บทที่ 78 พิธีปลดระวาง (2)

"ท่านผู้นำอาวุโส เชิญนั่งครับ" ณ สถานที่จัดพิธีปลดระวางในแผนกเตาเผา จางหนานฟางจับมือของซูเชียนเฉิงไว้แน่น

ผู้จัดการใหญ่ของเก๋อกังทั้งสองรุ่นได้มาพบหน้ากันแล้ว

"หนานฟาง ตำแหน่งนี้ฉันคงไม่กล้านั่งหรอก ตาแก่เกษียณอย่างฉันนั่งอยู่ริมๆ ก็พอแล้ว" ซูเชียนเฉิงเห็นจางหนานฟางจะยกที่นั่งประธานให้ตน ก็รีบเอ่ยปฏิเสธเป็นพัลวัน

ทั้งสองคนต่างเกรงใจกันไปมา สุดท้ายเมื่อมีผู้บริหารท่านอื่นที่อยู่ด้านข้างช่วยเสนอแนะ ทั้งสองจึงยอมนั่งเคียงข้างกัน

สำหรับท่าทีของจางหนานฟางนั้น ซูเชียนเฉิงค่อนข้างรู้สึกพอใจ บรรดาผู้บริหารที่มาร่วมงานในวันนี้ ส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นลูกศิษย์ลูกหาของเขา หรือแม้แต่หลายคนก็เป็นคนที่เขาเคยผลักดันสนับสนุนมาด้วยมือของเขาเอง ทุกคนจึงให้ความเคารพยำเกรงเขาเป็นอย่างมาก

หลังจากทั้งสองนั่งลง จางหนานฟางก็ไถ่ถามถึงสุขภาพช่วงนี้ของซูเชียนเฉิงด้วยความกระตือรือร้น "ท่านผู้นำอาวุโส หากต้องการอะไรสามารถโทรศัพท์หาผมได้โดยตรงเลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจเด็ดขาด"

ซูเชียนเฉิงตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ขอบใจที่เป็นห่วง ฉันสบายดีทุกอย่าง หนานฟางเอ๊ย เก๋อกังที่อยู่ภายใต้การนำของนายกำลังเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ ทิศทางการพัฒนาก็ดีมากเลยนะ"

แวดวงราชการและการทำงานก็เป็นเช่นนี้ ต่างฝ่ายต่างยกย่องให้เกียรติซึ่งกันและกัน จางหนานฟางให้เกียรติซูเชียนเฉิงหนึ่งคืบ ซูเชียนเฉิงย่อมต้องตอบแทนกลับไปหนึ่งศอก

"ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะท่านผู้นำอาวุโสได้วางรากฐานเอาไว้เป็นอย่างดีครับ หลังจากที่ท่านย้ายไปประจำที่กระทรวง ก็ยังคงให้ความใส่ใจกับเก๋อกังมาโดยตลอด"

ทั้งสองคนจึงนั่งพูดคุยกันไปตามประสาดังที่เห็น

"หนานฟาง ฉันได้ยินมาว่าหลังจากจบพิธีนี้แล้ว เครื่องรีดเหล็กคู่บุญก็จะถูกปลดระวาง แล้วนำอุปกรณ์ใหม่จากตงกั๋วมาแทนที่ใช่ไหม"

"ใช่ครับท่านผู้นำอาวุโส เครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่นี้ถูกนำไปใช้งานที่โรงงานเหล็กฮู่กังมาสามปีแล้ว ผลตอบรับดีเยี่ยมมาก พวกเราเลยกัดฟันซื้อมาเครื่องหนึ่งครับ"

"เฮ้อ อุปกรณ์ของเก๋อกังมันเก่ามากจริงๆ นั่นแหละ ถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนใหม่ได้แล้ว หนานฟางเอ๊ย ภาระบนบ่าของนายหนักอึ้งเลยนะ" ซูเชียนเฉิงพูดคุยกับจางหนานฟางไปเรื่อยเปื่อย แต่สายตากลับเหลือบมองไปที่ซูจิ่น หลานสาวที่ยืนอยู่ข้างเครื่องรีดเหล็กคู่บุญโดยไม่รู้ตัว

วันนี้ซูจิ่นเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงสีแดง รับหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับในพิธีร่วมกับคนงานหญิงสาวสวยหน้าตาดีอีกสามคน

ถึงจะบอกว่าเป็นพนักงานต้อนรับ แต่ความจริงแล้วก็คือพนักงานเสิร์ฟที่คอยรินน้ำชานั่นแหละ

โรงงานรีดร้อนให้ความสำคัญกับพิธีในวันนี้เป็นอย่างมาก พนักงานต้อนรับที่ถูกคัดเลือกมาล้วนเป็นคนงานหญิงที่อายุน้อยและสวยที่สุดในโรงงาน ซึ่งในนั้นก็มีซูจิ่นและอู่เสี่ยวชิงรวมอยู่ด้วย

ในเวลานี้ อู่เสี่ยวชิงกำลังฝืนยิ้มยืนอยู่ข้างๆ ซูจิ่น

ในฐานะอดีตดอกไม้ประจำโรงงานรีดร้อน อู่เสี่ยวชิงก็ถูกดึงตัวมาทำหน้าที่พนักงานต้อนรับเช่นกัน

นับตั้งแต่วันแต่งงานของเธอจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสิบวันพอดี สิบวันมานี้อู่เสี่ยวชิงรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น

เนื่องจากพานกั๋วหลงถูกจับกุม คนในครอบครัวพานจึงนำความโกรธแค้นทั้งหมดมาลงที่อู่เสี่ยวชิง หลี่ซูจวนที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธออยู่แล้ว พอเจอหน้าก็เอาแต่ด่าทอ ส่วนพานตงเป่าที่เคยรู้สึกดีกับเธอก็เริ่มจะพาลโกรธเธอไปด้วย แม้แต่พานกั๋วฟู่ ตอนนี้ก็ยังเริ่มจับผิดและหาเรื่องเธอแล้วเหมือนกัน

อู่เสี่ยวชิงทำได้เพียงก้มหน้าอดทนรับกรรม ใครใช้ให้หลินจื้อหย่วนไปปรากฏตัวในงานแต่งงานวันนั้นล่ะ

เก้าโมงสามสิบนาที พิธีเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

ต้วนคุน เลขาธิการรับหน้าที่เป็นพิธีกรในงาน โดยอันดับแรกได้เรียนเชิญจางหนานฟางขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์

สุนทรพจน์ของจางหนานฟางมีวาทศิลป์ยอดเยี่ยมมาก เขาเริ่มต้นด้วยการกล่าวยกย่องเชิดชูสถานะทางประวัติศาสตร์ของเครื่องรีดเหล็กคู่บุญอย่างยิ่งใหญ่ จากนั้นจึงชี้ให้เห็นว่า หากเก๋อกังต้องการก้าวไปข้างหน้า ก็ต้องทำลายสิ่งเก่าเพื่อสร้างสิ่งใหม่ ยกระดับอุตสาหกรรมและยกระดับอุปกรณ์เครื่องจักร

หลังจากจางหนานฟางกล่าวจบ ก็ถึงคิวของอดีตคนงานเก่าแก่และผู้บริหารระดับสูงที่เคยทำงานในแผนกเตาเผาขึ้นมากล่าวความในใจ พวกเขารำลึกถึงความหลัง เล่าเรื่องราวมากมายที่เกี่ยวข้องกับเครื่องรีดเหล็กคู่บุญ เรียกเสียงปรบมือจากผู้คนในงานได้อย่างล้นหลาม บางคนถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เฉียนโหย่วฝู ประธานสหภาพแรงงานของแผนกเตาเผาก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ขึ้นไปกล่าวความรู้สึกด้วยเช่นกัน คนงานเก่าแก่ผมขาวโพลนท่านนี้กล่าวด้วยถ้อยคำที่เรียบง่ายและจริงใจ เขารำลึกถึงตอนที่ตัวเองเข้ามาทำงานที่เก๋อกังตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปี แทบจะใช้เวลาทั้งชีวิตทำงานอยู่เคียงข้างเครื่องรีดเหล็กคู่บุญเครื่องนี้มาตลอด

หลังจากผู้อาวุโสกล่าวความในใจจบแล้ว หลินจื้อหย่วนในฐานะตัวแทนเยาวชนคนรุ่นใหม่ของแผนกเตาเผาก็ขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์เช่นกัน

"ท่านผู้บริหารและเพื่อนร่วมงานทุกท่านครับ ผมเห็นหลายคนร้องไห้ ผมเข้าใจความรู้สึกนี้ดีครับ เครื่องรีดเหล็กคู่บุญเครื่องนี้ถูกติดตั้งและใช้งานอยู่ในโรงงานแห่งนี้มานานถึงสามสิบห้าปี ซึ่งถือได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์อย่างหนึ่งในบรรดาองค์กรอุตสาหกรรมเหล็กกล้าทั่วโลก มันอยู่เคียงคู่โรงงานรีดร้อนมาสามสิบห้าปี สร้างคุณูปการมาสามสิบห้าปี นายช่างหลายท่านทำงานตั้งแต่ยังหนุ่มจนผมหงอกขาว พวกเขาทุ่มเททั้งชีวิตวัยหนุ่มลงบนผืนแผ่นดินอันร้อนระอุใต้ฝ่าเท้านี้"

น้ำเสียงของหลินจื้อหย่วนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เขากวาดสายตามองไปยังบรรดาผู้บริหารที่นั่งอยู่ด้านล่าง

สวีต้าโหย่วที่นั่งอยู่แถวที่สองลุกขึ้นยืน ขยับเข้าไปใกล้จางหนานฟาง "ท่านประธานจางครับ พ่อหนุ่มคนนี้แหละครับคือหลินจื้อหย่วน"

การกระทำของสวีต้าโหย่วนั้นมีความหมายแฝงอยู่ เขาเกรงว่าจางหนานฟางจะเข้าใจหลินจื้อหย่วนผิด จึงจงใจพูดแนะนำขึ้นมาต่อหน้าท่านผู้นำ

จางหนานฟางพยักหน้ารับโดยไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

เขามองดูหลินจื้อหย่วนที่กำลังหนุ่มแน่นและหล่อเหลาบาดใจอยู่บนเวที แต่ในใจกลับคิดว่า มิน่าล่ะ ล่ามสาวชาวตงกั๋วถึงได้ถูกใจเขานัก หน้าตาหล่อเหลาเอาการจริงๆ นั่นแหละ แต่สำหรับคนที่ควบคุมตัวเองในเรื่องผู้หญิงไม่ได้ ท้ายที่สุดก็เป็นแค่คนมีความสามารถแต่ไร้คุณธรรม ไม่สามารถนำมาใช้งานในตำแหน่งสำคัญได้

ซูจิ่นที่ยืนอยู่ข้างเครื่องรีดเหล็กทอดสายตามองไปที่หลินจื้อหย่วน แววตาของเธอเผยให้เห็นถึงความชื่นชมออกมาโดยไม่รู้ตัว

หลังจากหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง หลินจื้อหย่วนก็เอ่ยประโยคที่สะเทือนเลื่อนลั่นราวกับฟ้าผ่า ทำเอาทุกคนถึงกับตกตะลึง

"เครื่องรีดเหล็กเครื่องหนึ่งถูกใช้งานมานานถึงสามสิบห้าปี ในมุมมองของผมแล้ว ความจริงมันคือความน่าอัปยศขององค์กรครับ"

ด้านล่างเวทีเกิดเสียงฮือฮาดังลั่น ผู้บริหารหลายท่านขมวดคิ้วเข้าหากัน ซึ่งในนั้นก็รวมถึงซูเชียนเฉิงและจางหนานฟางด้วย

สวีต้าโหย่วแทบจะสะดุ้งกระโดดตัวลอยเมื่อได้ยินคำพูดของหลินจื้อหย่วน เขาส่งซิกขยิบตาให้หลินจื้อหย่วนรัวๆ ขยิบตาจนหน้าแทบจะเป็นตะคริวอยู่แล้ว

สือเม่าไฉ หลี่เทา และจางเต๋อเซิ่งที่นั่งอยู่ด้านล่าง หน้าแดงก่ำกลายเป็นเทพเจ้ากวนอูไปพร้อมๆ กัน

สือเม่าไฉกำหมัดแน่นจนเกิดเสียงดังก๊อบแก๊บ "ไอ้เด็กบ้า นี่มันคิดจะทำอะไรของมัน"

แต่หลิวเยี่ยนจางกลับรู้สึกลิงโลดเบิกบานใจเป็นอย่างมาก

หลินจื้อหย่วน แกมันแกว่งเท้าหาเสี้ยนเองนะ จะไปโทษใครได้ ฮ่าๆ ฉันกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะหาทางโค่นแกยังไง ตอนนี้แกขุดหลุมฝังศพตัวเองซะแล้ว ช่วยประหยัดแรงฉันไปได้เยอะเลย

ซูจิ่นและอู่เสี่ยวชิงที่ยืนขนาบข้างเครื่องรีดเหล็กคู่บุญต่างก็มองหลินจื้อหย่วนด้วยความตกตะลึงเช่นกัน

ซูจิ่นที่เพิ่งเข้าโรงงานมาอาจจะยังไม่รู้สึกว่ามันร้ายแรงมากนัก แต่อู่เสี่ยวชิงรู้ดีว่าคำพูดของหลินจื้อหย่วนเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร

เป็นไปได้สูงมากว่าเขาจะถูกผู้บริหารหมายหัวเพราะคำพูดประโยคเมื่อกี้ และอาจจะไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีกเลยตลอดกาล

"ผมรู้ดีครับว่าประโยคที่พูดออกมานี้ จะต้องมีผู้บริหารหลายท่านมองว่าผมเป็นพวกอกตัญญูปีนเกลียว บางคนอาจจะคิดว่าผมอวดดีไม่เจียมตัว เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน มีสิทธิ์อะไรมาลงยืนพูดจาแบบนี้อยู่ที่นี่" ปฏิกิริยาของทุกคนล้วนอยู่ในสายตาของหลินจื้อหย่วนทั้งหมด

"แต่ประโยคนี้เป็นสิ่งที่ผมผ่านการไตร่ตรองมาอย่างรอบคอบแล้วถึงตัดสินใจพูดออกมา ไม่ใช่เพราะผมอยากจะเรียกร้องความสนใจจากใคร องค์กรที่เติบโตเต็มที่แล้วย่อมต้องมีความสามารถในการสร้างเลือดใหม่ให้กับตัวเองได้ แต่เนื่องจากเหตุผลทางประวัติศาสตร์อันซับซ้อน ทำให้เก๋อกังสูญเสียความสามารถในส่วนนี้ไปมาก บริษัทเหล็กชินนิปปอนของตงกั๋ว หรือบริษัทพอสโกของเกาหลี พวกเขามีประวัติศาสตร์ความเป็นมาใกล้เคียงกับเก๋อกัง แต่ในเรื่องของการปรับปรุงเทคโนโลยีและการยกระดับผลิตภัณฑ์ เก๋อกังกลับถูกพวกเขาทิ้งห่างไปไกลลิบแล้วครับ"

น้ำเสียงของหลินจื้อหย่วนดังก้องกังวานไปทั่วทั้งอาคารของแผนกเตาเผา

"การที่เครื่องรีดเหล็กคู่บุญสามารถดำเนินกระบวนการผลิตมาได้อย่างปลอดภัยถึงสามสิบห้าปี เป็นผลมาจากความพยายามร่วมกันของช่างเทคนิคและนายช่างทุกคนในโรงงานรีดร้อน นี่คือปาฏิหาริย์อย่างแท้จริง และเป็นความภาคภูมิใจของพวกเราด้วย แต่ถ้าหากพวกเรามีความสามารถในการสร้างเลือดใหม่ ปาฏิหาริย์เช่นนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น หากมองในอีกมุมหนึ่ง ผมหวังว่าปาฏิหาริย์แบบนี้จะลดน้อยลงเรื่อยๆ และหวังว่าปาฏิหาริย์ที่เกิดจากการวิจัยและพัฒนาอุปกรณ์การผลิตด้วยตัวเองของเก๋อกังจะมีมากขึ้นเรื่อยๆ ครับ"

"วันนี้พวกเรามาร่วมส่งท้ายเครื่องรีดเหล็กคู่บุญที่นี่ พรุ่งนี้เครื่องรีดเหล็กคู่บุญก็จะถูกรื้อถอนออกไป เครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่จากตงกั๋วจะถูกนำมาติดตั้งแทนที่ตรงนี้ นี่คือความก้าวหน้าของโรงงานรีดร้อน และเป็นความก้าวหน้าของเก๋อกังทั้งระบบ ผมหวังว่าในอนาคตอันใกล้นี้ สิ่งที่จะถูกนำมาติดตั้งในตำแหน่งนี้คือเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่ที่คิดค้นและพัฒนาโดยคนเก๋อกังเอง และผมยิ่งหวังว่าในอนาคต เครื่องจักรและอุปกรณ์การผลิตที่พวกเราวิจัยและพัฒนาขึ้นเอง จะถูกนำไปใช้งานอย่างแพร่หลายในโรงงานและเหมืองแร่ทุกแห่งของเก๋อกังครับ"

หลินจื้อหย่วนโค้งคำนับ "หากคำกล่าวของผมเมื่อครู่มีส่วนใดที่ล่วงเกินไปบ้าง ก็ขอให้ทุกท่านโปรดอภัยให้ด้วยนะครับ"

ทั่วทั้งโรงงานตกอยู่ในความเงียบกริบ ไม่มีใครปรบมือเลยสักคน

คนงานส่วนใหญ่ต่างเบิกตาโพลงจ้องมองไปยังผู้บริหารที่นั่งอยู่ด้านหน้า

ผู้บริหารไม่ขยับ แล้วใครจะกล้าขยับล่ะ

ทั่วทั้งโรงงานเงียบสงัดราวกับป่าช้า หลังจากผ่านไปหนึ่งนาทีเต็ม ซูเชียนเฉิงผู้มีผมขาวโพลนก็ลุกขึ้นยืน "พ่อหนุ่ม เธอช่างกล้าพูดจริงๆ นะ พูดซะจนฉันหน้าชาร้อนผ่าวไปหมด แต่ว่านะ"

ซูเชียนเฉิงค่อยๆ ปรบมือขึ้นช้าๆ "เธอพูดได้ดีมาก ฉันเองก็หวังว่าวันนั้นจะมาถึงในเร็ววันเช่นกัน"