บทที่ 80 หาได้ยากยิ่ง

"เพิ่มการลงทุนด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ เสริมสร้างการติดต่อกับต่างประเทศ และนำเข้าอุปกรณ์ที่ทันสมัย" เมื่อเผชิญกับคำถามของจางหนานฟาง หลินจื้อหย่วนก็ตอบออกมาสามประโยคอย่างไม่รีบร้อน

จางหนานฟางเงียบไป เขารู้ว่าสิ่งที่หลินจื้อหย่วนพูดนั้นถูกต้องทั้งหมด แต่ทั้งสามอย่างนี้มีอย่างไหนบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน เก๋อกังในตอนนี้จะมีเงินเหลือเฟือมาจากไหน

พนักงานทั้งหมดของเก๋อกังรวมกันแล้วมีถึงสี่แสนคน แค่จ่ายเงินเดือนให้คนสี่แสนคนในแต่ละเดือน ก็เป็นตัวเลขมหาศาลจนแทบจะเทียบเท่าระยะทางดาราศาสตร์แล้ว เปลี่ยนเป็นองค์กรไหนก็คงรับภาระไม่ไหวทั้งนั้น

เก๋อกังกลับมาดำเนินการผลิตอีกครั้งเกือบสี่สิบปีแล้ว พนักงานที่เกษียณอายุในแต่ละปีก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งนี่ได้กลายเป็นภาระอันหนักอึ้งที่เก๋อกังไม่อาจแบกรับได้อีกต่อไป

เรื่องนี้เอาไปเทียบกับโรงงานเหล็กฮู่กังที่เริ่มต้นด้วยความคล่องตัวไม่ได้เลย ฮู่กังที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นนั้นไม่มีพนักงานเกษียณอายุ แถมพวกเขายังมีเงินทุนสนับสนุนจากรัฐบาลอีกด้วย

เก๋อกังทำได้เพียงพึ่งพาตัวเองเท่านั้น

ท้ายที่สุดเขาก็เป็นแค่คนหนุ่มที่เก่งแต่พูดทฤษฎีบนหน้ากระดาษ

จู่ๆ จางหนานฟางก็หมดความสนใจที่จะคุยต่อ

เขามองหลินจื้อหย่วนเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าจู่ๆ ก็พบว่าประกายแสงที่วูบไหวอยู่ในดวงตาของชายหนุ่มคนนี้มีบางอย่างที่ซับซ้อนมาก ราวกับว่าหลินจื้อหย่วนเข้าใจความยากลำบากทั้งหมดของเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง

หรือว่าทุกสิ่งที่ฉันเพิ่งคิดไปเมื่อครู่ เขาจะเข้าใจมันทั้งหมด

มันจะเป็นไปได้ยังไง

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา ก็ถูกจางหนานฟางดับทิ้งไปในทันที

พอใกล้เที่ยง บรรดาผู้บริหารก็นั่งรถไปกินข้าวที่โรงแรมตงซาน

หลินจื้อหย่วนยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่มาส่ง มองดูขบวนรถของผู้บริหารแล่นจากไป

ขบวนรถเพิ่งจะพ้นประตูโรงงานรีดร้อน สือเม่าไฉที่ทนไม่ไหวมานานแล้ว ก็คว้าคอเสื้อของหลินจื้อหย่วนไว้หมับ "ไอ้เด็กเวร แกรู้ตัวไหมว่าแกเกือบจะก่อเรื่องใหญ่แล้ว"

สือเม่าไฉทั้งโกรธทั้งกลัว โกรธที่หลินจื้อหย่วนกล้าดีเทียมฟ้า กล้าพูดจาชวนให้คนสะทกสะท้านแบบนั้นโดยไม่ได้รับอนุญาต ส่วนที่กลัวก็คือ ถ้าเกิดไปล่วงเกินผู้บริหารเข้าจริงๆ วันข้างหน้ามีหวังโดนกลั่นแกล้งสารพัดแน่

หลินจื้อหย่วนถูกสือเม่าไฉจับคอเสื้อไว้ก็ไม่ได้โกรธ เขารู้ว่าสือเม่าไฉหวังดีกับเขา

"หัวหน้าครับ มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกันสิครับ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียเลย นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว รีบไปกินข้าวกันเถอะครับ เที่ยงนี้ผมเลี้ยงหมูสามชั้นน้ำแดงหัวหน้าสักที่ ดีไหมครับ"

"เลิกพูดจาไร้สาระกับฉันได้แล้ว แกรู้ไหมว่าเมื่อกี้แกทำเอาฉันตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว" สือเม่าไฉลากหลินจื้อหย่วนเดินไปทางโรงอาหาร "จะเลี้ยงหมูสามชั้นน้ำแดงฉันแค่คนเดียวหรือไง เถาจื่อ เลขาธิการจาง ประธานเฉียน ต่างก็โดนแกทำเอาตกใจแทบแย่เหมือนกัน พูดมาเลย จะชดเชยยังไง"

"หมูสามชั้นน้ำแดงคนละที่ครับ" เสียงร้องโหยหวนของหลินจื้อหย่วนดังลอยมา

ซูจิ่นที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนหลุดยิ้มออกมาบางๆ

บรรยากาศในแผนกเตาเผาดีมากจริงๆ จนเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา

ทุกคนต่างก็มีความสุข มีเพียงหลิวเยี่ยนจางคนเดียวเท่านั้นที่หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าหลินจื้อหย่วนมันมีเสน่ห์อะไรนักหนา พูดจาปีนเกลียวอกตัญญูไปตั้งมากมาย แต่ผู้บริหารกลับไม่โกรธ แถมยังดูจะชอบเขามากขึ้นไปอีก นี่มันยังมีสวรรค์มีตาอยู่อีกไหม

ในงานเลี้ยงมื้อเที่ยง จางหนานฟางดื่มไปหลายแก้ว คอประเมินแอลกอฮอล์ของเขาไม่ค่อยแข็ง เลี่ยวจื้อผู้เป็นเลขานุการจึงพาเขาขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องพักชั้นบน

ในฐานะผู้จัดการใหญ่ของเก๋อกัง โรงแรมตงซานได้กันห้องพักไว้ให้จางหนานฟางหนึ่งห้องตลอดทั้งปีอยู่แล้ว

บ่ายสามโมงกว่า จางหนานฟางก็ตื่นขึ้นมา

เลี่ยวจื้อชงชาแก่ๆ ให้เขาหนึ่งแก้ว นี่เป็นความเคยชินของจางหนานฟาง ทุกครั้งที่สร่างเมาเขามักจะชอบดื่มชา

ขณะที่กำลังเป่าเศษใบชาที่ลอยอยู่ปากแก้ว จู่ๆ จางหนานฟางก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง "เสี่ยวเลี่ยว ตอนนี้คนของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นไปดูงานถึงไหนแล้ว"

"ท่านประธานจาง ตอนนี้พวกเขากำลังดูงานอยู่ที่โรงงานขนาดใหญ่อยู่ครับ"

จางหนานฟางส่งเสียงรับคำสั้นๆ

เลี่ยวจื้อไม่พูดอะไรอีก ในฐานะเลขานุการ เขาย่อมรู้ความเคยชินของเจ้านายดี เวลาแบบนี้ท่านประธานจางกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่แน่นอน

ผ่านไปอีกไม่กี่นาที จางหนานฟางก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง "เธอคิดว่าหลินจื้อหย่วนเป็นคนยังไง"

เลี่ยวจื้อรู้ว่าจางหนานฟางมีความประทับใจที่ไม่ค่อยดีต่อหลินจื้อหย่วน พอเห็นผู้บริหารมาถามแบบนี้ เขาก็เดาทางไม่ถูก จึงทำได้เพียงตอบอ้อมแอ้มไปว่า "ผมเพิ่งได้สัมผัสกับเขาไม่นาน ก็เลยยังไม่ค่อยรู้อะไรมากครับ แต่ผมรู้สึกว่าคนหนุ่มคนนี้มีความรู้กว้างขวาง วิธีคิดก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกันเยอะเลยครับ"

จางหนานฟางพยักหน้าช้าๆ แล้วพูดขึ้นมาหนึ่งประโยค "รอให้คณะตัวแทนจากตงกั๋วดูงานเสร็จ แล้วเข้าสู่ช่วงเจรจา ลองพิจารณาให้หลินจื้อหย่วนเข้าไปมีส่วนร่วมด้วยก็แล้วกัน"

แม้ว่าจางหนานฟางจะมีอคติต่อหลินจื้อหย่วน แต่ในฐานะผู้นำขององค์กรรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ เขาย่อมต้องมีใจกว้างพอที่จะเปิดรับคนเก่ง

ถึงยังไง วิสัยทัศน์และมุมมองที่หลินจื้อหย่วนแสดงให้เห็นเมื่อช่วงเช้านี้ ก็เป็นสิ่งที่ผู้บริหารส่วนใหญ่ของเก๋อกังไม่มี ประกอบกับเขาเพิ่งจะอายุแค่ยี่สิบกว่าปี จึงยิ่งดูมีคุณค่าและหาได้ยากยิ่งขึ้นไปอีก

คนหนุ่มที่มองภาพรวมได้กว้างไกลแบบนี้ จะปล่อยให้หมกตัวอยู่ในโรงงานก็ดูจะน่าเสียดายไปหน่อย ในเมื่อเขาเอาแต่พูดถึงการเสริมสร้างความร่วมมือกับต่างประเทศ งั้นก็ลองให้เขาไปอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมชั่วคราว เพื่อรอดูว่าหมอนี่จะมีผลงานเป็นยังไงบ้างก็แล้วกัน

ตอนเย็น ซูจิ่นเลิกงานกลับมาถึงบ้าน

ซูเชียนเฉิงดื่มไปหลายแก้วตอนมื้อเที่ยง อาการก็เลยสะลึมสะลือ ไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไหร่นัก

ซูจิ่นปอกแอปเปิ้ลใส่จาน แล้วใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มป้อนให้คุณปู่ทีละชิ้น

"คราวหน้าไม่ให้คุณปู่ดื่มเหล้าแล้วนะคะ อายุตั้งเท่าไหร่แล้วไม่รู้ตัวหรือไง ถ้ายังไม่รักสุขภาพแบบนี้อีก หนูจะไม่สนใจแล้วนะ"

ซูเชียนเฉิงหลับตาพริ้ม ยิ้มรับการปรนนิบัติจากหลานสาวด้วยท่าทางมีความสุข

"ไม่รู้ว่าในอนาคตจะมีไอ้หนุ่มโชคดีบ้านไหนได้แต่งงานกับหลานสาวฉันนะ ถ้าได้แต่งจริงๆ ก็ต้องถือว่าบรรพบุรุษของพวกมันสั่งสมบุญมาตั้งสามชั่วอายุคนเลยเชียวล่ะ"

ใบหน้าของซูจิ่นแดงระเรื่อ เธอยื่นกำปั้นเล็กๆ ไปทุบไหล่คุณปู่เบาๆ พลางบ่นกระปอดกระแปด "คุณปู่พูดอะไรเนี่ย หนูจะอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่ไปตลอดเลยต่างหาก"

ซูเชียนเฉิงหัวเราะร่วน "ผู้หญิงโตแล้วก็ต้องแต่งงานออกเรือนสิลูก ต่อให้ปู่จะไม่อยากให้หลานไปแค่ไหน แต่ท้ายที่สุดหลานก็ต้องแต่งงานอยู่ดี แต่ในเรื่องของการเลือกคู่ครอง เราต้องรอบคอบให้มากๆ ปู่ต้องเป็นคนสกรีนให้เอง เสี่ยวจิ่น หลานทำงานมาสักพักแล้ว มีหนุ่มคนไหนที่ถูกใจบ้างไหม ถ้ามีก็พามาที่บ้าน ให้ปู่ดูหน้าหน่อยสิ"

"คุณปู่ ถ้ายังพูดจาเหลวไหลอีก หนูจะไม่คุยด้วยแล้วนะ" ใบหน้าของซูจิ่นแดงก่ำไปหมด

แต่ซูเชียนเฉิงก็ยังไม่ยอมลดละ "แต่หลานสาวของปู่เก่งกาจแถมยังสวยขนาดนี้ คนหนุ่มธรรมดาทั่วไปคงไม่คู่ควรหรอก อ้อ จริงสิ ปู่ว่าหลินจื้อหย่วนที่เจอวันนี้ก็ดูเข้าท่าไม่เลวนะ รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาก็หล่อเหลา แถมยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยด้วย พอดูๆ ไปก็พอจะถูไถไปได้อยู่นะ"

ซูจิ่นทนไม่ไหวอีกต่อไป กระทืบเท้าปึงปังวิ่งกลับขึ้นไปบนห้องนอนชั้นบน

เธอล็อกประตูห้อง ยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเอง รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าว

โดยไม่รู้ตัว ภาพใบหน้าของหลินจื้อหย่วนก็ลอยเข้ามาในหัวของเธอ

ไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ แล้วเขากับล่ามสาวชาวตงกั๋วคนนั้นมีความสัมพันธ์กันยังไงแน่

ในเวลานี้ ณ ร้านอาหารเล็กๆ ข้างเกสต์เฮาส์เยาวชน หลินจื้อหย่วนกำลังนั่งดื่มเหล้าชนแก้วกับโจวไห่

"น้องหลิน มา พวกเราชนแก้วนี้กัน" โจวไห่ผู้มีรูปร่างสูงใหญ่กำยำยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง "น้องหลิน สองเดือนก่อนพี่ไปหานายที่โรงงานรีดร้อน แต่พวกเขาบอกว่านายไปเรียนดูงานที่เซี่ยงไฮ้"

"พี่โจว พี่เกรงใจเกินไปแล้วครับ ผมก็ไม่ได้ทำอะไรมากมาย พี่อุตส่าห์ดึงดันจะเลี้ยงข้าวผมให้ได้ ทำเอาผมเกรงใจแย่เลย" หลินจื้อหย่วนจ้องมองโจวไห่ บนใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้ไม่มีร่องรอยของความหดหู่หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "พี่เขย แล้วพี่กับพี่เว่ยล่ะ..."

โจวไห่โยนถั่วลิสงเข้าปาก เคี้ยวสองสามที แล้วก็ตอบกลับด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "หย่ากันตั้งแต่สองเดือนก่อนแล้วล่ะ ผู้หญิงแบบนั้นใครจะไปเอาลง"

หลินจื้อหย่วนนิ่งเงียบไปพักใหญ่ การที่โจวไห่กับเว่ยเชี่ยนหย่าขาดจากกัน เขานี่แหละคือคนชักใยอยู่เบื้องหลัง

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนโทรศัพท์ไปหาโจวไห่ โจวไห่ก็คงไม่มีทางรู้เรื่องที่เว่ยเชี่ยนแอบไปเล่นชู้กับชิวเต๋อรุ่ย

หลินจื้อหย่วนรู้สึกหนักอึ้งในใจเล็กน้อย แต่เมื่อดูจากสภาพของโจวไห่ในตอนนี้ ก็ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

"น้องหลิน พี่บอกนายตามตรงเลยนะ ความจริงแล้วที่วันนั้นพี่จู่ๆ ก็ไปหาเว่ยเชี่ยน เป็นเพราะพี่ได้รับโทรศัพท์ปริศนาสายนึง" โจวไห่เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน "พี่ไม่รู้หรอกนะว่าคนที่โทรมาคือใคร แต่ถ้ารู้ พี่จะต้องไปขอบคุณเขาอย่างงามเลยล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ป่านนี้พี่ก็คงยังถูกหลอก ปล่อยให้สวมเขาเป็นไอ้โง่ไปตลอดชีวิตแล้ว บ้าเอ๊ย!" โจวไห่ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเดือดดาล