บทที่ 76 เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

คนของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นทุกคนต่างตกตะลึง ใครจะไปคิดว่าท่านประธานที่เมื่อวินาทีก่อนยังทำตัวแข็งกร้าวสุดๆ วินาทีต่อมากลับยอมถอย และโค้งคำนับอนุสาวรีย์อย่างนอบน้อม

ซาโต้ ชูอิจิโร่ เงยหน้าขึ้นมา ก็ตวาดด่าลูกน้องกลุ่มนี้ทันที "พวกคุณทำอะไรกันอยู่ ไม่เห็นหรือไงว่าผมกำลังโค้งคำนับอยู่"

ลูกน้องกลุ่มนี้ถึงเพิ่งจะได้สติ ทุกคนรีบไปยืนรวมกันอยู่ด้านหลังซาโต้ ชูอิจิโร่ แล้วโค้งคำนับตามอย่างพร้อมเพรียง

ซุนเก๋อซินถึงกับยืนอึ้ง

สถานการณ์พลิกผันไปมาอย่างรวดเร็ว จนอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาไปอย่างสิ้นเชิง

ประธานซาโต้เป็นอะไรไปกันแน่ หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องค่าเงินตงหยวนแข็งค่าที่หลินจื้อหย่วนเพิ่งพูดไปเมื่อกี้ แต่ค่าเงินตงหยวนแข็งค่ามันคืออะไรกันล่ะ ทำไมถึงทำให้พวกคนตงกั๋วกลุ่มนี้กลายเป็นเด็กดีไปได้ในชั่วพริบตา

หลินจื้อหย่วนกลับรู้สึกนับถือซาโต้ ชูอิจิโร่ ขึ้นมาจริงๆ หมอนี่เป็นบุคคลที่ร้ายกาจคนหนึ่งเลยทีเดียว รู้จักยืดหยุ่น ยอมหักไม่ยอมงอ บทจะโค้งคำนับก็โค้งคำนับทันที ไม่มีอิดออดเลยสักนิด

เพื่อหาเงินแล้ว คนตงกั๋วก็ถือว่าสู้ยิบตาเหมือนกัน

หลังจากซาโต้ ชูอิจิโร่ โค้งคำนับติดกันสามครั้ง เขาก็ฉีกยิ้มกว้างพูดกับหลินจื้อหย่วนว่า "คุณหลินครับ ถึงแม้ค่าเงินของประเทศเราจะแข็งค่าขึ้น แต่คุณภาพผลิตภัณฑ์ของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นของเรานั้นยอดเยี่ยมอย่างแน่นอนครับ จุดนี้เห็นได้อย่างชัดเจนที่โรงงานเหล็กฮู่กัง ยังไงก็หวังว่าคุณหลินจะช่วยพูดแต่สิ่งดีๆ ให้พวกเราต่อหน้าผู้บริหารของบริษัทคุณด้วยนะครับ"

สาเหตุที่ซาโต้ ชูอิจิโร่ เปลี่ยนท่าทีจากแข็งกร้าวมาเป็นนอบน้อมต่อหลินจื้อหย่วน ถึงขั้นยอมโค้งคำนับอนุสาวรีย์ เป็นเพราะเขาเข้าใจผิดคิดว่าหลินจื้อหย่วนคือคนที่ผู้บริหารเก๋อกังส่งมาเพื่อแสดงจุดยืนที่แข็งกร้าว

เมื่อเทียบกับโรงงานเหล็กฮู่กังที่สร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดจากพื้นที่ว่างเปล่า เก๋อกังที่กลับมาเปิดดำเนินการผลิตอีกครั้งมานานเกือบสี่สิบปี ก็เปรียบเสมือนขุมทรัพย์เช่นเดียวกัน

ก่อนออกเดินทางจากตงกั๋ว ซาโต้ ชูอิจิโร่ ได้ทำการสืบสวนข้อมูลเกี่ยวกับเก๋อกังมาแล้วอย่างละเอียด

เขารู้ดีว่าอุปกรณ์ขององค์กรผลิตเหล็กกล้าขนาดยักษ์แห่งนี้เก่าและล้าสมัยมาก มีเครื่องจักรจำนวนมากที่ใช้งานเกินอายุการใช้งาน เครื่องจักรที่ใช้งานมานานเกินยี่สิบปีมีให้เห็นอยู่ทั่วไป บางเครื่องที่มีอายุการใช้งานยาวนานกว่านั้นถึงสามสิบหรือสี่สิบปีก็มี ซึ่งเรื่องแบบนี้ในตงกั๋วแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

หากเครื่องจักรและอุปกรณ์จำนวนมหาศาลเหล่านี้ถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด มันจะเป็นใบสั่งซื้อที่มีมูลค่ามหาศาลมาก มากพอที่จะทำให้บริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นก้าวกระโดดขึ้นเป็นซัพพลายเออร์อุปกรณ์เหล็กกล้าที่ใหญ่ที่สุดในตงกั๋วได้เลย

นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่งในรอบพันปี ซาโต้ ชูอิจิโร่ ย่อมไม่อยากพลาดโอกาสนี้ ดังนั้นเขาจึงยอมโค้งคำนับอนุสาวรีย์ เพื่อซื้อใจและสร้างความประทับใจให้กับคนหัวกั๋ว

นี่คือนักธุรกิจตัวจริงเสียงจริง เพื่อผลประโยชน์แล้ว เขาสามารถละทิ้งความรู้สึกส่วนตัวไปได้เลย

หลังจากที่หลินจื้อหย่วนตกใจไปชั่วครู่ เขาก็เริ่มประเมินประธานซาโต้ที่อยู่ตรงหน้าใหม่อีกครั้ง ไม่ต้องสงสัยเลย ผู้ชายคนนี้เป็นคนเด็ดขาดและร้ายกาจมาก

"ท่านประธานซาโต้ครับ ผมเป็นแค่พนักงานตัวเล็กๆ เกรงว่าจะไม่มีโอกาสได้เสนอแนะอะไรกับผู้บริหารเก๋อกังหรอกครับ ภารกิจของผมมีแค่การหวังว่าทางพวกคุณจะสามารถเริ่มต้นการศึกษาดูงานตามที่พวกเราเคยตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ให้เร็วที่สุดก็พอแล้วครับ"

"คุณหลินถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ เอาเป็นว่าจัดการตามที่คุณพูดเลยครับ พรุ่งนี้ พรุ่งนี้พวกเราจะเริ่มการศึกษาดูงานกันเลยครับ ยังไงก็ขอความกรุณาจากคุณหลินด้วยนะครับ ผลิตภัณฑ์ของตงกั๋วเราเหมาะสมกับพวกคุณมากกว่า รบกวนคุณหลินช่วยนำคำพูดนี้กลับไปบอกผู้บริหารบริษัทของคุณด้วยนะครับ" ท่าทีของซาโต้ ชูอิจิโร่ ในตอนนี้ดีจนถึงขีดสุด

"จริงเหรอ ประธานซาโต้ยอมโค้งคำนับอนุสาวรีย์จริงๆ เหรอ" จางหนานฟางลุกพรวดขึ้นตบโต๊ะด้วยความตกตะลึง หลังจากรับฟังรายงานของซุนเก๋อซินจบ

"จริงแท้แน่นอนครับ ผมเห็นมากับตาตัวเองเลย พอหลินจื้อหย่วนพูดถึงเรื่องค่าเงินตงหยวนแข็งค่า ท่าทีของซาโต้ ชูอิจิโร่ ก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยครับ" ซุนเก๋อซินเล่ารายละเอียดสถานการณ์ในตอนนั้นให้จางหนานฟางฟังอย่างละเอียด พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ท่านประธานจางครับ ค่าเงินตงหยวนแข็งค่ามันคืออะไรเหรอครับ"

ในฐานะผู้บริหารระดับสูง จางหนานฟางย่อมต้องรู้ว่าค่าเงินตงหยวนแข็งค่าคืออะไร แต่เขาก็เหมือนกับคนส่วนใหญ่ในยุคนี้ ที่ไม่ได้ศึกษาเรื่องค่าเงินตงหยวนแข็งค่าอย่างลึกซึ้ง และยิ่งมีความรู้น้อยมากเกี่ยวกับผลกระทบอันลึกซึ้งที่จะเกิดขึ้นจากค่าเงินตงหยวนแข็งค่า

เพราะในช่วงเวลาสามปีนับตั้งแต่มีการลงนามข้อตกลงเรื่องค่าเงินตงหยวนแข็งค่าในปีหนึ่งเก้าแปดห้า ตงกั๋วได้แสดงให้เห็นถึงอำนาจการซื้อที่แข็งแกร่งมากอันเป็นผลมาจากค่าเงินตงหยวนแข็งค่า พวกเขากว้านซื้อสินทรัพย์ในต่างประเทศอย่างบ้าคลั่ง สร้างความประทับใจอันบ้าคลั่งให้กับคนทั้งโลกว่าตงกั๋วสามารถกว้านซื้อได้ทั้งโลก

เศรษฐกิจของตงกั๋วในช่วงเวลานี้ดูเหมือนจะมาถึงจุดสูงสุดแล้ว

ดังนั้น องค์กรต่างๆ ของหัวกั๋วเวลาที่จะจัดซื้ออุปกรณ์ที่ทันสมัย ตัวเลือกแรกของพวกเขาก็คือผลิตภัณฑ์จากตงกั๋ว

เมื่อเผชิญกับคำถามของลูกน้อง ต่อให้จางหนานฟางจะไม่รู้ เขาก็ไม่มีทางพูดออกมาตรงๆ เขาอธิบายเรื่องค่าเงินตงหยวนแข็งค่าให้เลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซินฟังคร่าวๆ จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องคุยอย่างแนบเนียน

"ในเมื่อคณะตัวแทนจากตงกั๋วยอมตกลงที่จะดำเนินการศึกษาดูงานที่เก๋อกังตามแผนเดิมแล้ว งั้นก็กำหนดเส้นทางให้ดี จัดเตรียมบุคลากรที่เกี่ยวข้องให้คอยติดตามดูแล ต้องทำให้มั่นใจว่าการศึกษาดูงานในครั้งนี้จะไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ และสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี"

ซุนเก๋อซินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "ท่านประธานจางครับ ในรายชื่อทีมต้อนรับต้องใส่ชื่อหลินจื้อหย่วนเข้าไปด้วยไหมครับ ผมรู้สึกว่าเขามีฝีมือในการรับมือกับคนตงกั๋วอยู่เหมือนกันนะครับ"

จางหนานฟางขมวดคิ้ว ในสายตาของเขา หลินจื้อหย่วนก็แค่สิบแปดมงกุฎที่มีชีวิตรักเละเทะ คนที่มีความสามารถแต่ไร้คุณธรรมแบบนี้เป็นคนที่เขาเกลียดชังมาโดยตลอด

"เกรงว่าจะไม่ถูกระเบียบกระมัง หลินจื้อหย่วนเป็นแค่ช่างเทคนิคระดับล่างในแผนกช่างของโรงงานรีดร้อน..." จางหนานฟางพูดไม่จบประโยค แต่ความหมายของเขาก็เป็นที่เข้าใจสำหรับเลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซินแล้ว

ทั้งสองคนต่างรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

วันรุ่งขึ้น คณะตัวแทนศึกษาดูงานจากตงกั๋วภายใต้การติดตามดูแลของเจ้าหน้าที่ต้อนรับจากเก๋อกัง ได้เริ่มดำเนินการศึกษาดูงานตามโรงงานและเหมืองแร่ที่สำคัญหลายแห่งของเก๋อกังอย่างเต็มรูปแบบ

ในขณะเดียวกัน หลินจื้อหย่วนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ก็ยังคงสอนหนังสือให้พวกคนงานอยู่ในห้องประชุมของโรงงานรีดร้อน

ช่วงพักครึ่ง ซูจิ่นเป็นฝ่ายเดินเข้ามาเติมน้ำร้อนใส่แก้วน้ำชาของหลินจื้อหย่วน

"ขอบคุณครับ!" หลินจื้อหย่วนส่งยิ้มและพยักหน้าให้ซูจิ่น

เด็กผู้หญิงคนนี้สวยมากจริงๆ แถมยังเป็นความสวยแบบธรรมชาติบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับดอกบัวพ้นน้ำ

เหยาเย่มีความงามแบบยั่วยวนมีเสน่ห์ดึงดูดใจ อาโออิ รัน มีความงามแบบย้อนแย้งที่ตัดกันอย่างรุนแรงระหว่างใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์กับรูปร่าง ส่วนซูจิ่นนั้นเป็นความงามแบบบริสุทธิ์ผุดผ่องร้อยเปอร์เซ็นต์

พอซูจิ่นเห็นหลินจื้อหย่วนส่งยิ้มให้ เด็กสาวก็ตกใจรีบก้มหน้าลง หิ้วกระติกน้ำร้อนแล้วจ้ำอ้าวจากไปอย่างรวดเร็ว

สถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายในเก๋อกัง ภายในห้องทำงานของผู้กำกับการ พานตงเป่าและอวี๋ติ้งฟางนั่งเผชิญหน้ากัน

พานตงเป่าอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร "เหล่าอวี๋ ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ เหรอ"

อวี๋ติ้งฟางส่ายหน้าด้วยความลำบากใจ "เหล่าพาน เรื่องนี้ท่านประธานจางเป็นคนตัดสินใจเอง นายว่าใครจะกล้าขัดคำสั่งเขาล่ะ"

"แต่นี่มันลงโทษหนักเกินไปแล้วนะ" พานตงเป่าตื่นเต้นจนลุกพรวดขึ้นมา มือทั้งสองข้างปัดป่ายไปมา "ล่ามสาวตงกั๋วคนนั้นก็แค่ผิวถลอก หลินจื้อหย่วนก็ไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด ตรงกันข้าม ไอ้นักเลงนั่นต่างหากที่โดนเตะจนสมองกระทบกระเทือนอย่างหนัก ทำไมลูกชายคนโตฉันถึงต้องโดนตัดสินจำคุกตั้งหกเดือนด้วยล่ะ ถ้าถูกตัดสินจำคุก งานของเขาก็ต้องปลิวสิ"

อวี๋ติ้งฟางนั่งฟังเงียบๆ เขากับพานตงเป่าไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากมาย ที่ยอมต้อนรับเขาก็เพราะเห็นแก่ที่เขาเป็นผู้อำนวยการโรงงานกากแร่ก็เท่านั้น

วีรกรรมที่ลูกชายคนโตของแกก่อไว้ ไปทำร้ายชาวต่างชาติ โดนตัดสินแค่หกเดือนก็ถือว่าเบามากแล้ว แกยังจะไม่พอใจอีกเหรอ

อวี๋ติ้งฟางบ่นอุบอิบในใจ เขาผลักห่อกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ห่อบุหรี่เอาไว้บนโต๊ะรับแขกกลับไป "เหล่าพาน นายเอาของกลับไปเถอะ ฉันรับไว้ไม่ได้เด็ดขาด เรื่องนี้ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ"

พานตงเป่ารู้ดีว่าพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เขาค่อมตัวลง เดินโซเซออกจากสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายในไป

เขายืนอยู่หน้าประตูสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยภายใน ทอดสายตามองไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงงานรีดร้อน ในแววตาเผยให้เห็นถึงความเคียดแค้นดุร้าย "หลินจื้อหย่วน..."