี้มาโดยตลอดแล้ว

ตอนแรกสุด สิ่งที่เขาพิจารณาก็คือ ลูกเตะของเขาจะหนักเกินไปไหม มีเค้าลางของการป้องกันตัวเกินกว่าเหตุหรือเปล่า

แต่ดูจากระดับความสำคัญที่บรรดาผู้บริหารเก๋อกังให้แก่บาดแผลของอาโออิ รัน ประกอบกับน้ำเสียงที่เลี่ยวจื้อใช้พูดกับเขาเมื่อครู่ เขาก็พอจะประเมินออกได้เกือบแปดเก้าส่วนแล้วว่า ตัวเขาไม่เพียงแต่ไร้ความผิด แต่ยังมี ความดีความชอบเสียด้วยซ้ำ

ในเมื่อปัญหาการปกป้องตัวเองได้รับการแก้ไขแล้ว ไม่มีเรื่องต้องกังวลใจอีกต่อไป ถ้าอย่างนั้นหลินจื้อหย่วนย่อมไม่รังเกียจที่จะหาทางเล่นงานพานกั๋วหลงสักตั้ง

หลินจื้อหย่วนแกล้งทำสีหน้าตื่นกลัว พยักหน้าอย่างระมัดระวังทันที "ท่านผู้นำครับ ผมรับรองว่ามีอะไรผมจะพูดตามจริงทั้งหมดครับ"

ตำรวจฟ่านเปิดสมุดโน้ตออก ถามคำถามแรก "สหายเสี่ยวหลิน คุณรู้จักคนที่ทำร้ายคุณไหม"

หลินจื้อหย่วนส่ายหน้า "ไม่รู้จักครับ ผมเพิ่งเคยเจอคนนี้เป็นครั้งแรกครับ"

"คุณช่วยเล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อยได้ไหมว่า ตอนนั้นเขาทำร้ายคุณยังไง"

"ตอนนั้นผมกับครูอาโออิเพิ่งเดินออกจากอาคารต้อนรับครับ..."

"ขอโทษนะ ผมขอขัดจังหวะหน่อย ครูอาโออิคือใครเหรอ"

"ครูอาโออิก็คือคุณอาโออิครับ ตอนเรียนดูงานที่ฮู่กัง ผมก็เรียกเธอแบบนี้มาตลอดจนติดปากน่ะครับ"

"โอเค คุณเล่าต่อได้เลย"

"ผมกับครูอาโออิเพิ่งออกจากอาคารต้อนรับ คนนี้ก็พุ่งเข้ามาเหมือนคนบ้า ตรงเข้ามาอัดผมเลยครับ ไม่ใช่แค่อัดผมนะ เขายังทำร้ายครูอาโออิด้วย ตอนนั้นผมตกใจแทบแย่ ในหัวว่างเปล่าไปหมด คิดแค่ว่าจะต้องปกป้องตัวเองกับครูอาโออิให้ได้ ก็เลยลงมือหนักไปหน่อย คุณตำรวจครับ ผมคงไม่มีความผิดอะไรใช่ไหมครับ"

ตำรวจฟ่านเผยรอยยิ้มออกมา "สหายเสี่ยวหลิน คุณไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก ในที่เกิดเหตุมีคนตั้งเยอะแยะเป็นพยานให้ได้ ว่าเฉินต้ายานเป็นฝ่ายลงมือทำร้ายคุณก่อน คุณเพียงแค่โต้ตอบเพื่อป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายเท่านั้น"

"แบบนั้นก็ดีครับ"

"คำถามสุดท้าย ในเมื่อคุณกับเฉินต้ายานไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คุณพอจะคาดเดาสาเหตุที่เขาทำร้ายคุณได้ไหม"

หลินจื้อหย่วนก้มหน้าลง

เลี่ยวจื้อและตำรวจฟ่านต่างก็รอคำตอบจากเขา

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลินจื้อหย่วนก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง "เจ้าสาวของวันนี้ อู่เสี่ยวชิง เป็นเพื่อนร่วมงานกับผมที่โรงงานรีดร้อนครับ มีคนพูดกันเยอะแยะว่าผมกับอู่เสี่ยวชิงเคยเป็นแฟนกัน ผมคิดว่าอาจจะเป็นเพราะข่าวลือนี้ ทำให้มีคนผูกใจเจ็บผมมั้งครับ แต่ผมรับประกันได้เลยว่า ผมไม่ได้ตั้งใจมาร่วมงานแต่งงานของพวกเขาจริงๆ เป็นเพราะครูอาโออิดึงดันลากผมมาด้วยต่างหาก เรื่องนี้ครูอาโออิยืนยันเป็นพยานให้ผมได้ครับ"

ตำรวจฟ่านพยักหน้ารับ คำพูดของหลินจื้อหย่วนสอดคล้องกับคำให้การของคนจากโรงงานรีดร้อนในงานแต่งงานหลายคน เขาไม่ได้โกหก

"หัวหน้าเลี่ยว ผมถามคำถามหมดแล้วครับ" ตำรวจฟ่านปิดสมุดโน้ต แล้วขอตัวลา

เลี่ยวจื้อจ้องมองหลินจื้อหย่วน จู่ๆ ก็เอ่ยถามคำถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "เสี่ยวหลิน เธอมีความสัมพันธ์ยังไงกับคุณอาโออิเหรอ"