บทที่ 71 กอบกู้ภาพลักษณ์

หลินจื้อหย่วนตอบกลับอย่างไม่ลังเล "แค่เพื่อนกับคนรู้จักที่เคยร่วมงานกันครับ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ตอนที่ผมไปศึกษาดูงานที่โรงงานเหล็กฮู่กัง พวกเราพักอยู่เรือนรับรองเดียวกัน แถมยังมีนิสัยชอบวิ่งจ๊อกกิ้งตอนเช้าเหมือนกัน ก็เลยได้รู้จักกันครับ เมื่อวานครูอาโออิโทรมาหาผมที่โรงงาน บอกว่าคณะตัวแทนของพวกเธอเดินทางมาถึงเก๋ออันแล้ว อยากให้ผมเป็นไกด์พาเธอเที่ยวชมเมืองเก๋ออันหน่อย ใครจะไปคิดล่ะครับว่าพอเดินออกจากโรงแรม เธอก็เห็นว่าในอาคารต้อนรับแขกกำลังจัดงานแต่งงานอยู่ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอก็ดึงดันจะลากผมเข้าไปดูให้ได้..."

หลินจื้อหย่วนอธิบายอย่างละเอียด

เพราะในยุคแปดศูนย์ การที่คนในประเทศจะคบหากับชาวต่างชาตินั้นเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ยากมาก การแต่งงานข้ามชาติยังต้องผ่านการตรวจสอบประวัติทางการเมืองจากองค์กร ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก

โชคดีที่เลี่ยวจื้อถามเพียงแค่คำถามนี้คำถามเดียว "เสี่ยวหลิน ในเมื่อเธอเป็นเพื่อนกับคุณอาโออิ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ก็ต้องรบกวนเธอหน่อยนะ ช่วยอยู่ดูแลคุณอาโออิที่โรงพยาบาลที ทางองค์กรขอมอบหมายภารกิจนี้ให้เธอ เธอพอจะทำได้ไหม"

"รับประกันว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ" หลินจื้อหย่วนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

อีกชั้นหนึ่งของโรงพยาบาลเถี่ยตง พานกั๋วหลงร้อนรนกระวนกระวายราวกับมดบนกระทะร้อน เขาเดินวนไปวนมาอยู่ตรงโถงทางเดิน

เขากับเถี่ยเกออยู่ห่างกันเพียงแค่กำแพงกั้น แต่กลับไม่สามารถเข้าไปพบหน้ากันได้

เนื่องจากคดีนี้มีชาวต่างชาติเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ตั้งแต่ผู้บริหารระดับสูงของเก๋อกังลงไปจนถึงสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายใน ต่างก็ให้ความสำคัญกับคดีนี้เป็นอย่างมาก ถึงขั้นส่งตำรวจสองนายมาเฝ้าที่หน้าประตูโดยเฉพาะ

พานกั๋วหลงพยายามหาข้ออ้างสารพัดเพื่อที่จะเข้าไปดูอาการของเถี่ยเกอ แต่ก็ถูกตำรวจปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

พานกั๋วหลงเป็นถึงหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยของบริษัทในเครือเก๋อกัง เขารู้จักมักคุ้นกับคนในสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายในเป็นอย่างดี เขาพยายามใช้เส้นสายมากมาย แต่ก็ไม่ได้ผลเลย

คนที่เขาสนิทด้วยต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "หัวหน้าพาน ขอโทษจริงๆ นะครับ นี่เป็นคำสั่งเด็ดขาดจากผู้กำกับอวี๋ ระหว่างที่เฉินต้ายานพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ห้ามไม่ให้บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าเยี่ยมเด็ดขาดครับ"

พานกั๋วหลงอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร "เหล่าเฉิน ฉันแค่เข้าไปส่งข้าวให้เขาก็ไม่ได้เหรอ"

"ขอโทษจริงๆ ครับหัวหน้าพาน คดีนี้ถึงแม้จะไม่ค่อยร้ายแรงเท่าไหร่ แต่มันรู้ไปถึงเบื้องบนแล้ว ผมได้ยินมาว่าเป็นคำสั่งสายตรงจากท่านประธานจางเลยนะครับ คุณอย่าทำให้ผมลำบากใจเลยครับ"

ทันทีที่ได้ยินคำว่าประธานจาง พานกั๋วหลงก็แทบจะเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น

ในเก๋ออัน มีท่านประธานจางเพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือจางหนานฟาง ผู้จัดการใหญ่ของบริษัทเหล็กกล้าเก๋ออัน

พานกั๋วหลงเดินลงบันไดไปอย่างคนเหม่อลอยไร้สติ ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาต้องเอามือเกาะกำแพงไว้ตลอดทางถึงจะสามารถพยุงตัวเดินต่อไปได้

ในฐานะหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัย เขาย่อมพอจะรู้เรื่องกฎหมายอยู่บ้าง เขารู้ดีว่าหากเถี่ยเกอซัดทอดมาถึงเขา สิ่งที่รอเขาอยู่คืออะไร

สาเหตุที่เขาสามารถทำตัวยิ่งใหญ่ คอยชี้เป็นชี้ตายในสังคมได้ และทำให้นักเลงหัวไม้หลายคนต้องเกรงอกเกรงใจเขา เหตุผลแรกก็คือเพราะพ่อของเขาเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานกากแร่ และเหตุผลที่สองก็คือตำแหน่งหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยของเขานี่แหละ

หากสูญเสียตำแหน่งนี้ไป...

พานกั๋วหลงไม่กล้าคิดต่อไปอีกแล้ว บรรดาคู่อริที่เขาเคยไปล่วงเกินไว้จะต้องแห่กันมารุมทึ้งเขาแน่ แค่นึกถึงเรื่องเลวทรามที่ตัวเองเคยก่อไว้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พวกนั้นคงอยากจะฉีกอกเขาเป็นชิ้นๆ ด้วยซ้ำ

บ่ายสามโมง ณ ตึกสีขาวขนาดใหญ่ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของเก๋อกัง

ภายในห้องประชุม จางหนานฟางกำลังรับฟังรายงานจากบุคคลหลายฝ่ายเกี่ยวกับคดีลอบทำร้ายชาวต่างชาติที่เกิดขึ้นในบริเวณโรงแรมตงซานเมื่อช่วงเช้า

คนแรกที่รายงานก็คืออวี๋ติ้งฟาง ผู้กำกับการสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายในเก๋อกัง

ตามหลักการแล้ว ผู้กำกับการสถานีตำรวจแห่งหนึ่งไม่มีหน้าที่ต้องมารายงานการทำงานต่อผู้บริหารระดับสูงขององค์กรธุรกิจ เรื่องแบบนี้ในยุคหลังๆ ของชาติก่อนถือเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่ในเก๋ออันยุคแปดศูนย์กลับถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

เพราะเก๋ออันเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองขึ้นมาได้ก็เพราะอุตสาหกรรมเหล็กกล้า หากไม่มีเก๋อกัง เก๋ออันก็หมดความหมายในการดำรงอยู่

นับตั้งแต่ก่อตั้งประเทศมาเป็นระยะเวลาอันยาวนาน ผู้บริหารระดับสูงของเก๋อกังมักจะควบตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงของเมืองเก๋ออันด้วยเสมอ

สถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายในก่อตั้งขึ้นมาเพื่อเก๋อกังโดยเฉพาะ ตอนนี้จางหนานฟางต้องการรับฟังรายงาน อวี๋ติ้งฟางย่อมต้องรีบมาที่นี่ให้เร็วที่สุด

"ท่านประธานจางครับ จากการสืบสวนอย่างละเอียดของเจ้าหน้าที่ตำรวจสถานีเรา ตอนนี้พอจะยืนยันได้เบื้องต้นแล้วว่า คดีลอบทำร้ายชาวต่างชาติเป็นเหตุสุดวิสัยครับ ผู้ก่อเหตุคือเฉินต้ายาน เป็นคนว่างงานในหมู่บ้านต้ายิงผานของเมืองเก๋ออัน ครั้งนี้เขามาร่วมงานแต่งงานในฐานะเพื่อนเพื่อมาช่วยงานครับ ข้อเท็จจริงนี้มีแขกเหรื่อในที่เกิดเหตุหลายคนสามารถเป็นพยานได้ครับ"

จางหนานฟางที่มีผมหงอกประปรายสวมแว่นตากรอบดำ บุคลิกดูเป็นผู้ดีมีการศึกษา จู่ๆ เขาก็เอ่ยถามขึ้นมา "เพื่อนเหรอ เพื่อนของใครล่ะ"

อวี๋ติ้งฟางตอบกลับอย่างไม่ลังเล "ได้ยินมาว่าเป็นเพื่อนของพานกั๋วหลง ลูกชายคนโตของตระกูลพานครับ แต่เนื่องจากเฉินต้ายานมีอาการกระทบกระเทือนทางสมองค่อนข้างรุนแรง จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้สติกลับมาเต็มร้อย ตอนนี้เลยยังไม่สามารถสอบปากคำได้ครับ หมอบอกว่ากว่าเฉินต้ายานจะฟื้นคืนสติครบถ้วน อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงครับ ทางผมขอรับรองเลยว่าเราจะเฝ้าเวรยามอย่างแน่นหนา ทันทีที่เฉินต้ายานได้สติ เราจะทำการสอบปากคำเขาทันทีครับ"

จางหนานฟางพยักหน้ารับ จากนั้นก็เบนสายตาไปทางเลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซิน ทั้งสองคนต่างก็สลับกันรายงานข้อมูลในส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบ

"ท่านประธานจางครับ ผมได้คุยกับหลินจื้อหย่วนด้วยตัวเองแล้ว เขาบอกว่าเขาไม่รู้จักเฉินต้ายานครับ เพราะฉะนั้นเรื่องลอบทำร้ายในครั้งนี้ จะต้องมีคนชักใยอยู่เบื้องหลังแน่นอนครับ" เลี่ยวจื้อเป็นเลขานุการของจางหนานฟาง ขึ้นตรงต่อเขาเพียงคนเดียว ดังนั้นจึงไม่ต้องเกรงใจใคร มีอะไรก็พูดไปตามตรง

สีหน้าของผู้คนที่นั่งอยู่ในนั้นเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย

มีคนชักใยงั้นเหรอ แล้วใครเป็นคนชักใยล่ะ เมื่อครู่อวี๋ติ้งฟางเพิ่งจะรายงานไปหยกๆ ว่าเฉินต้ายานเป็นเพื่อนของพานกั๋วหลง ถ้าอย่างนั้นคำตอบก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ

สวีต้าโหย่วที่นั่งอยู่ริมโต๊ะประชุมรู้สึกร้อนใจขึ้นมานิดๆ เขากับพานตงเป่าเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน พวกเขาเข้าทำงานในโรงงานมาพร้อมกัน ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมาโดยตลอด

คดีนี้คนตาดีย่อมดูออกว่าพานกั๋วหลงเป็นคนสั่งให้เฉินต้ายานลอบทำร้ายหลินจื้อหย่วน แต่สวีต้าโหย่วก็ยังไม่อยากให้พานตงเป่าต้องมาพลอยรับเคราะห์ไปด้วย

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ยังไม่ถึงตาให้เขาได้พูดอะไร

สวีต้าโหย่วจึงทำได้เพียงร้อนรนอยู่เงียบๆ ในใจ

คดีนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไรนัก หลังจากจางหนานฟางรับฟังรายงานของทั้งสามคนจบ ในใจของเขาก็มีคำตอบอยู่แล้ว จึงสั่งการลงไปทันที "การลอบทำร้ายชาวต่างชาติกลางวันแสกๆ แบบนี้ ทำให้เก๋อกังและเมืองเก๋ออันต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง คดีนี้ต้องสืบสวนให้ถึงที่สุด ไม่ว่าจะสาวไปถึงใครก็ห้ามละเว้นเด็ดขาด เหล่าอวี๋ ฝั่งของนายต้องรีบจัดการให้เร็วนะ"

"รับทราบครับ" อวี๋ติ้งฟางลุกขึ้นยืนทำวันทยหัตถ์

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าการประชุมกำลังจะจบลง จางหนานฟางก็เอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง "นับตั้งแต่เก๋อกังกลับมาเปิดทำการผลิตอีกครั้ง ก็ผ่านมาเกือบสี่สิบปีแล้ว ตอนนี้เครื่องจักรและอุปกรณ์ของหลายโรงงานเก่าและเสื่อมสภาพไปมาก จนเป็นอุปสรรคต่อการผลิตตามปกติของเก๋อกังแล้ว ครั้งนี้บริษัทเชิญบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นมาที่เก๋ออัน ก็เพื่อต้องการจะนำเข้าอุปกรณ์การผลิตที่ทันสมัยจากตงกั๋ว แต่ใครจะไปคิดว่าพอพวกเขามาถึงแค่วันแรก พอวันที่สองก็โดนทำร้ายซะแล้ว แถมคนที่ถูกทำร้ายยังเป็นหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มอีก เรื่องนี้จะทำให้เขามองเก๋ออันของเรายังไง เป็นดินแดนเถื่อนที่ไม่มีกฎหมายงั้นเหรอ เมืองนี้มีแต่คนป่าเถื่อนหรือยังไง ผมขอถามพวกคุณหน่อย ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกคุณ พวกคุณจะยังอยากอยู่ในเก๋ออันต่อไปไหม"

จางหนานฟางเป็นผู้บริหารที่มีความอดกลั้นสูงมาก ปกติแทบไม่เคยเห็นเขาอารมณ์เสียเลย การที่วันนี้เขากล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันขนาดนี้ แสดงว่าเขาต้องโกรธจัดจริงๆ

แต่สิ่งที่จางหนานฟางพูดนั้นถูกต้องทุกประการ คดีนี้ในแง่ของรูปคดีแล้วไม่ได้ซับซ้อนอะไร แต่มันกลับส่งผลกระทบที่เลวร้ายอย่างมาก ทำให้ชาวต่างชาติมีภาพลักษณ์ด้านลบต่อเก๋ออันอย่างรุนแรง ดีไม่ดีอาจจะส่งผลกระทบต่อแผนการนำเข้าอุปกรณ์ของเก๋อกังเลยด้วยซ้ำ

เบื้องล่างเงียบกริบราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงของจางหนานฟางดังก้องไปทั่วห้องประชุม

"ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ จะทำยังไงเพื่อกอบกู้ภาพลักษณ์ของเก๋อกังและเก๋ออันกลับคืนมา พวกคุณมีวิธีดีๆ อะไรก็ลองเสนอมาดูสิ" พอจางหนานฟางพูดจบ ก็ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรเลยสักคน

จางหนานฟางโกรธจัดจริงๆ เขาตบโต๊ะเสียงดัง "ปกติเห็นเก่งกาจกันนักไม่ใช่เหรอ ทำไมพอถึงเวลาให้เสนอแนะแผนการ ถึงได้ใบ้กินกันไปหมดล่ะ"

เลี่ยวจื้อแอบลอบมองจางหนานฟางแวบหนึ่ง ปฏิกิริยาเล็กๆ น้อยๆ นี้นั้นไม่อาจรอดพ้นสายตาของจางหนานฟางไปได้ "เธอมีอะไรจะพูดใช่ไหม"

เลี่ยวจื้อกลืนน้ำลายเอื้อก "ท่านประธานจางครับ วันนี้ที่โรงพยาบาล ผมได้ข้อมูลมาจากหลินจื้อหย่วนเรื่องหนึ่งครับ ที่แท้หลินจื้อหย่วนกับคุณอาโออิก็เป็นคนคุ้นเคยกันมาก่อน พวกเขารู้จักกันตั้งแต่ตอนไปศึกษาดูงานที่ฮู่กังแล้วครับ ดังนั้นผมเลยคิดว่าเราพอจะใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์นี้ เพื่อพยายามขอความเห็นใจจากทางฝั่งตงกั๋วได้ไหมครับ เพราะผมเห็นว่าคุณอาโออิดูจะพึ่งพาและเชื่อใจหลินจื้อหย่วนมากเลยทีเดียว ความสัมพันธ์ของพวกเขาดูเหมือนจะไม่ธรรมดานะครับ"

จางหนานฟางเป็นคนแบบไหนกันล่ะ เขาฟังความหมายแฝงของเลขานุการตัวเองออกในทันที "เธอหมายความว่า พวกเขาเป็นแฟนกันงั้นเหรอ"