บทที่ 75 สงครามจิตวิทยา

รถสองคันแล่นตามกันออกจากโรงแรมตงซาน

หลินจื้อหย่วนนั่งอยู่เบาะหน้าคู่คนขับในรถตู้คันหลัง คอยบอกทางคนขับให้มุ่งหน้าไปทางภูเขาเลี่ยซื่อ

คณะตัวแทนจากตงกั๋วที่นั่งอยู่ข้างหลังต่างมีท่าทีตื่นเต้น พากันชะเง้อคอมองทิวทัศน์สองข้างทางของเมืองเก๋ออัน

“คุณหลินคะ ตอนนี้เราอยู่ถนนเส้นไหนเหรอคะ”

“ถนนเอ้อร์อีจิ่วครับ”

“เอาตัวเลขมาตั้งชื่อถนน แปลกจังเลยนะคะ!”

“ว้าว คุณหลินคะ วงเวียนข้างหน้าใหญ่จังเลยค่ะ!”

“ตรงนั้นคือใจกลางเมืองเก๋ออัน จัตุรัสที่ว่าการเมืองครับ”

ระยะทางจากโรงแรมตงซานไปภูเขาเลี่ยซื่อนั้นสั้นมาก คณะตัวแทนจากตงกั๋วถามไปได้แค่ไม่กี่คำถาม รถก็มาจอดที่ตีนเขาเลี่ยซื่อแล้ว

หลินจื้อหย่วนเรียกให้คนจากตงกั๋วลงจากรถ เมื่อเห็นบันไดทอดยาวขึ้นไปบนเขา แต่ละคนก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

“คุณหลิน ภูเขาลูกนี้ดูอลังการจังเลยนะคะ!”

“ใช่ครับ ดูยิ่งใหญ่มาก”

พวกเขาสองคนถูกอุดอู้อยู่ในโรงแรมมาสองวัน การได้ออกมาข้างนอกแบบนี้ก็เหมือนได้ออกมาสูดอากาศ

ไม่ทันรอให้หลินจื้อหย่วนบอกให้เริ่มเดิน พวกเขาก็แย่งกันวิ่งขึ้นไปบนเขาทันที

หลินจื้อหย่วน ซุนเก๋อซิน อาโออิ รัน และซาโต้ ชูอิจิโร่ ทั้งสี่คนเดินรั้งท้าย

“คุณหลินคะ ภูเขาลูกนี้มีบันไดยาวจังเลย ไม่รู้ว่ามีทั้งหมดกี่ขั้นเหรอคะ” อารมณ์ของอาโออิ รัน ดีขึ้นมาก เธอทำตัวเหมือนลูกนกตัวน้อย เดินวนเวียนอยู่ข้างๆ หลินจื้อหย่วนพลางถามนู่นถามนี่ไม่หยุด

“มีบันไดทั้งหมดสองร้อยห้าสิบขั้นครับ”

“คุณหลินคะ ทำไมคุณถึงรู้ละเอียดขนาดนี้ล่ะคะ หรือว่าคุณเคยนับมาแล้ว” อาโออิ รัน เงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย

ซาโต้ ชูอิจิโร่ ก็หันมามองด้วยความสนใจเช่นกัน เขาเองก็อยากรู้เรื่องนี้

หลินจื้อหย่วนยิ้มบางๆ “บันไดสองร้อยห้าสิบขั้นมีความหมายแฝงอยู่นะครับ เป็นสัญลักษณ์ของการเดินทางอันยากลำบากในการเดินทัพทางไกลสองหมื่นห้าพันลี้ครับ”

สิ้นเสียงของหลินจื้อหย่วน ซุนเก๋อซินก็เครียดขึ้นมาทันที เขาคอยลอบสังเกตสีหน้าของซาโต้ ชูอิจิโร่ อยู่ตลอดเวลา

โชคดีที่ซาโต้ ชูอิจิโร่ ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติอะไรออกมามากนัก

สิบกว่านาทีต่อมา พวกเขาก็ขึ้นมาถึงยอดเขา อนุสาวรีย์ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

“ท่านประธานซาโต้รู้ไหมครับ ภูเขาลูกนี้มีความเกี่ยวข้องกับประเทศตงกั๋วของพวกคุณด้วยนะครับ”

“โอ้ ช่วยเล่ารายละเอียดให้พวกเราฟังหน่อยสิครับคุณหลิน” คณะตัวแทนจากตงกั๋วต่างพากันเข้ามารุมล้อมหลินจื้อหย่วน

ซุนเก๋อซินตื่นเต้นจนเหงื่อชุ่มมือ เขารู้ดีว่าหลินจื้อหย่วนกำลังจะพูดอะไร

“ปีหนึ่งเก้าสามสาม...” หลินจื้อหย่วนมองไปทางอาโออิ รัน แล้วเน้นย้ำทีละคำ “ครูอาโออิ รบกวนช่วยแปลที่ผมพูดให้ตรงตามต้นฉบับทุกคำด้วยนะครับ”

อาโออิ รัน ไม่คิดว่าหลินจื้อหย่วนจะพูดแบบนี้ ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที แน่นอนว่าไม่มีใครลืมประวัติศาสตร์ช่วงนั้นได้หรอก

อาโออิ รัน ไม่ลังเล เธอหันกลับไปแปลคำพูดของหลินจื้อหย่วนอย่างตรงไปตรงมาไม่มีขาดตกบกพร่อง

สีหน้าของคณะตัวแทนจากตงกั๋วเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะซาโต้ ชูอิจิโร่ ที่กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกริกๆ ดูเหมือนจะถึงขีดจำกัดที่ควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว

หลินจื้อหย่วนไม่สนใจปฏิกิริยาของคนพวกนี้ เขายังคงพูดต่อไป “ตอนนั้นภูเขาลูกนี้ถูกเรียกว่า ภูเขาศาลเจ้า จนกระทั่งเก๋ออันกลับคืนสู่มือของประชาชน ถึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น ภูเขาเลี่ยซื่อ เพื่อรำลึกถึงเหล่าวีรบุรุษที่ต่อสู้และเสียสละเพื่อดินแดนแห่งนี้”

หลินจื้อหย่วนชี้ไปที่อนุสาวรีย์ด้านหลังพวกเขา “เห็นตัวอักษรพวกนั้นไหมครับ วีรชนปฏิวัติจะจารึกอยู่ในใจตลอดกาล ท่านประธานซาโต้ครับ ผมว่าพวกคุณน่าจะโค้งคำนับอนุสาวรีย์แห่งนี้เพื่อแสดงความเคารพนะครับ”

ซาโต้ ชูอิจิโร่ กัดฟันกรอด เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา “คุณหลิน คุณเสียมารยาทมากเกินไปแล้วนะครับ ผมรู้สึกเสียใจกับการกระทำของคุณในวันนี้มาก ผมคิดว่าพวกเราไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้วครับ”

ซาโต้ ชูอิจิโร่ หันหลังเตรียมจะเดินจากไป ซุนเก๋อซินหน้าถอดสี การเจรจาล้มเหลวอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

ไม่รู้ว่าตัวเองผีเข้าหรือยังไง ถึงได้ไปเชื่อฟังคำพูดของไอ้หนุ่มนี่ คิดจะใช้วิธีนี้มากระตุ้นคณะตัวแทนจากตงกั๋ว

ตอนนี้ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะพังทลายลงหมดแล้ว

ถ้าหากคณะตัวแทนจากตงกั๋วยกเลิกการดูงานแล้วเดินทางออกจากเก๋ออันไปล่ะก็ ความโกรธเกรี้ยวของจางหนานฟางคงไม่มีใครรับมือไหวแน่

“ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอกครับท่านประธานซาโต้ พวกเรายังคุยเรื่องอื่นกันได้อีกนะครับ” หลินจื้อหย่วนตะโกนตามหลังไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

ซาโต้ ชูอิจิโร่ หันขวับกลับมา ดวงตาลุกเป็นไฟ “คุณหลิน คุณยังมีอะไรจะพูดอีก”

“ท่านประธานซาโต้ครับ คุณต้องจำไว้นะครับว่า เก๋ออันไม่ใช่เซี่ยงไฮ้ บรรพบุรุษของพวกคุณเคยมาก่อกรรมทำเข็ญไว้อย่างใหญ่หลวงที่นี่ ประชาชนชาวเก๋ออันไม่ได้มีความประทับใจที่ดีต่อพวกคุณเลยแม้แต่น้อย คุณรู้ไหมครับว่าบรรดาผู้บริหารของเก๋อกังต้องแบกรับความกดดันมากแค่ไหนในการเชิญพวกคุณมา รากฐานของความร่วมมือในครั้งนี้มันเปราะบางอยู่แล้ว แต่พวกคุณกลับไม่ยอมเผชิญหน้ากับความจริงในประวัติศาสตร์เพื่อซื้อใจประชาชนชาวเก๋ออัน สิ่งที่คาดเดาได้เลยก็คือ ถึงแม้พวกเราจะฝืนร่วมมือกันตามแผนเดิม ผลลัพธ์ก็คงจะออกมาไม่สวยงามเท่าไหร่นักหรอกครับ”

“คุณหลิน ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจนะว่า ที่พวกเรามาเก๋ออัน ก็เพราะได้รับคำเชิญจากผู้บริหารของพวกคุณ...”

“ถูกต้องครับ นั่นก็เพราะในช่วงต้นยุคแปดศูนย์ โรงงานเหล็กฮู่กังได้จัดซื้อเครื่องจักรและอุปกรณ์การผลิตเหล็กจำนวนมากจากประเทศของคุณ และการใช้งานก็ราบรื่นมาโดยตลอด”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของซาโต้ ชูอิจิโร่ ก็เผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจ “ผลิตภัณฑ์จากตงกั๋วของเราขึ้นชื่อเรื่องคุณภาพอยู่แล้วครับ”

หลินจื้อหย่วนจุดบุหรี่ขึ้นสูบ พร้อมกับแค่นยิ้มเย็นชา “แต่สถานการณ์ตอนนี้กับช่วงต้นยุคแปดศูนย์มันต่างกันลิบลับเลยนะครับ ท่านประธานซาโต้ ผมมีความจำเป็นต้องเตือนคุณสักหน่อยว่า ตอนที่ฮู่กังเลือกใช้ผลิตภัณฑ์ของตงกั๋ว ก็เพราะว่าผลิตภัณฑ์ของพวกคุณราคาถูกกว่าเมื่อเทียบกับฮวาฉีกั๋วและผีจิ่วกั๋ว แต่ว่าตั้งแต่ปีหนึ่งเก้าแปดห้าเป็นต้นมา ค่าเงินตงหยวนก็แข็งค่าขึ้นทุกปี จนถึงตอนนี้ก็แทบจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวแล้ว นั่นหมายความว่า ในทางพฤตินัย ราคาผลิตภัณฑ์ของพวกคุณก็พุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าตัวเช่นกัน แบบนี้คุณยังคิดว่าผลิตภัณฑ์ของพวกคุณมีความได้เปรียบอยู่อีกเหรอครับ”

คำพูดของหลินจื้อหย่วนราวกับเวทมนตร์ตรึงร่าง ตรึงร่างของคณะตัวแทนจากตงกั๋วให้ยืนนิ่งอยู่กับที่

สีหน้าของซาโต้ ชูอิจิโร่ กลายเป็นดูไม่ได้อย่างถึงที่สุด

เขาไม่คิดเลยว่า ในแผ่นดินที่เขาคิดว่าล้าหลังและโง่เขลาอย่างหัวกั๋ว จะมีคนรู้... มีคนรู้เรื่องค่าเงินตงหยวนแข็งค่า

หลินจื้อหย่วนมองดูสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของซาโต้ ชูอิจิโร่ แล้วดีดก้นบุหรี่ทิ้ง “ท่านประธานซาโต้ ผมพูดไม่ผิดใช่ไหมล่ะครับ ผลิตภัณฑ์ของพวกคุณสูญเสียความได้เปรียบด้านราคาไปแล้ว พวกเราสามารถจัดซื้อเครื่องจักรระดับเดียวกันจากฮวาฉีกั๋วและผีจิ่วกั๋วได้ในราคาที่ถูกกว่านะครับ”

ซาโต้ ชูอิจิโร่ ไม่พูดอะไรอีก เขาโค้งคำนับให้กับอนุสาวรีย์แต่โดยดี