บทที่ 77 พิธีปลดระวาง (1)

กลางดึกสงัด ภายในลานบ้านตระกูลชาวนาที่หมู่บ้านซาเหอ เสียงจักรเย็บผ้าที่เคยกวนใจจนคนแทบไม่ได้พักผ่อนได้เงียบหายไปแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือเสียงหอบหายใจที่ชวนให้คนฟังรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ

"เสี่ยวเถาหง ช่วงนี้ฉันคิดถึงเธอจะตายอยู่แล้ว มาให้ฉันหอมหน่อยเร็ว"

"ดูสภาพแกสิ ตั้งแต่หนีออกมาจากเว่ยเหล่าหู่ แกก็โดนเถี่ยเกอกับพานกั๋วหลงขู่จนหัวหดขี้ขึ้นสมอง นี่มันไม่ใช่เสี่ยวกวงคนที่ฉันเคยรู้จักเลยสักนิด"

หลังจากพายุอารมณ์พัดผ่านไป เสี่ยวกวงและเสี่ยวเถาหงก็นอนคว่ำหน้าเคียงคู่กันอยู่ริมเตียงเตา เสี่ยวเถาหงคาบบุหรี่ไว้ในปาก พลางปรายตามองเสี่ยวกวงด้วยสายตาดูแคลน

"ฉันได้ข่าวกรองมาว่า พานกั๋วหลงกับเถี่ยเกอไปก่อเรื่องเข้าให้แล้ว อย่างน้อยๆ ก็ต้องไปนอนซังเตตั้งหกเดือน แกไม่มีความคิดอะไรอย่างอื่นบ้างเลยหรือไง"

เสี่ยวกวงยื่นมือออกไปดึงบุหรี่ออกจากริมฝีปากแดงระเรื่อของเสี่ยวเถาหง แล้วสูบเข้าปอดอึกใหญ่ "หกเดือนมันก็ไม่ได้นานอะไรเลยนะ หลับตาแป๊บเดียวก็ผ่านไปแล้ว ถ้าเกิดพวกมันออกมาแล้วมาหาเรื่องฉันล่ะจะทำยังไง"

ประสบการณ์ตอนที่โดนเถี่ยเกอจับแขวนคอซ้อมกลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเสี่ยวกวงจนสลัดไม่หลุด

"ไอ้ไม่ได้เรื่อง แกจะไปกลัวอะไรพวกมันสองคนนักหนาฮะ" เสี่ยวเถาหงยกแขนขาวผ่องขึ้นมาตบหน้าเสี่ยวกวงไปหนึ่งฉาดด้วยความโมโห แรงไม่มากแต่ก็ไม่เบานัก

เสี่ยวกวงยกมือขึ้นกุมหน้า "เธอก็เก่งแต่ปากนี่ ถึงเวลาคนที่โดนซ้อมมันไม่ใช่เธอนี่หว่า"

เสี่ยวเถาหงถอนหายใจยาว ขยับตัวเข้าไปนอนทาบทับอยู่บนร่างของเสี่ยวกวง

"พี่กวง เวลาหกเดือนมันมากพอให้พวกเราหาเงินได้ตั้งเยอะเลยนะ ฉันคำนวณดูแล้ว ธุรกิจเสื้อกันลมเนี่ยทำไปได้จนถึงเดือนเมษายนปีหน้าเลย สมมติว่าขายได้เดือนละพันตัว อย่างน้อยพวกเราก็ทำเงินได้ตั้งห้าหมื่นหยวน หกเดือนก็ปาเข้าไปสามแสนหยวนแล้ว ถึงตอนนั้นต่อให้พานกั๋วหลงกับเถี่ยเกอจะออกมาจากคุก พวกเราก็หอบเงินก้อนนี้หนีไปให้ไกลแสนไกลได้สบายๆ"

เสี่ยวกวงเริ่มหวั่นไหวกับคำพูดของเธอ "จ้าวชิ่งดีกับเธอจะตายไป เธอตัดใจทิ้งเขาลงหรือไง"

"ดีบ้าบออะไรล่ะ" เสี่ยวเถาหงถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเกรี้ยวกราด "มันก็เหมือนกับผู้ชายคนอื่นนั่นแหละ เห็นฉันเป็นแค่ของเล่น พอหมดความเห่อเมื่อไหร่ มันก็ถีบหัวฉันส่งแล้ว ขอแค่พี่ไม่รังเกียจฉัน พอหาเงินได้มากพอเมื่อไหร่ เราสองคนก็หนีลงใต้กันเถอะ ฉันรับรองว่าจะปรนนิบัติพี่อย่างดีเลย"

ใบหน้าของเสี่ยวเถาหงแนบชิดติดกับแผ่นหลังของเสี่ยวกวง

เสี่ยวกวงดูเหมือนจะซาบซึ้งใจ เขาอัดบุหรี่เข้าปอดอย่างแรง "ตกลง เอาตามที่เธอว่าก็แล้วกัน หาเงินให้เต็มที่หกเดือนนี้ก่อน แล้วค่อยหนีลงใต้ จะไม่กลับมาเหยียบเก๋ออันอีกต่อไป"

ภายในแผนกเตาเผามีการประดับประดาโคมไฟและริ้วผ้าหลากสีสัน

พรุ่งนี้ก็คือวันที่สิบสองตุลาคม เป็นวันครบรอบสามสิบห้าปีของเครื่องรีดเหล็กคู่บุญ เครื่องจักรที่เคยสร้างคุณูปการอย่างใหญ่หลวงให้กับโรงงานรีดร้อน ให้กับเก๋อกัง และให้กับอุตสาหกรรมเหล็กกล้าของหัวกั๋วกำลังจะปลดระวางอย่างสมเกียรติ

ถึงเวลานั้น จะมีผู้บริหารระดับสูงหลายท่านมาร่วมงานพิธีปลดระวางเครื่องรีดเหล็กคู่บุญ ดังนั้นในช่วงที่ผ่านมา งานหลักของโรงงานรีดร้อนจึงหมุนเวียนอยู่กับเครื่องรีดเหล็กคู่บุญเครื่องนี้เป็นหลัก

สวีต้าโหย่วถึงกับเรียกประชุมเพื่อระดมสรรพกำลังโดยเฉพาะ โดยกำชับให้พนักงานทุกคนตั้งแต่ระดับบนลงล่างให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างสูงสุด แถมยังสั่งการให้หวังเฟิง หัวหน้าสำนักงานโรงงาน มาช่วยประสานงานกับแผนกเตาเผา เพื่อจัดเตรียมสถานที่จัดงานภายในแผนกให้ดีที่สุด โดยเน้นย้ำว่าต้องจัดพิธีปลดระวางเครื่องรีดเหล็กคู่บุญให้ยิ่งใหญ่และคึกคักที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในฐานะเลขาธิการสาขาสันนิบาตเยาวชนของแผนกเตาเผา หลินจื้อหย่วนย่อมต้องเป็นแกนนำพากลุ่มเยาวชนมาทำงานกันอย่างหามรุ่งหามค่ำ พวกเขาช่วยกันทำความสะอาดแผนกช่างจนสะอาดเอี่ยมอ่องไร้ฝุ่นผง

เวลาบ่ายสามโมง ในที่สุดการทำความสะอาดก็เสร็จสิ้น หลินจื้อหย่วนมองดูแผนกช่างที่ประดับประดาไปด้วยริ้วผ้าสีแดงสดใสราวกับเวทีงานกาล่าเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ พลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อ

เครื่องรีดเหล็กคู่บุญถูกประดับด้วยดอกไม้ผ้าสีแดงดอกใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางแผนกช่างอย่างสงบนิ่ง บนลานกว้างด้านหน้าเครื่องรีดเหล็กที่เพิ่งจะจัดเตรียมพื้นที่เสร็จ มีโต๊ะและเก้าอี้จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ลำโพงขนาดใหญ่สองตัวก็ถูกจัดวางไว้ขนาบข้างซ้ายขวาของเครื่องรีดเหล็ก

หวังเฟิงกำลังพาช่างไฟของโรงงานมาทดสอบระบบไมโครโฟน ได้ยินมาว่าพิธีปลดระวางในวันพรุ่งนี้จะมีผู้บริหารระดับสูงมาร่วมงานมากมาย ดังนั้นจึงต้องเตรียมความพร้อมให้สมบูรณ์แบบไม่ให้มีข้อผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้นได้

เท่าที่ทราบรายชื่อผู้บริหารที่จะมาร่วมงานในตอนนี้ ก็มีจางหนานฟาง ผู้จัดการใหญ่ของเก๋อกัง และซูเชียนเฉิง อดีตผู้จัดการใหญ่

สำหรับคนงานธรรมดาทั่วไปแล้ว พวกเขาล้วนเป็นบุคคลสำคัญระดับบิ๊กที่ได้แต่แหงนหน้ามองทั้งสิ้น

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันถึงจะปีนป่ายขึ้นไปอยู่จุดนั้นได้บ้างนะ

ในขณะที่หลินจื้อหย่วนกำลังนึกวาดฝันถึงอนาคตอยู่นั้น ก็มีเสียงใสๆ ของผู้หญิงดังมาจากด้านหลัง "ดื่มน้ำไหมคะ"

หลินจื้อหย่วนหันขวับไปมอง ก็พบกับซูจิ่นที่งดงามราวกับดอกบัวพ้นน้ำ มือซ้ายหิ้วกระติกน้ำร้อน มือขวาถือแก้วเคลือบ ยืนอยู่ด้านหลังและกำลังเงยหน้ามองเขาอยู่

"ขอบคุณครับ"

หลินจื้อหย่วนรับแก้วเคลือบมาจากมือของซูจิ่น แล้วค่อยๆ จิบน้ำทีละอึก

ซูจิ่นยังคงจ้องมองเขาอยู่

"ว่าไงครับ ผมหล่อขนาดนั้นเลยเหรอ" หลินจื้อหย่วนเอ่ยปากหยอกล้อเธอ

ใบหน้าของซูจิ่นแดงซ่าน เธอวิ่งหนีไปราวกับลูกกระต่ายที่กำลังตื่นตูม

เนี่ยฉางสุ่ยเดินแกว่งไปแกว่งมาเข้ามาหา ฝ่ามือใหญ่ดำเมี่ยมตบลงบนไหล่ของหลินจื้อหย่วน พลางขยิบตาหลิ่วตาให้ ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าในหัวคงไม่ได้คิดเรื่องดีๆ อยู่แน่

"มีอะไรก็พ่นมา" ตอนนี้หลินจื้อหย่วนคุ้นเคยกับพวกคนงานเหล่านี้เป็นอย่างดีแล้ว เวลาคุยกันจึงเป็นกันเองมากขึ้น

"ฮ่าๆ หน้าตาดีนี่มันได้เปรียบจริงๆ ต้าหลิน ฉันกล้ารับประกันเลยนะว่า อีหนูแซ่ซูคนนั้นต้องชอบนายแน่ๆ"

"ทำไมฉันถึงดูไม่ออกล่ะ"

"นายนี่มันมีบุญแต่ไม่รู้ตัวจริงๆ" เนี่ยฉางสุ่ยเอามือไพล่หลัง ส่ายหัวเดินจากไป

หลินจื้อหย่วนมองตามแผ่นหลังของซูจิ่นไปอีกครั้ง ได้ยินมาว่าอีหนูคนนี้เมื่อก่อนเคยเรียนเต้นมา ดูท่าข่าวลือคงจะไม่ผิดเพี้ยนไปนัก เพราะต่อให้สวมชุดทำงานตัวโคร่ง ก็ยังปิดบังส่วนเว้าส่วนโค้งช่วงเอวและสะโพกที่สมบูรณ์แบบของเธอไว้ไม่ได้เลย

สายตาของหลินจื้อหย่วนราวกับจะมองทะลุทะลวงชุดทำงานนั้นเข้าไป ภาพเรือนร่างโค้งเว้าของซูจิ่นปรากฏขึ้นในหัวของเขาโดยอัตโนมัติ

ซูจิ่นเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา จึงหันกลับมามองพอดี สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ซูจิ่นจึงต้องรีบวิ่งหนีเตลิดไปอีกครั้ง

หลินจื้อหย่วนส่ายหัว

สำหรับผู้หญิงที่ใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้ เขาลงมือไม่ลงจริงๆ มันจะทำให้เขารู้สึกผิดบาปอย่างลึกซึ้ง

เขาไม่ใช่ผู้ชายเฮงซวยแบบเต็มตัว เขาสามารถยอมรับผู้หญิงที่เคยผ่านการหย่าร้างมาแล้วอย่างเหยาเย่ได้ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเด็กสาววัยรุ่นแสนหวานที่ยังอ่อนต่อโลกอย่างซูจิ่น เขากลับมีความกังวลใจอยู่มากมาย

ในชาติก่อน เขาคบหากับผู้หญิงโดยยึดหลักการสามไม่มาตลอด นั่นคือ ไม่เป็นฝ่ายรุก ไม่ปฏิเสธ และไม่รับผิดชอบ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้ดีว่า หากไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงที่ขาวสะอาดดุจกระดาษเปล่าเข้าล่ะก็ นอกจากจะรู้สึกผิดต่อมโนสำนึกของตัวเองแล้ว มันจะยังนำปัญหาใหญ่หลวงมาให้เขาด้วย เรียกได้ว่าเป็นการทำร้ายทั้งตัวเองและคนอื่นเลยทีเดียว

วันที่สิบสองตุลาคม ตั้งแต่เวลาแปดโมงครึ่งเป็นต้นมา รถเก๋งคันแล้วคันเล่าก็แล่นผ่านประตูใหญ่ของโรงงานรีดร้อนเข้ามา ผู้บริหารระดับสูงที่ไม่ค่อยได้พบเห็นกันตามปกติ ต่างก็ทยอยกันมาปรากฏตัวที่โรงงานรีดร้อน

คณะผู้บริหารของโรงงานรีดร้อนซึ่งนำโดยผู้อำนวยการสวีต้าโหย่ว ล้วนสวมชุดทำงานชุดใหม่เอี่ยม ยืนเรียงแถวต้อนรับกันอยู่ที่หน้าประตูโรงงานอย่างพร้อมเพรียง

"อดีตผู้อำนวยการครับ ท่านมาเช้าจังเลยนะครับ กว่าพิธีจะเริ่มก็อีกตั้งหนึ่งชั่วโมงแน่ะ" คนแรกที่เดินทางมาถึงก็คือซูเชียนเฉิง

ทันทีที่เขาก้าวลงจากรถ สวีต้าโหย่วก็รีบเข้าไปต้อนรับทันที

ซูเชียนเฉิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ตาแก่เกษียณแล้วอย่างฉันก็ไม่ได้มีธุระอะไรอยู่แล้ว มาดูเร็วกว่ากำหนดหน่อยจะเป็นไรไป ต้าโหย่ว นายไม่ต้องมาสนใจฉันหรอก ปล่อยฉันเดินดูรอบๆ โรงงานคนเดียวเถอะ"

ถึงแม้ซูเชียนเฉิงจะพูดแบบนั้น แต่สวีต้าโหย่วจะกล้าปล่อยปละละเลยเขาได้อย่างไร เขาจึงรีบสั่งให้ชวีตงไห่ รองหัวหน้าสำนักงานโรงงาน คอยเดินตามดูแลซูเชียนเฉิงทันที

ซูเชียนเฉิงเอามือไพล่หลังเดินไปตามถนนในโรงงานรีดร้อน สายตาที่เขามองไปยังสถานที่ต่างๆ ล้วนแฝงไปด้วยความทรงจำและความตื่นเต้น ที่นี่คือจุดเริ่มต้นความสำเร็จของเขา เป็นที่ที่เขาได้ฝากวัยหนุ่ม ความสามารถ ความฝัน และความมุ่งมั่นเอาไว้