บทที่ 79 งานเสวนา

ซูเชียนเฉิงเป็นผู้นำในการปรบมือ คนอื่นๆ ถึงกล้าขยับตัวตาม ไม่นานนัก เสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเกลียวคลื่นที่กลืนกินแผนกเตาเผาไปจนหมดสิ้น

เมื่อเห็นการกระทำของคุณปู่ ซูจิ่นที่เพิ่งจะตึงเครียดอย่างหนักก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนหน้านี้เธอแอบลุ้นจนเหงื่อตกแทนหลินจื้อหย่วนมาตลอด

แผ่นหลังของสวีต้าโหย่ว เจียวเล่อซาน สือเม่าไฉ และคนอื่นๆ เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

สวีต้าโหย่วจ้องมองหลินจื้อหย่วนด้วยสายตาดุดัน

ไอ้เด็กบ้า รอให้พวกผู้บริหารกลับไปก่อนเถอะ คอยดูว่าฉันจะจัดการกับแกยังไง กำเริบเสิบสานนักนะ กล้าพูดจาโอหังแบบนี้โดยไม่มาปรึกษาฉันก่อนได้ยังไง

ความคิดของสือเม่าไฉก็ไม่ต่างจากสวีต้าโหย่วนัก ตอนนี้เขาอยากจะจับหลินจื้อหย่วนกดลงกับพื้นแล้วกระทืบให้จมเขี้ยวจริงๆ

จางหนานฟางก็ปรบมือเบาๆ ตามคนอื่นเช่นกัน แต่ความคิดของเขากลับไม่เหมือนกับคนอื่นเสียทีเดียว

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำพูดของหลินจื้อหย่วนนั้นมีความแปลกใหม่มาก อีกทั้งยังมองทะลุถึงปัญหาเรื้อรังของเก๋อกังได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แต่การมองเห็นปัญหาและการแก้ไขปัญหาได้นั้น มันเป็นคนละเรื่องกัน

ด้วยตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ของเก๋อกัง จางหนานฟางเคยพบเจอคนหนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์มามากมาย และหลินจื้อหย่วนก็เป็นเพียงหนึ่งในนั้น

คนหนุ่มสาวเหล่านี้มักจะมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล พออ้าปากพูดก็มีหลักการใหญ่โต แต่กลับมีไม่กี่คนที่ยอมก้มหน้าก้มตาลงมือทำสิ่งที่เป็นรูปธรรมจริงๆ

สำหรับพวกที่ชอบพูดจาเรียกร้องความสนใจแบบนี้ จางหนานฟางมักจะมีอคติที่ไม่ค่อยดีนัก

แต่ด้วยฐานะและตำแหน่งของเขาที่ค้ำคออยู่ เขาจะไปหักหน้าคนหนุ่มต่อหน้าธารกำนัลในสถานการณ์แบบนี้ได้อย่างไร

แม้ว่าจางหนานฟางจะกำลังยิ้มอยู่ แต่ในใจของเขานั้น ได้ขีดฆ่าชื่อของหลินจื้อหย่วนทิ้งไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

สวีต้าโหย่วขยับเข้าไปใกล้อีกครั้ง ท่านผู้นำครับ ทางโรงงานได้จองโต๊ะจีนที่โรงแรมตงซานไว้เรียบร้อยแล้ว พวกเราเดินทางไปกันเลยดีไหมครับ

ซูเชียนเฉิงยกมือขึ้นดูนาฬิกา นี่เพิ่งจะยังไม่ถึงสิบเอ็ดโมงเลย จะไปกินข้าวตอนนี้ก็ดูจะเร็วไปหน่อย สู้พวกเราไปนั่งคุยกันในห้องประชุมดีกว่า ฉันไม่ได้เจอทุกคนมาตั้งนานแล้ว อยากจะคุยด้วยสักหน่อย

เมื่อซูเชียนเฉิงเอ่ยปาก ย่อมไม่มีใครกล้าคัดค้าน

ดังนั้นทุกคนจึงพากันเดินล้อมหน้าล้อมหลังซูเชียนเฉิงและจางหนานฟางออกไปด้านนอก

ตอนที่กำลังจะเดินพ้นประตูแผนกช่าง ซูเชียนเฉิงก็หยุดเดินกะทันหัน เขาหันกลับมากวักมือเรียกหลินจื้อหย่วน พ่อหนุ่ม เธอก็มาด้วยสิ ฉันชอบฟังเธอพูดนะ

หลินจื้อหย่วนรอประโยคนี้มาตลอด

วันนี้เขายอมเสี่ยงใช้วิธีที่อันตราย ยอมเสี่ยงที่จะถูกผู้บริหารเข้าใจผิดว่าเป็นพวกอกตัญญูปีนเกลียว เพื่อที่จะกล่าวสุนทรพจน์เช่นนี้ออกไป ก็เพื่อต้องการให้เป็นที่ฮือฮาและสร้างความประทับใจอันลึกซึ้งให้กับเหล่าผู้บริหาร

แต่การทำแบบนี้ก็เปรียบเสมือนดาบสองคม หากได้ผลดีก็จะทำให้ผู้บริหารประทับใจในความมุ่งมั่นและวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลของเขา แต่ถ้าเกิดไปล่วงเกินผู้บริหารท่านใดเข้า โดยเฉพาะผู้บริหารระดับสูงล่ะก็ เรื่องมันก็จะเลวร้ายไปเลย

ดูจากปฏิกิริยาตอบรับในสถานที่จริงตอนนี้แล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่เลวนัก แม้ว่าจางหนานฟางจะปรบมือด้วย แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นการทำพอเป็นพิธี ผู้ชายคนนี้มีความคิดที่ซับซ้อนยากจะหยั่งถึง มองไม่ออกเลยว่าในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่สำหรับซูเชียนเฉิงนั้น ได้แสดงออกถึงความชื่นชมในตัวเขาอย่างชัดเจน

แผนการนี้อย่างน้อยก็สำเร็จไปแล้วสี่สิบเปอร์เซ็นต์

ตอนนี้เมื่อซูเชียนเฉิงเรียกหาเขาแล้ว หลินจื้อหย่วนจึงรีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาซูเชียนเฉิงทันที

สวัสดีครับท่านประธานซู สวัสดีครับท่านประธานจาง สวัสดีครับท่านผู้บริหารทุกท่าน ในเวลานี้หลินจื้อหย่วนจงใจแกล้งทำตัวซื่อๆ ทึ่มๆ เพราะเมื่อครู่บนเวทีเขาแสดงออกถึงความฉลาดหลักแหลมและแข็งกร้าวมากเกินไป ตอนนี้จึงจำเป็นต้องปรับท่าทีให้ดูนุ่มนวลลงบ้าง

ซูเชียนเฉิงมองหลินจื้อหย่วนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พ่อหนุ่ม ความกล้าไม่เบาเลยนะ เมื่อกี้เธอเล่นพูดจาล่วงเกินผู้บริหารที่นั่งอยู่ที่นี่ไปจนหมดเลยล่ะ ฉันขอถามหน่อยสิ ที่เครื่องจักรและอุปกรณ์ของเก๋อกังมันเก่าและเสื่อมสภาพอย่างหนักขนาดนี้ เธอช่วยอธิบายสาเหตุที่แท้จริงให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม

หลินจื้อหย่วนเอาแต่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร

ทำไมล่ะ ตอนนี้เกิดปอดแหกขึ้นมาแล้วเหรอ เมื่อกี้ตอนอยู่บนเวทียังเห็นพูดเก่งอยู่เลยไม่ใช่หรือไง ซูเชียนเฉิงปั้นหน้าตึง จงใจแกล้งทำเป็นโมโห

ซูจิ่นที่มองอยู่ไกลๆ พอเห็นคุณปู่ทำท่าแบบนั้น หัวใจก็กระตุกวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ จู่ๆ เธอก็เริ่มรู้สึกเป็นห่วงหลินจื้อหย่วนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าวันนี้เธออธิบายให้ฉันฟังไม่รู้เรื่องล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่ ซูเชียนเฉิงชี้นิ้วไปที่หลินจื้อหย่วน

หลินจื้อหย่วนยกมือขึ้นเกาหัว ทำท่าเหมือนจำใจต้องทำทั้งที่ไม่อยากทำ เขาตอบกลับอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักว่า ท่านประธานซูครับ งั้นผมจะขอลองพูดมั่วๆ ดูสักสองสามประโยคก็แล้วกันนะครับ หากมีตรงไหนที่ไม่เหมาะสม ก็ขอให้ท่านผู้บริหารทุกท่านโปรดให้อภัยด้วยนะครับ

คนพูดย่อมไม่มีความผิด เธอพูดมาเถอะ

ผมคิดว่าสาเหตุน่าจะแบ่งออกเป็นสองด้านครับ คือปัจจัยภายนอกและปัจจัยภายใน ปัจจัยภายนอกเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า นับตั้งแต่มีการถอนผู้เชี่ยวชาญและความช่วยเหลือออกไปในยุคห้าศูนย์ การปรับปรุงและพัฒนาอุตสาหกรรมหนักของประเทศเราก็หยุดชะงักลงแทบจะสิ้นเชิง ยังไงเสียรากฐานทางอุตสาหกรรมของประเทศเราก็ยังอ่อนแอเกินไป การไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอกเป็นเวลานาน ทำให้ช่องทางในการเข้าถึงเทคโนโลยีใหม่ๆ ถูกปิดตายไปโดยปริยาย ประกอบกับระดับความรู้ความสามารถของช่างเทคนิคของเราในตอนนั้นก็ยังค่อนข้างต่ำ การจะทำการวิจัยและพัฒนาด้วยตัวเองจึงเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากจริงๆ ครับ

ซูเชียนเฉิงถอนหายใจยาว ใช่แล้วล่ะ ในตอนนั้นประเทศของเราลำบากมากจริงๆ พ่อหนุ่ม ดูท่าทางเธอจะทำการบ้านมาดีทีเดียวนะ ถ้างั้นเธอลองพูดมาสิว่าปัจจัยภายในคืออะไร

หลินจื้อหย่วนมองดูซูเชียนเฉิง จากนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบๆ บรรดาผู้บริหารที่อยู่ข้างกาย

ซูเชียนเฉิงเริ่มหมดความอดทน พ่อหนุ่ม เธอยังอายุน้อยแท้ๆ จะมัวมานั่งกังวลอะไรนักหนา คนที่อยู่ที่นี่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อเธอได้ทั้งนั้น ใครเขาจะมาตำหนิเธอลงกันเล่า มีอะไรก็พูดออกมาอย่างกล้าหาญเถอะ เป็นคนหนุ่มคนสาวอย่าไปกลัวที่จะทำผิดพลาด

หลินจื้อหย่วนไตร่ตรองคำพูดอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆ เอ่ยปากอย่างเชื่องช้า ผมคิดว่า พวกเรามีศักยภาพเพียงพอที่จะก้าวออกไปสู่โลกภายนอกแล้วครับ แต่พวกเรากลับปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไปเกือบสิบปี โดยไม่ได้ลดช่องว่างระยะห่างระหว่างเรากับองค์กรเหล็กกล้าในประเทศที่พัฒนาแล้วเลย หากตัดปัจจัยภายนอกบางอย่างที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ออกไป สาเหตุที่แท้จริงก็คือ พวกเรายังไม่เข้าใจความหมายของประโยคที่ว่า วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีคือกำลังการผลิตอันดับหนึ่ง อย่างแท้จริงเลยครับ

ประโยคนี้อาจจะฟังดูคลุมเครือไปบ้าง แต่ดวงตาของซูเชียนเฉิงและจางหนานฟางกลับเบิกกว้างขึ้นพร้อมกัน

แม้แต่จางหนานฟางที่มักจะมีความประทับใจไม่ค่อยดีต่อหลินจื้อหย่วนมาตลอด ก็เริ่มกลับมาพิจารณาคนหนุ่มที่กล้าหาญชาญชัยคนนี้ใหม่อีกครั้ง

หลินจื้อหย่วนคนนี้อายุเพิ่งจะยี่สิบกว่าปีเองไม่ใช่หรือ แต่ในหัวของเขากลับมีความรู้และแนวคิดที่เป็นประโยชน์ซ่อนอยู่จริงๆ

ความอยากสนทนาของซูเชียนเฉิงถูกจุดประกายขึ้นมาแล้ว เขาคว้าแขนหลินจื้อหย่วนเอาไว้ ไปๆๆ พวกเราไปที่ห้องประชุมกัน ไปนั่งคุยกันช้าๆ ดีกว่า

ซูเชียนเฉิงก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปทางตึกสำนักงาน คนอื่นๆ จึงทำได้เพียงเดินตามหลังไป

ไม่กี่นาทีต่อมา ทุกคนก็นั่งลงในห้องประชุม สวีต้าโหย่วสั่งให้คนชงชาและนำมาเสิร์ฟ

เสี่ยวหลิน เธอพูดต่อสิ ทำไมถึงบอกว่าพวกเรายังไม่เข้าใจความหมายของประโยคที่ว่า วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีคือกำลังการผลิตอันดับหนึ่ง อย่างแท้จริง

ในช่วงสิบปีหลังจากการปฏิรูป พวกเรามักจะให้ความสำคัญกับปริมาณการผลิตเหล็กเป็นอันดับแรกในภารกิจการผลิตเสมอ ซึ่งเรื่องนี้ก็มีเหตุผลทางประวัติศาสตร์ของมัน แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เราละเลยในอีกหลายๆ ด้านไปครับ อย่างเช่นการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ เหล็กกล้าพิเศษคุณภาพสูงหลายชนิดเรายังไม่สามารถผลิตออกมาได้ นอกจากนี้ ในด้านอุปกรณ์การผลิต พวกเราก็ไม่ค่อยได้ลงทุนเพิ่มเลย ทำให้เครื่องจักรของหลายโรงงานต้องถูกใช้งานเกินอายุการใช้งานมาโดยตลอด การไปศึกษาดูงานที่โรงงานเหล็กฮู่กังในครั้งนี้ ทำให้ผมได้เห็นถึงอานุภาพของเครื่องจักรที่ทันสมัยครับ ผมขอสมมตินะครับ เครื่องรีดเหล็กแบบใหม่ที่ผลิตในประเทศตงกั๋ว ใช้คนควบคุมเพียงแค่สิบคนก็สามารถทำงานได้ดีเยี่ยมแล้ว แถมประสิทธิภาพยังสูงกว่าของพวกเราถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ ในขณะที่เครื่องรีดเหล็กคู่บุญต้องใช้คนถึงยี่สิบห้าคน แต่ปริมาณการผลิตเหล็กที่ได้กลับล้าหลังเครื่องรีดเหล็กแบบใหม่ไปอย่างมากเลยครับ

หลินจื้อหย่วนเริ่มพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจออกมาอย่างอิสระ เขานำความรู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดที่มีอยู่ในหัวออกมาถ่ายทอด ทำให้บรรดาผู้บริหารที่นั่งฟังอยู่พากันพยักหน้าเห็นด้วยอย่างต่อเนื่อง

แม้แต่จางหนานฟางก็เริ่มยอมรับในมุมมองของเขาแล้วเช่นกัน

เสี่ยวหลิน การที่เธอสามารถค้นพบปัญหาได้นั้นถือเป็นเรื่องที่ดีมาก แต่แค่ค้นพบปัญหามันยังไม่พอหรอกนะ ตอนนี้ฉันขอถามเธอหน่อย เธอมีวิธีแก้ปัญหาพวกนี้ไหม ในที่สุดจางหนานฟางก็อดใจไม่ไหวต้องเอ่ยปากถามออกมา