บทที่ 73 พานกั๋วหลงถูกจับ

“ยาเมเตะ! ยาเมเตะ!” อาโออิ รัน สะดุ้งตื่นจากฝันร้ายอีกครั้ง นี่เป็นครั้งที่สามแล้วสำหรับคืนนี้ เหตุการณ์ตอนกลางวันสร้างบาดแผลในใจให้เธออย่างหนักจริงๆ

หลินจื้อหย่วนถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างเตียงผู้ป่วยของเธออีกครั้ง

อาโออิ รัน คว้ามือของหลินจื้อหย่วนไว้แน่น เหงื่อกาฬแตกพลั่กด้วยความหวาดกลัว

หลินจื้อหย่วนรับผ้าขนหนูจากพยาบาลสาวมาช่วยซับเหงื่อให้อาโออิ รัน

“ครูอาโออิ ไม่เป็นไรนะครับ มันก็แค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง!” หลินจื้อหย่วนคอยพูดปลอบโยนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“คุณหลิน ขอบคุณนะคะที่อยู่เป็นเพื่อนฉัน พอเห็นคุณแล้วฉันก็ไม่รู้สึกกลัวเลยค่ะ” อาโออิ รัน จิบน้ำอุ่นไปอึกหนึ่ง “คุณหลิน ในเมื่อนอนไม่หลับแล้ว พวกเรามาคุยกันเถอะค่ะ”

หลินจื้อหย่วนคิดในใจ คุณไม่อยากนอนแต่ผมอยากนอนนี่! แต่พอเห็นใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของอาโออิ รัน เขาก็ใจอ่อนยวบ

“คุณอยากคุยเรื่องอะไรล่ะครับ”

“คุณหลิน คุณกับเจ้าสาวคนนั้นเคยเป็นแฟนกันมาก่อนใช่ไหมคะ” อาโออิ รัน ถามอย่างระมัดระวัง

“ก็ไม่เชิงหรอกครับ แต่เมื่อก่อนพวกเราก็ติดต่อกันบ่อยอยู่เหมือนกัน เจ้าบ่าวก็เลยอาจจะเข้าใจผิดน่ะครับ” หลินจื้อหย่วนโกหกหน้าตาย แถมยังไม่มีความรู้สึกผิดบาปใดๆ เลยแม้แต่น้อย

“ฉันรู้สึกว่าเจ้าบ่าวคนนั้นเทียบกับความหล่อเหลาของคุณหลินไม่ได้เลยสักนิด ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเจ้าสาวคิดอะไรอยู่”

“ครูอาโออิ การแต่งงานเขาไม่ได้ดูกันแค่ที่หน้าตาหรอกนะครับ พ่อของเจ้าบ่าวเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานเชียวนะ”

“แต่เธอไม่ได้แต่งงานกับพ่อของเจ้าบ่าวนี่คะ” อาโออิ รัน ยังคงไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้ แต่หลินจื้อหย่วนก็ขี้เกียจจะอธิบายอะไรเพิ่มเติมแล้ว

อาโออิ รัน เห็นได้ชัดว่าหลินจื้อหย่วนไม่อยากคุยต่อแล้ว จึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง และผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

พอเห็นว่าเธอหลับสนิทแล้ว หลินจื้อหย่วนก็ย่องออกจากห้องผู้ป่วยอย่างเงียบเชียบ แล้วจุดบุหรี่สูบ

เพิ่งจะสูบไปได้สองคำ ประตูห้องก็เปิดออก พยาบาลสาวที่ทางโรงพยาบาลจัดเตรียมไว้ให้ดูแลอาโออิ รัน โดยเฉพาะก็เดินออกมา

พยาบาลสาวกะพริบตากลมโต จ้องมองหลินจื้อหย่วนด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะกระซิบถามว่า “คุณเป็นแฟนของผู้หญิงตงกั๋วคนนั้นเหรอคะ”

“คุณดูเหมือนไหมล่ะครับ”

“ใครจะไปรู้ล่ะคะ” พยาบาลสาวแลบลิ้นอย่างซุกซน ดูเหมือนเธอจะประทับใจในความหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่ของหลินจื้อหย่วนไม่น้อย เธอจึงตามเซ้าซี้ถามนู่นถามนี่เขามากมาย

หลังจากสูบบุหรี่เสร็จ หลินจื้อหย่วนก็กลับเข้าไปในห้อง นั่งลงข้างเตียงของอาโออิ รัน พลางทอดสายตามองเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

ผ่านเหตุการณ์ในครั้งนี้ หลินจื้อหย่วนสัมผัสได้ว่าความรู้สึกที่อาโออิ รัน มีต่อเขานั้นเกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างลึกซึ้ง

แต่ในสังคมเก๋ออันยุคแปดศูนย์ หากเขากล้าคบหากับผู้หญิงชาวตงกั๋วจริงๆ ล่ะก็ รับรองว่าต้องเกิดพายุลูกใหญ่พัดกระหน่ำแน่นอน ส่วนผลลัพธ์จะออกมาดีหรือร้ายนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจคาดเดาได้

เช้าวันรุ่งขึ้น ในที่สุดเถี่ยเกอก็ได้สติกลับมาเต็มร้อย

ตำรวจจากสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายในที่เฝ้าอยู่หน้าห้องพักฟื้น ก็เริ่มทำการสอบปากคำเขาทันที

ตอนแรกเถี่ยเกอยังพยายามจะปกป้องพานกั๋วหลง แต่ทางสถานีตำรวจส่งเจ้าหน้าที่ที่มีประสบการณ์โชกโชนที่สุดมาสอบปากคำ เจอคำถามต้อนหน้าต้อนหลังเข้าไปไม่กี่ข้อ กำแพงป้องกันในใจของเถี่ยเกอก็พังทลายลง

“คุณบอกว่ามีความแค้นกับหลินจื้อหย่วน แต่จากข้อมูลที่พวกเราสืบมา พวกคุณสองคนไม่เคยแม้แต่จะเจอหน้ากันมาก่อนด้วยซ้ำ แล้วไปผูกใจเจ็บกันตอนไหน”

“คุณบอกว่าไม่มีใครสั่งการงั้นเหรอ ดูท่าทางคุณจะเป็นคนรักเพื่อนพ้องดีนะ แต่ผมขอเตือนคุณไว้ก่อนเลยนะว่า คดีนี้มีชาวต่างชาติเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ถ้าคุณจะรับจบไว้คนเดียว ผลที่ตามมามันจะร้ายแรงมากนะ”

“อย่ามาขู่ให้ยากเลย คุกตะรางกูก็เคยติดมาแล้ว แค่นี้คิดว่าจะทำให้กูกลัวได้เหรอ” ในฐานะนักเลงหัวไม้ที่เคยผ่านคุกผ่านตารางมาแล้ว ปากของเถี่ยเกอก็ยังแข็งใช่ย่อย

“เฉินต้ายาน คุณคิดว่าเรื่องนี้ไม่ได้สร้างความเสียหายรุนแรงอะไร ต่อให้ติดคุกไปก็คงไม่นานเท่าไหร่ใช่ไหมล่ะ งั้นผมจะบอกคุณให้เอาบุญนะ ถ้าคุณยังดื้อดึงปฏิเสธไม่ยอมรับสารภาพ พวกเราสามารถขุดคุ้ยเรื่องเลวทรามที่คุณเคยก่อไว้ในอดีตขึ้นมาเล่นงานคุณได้หมดทุกเรื่องนั่นแหละ หมู่บ้านต้ายิงผานก็ไม่ใช่ปราการเหล็กหรอกนะ”

สายตาคมกริบของตำรวจสืบสวนจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เถี่ยเกอถึงกับสะดุ้งเฮือก

หมู่บ้านต้ายิงผานคือบ้านเกิดของเถี่ยเกอ เขาเป็นหัวโจกพาคนในหมู่บ้านไปขโมยเศษเหล็กจากเก๋อกังเป็นประจำตลอดทั้งปี หากสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายในจับจุดนี้มาเล่นงานอย่างกัดไม่ปล่อยล่ะก็ ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวหรอกที่จะซวย ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงของเขาก็ต้องพากันติดคุกกันระนาว

การที่เถี่ยเกอสามารถยืนหยัดอยู่ในวงการนักเลงของเก๋ออันมาได้จนถึงทุกวันนี้ ไม่ได้พึ่งแค่กำลังหมัดอย่างเดียว เขารู้ดีว่าวันนี้ยังไงก็หนีไม่รอดแล้ว เมื่อไม่มีทางเลือก เขาจึงตัดสินใจกัดฟันสารภาพเรื่องราวทั้งหมดออกมา

“เป็นพานกั๋วหลงที่สั่งให้ผมไปสั่งสอนหลินจื้อหย่วนครับ เขาบอกว่าไอ้เด็กแซ่หลินคนนั้นไปป่วนงานแต่งงานของครอบครัวเขา ทำให้เขาต้องเสียหน้า...”

ประโยคเดียวก็เพียงพอแล้ว ตำรวจสืบสวนรีบนำบันทึกคำให้การไปรายงานต่ออวี๋ติ้งฟางทันที

อวี๋ติ้งฟางออกคำสั่งจับกุมพานกั๋วหลงในทันทีเช่นกัน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา พานกั๋วหลงก็ถูกเจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายในนำตัวออกจากห้องทำงานของเขาไป

พอพานตงเป่าได้รับข่าว เขาก็แทบจะหน้ามืดล้มทั้งยืน กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้น ถึงแม้ลูกชายคนโตคนนี้จะทำตัวกร่างเป็นโจรป่าไปบ้าง แต่ยังไงเสียก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เขาจะทนดูแก้วตาดวงใจต้องไปนอนซังเตได้อย่างไร

พานตงเป่างัดเอาเส้นสายทั้งหมดที่มีออกมาใช้ โทรศัพท์ไปหาใครต่อใครนับไม่ถ้วน แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้ใจของเขายิ่งหนาวเหน็บ

คำสั่งสืบสวนให้ถึงที่สุดเป็นคำสั่งตรงจากจางหนานฟาง ใครหน้าไหนในเก๋ออันจะกล้าขัดขืน

พานตงเป่ากลับมาที่บ้านอย่างหมดอาลัยตายอยาก ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง ลุกไม่ขึ้นอีกเลย

พอหลี่ซูจวนได้ยินว่าลูกชายคนโตถูกตำรวจจับตัวไป เธอก็ร้องห่มร้องไห้ตีอกชกหัวทันที เธอด่ากราดไปทั่ว เริ่มตั้งแต่เถี่ยเกอ ลามไปถึงหลินจื้อหย่วน อาโออิ รัน และสุดท้ายก็มาตกที่อู่เสี่ยวชิง “ถ้าไม่ใช่เพราะนังจิ้งจอกอย่างแกไปอ่อยหลินจื้อหย่วนมา ลูกชายฉันจะโดนตำรวจจับไปได้ยังไง แกเอาลูกชายฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ”

อู่เสี่ยวชิงไม่กล้าปริปากเถียง ทำได้เพียงหันหลังแอบเช็ดน้ำตาเงียบๆ

เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่างานแต่งงานของเธอจะต้องจบลงด้วยโศกนาฏกรรมเช่นนี้

ในขณะที่ครอบครัวพานกำลังวุ่นวายกันจนหัวหมุน หลินจื้อหย่วนที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาทั้งคืน ก็มาพร้อมกับรอยคล้ำใต้ตาที่ดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า เขาต้องฝืนทนยืนสอนหนังสือให้พวกคนงานในแผนกเตาเผาต่อไป

ซูจิ่นที่ยังคงนั่งอยู่แถวหลังสุด มองดูหลินจื้อหย่วนที่ยืนอยู่บนเวทีด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยากจะอธิบาย

เธอไม่รู้ว่าหลินจื้อหย่วนที่ยืนอยู่ห่างจากเธอไปเจ็ดแปดเมตรนั้น ตกลงแล้วเป็นผู้ชายที่น่าสงสารที่ถูกแฟนทิ้ง หรือเป็นผู้ชายใจแคบที่ไปป่วนงานแต่งงานของแฟนเก่า หรือว่าเป็นผู้ชายบ้าวัตถุนิยมที่ไปคบหากับผู้หญิงชาวตงกั๋วกันแน่

ภาพลักษณ์ทั้งสามแบบนี้ค่อยๆ ซ้อนทับกันในหัวของซูจิ่น และท้ายที่สุดก็รวมกันเป็นตัวตนของหลินจื้อหย่วน

ซูจิ่นถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ฉันจะไปคิดเรื่องพวกนี้ให้ปวดหัวทำไมเนี่ย ผู้ชายคนนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย ถึงแม้ว่าเขาจะหน้าตาดีมากจริงๆ ก็เถอะ

พอหมดคาบแรก หลินจื้อหย่วนก็ออกไปสูบบุหรี่ที่หน้าห้องประชุม

เจียวเล่อซาน สือเม่าไฉ และคนอื่นๆ ก็เดินเข้าไปหาเขา

“ต้าหลิน ทำไมหน้าตาดูซีดเซียวขนาดนั้นล่ะ” เจียวเล่อซานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

หลินจื้อหย่วนยิ้มเจื่อนๆ “ท่านหัวหน้าวิศวกรเจียว นี่ก็เป็นเพราะงานมอบหมายชั้นยอดที่พวกท่านมอบให้ผมไม่ใช่เหรอครับ เมื่อคืนครูอาโออิคงจะตกใจมาก เอาแต่ละเมอฝันร้ายไม่หยุด ทำเอาผมพลอยไม่ได้หลับไม่ได้นอนไปด้วยเลยเนี่ย”

เจียวเล่อซานรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่กล้าบอกหลินจื้อหย่วนอยู่ดีว่านี่เป็นคำสั่งของจางหนานฟาง

“ต้าหลิน ตามฉันมาทางนี้หน่อยสิ” สวีต้าโหย่วปรากฏตัวขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หลินจื้อหย่วนเดินตามหลังเขาไปเงียบๆ จนกระทั่งเดินเข้าไปในห้องทำงานของผู้อำนวยการ

“ต้าหลิน ฉันเพิ่งได้ข่าวมาว่าพานกั๋วหลงถูกตำรวจรวบตัวไปแล้ว”

หลินจื้อหย่วนลิงโลดดีใจอยู่เงียบๆ

คนดีผีคุ้มจริงๆ ไม่คิดเลยว่าเขาแทบไม่ต้องออกแรงอะไร พานกั๋วหลงก็ขุดหลุมฝังศพตัวเองจนต้องเข้าไปอยู่ในซังเต ช่างน่าแสดงความยินดีด้วยเสียจริง

สวีต้าโหย่วมีท่าทีลำบากใจ ลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา “ต้าหลิน ฉันรู้ว่าเรื่องนี้มันทำให้เธอลำบากใจ แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะต้องพูดออกไป เธอช่วยลองไปคุยกับตัวแทนจากตงกั๋วหน่อยได้ไหม พยายามอ้อนวอนขอความเห็นใจจากพวกเขา โทษของพานกั๋วหลงจะได้เบาลงหน่อย”

สวีต้าโหย่วเพิ่งจะรับสายจากพานตงเป่ามาหมาดๆ พานตงเป่าหวังจะให้สวีต้าโหย่วช่วยพูดเกลี้ยกล่อมหลินจื้อหย่วนให้

“ไม่มีปัญหาครับ ท่านผู้อำนวยการ ขอแค่ท่านเอ่ยปาก ผมจะทำตามแน่นอนครับ เดี๋ยวถ้ามีเวลาเจอครูอาโออิเมื่อไหร่ ผมจะลองแยบๆ ถามเธอดูนะครับ”

สวีต้าโหย่วถอนหายใจอย่างโล่งอก ราวกับยกภูเขาออกจากอก “ต้าหลิน ลำบากเธอแล้วจริงๆ ตอนแรกฉันแอบเข้าใจเธอผิดไปนิดหน่อย แต่พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ ฉันถึงรู้ว่าฉันปรักปรำเธอเข้าให้แล้ว”

สาเหตุที่หลินจื้อหย่วนตกปากรับคำง่ายดายขนาดนี้ ก็เพราะเขาไม่เคยคิดจะเอาเรื่องนี้ไปคุยกับอาโออิ รัน เลยแม้แต่น้อย

เขาภาวนาให้พานกั๋วหลงโดนโทษประหารเสียด้วยซ้ำ แล้วจะยอมไปขอร้องแทนเขาได้ยังไงกันล่ะ

คนบ้านพานคิดว่าคนอื่นกินหญ้าหรือยังไง