บทที่ 72 ถูกใส่ร้าย

“ผมก็เดาแบบนั้นเหมือนกันครับ แต่หลินจื้อหย่วนปฏิเสธเรื่องนี้อย่างหนักแน่น” เลี่ยวจื้อหันสายตาไปทางสวีต้าโหย่ว “พอดีเลยที่ผู้อำนวยการสวีจากโรงงานรีดร้อนก็อยู่ที่นี่ พวกคุณน่าจะรู้จักหลินจื้อหย่วนค่อนข้างดี รบกวนช่วยแนะนำเขาให้พวกเราฟังหน่อยสิครับ”

สวีต้าโหย่วมาพร้อมกับเจียวเล่อซาน พอได้ยินคำพูดของเลี่ยวจื้อ เขาก็รู้สึกงุนงงไปหมด รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ท่านประธานจาง หลินจื้อหย่วนเป็นช่างเทคนิคของโรงงานเราครับ แต่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าเขาคบหากับชาวต่างชาติ เรื่องนี้ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ”

เขาส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางเจียวเล่อซานที่อยู่ข้างๆ

เจียวเล่อซานนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “ท่านประธานจาง หลินจื้อหย่วนรู้จักกับคุณอาโออิช่วงที่ไปศึกษาดูงานที่ฮู่กังจริงๆ ครับ เรื่องนี้ผมเป็นพยานได้ แต่พวกเขาจะเป็นแฟนกันหรือไม่ เรื่องนี้ผมไม่ทราบเลยจริงๆ ครับ”

จางหนานฟางดูเหมือนจะสนใจเรื่องนี้มาก “ต้าโหย่ว คุณลองเล่าเรื่องของพ่อหนุ่มหลินจื้อหย่วนคนนี้ให้ผมฟังหน่อยสิว่าเป็นคนยังไง”

“ท่านประธานจาง หลินจื้อหย่วนเป็นนักศึกษาจบใหม่ที่ถูกส่งตัวมาทำงานที่โรงงานของเราเมื่อปีที่แล้วครับ เขาจบจากสถาบันเทคโนโลยีตงไห่ พ่อหนุ่มคนนี้มีความรู้และอดทนต่อความยากลำบากได้ดี หลังจากมาถึงโรงงาน ผมก็ส่งเขาไปอยู่แผนกเทคนิค แต่เขาเป็นฝ่ายขอร้องเองว่าอยากลงไปทำงานเข้ากะที่แผนกช่าง ระหว่างที่ทำงานอยู่ที่นั่น เขาก็ขยันขันแข็ง อดทนไม่เคยปริปากบ่น จนได้รับคำชมจากทั้งผู้บริหารและคนงานอย่างเป็นเอกฉันท์เลยครับ...” สวีต้าโหย่วรายงานผลการทำงานของหลินจื้อหย่วนที่โรงงานตามความเป็นจริง

แน่นอนว่าจางหนานฟางไม่สามารถฟังความข้างเดียวได้ “ดูเหมือนว่าหลินจื้อหย่วนคนนี้จะมีผลงานการทำงานที่โดดเด่นจริงๆ แต่ผมได้ยินมาว่าเขากับเจ้าสาวในงานแต่งงานวันนี้เคยเป็นแฟนกันมาก่อน อาจจะเป็นเพราะสาเหตุนี้ถึงได้เกิดความขัดแย้งขึ้นในวันนี้ใช่ไหม แล้วเขาก็ยังมีเรื่องพัวพันไม่ชัดเจนกับล่ามสาวชาวตงกั๋วอีก ชีวิตรักของพ่อหนุ่มคนนี้ดูจะไม่ธรรมดาเลยนะ”

ในสายตาของจางหนานฟาง หลินจื้อหย่วนได้ถูกตราหน้าว่าเป็นพวกสิบแปดมงกุฎที่ชอบล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นไปเสียแล้ว

สวีต้าโหย่วและเจียวเล่อซานต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เมื่อผู้บริหารระดับสูงเอ่ยปาก พวกเขาทั้งสองก็ไม่กล้าพูดโต้แย้งอะไรอีก

นิ้วมือของจางหนานฟางเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะอยู่หลายครั้ง ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา “ช่างเถอะ ยังไงซะมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา พวกเราที่เป็นผู้บริหารก็คงเข้าไปก้าวก่ายได้ไม่หมดทุกเรื่อง ในเมื่อหลินจื้อหย่วนคนนี้รู้จักกับคนของตงกั๋วมาก่อน ก็ให้เขาคอยช่วยประสานงานกับทางนั้นให้มากหน่อยก็แล้วกัน พยายามกอบกู้ภาพลักษณ์กลับมาให้ได้ สรุปก็คือ การยกระดับอุตสาหกรรมและนำเข้าอุปกรณ์ของเก๋อกังจะให้ล่าช้าไม่ได้เด็ดขาด”

จางหนานฟางกล่าวสรุปฟันธง

ภายในห้องพักฟื้นระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเถี่ยตง

อาโออิ รัน รู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมาก เธอเอาแต่ขอโทษหลินจื้อหย่วนไม่หยุด “คุณหลิน วันนี้ต้องโทษฉันเองค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันดึงดันจะเข้าไปดูงานแต่งงานให้ได้ ก็คงไม่เกิดเรื่องวุ่นวายมากมายขนาดนี้ ทำให้คุณต้องเดือดร้อนแล้วค่ะ”

หลินจื้อหย่วนคิดในใจ เธอยังจะรู้ตัวอีกเหรอ ที่เธอบาดเจ็บก็เพราะหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ

แต่แน่นอนว่าเขาไม่มีทางพูดคำพวกนั้นออกไปหรอก

“ครูอาโออิ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว ตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกครับ สิ่งที่คุณต้องทำในตอนนี้ก็คือรีบรักษาตัวให้หายดีไวๆ”

ก๊อกๆๆ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ จากหน้าห้องพักฟื้น หลินจื้อหย่วนเดินไปเปิดประตู แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นผู้อำนวยการสวีต้าโหย่วและหัวหน้าวิศวกรเจียวเล่อซานยืนอยู่ตรงนั้น

“ท่านผู้อำนวยการ ท่านหัวหน้าวิศวกรเจียว พวกท่านมาได้ยังไงครับ”

“ต้าหลิน ออกมาคุยกันข้างนอกหน่อยสิ”

หลังจากที่ทั้งสองคนประชุมเสร็จ ก็ตรงดิ่งมาที่โรงพยาบาลเถี่ยตงทันที ในเมื่อจางหนานฟางสั่งการลงมาแล้ว พวกเขาทั้งสองก็ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

หลินจื้อหย่วนเดินตามพวกเขาทั้งสองออกไปที่โถงทางเดิน

สวีต้าโหย่วเล่าเรื่องสถานการณ์ในที่ประชุมเมื่อครู่ให้เขาฟังคร่าวๆ

พอหลินจื้อหย่วนได้ยินว่าจางหนานฟางสั่งการให้สืบสวนคดีนี้ให้ถึงที่สุด ในใจเขาก็เบิกบานขึ้นมาทันที

ต่อให้พานตงเป่าจะมีเส้นสายอำนาจมากแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์แล้ว เมื่อจางหนานฟางเอ่ยปาก คดีนี้ในเก๋ออันก็ไม่มีใครกล้าสอดมือเข้ามายุ่งอีกต่อไป

อย่างน้อยที่สุดพานกั๋วหลงก็ต้องถูกปลดออกจากตำแหน่ง ดีไม่ดีอาจจะต้องเข้าไปนอนซังเตสักสองสามวันด้วยซ้ำ

“ต้าหลิน ฉันขอถามเธอหน่อย เธอกับล่ามสาวที่อยู่ในห้องตกลงแล้วมีความสัมพันธ์ยังไงกันแน่” สวีต้าโหย่วจ้องมองเข้าไปในดวงตาของหลินจื้อหย่วนตรงๆ

“ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเลยครับ ก็แค่รู้จักกันตอนที่ไปเรียนดูงานที่ฮู่กังเท่านั้น” พอหลินจื้อหย่วนเห็นท่าทีจริงจังของสวีต้าโหย่ว เขาก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาแล้ว “เรื่องนี้ท่านหัวหน้าวิศวกรเจียวรู้ดีที่สุดครับ ท่านผู้อำนวยการก็รู้เรื่องทางบ้านผมดี ถ้าผมขืนไปคบผู้หญิงชาวตงกั๋วเป็นแฟน พ่อผมได้เตะผมตายแน่ครับ”

ในยุคแปดศูนย์ ทัศนคติของชาวบ้านที่มีต่อประเทศตงกั๋วไม่ได้เป็นมิตรเหมือนอย่างทุกวันนี้ โดยเฉพาะในแถบภาคอีสาน พอพูดถึงคนตงกั๋วขึ้นมาทีไร ชาวบ้านก็พากันเกลียดชังจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

สวีต้าโหย่วเห็นหลินจื้อหย่วนตอบกลับอย่างหนักแน่น ก็เชื่อไปแล้วหลายส่วน “ต้าหลิน บางทีผู้บริหารอาจจะเข้าใจเธอผิดไป แต่ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันจะช่วยอธิบายให้เธอเอง”

พอหลินจื้อหย่วนได้ยินก็เข้าใจได้ในทันที เพราะเมื่อครู่เลี่ยวจื้อก็เพิ่งจะถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอาโออิ รัน ไปหยกๆ

หลินจื้อหย่วนแกล้งทำเป็นโมโห “ท่านผู้อำนวยการ ท่านหัวหน้าวิศวกรเจียว ท่านดูสิครับว่านี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงมาใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้ล่ะครับ”

สวีต้าโหย่วและเจียวเล่อซานรีบช่วยกันปลอบใจเขา “ต้าหลิน ผู้บริหารเขาไม่ได้รู้จักมักคุ้นกับเธอ การจะเกิดความเข้าใจผิดมันก็เป็นเรื่องปกติ เธอไม่ต้องเก็บไปคิดมากหรอก แค่ตั้งใจทำงานของตัวเองให้ดีก็พอ เดี๋ยวผ่านไปสักพักฉันจะไปอธิบายเรื่องนี้กับผู้บริหารให้เอง ช่วงนี้เธอก็ตามประกบคณะดูงานของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นไปก่อน พยายามกอบกู้ภาพลักษณ์แย่ๆ ที่พวกเขามีต่อเก๋ออันของเราให้กลับมาให้ได้”

หลินจื้อหย่วนส่ายหน้ารัวๆ ปฏิเสธเสียงแข็ง “ท่านผู้อำนวยการ ท่านหัวหน้าวิศวกรเจียว ผมไม่ใช่พนักงานของบริษัทการค้าระหว่างประเทศ และไม่ใช่คนของแผนกต้อนรับด้วย คณะดูงานไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมเลยสักนิด อีกอย่าง ผมยังต้องกลับไปสอนพวกคนงานในแผนกช่างที่โรงงานอีกนะครับ นั่นต่างหากคืองานของผม”

คำพูดนี้ทำเอาสวีต้าโหย่วซาบซึ้งใจจนแทบแย่ เขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับการผลิตมากกว่าสิ่งใดๆ ในส่วนลึกของจิตใจเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นหรือคณะดูงานจากตงกั๋ว ก็สู้ความสำคัญของพื้นที่เล็กๆ ในโรงงานรีดร้อนของเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

แต่ในเมื่อจางหนานฟางออกคำสั่งมาแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่กล้าทำแบบขอไปทีเช่นกัน

หลังจากการต่อรองกันไปมาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดหลินจื้อหย่วนก็ยอมตกลงอยู่ดูแลอาโออิ รัน ที่โรงพยาบาลในคืนนี้ ส่วนเรื่องคณะตัวแทนจากตงกั๋วนั้น ใครอยากไปก็ไปเถอะ ยังไงเขาก็ไม่ไปเด็ดขาด

หลังจากผู้บริหารโรงงานทั้งสองคนกลับไปแล้ว หลินจื้อหย่วนก็เดินกลับเข้าไปในห้องพักฟื้น เขาพบว่าอาโออิ รัน มีสีหน้าตื่นตระหนก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าบทสนทนาระหว่างเขากับสวีต้าโหย่วเมื่อครู่ จะต้องถูกผู้หญิงคนนี้แอบฟังไปแล้วแน่นอน

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่หลินจื้อหย่วนเดินเข้าไปในห้อง อาโออิ รัน ก็โค้งคำนับและกล่าวขอโทษอีกครั้ง

“คุณหลิน ทำให้คุณต้องเดือดร้อนขนาดนี้ ขอโทษจริงๆ ค่ะ”

“ช่างมันเถอะครับ” หลินจื้อหย่วนโบกมือปัด

ถ้าจะว่ากันในระดับหนึ่ง จางหนานฟางก็ไม่ได้ปรักปรำเขาเสียทีเดียว เพราะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอาโออิ รัน ที่มีใบหน้าอ่อนเยาว์ราวกับเด็กสาว หลินจื้อหย่วนก็เคยเกิดความคิดอยากจะสวมบทบาทวีรบุรุษต่อต้านญี่ปุ่นขึ้นมาอยู่หลายครั้งเหมือนกัน

ก็แค่ติดตรงที่ยังไม่มีโอกาสก็เท่านั้นเอง

หลินจื้อหย่วนไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดีเด่อะไร ถ้าหากแบ่งระดับระหว่างคนดีกับผู้ชายเฮงซวยออกเป็นสิบระดับ เขาประเมินตัวเองว่าน่าจะอยู่ประมาณระดับหกหรือเจ็ด ไม่ได้เป็นคนดีแบบใสสะอาดบริสุทธิ์ แต่ก็ไม่ได้เลวทรามจนถึงที่สุดเช่นกัน

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงชาวตงกั๋วที่ทั้งสวยและมีเสน่ห์เย้ายวนขนาดนี้ ถ้าบอกว่าไม่หวั่นไหวก็คงจะเป็นเรื่องโกหกแล้ว

ช่วงห้าโมงเย็น ซาโต้ ชูอิจิโร่ นำทีมงานในคณะตัวแทนมาเยี่ยมอาโออิ รัน ที่โรงพยาบาล

ซาโต้ ชูอิจิโร่ แสดงความขอบคุณต่อหลินจื้อหย่วนจากใจจริง

หลินจื้อหย่วนก็ขี้เกียจจะอธิบาย พอดีกับที่คนของตงกั๋วมาแล้ว เขาจึงขอตัวกลับ

แต่อาโออิ รัน กลับไม่ยอม หญิงสาวคนนี้มองว่าหลินจื้อหย่วนเป็นเทพผู้พิทักษ์ของตัวเองไปเสียแล้ว เธอวิงวอนทั้งน้ำตาคลอเบ้า “คุณหลินคะ ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าทิ้งฉันไปเลยนะคะ ถ้าคุณกลับไป ฉันต้องกลัวมากแน่ๆ เลยค่ะ”

เอาล่ะสิ โดนเกาะติดหนึบซะแล้ว

หลินจื้อหย่วนรู้สึกจนใจ จึงทำได้เพียงอยู่ต่อที่โรงพยาบาล

ก่อนกลับ ซาโต้ ชูอิจิโร่ ได้ทิ้งซองจดหมายไว้ให้ซองหนึ่ง โดยบอกว่าเป็นการแสดงความขอบคุณเป็นการส่วนตัวแก่หลินจื้อหย่วน

หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว หลินจื้อหย่วนก็ฉีกซองจดหมายออกดู พอเห็นข้างในก็อดไม่ได้ที่จะด่าทอความขี้เหนียวของคนตงกั๋ว เพราะข้างในมีเงินอยู่แค่สองร้อยหยวนเท่านั้น