บทที่ 74 แผนการของคนตงกั๋ว

ใกล้จะเที่ยง รถเก๋งวอลกาคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาในประตูใหญ่ของโรงงานรีดร้อน

เลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซินเปิดประตูลงจากรถ ก้าวยาวๆ เดินเข้าไปในตึกสำนักงานของโรงงานรีดร้อน

เวลาสิบเอ็ดโมงยี่สิบนาที ประตูห้องประชุมเปิดกว้างออก

การสอนในช่วงเช้าวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว พวกคนงานต่างพากันวิ่งกรูกันไปที่โรงอาหาร

หลินจื้อหย่วนไม่ได้รีบร้อนไปไหน เขายังคงยืนเก็บสมุดจดบันทึกอยู่ที่โต๊ะบรรยาย ส่วนซูจิ่นก็เดินมาที่หน้าห้องเพื่อเริ่มทำความสะอาด

สายตาของทั้งสองคนประสานกันเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบือนหนีไปคนละทาง

ซูจิ่นก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร จู่ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซินเดินเข้ามาในห้องประชุมโดยมีสวีต้าโหย่วเดินตามมาด้วย

"สหายเสี่ยวหลิน ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะที่ต้องรบกวนเธอไปกับพวกเราอีกสักรอบ เนื่องจากคุณอาโออิได้รับบาดเจ็บ คณะตัวแทนการค้าซาโต้จึงเอาเรื่องที่ไม่มีล่ามมาเป็นข้ออ้าง และระงับแผนการศึกษาดูงานที่วางไว้ก่อนหน้านี้ไปแล้ว" ซุนเก๋อซินดูร้อนรนมาก ที่เขามาที่นี่ก็เพื่อจะมารับตัวหลินจื้อหย่วนและเจียวเล่อซานไป โดยหวังว่าพวกเขาจะสามารถเกลี้ยกล่อมคณะตัวแทนจากตงกั๋วได้

หลินจื้อหย่วนเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ "หัวหน้าซุนครับ เก๋อกังของเราหาล่ามเก่งๆ ไม่ได้เลยสักคนเลยเหรอครับ"

"หาได้สิ แต่ทางฝั่งตงกั๋วเขาไม่ยอมรับไงล่ะ เขาไว้ใจแต่คุณอาโออิคนเดียว พวกเราเจรจากับพวกเขาไปหลายรอบแล้ว แต่พวกเขาก็ยืนยันว่าไม่ยอมใช้ล่ามที่พวกเราส่งไปให้" ซุนเก๋อซินเองก็จนปัญญาเหมือนกัน

ทุกคนต่างรู้ดีว่า นี่เป็นเพียงข้ออ้างของคนจากบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่น เพื่อใช้แสดงความไม่พอใจต่อทางเก๋อกังเท่านั้น

"สหายเสี่ยวหลิน คงต้องรบกวนเธอแล้วล่ะ หวังว่าเธอจะช่วยพูดคุยทำความเข้าใจกับคุณอาโออิดูนะ พยายามเกลี้ยกล่อมให้ตัวแทนจากตงกั๋วดำเนินการตามแผนที่วางไว้เดิมโดยเร็วที่สุด" น้ำเสียงของเลี่ยวจื้อแฝงไปด้วยความอ้อนวอน

เขามาพร้อมกับคำสั่งของจางหนานฟาง ถ้าหากทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จ ผลที่ตามมาคงจะรุนแรงมากแน่ๆ

ซูจิ่นที่กำลังทำความสะอาดอยู่มุมห้องแอบเงี่ยหูฟังบทสนทนานี้อย่างตั้งใจ เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ ตัวเองถึงได้กลายเป็นคนชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านไปได้ขนาดนี้

หลินจื้อหย่วนส่ายหน้าช้าๆ "หัวหน้าเลี่ยว หัวหน้าซุนครับ ก่อนหน้านี้ผมก็อธิบายให้พวกท่านฟังอย่างชัดเจนแล้วนะว่า ผมกับครูอาโออิเป็นแค่เพื่อนและคนที่เคยร่วมงานกันเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งไปกว่านั้นเลย ผมคิดว่าตัวเองคงไม่มีอิทธิพลมากพอที่จะไปเปลี่ยนการตัดสินใจของคนตงกั๋วได้หรอกครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ พวกท่านลองไปหาคนอื่นที่เก่งกว่าผมดูเถอะครับ"

พอได้ยินสิ่งที่หลินจื้อหย่วนพูด ซูจิ่นที่อยู่มุมห้องก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ซุนเก๋อซินเริ่มมีน้ำโหขึ้นมานิดๆ "สหายเสี่ยวหลิน ฉันได้ยินจากผู้อำนวยการโรงงานของเธอมาว่า เธอทำงานได้ดีเยี่ยมและเป็นคนที่มองการณ์ไกลนะ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญที่เก๋อกังต้องการตัวเธอ ทำไมเธอถึงถอยหนีล่ะ ไม่ว่าเธอจะมีความสัมพันธ์อะไรกับคุณอาโออิ แต่ยังไงพวกเธอก็เป็นคนคุ้นเคยกันไม่ใช่หรือ ลองไปพูดคุยกับเธอดูหน่อยเถอะ ไม่แน่ว่าอาจจะเปลี่ยนใจคนตงกั๋วได้นะ"

เลี่ยวจื้อก็ช่วยพูดเสริมอีกแรง "หัวหน้าซุนพูดถูกแล้ว สหายเสี่ยวหลิน ถึงแม้คนตงกั๋วจะยังดึงดันกับการตัดสินใจของตัวเอง แต่ยังไงเราก็ต้องลองพยายามดูสักตั้ง ไม่สำเร็จก็ไม่มีใครโทษเธอหรอก"

"ต้าหลิน เชื่อฟังคำสั่งแล้วไปกับท่านผู้นำทั้งสองคนเถอะ" สวีต้าโหย่วกลัวว่าหลินจื้อหย่วนจะดื้อดึงขึ้นมาอีก จึงดึงสมุดจดในมือเขามาถือไว้ "คาบบ่ายเธอไม่ต้องสอนแล้ว เดี๋ยวฉันให้คนอื่นสอนแทน เธอรีบไปกับท่านผู้นำทั้งสองเลย"

ซูจิ่นมองดูหลินจื้อหย่วนที่ถูกสวีต้าโหย่วดันตัวออกจากห้องไปอย่างไม่เต็มใจ

ที่แท้เขากับล่ามสาวชาวตงกั๋วคนนั้นก็ไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกเหรอเนี่ย!

ซูจิ่นรู้สึกว่าท้องฟ้าวันนี้ช่างสดใสเหลือเกิน

ภายในรถเก๋งวอลกาที่กำลังแล่นฉิว หลินจื้อหย่วนได้ถามเลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซินไปสองสามคำถาม ซึ่งล้วนเป็นคำถามเกี่ยวกับท่าทีของตัวแทนฝั่งตงกั๋วทั้งสิ้น

เลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซินตอบทุกคำถามอย่างตรงไปตรงมาไม่มีปิดบัง พวกเขามองว่าหลินจื้อหย่วนคือฟางเส้นสุดท้ายที่จะพึ่งพาได้แล้ว

หลังจากฟังหัวหน้าทั้งสองคนพูดจบ หลินจื้อหย่วนก็นิ่งคิดไปพักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา "ท่านผู้นำทั้งสองครับ ไม่ทราบว่าสิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้จะเหมาะสมหรือเปล่า"

"เสี่ยวหลิน มาถึงขั้นนี้แล้วยังมีอะไรต้องปิดบังอีก มีอะไรก็พูดมาเลย"

"ท่านผู้นำครับ ครูอาโออิเป็นเพียงล่ามคนหนึ่งในคณะตัวแทนเท่านั้น บทบาทของเธอแทบจะไม่มีความสำคัญอะไรเลย ต่อให้ผมเกลี้ยกล่อมเธอได้ ก็คงไม่สามารถเปลี่ยนความคิดเห็นของคณะตัวแทนได้หรอกครับ สถานการณ์ตอนนี้มันชัดเจนอยู่แล้วว่า บริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นกำลังใช้เรื่องที่ครูอาโออิบาดเจ็บมาเป็นข้ออ้าง เพื่อสร้างข้อต่อรองในการเจรจาในอนาคตครับ"

สายตาที่เลี่ยวจื้อมองหลินจื้อหย่วนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

สิ่งที่หลินจื้อหย่วนเพิ่งพูดไปนั้น ทางคณะผู้บริหารระดับสูงของเก๋อกังก็คาดเดาไว้แล้วเช่นกัน แต่สิ่งที่ทำให้เลี่ยวจื้อคาดไม่ถึงก็คือ ช่างเทคนิคธรรมดาๆ คนหนึ่งในโรงงาน กลับมีมุมมองที่เฉียบขาดถึงเพียงนี้ ต้องรู้ก่อนนะว่านี่คือยุคแปดศูนย์ ช่องทางการรับรู้ข้อมูลข่าวสารยังไม่เปิดกว้าง ประชาชนรากหญ้าแทบไม่มีโอกาสได้รับข้อมูลที่หลากหลาย ซึ่งนั่นก็ส่งผลโดยตรงต่อวิสัยทัศน์และมุมมองของพวกเขาที่ไม่ค่อยกว้างไกลนัก

แต่หลินจื้อหย่วนกลับสามารถมองทะลุถึงเจตนาที่แท้จริงของคณะตัวแทนจากตงกั๋วได้ตั้งแต่แรก ซึ่งเรื่องนี้เกินความคาดหมายของเลี่ยวจื้อไปมากจริงๆ

"เสี่ยวหลิน งั้นตามความเห็นของเธอ เธอคิดว่าทางตงกั๋วกำลังเตรียมตัวเพื่อจะโก่งราคาใช่ไหม" เลี่ยวจื้อเอ่ยถามขึ้น

"เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้วครับ พ่อค้าก็ต้องหวังผลกำไร เรื่องนี้มันเป็นเรื่องปกติที่เข้าใจได้" ในแววตาของหลินจื้อหย่วนมีประกายความเย็นชาพาดผ่าน "แต่การที่พวกเขานำเรื่องที่ครูอาโออิบาดเจ็บมาใช้เป็นข้ออ้าง มันดูจะต่ำทรามเกินไปหน่อยนะครับ ที่นี่คือเก๋ออัน มีความหมายต่อคนตงกั๋วมาก บ้าเอ๊ย จะยอมให้แผนการชั่วร้ายของพวกตงกั๋วสำเร็จไม่ได้เด็ดขาด"

จู่ๆ หลินจื้อหย่วนก็สบถคำหยาบออกมา แต่นั่นกลับทำให้เลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซินมองเห็นความหวังริบหรี่

"เสี่ยวหลิน หรือว่าเธอจะนึกวิธีดีๆ ออกแล้ว"

"ก็ไม่ถึงกับเป็นวิธีดีๆ อะไรหรอกครับ แต่ก็น่าจะพอลองดูได้ ท่านผู้นำทั้งสองครับ เดี๋ยวตอนที่ผมเข้าไปพบตัวแทนจากตงกั๋ว พวกท่านอย่าตามเข้าไปเลยดีกว่าครับ วิธีของผมมันค่อนข้างจะเสี่ยงไปสักหน่อย ถ้าเกิดพลาดขึ้นมาอาจจะทำให้พวกท่านต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ยังไงผมก็เป็นแค่พนักงานตัวเล็กๆ ไม่กลัวอะไรอยู่แล้วครับ" หลินจื้อหย่วนเล่าแผนการของตัวเองให้ฟัง

เลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซินพอได้ฟังแผนการของหลินจื้อหย่วนก็รู้สึกสะใจมาก แต่ก็จริงอย่างที่เขาพูด มันมีความเสี่ยงสูงมากทีเดียว ทั้งสองคนปรึกษาหารือกันอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจให้เลี่ยวจื้อไม่ต้องออกหน้า เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นตัวแทนของจางหนานฟาง

ส่วนซุนเก๋อซินสามารถตามไปได้ตลอด เพราะเขารับผิดชอบงานต้อนรับโดยตรง จะไม่ออกหน้าเลยก็คงดูไม่ดี แถมการมีเขาคอยประกบก็ยังช่วยจับตาดูหลินจื้อหย่วนได้ด้วย เผื่อว่าเขาจะทำอะไรบุ่มบ่ามเกินเหตุ

ไม่นานรถเก๋งวอลกาก็แล่นมาถึงโรงแรมตงซาน

หลินจื้อหย่วนและซุนเก๋อซินตรงดิ่งไปที่ห้องของอาโออิ รัน ก่อนเป็นอันดับแรก

อาโออิ รัน ดีใจมากที่ได้พบกับหลินจื้อหย่วน ซุนเก๋อซินใช้โอกาสนี้แจ้งความต้องการของทางเก๋อกัง โดยหวังว่าคณะตัวแทนจากตงกั๋วจะเริ่มการศึกษาดูงานที่เก๋อกังตามแผนที่วางไว้

อาโออิ รัน ดูลำบากใจมาก "คุณหลิน คุณซุนคะ ฉันเป็นแค่ล่ามคนหนึ่ง เกรงว่าจะไม่มีอิทธิพลพอที่จะเปลี่ยนการตัดสินใจของท่านประธานได้หรอกนะคะ แต่ฉันยินดีจะลองดูค่ะ"

อาโออิ รัน พาหลินจื้อหย่วนและซุนเก๋อซินไปเคาะประตูห้องของซาโต้ ชูอิจิโร่ ทันที และก็เป็นไปตามคาด ซาโต้ ชูอิจิโร่ ปฏิเสธคำขอของทางเก๋อกังอย่างเด็ดขาด โดยอ้างเหตุผลเดิม "คุณหลิน คุณซุน ก่อนที่บาดแผลของคุณอาโออิจะหายดี ทางเราขอระงับการดำเนินงานตามแผนการศึกษาดูงานเดิมไว้ก่อนครับ ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ในฐานะนักธุรกิจ พวกเราไม่สามารถไว้วางใจล่ามที่พวกคุณจัดหามาให้ได้ครับ"

ซาโต้ ชูอิจิโร่ โค้งคำนับเก้าสิบองศา

ท่าทีของคนตงกั๋วดูดีมากจริงๆ แต่ก็ดื้อดึงไม่ยอมฟังใคร ส่วนในใจลึกๆ ก็ดีดลูกคิดรางแก้วไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว!

"ท่านประธานซาโต้ ครูอาโออิครับ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทางเราก็จะไม่ดึงดันที่จะดำเนินการตามแผนเดิมอีกต่อไป แต่ว่าวันนี้อากาศดีมากเลยนะครับ ไม่ทราบว่าพวกคุณอยากจะออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างไหมครับ ผมยินดีเป็นไกด์พาเที่ยวให้ฟรีๆ เลยครับ" หลินจื้อหย่วนยิ้มกริ่มพลางเสนอไอเดียใหม่

ดวงตาของอาโออิ รัน เป็นประกายขึ้นมาทันที "ดีเลยค่ะ! ฉันกำลังอยากจะไปเที่ยวชมเมืองเก๋ออันพอดีเลยค่ะ"

ทว่าพูดไปได้ครึ่งประโยค เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ใบหน้าและมือของเธอมีบาดแผลเต็มไปหมด ขืนออกไปเดินข้างนอกคงจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่

หลินจื้อหย่วนดูออกว่าเธอคิดอะไรอยู่ "ครูอาโออิ ใส่หมวกกับหน้ากากอนามัยสักหน่อยก็ไม่มีใครสังเกตเห็นแผลบนหน้าแล้วล่ะครับ"

ซาโต้ ชูอิจิโร่ พอได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนก็เริ่มสนใจขึ้นมาเหมือนกัน

เขามองออกไปเห็นท้องฟ้าสีครามสดใส วันนี้อากาศดีจริงๆ ด้วยแฮะ! เหมาะแก่การออกไปเที่ยวเล่นพักผ่อนจริงๆ