บทที่ 81 พิพิธภัณฑ์

"พี่เขย... ไม่สิ พี่โจว ดื่มๆๆ เรื่องเศร้าพวกนั้นอย่าไปพูดถึงมันเลยครับ"

หลินจื้อหย่วนทำได้เพียงยกแก้วเหล้าขึ้นมาอย่างเก้อเขิน "พี่โจว แล้วตอนนี้พี่ทำอะไรอยู่ครับ ทำไมถึงมาขับแท็กซี่ได้ล่ะ"

สายตาของหลินจื้อหย่วนมองทะลุหน้าต่างออกไป เห็นรถแท็กซี่ลากาดาคันใหม่เอี่ยมจอดอยู่หน้าประตูร้านอาหาร ซึ่งโจวไห่เพิ่งจะขับมันมาเมื่อครู่นี้นี่เอง

"น้องชาย ถึงแม้พี่จะเป็นแค่คนงานเหม็นๆ คนหนึ่ง แต่ในโรงงานขนาดใหญ่ก็ถือว่าพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง ตอนนี้ที่บ้านเกิดเรื่องน่าขายหน้าขนาดนี้ พี่ก็ไม่มีหน้าจะอยู่โรงงานต่อไปแล้ว เลยกัดฟันทำเรื่องขอพักงานโดยไม่รับเงินเดือน เดือนก่อนพี่ไปเมืองปิงเฉิงมา ไปหุ้นกับพี่ชายซื้อรถลากาดาคันนี้ น้องชาย พี่อาจจะไม่มีความสามารถอะไรมากมาย แต่วันหน้าถ้านายอยากใช้รถก็บอกพี่ได้เลยนะ"

โจวไห่เป็นคนค่อนข้างมีหลักการ เรื่องระหว่างชิวเต๋อรุ่ยกับเว่ยเชี่ยนผ่านมาเกือบสามเดือนแล้ว เขาก็ยังจดจำความดีของหลินจื้อหย่วนได้

แค่จุดนี้ก็ดูออกแล้วว่าผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนที่ควรค่าแก่การคบหา

หลินจื้อหย่วนเปลี่ยนเรื่องคุย "พี่โจว พี่เคยฝึกมาใช่ไหมครับ ผมเห็นพี่อัดชิวเต๋อรุ่ยสองทีนั่นดูเป็นมืออาชีพมากเลย"

"ฮ่าๆๆ น้องชาย นายดูออกด้วยเหรอ ตอนเด็กๆ พี่เคยฝึกวิทยายุทธที่โรงเรียนกีฬามาบ้าง คนธรรมดาสองสามคนเข้าใกล้ตัวพี่ไม่ได้หรอก จะบอกให้ฟังนะ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ต้องมารับช่วงต่อเข้าทำงานเป็นคนงานในเก๋อกังแทนพ่อ ป่านนี้พี่คงกลายเป็นลูกพี่ใหญ่แก๊งนักเลงในเก๋ออันไปแล้ว พวกตัวตึงบนถนนเก๋ออันตอนนี้อย่างต้าปิง หรือเหล่าเยีย พี่ก็เคยซัดกับพวกมันมาหมดแล้ว พวกมันล้วนแต่เคยพ่ายแพ้พี่ทั้งนั้นแหละ"

โจวไห่ยกเบียร์ดื่มรวดเดียวหมดแก้วอีกครั้ง "น้องชาย เพราะงั้นพี่ถึงต้องขอบใจนายไง ถ้าวันนั้นนายไม่กอดพี่ไว้ พี่คงซ้อมชิวเต๋อรุ่ยจนตายคามือไปแล้ว และตอนนี้พวกเราสองคนก็คงไม่ได้มานั่งดื่มเหล้าโต๊ะเดียวกันแบบนี้หรอก"

"มิน่าล่ะครับ" หลินจื้อหย่วนถึงเพิ่งเข้าใจเหตุผลว่าทำไมโจวไห่ถึงได้ซาบซึ้งใจในตัวเขาขนาดนี้

ทั้งสองคนดื่มเหล้ามื้อนี้กันยาวนานกว่าสามชั่วโมง ตั้งแต่หกโมงเย็นจนถึงสามทุ่ม ดื่มกันจนร้านอาหารเล็กๆ ปิดร้านถึงได้เลิกรา

ตอนคิดเงิน ทั้งสองคนก็ยื้อแย่งกันจ่ายอยู่อีกพักใหญ่

หลินจื้อหย่วนรู้สึกละอายใจต่อโจวไห่ จึงไม่อยากให้เขาต้องเสียเงิน แต่โจวไห่กลับควักธนบัตรใบละห้าหยวนสิบหยวนปึกใหญ่ออกมาจากกระเป๋า โบกไปมาพลางหัวเราะร่วน "น้องชาย นายไม่ต้องมาแย่งพี่จ่ายเลย ตอนนี้พี่ขับแท็กซี่ ขับแค่ไม่กี่วันก็หาเงินได้เท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนเมื่อก่อนแล้ว มื้อนี้พี่ต้องเป็นคนเลี้ยง"

การขับรถแท็กซี่ในเก๋ออันยุคแปดศูนย์ถือเป็นอาชีพที่มีรายได้สูงมาก เนื่องจากรถมีน้อยและราคาแพง การนั่งแท็กซี่ในตอนนั้นจึงถือเป็นพฤติกรรมที่หรูหราฟุ่มเฟือย

ในยุคที่รายได้เฉลี่ยต่อหัวไม่ถึงร้อยหยวน การนั่งแท็กซี่หนึ่งครั้งต้องจ่ายอย่างน้อยห้าหยวน แถมราคาน้ำมันก็ถูกแสนถูกเหมือนแจกฟรี

คนที่มีรถขับในสมัยนั้นต่างก็ร่ำรวยกันทั้งนั้น

ทั้งสองคนบอกลากันที่หน้าประตูร้านอาหาร โจวไห่บอกเบอร์โทรศัพท์เบอร์หนึ่งกับหลินจื้อหย่วน "น้องชาย นี่เบอร์บ้านพี่ชายพี่นะ ถ้านายอยากใช้รถก็โทรมาเบอร์นี้ได้เลย พี่นับถือนายเป้นน้องชายแล้ว เราสองคนจะคบกันไปตลอดชีวิตเลย"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินจื้อหย่วนก็เดินทางไปที่โรงงาน

วันนี้เป็นวันสำคัญที่จะมีการรื้อถอนเครื่องรีดเหล็กคู่บุญ ดังนั้นหลินจื้อหย่วนจึงต้องมาถึงให้เช้าหน่อย

แต่เมื่อเขามาปรากฏตัวที่หน้าประตูแผนกเตาเผา เขาก็ต้องตกตะลึง

ท่ามกลางอากาศยามเช้าอันเย็นสบายในเดือนตุลาคม ที่หน้าประตูมีชายชราผมขาวโพลนยืนอยู่สามสิบถึงสี่สิบคน สือเม่าไฉและเฉียนโหย่วฝูกำลังยืนคุยเป็นเพื่อนคนเหล่านี้อยู่

เฉียนโหย่วฝูหันมาเห็นหลินจื้อหย่วนพอดี จึงกวักมือเรียกเขาเข้าไปหา "ต้าหลิน พวกเขาล้วนเป็นคนงานเก่าแก่ที่เคยทำงานในแผนกเตาเผาของพวกเราแล้วเกษียณไปแล้ว พอได้ยินว่าวันนี้จะมีการรื้อถอนเครื่องรีดเหล็กคู่บุญ พวกเขาก็ดึงดันจะมาส่งท้ายให้ได้"

ตอนที่พูดประโยคเหล่านี้ น้ำเสียงของเฉียนโหย่วฝูสั่นเครือเล็กน้อย หลินจื้อหย่วนนิ่งเงียบไป

เขาเข้าใจความรู้สึกที่เฉียนโหย่วฝูและคนงานเก่าแก่เหล่านี้มีต่อเครื่องรีดเหล็กคู่บุญ ชีวิตคนเราจะมีสักกี่สามสิบห้าปีกันเชียว

การที่พวกเขามาบอกลาในวันนี้ ดูคล้ายกับการมาร่วมงานไว้อาลัยเสียมากกว่า ไว้อาลัยให้กับวัยหนุ่มสาวที่ไม่มีวันหวนกลับคืนมาของพวกเขา

ใกล้จะถึงแปดโมงเช้า รถเก๋งหงฉีคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาในโรงงานรีดร้อน ซูเชียนเฉิงมาอีกแล้ว

ทันทีที่เขาก้าวลงจากรถ ก็ถูกบรรดาคนงานเก่าแก่รุมล้อม พอได้ยินคนเหล่านี้เรียกเขาว่าอดีตผู้อำนวยการอย่างสนิทสนม ซูเชียนเฉิงก็ดูมีความสุขมาก เขาสามารถเรียกชื่อคนงานเก่าแก่ทุกคนที่อยู่ในนั้นได้อย่างแม่นยำ

หลินจื้อหย่วนยืนอยู่ไม่ไกล คอยสังเกตซูเชียนเฉิงอยู่เงียบๆ สำหรับอดีตผู้จัดการใหญ่แห่งเก๋อกังผู้เป็นตำนานท่านนี้ หลินจื้อหย่วนรู้สึกเลื่อมใสอยู่ไม่น้อย อย่างน้อยๆ ความจำของแกก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบได้เลย

ซูเชียนเฉิงก็หันมาเห็นหลินจื้อหย่วนเช่นกัน เขานึกถึงเรื่องตลกที่ล้อเล่นกับหลานสาวเมื่อคืนนี้ขึ้นมาได้ จึงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วเรียกหลินจื้อหย่วนเข้าไปหา "เสี่ยวหลินจื่อ เดี๋ยวตอนรื้อเครื่องรีดเหล็ก เธอเป็นคนลงมือเองใช่ไหม จำไว้ว่าต้องเบามือหน่อยนะ อย่าทำมันพังซะล่ะ"

ซูเชียนเฉิงพูดจาติดตลก ทำเอาคนงานเก่าแก่ในที่นั้นหัวเราะออกมา บรรยากาศที่ค่อนข้างอึมครึมในตอนแรกจึงคลี่คลายลงไปได้มาก

เฉียนโหย่วฝูพูดขึ้นว่า "ต้าหลิน เธอคงยังไม่รู้ล่ะสิ เครื่องรีดเหล็กคู่บุญเครื่องนี้ติดตั้งเสร็จสมบูรณ์ในสมัยที่อดีตผู้อำนวยการยังดำรงตำแหน่งอยู่นะ"

ซูเชียนเฉิงรู้สึกสะท้อนใจ "สามสิบห้าปีก่อนฉันเป็นคนลงมือติดตั้งมันจนเสร็จสมบูรณ์ สามสิบห้าปีให้หลังฉันก็ได้มาเห็นมันถูกรื้อถอนด้วยตาตัวเอง แบบนี้ก็ถือว่ามีจุดเริ่มต้นและจุดจบที่สมบูรณ์แล้วล่ะนะ"

ครืน

ช่างซ่อมบำรุงหลายคนช่วยกันถอดน็อตของเครื่องรีดเหล็กคู่บุญออก เหยาชุยหลานขับเครนเหนือศีรษะ ทยอยยกชิ้นส่วนแต่ละชิ้นของเครื่องรีดเหล็กคู่บุญออกไป

ว่ากันว่าตอนติดตั้งเครื่องรีดเหล็กคู่บุญเครื่องนี้ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งสัปดาห์ แต่ตอนรื้อถอนกลับใช้เวลาเพียงแค่ช่วงเช้าเท่านั้น

ชิ้นส่วนเหล่านี้ถูกวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่บนลานกว้างหน้าประตูแผนกเตาเผา บรรดาคนงานเก่าแก่พากันมายืนล้อมรอบและก้มหน้าลง บางคนถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

สือเม่าไฉและเฉียนโหย่วฝูคอยพูดปลอบใจพวกเขาอยู่ตลอดเวลา "ของเก่าไม่ไป ของใหม่ก็ไม่มา เครื่องจักรเครื่องหนึ่งสามารถใช้งานได้นานถึงสามสิบห้าปี ก็ถือว่าสุดยอดมากแล้ว"

หนึ่งในนั้นคือนายช่างหวังในวัยแปดสิบปี แกเช็ดน้ำตาปอยๆ "เสี่ยวเฉียนจื่อ เหตุผลพวกนี้ฉันเข้าใจดี แต่มันก็ทำใจไม่ได้จริงๆ พอคิดว่าเครื่องรีดเหล็กเครื่องนี้จะต้องถูกส่งไปหลอมใหม่เป็นเศษเหล็ก หัวใจฉันมันก็ทนรับไม่ไหว"

"ทำไมต้องส่งไปหลอมใหม่ด้วยล่ะครับ" เสียงของหลินจื้อหย่วนดังขึ้นจากด้านหลังบรรดานายช่างเก่าแก่ "พวกเราสามารถสร้างพิพิธภัณฑ์ขึ้นมาได้นะครับ ใช่แล้ว พิพิธภัณฑ์เก๋อกังไงครับ เราเอาเครื่องรีดเหล็กเครื่องนี้ไปประกอบใหม่แล้วตั้งไว้ในพิพิธภัณฑ์ เพื่อบอกเล่าให้คนรุ่นหลังได้รับรู้ว่า คนรุ่นก่อนของเก๋อกังเคยทำงานกันยังไง พวกเขาสร้างปาฏิหาริย์ทางอุตสาหกรรมมาแล้วกี่ครั้ง และเครื่องรีดเหล็กคู่บุญเครื่องนี้ได้รีดเหล็กกล้าออกมาแล้วเท่าไหร่..."

"เธอพูดใหม่อีกทีสิ" จู่ๆ ซูเชียนเฉิงก็ตื่นเต้นขึ้นมา เขาบีบไหล่ของหลินจื้อหย่วนแน่นจนลืมตัว "เอาคำที่เธอเพิ่งพูดเมื่อกี้ พูดซ้ำอีกทีสิ"

หลินจื้อหย่วนจ้องมองดวงตาที่ค่อนข้างขุ่นมัวคู่นั้น พยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "ท่านประธานซูครับ ความหมายของผมก็คือ เราสามารถสร้างพิพิธภัณฑ์ขึ้นมาได้ครับ เอาเครื่องจักร เอกสาร และรูปถ่ายที่เกี่ยวข้องกับเก๋อกังของพวกเราไปจัดแสดงไว้ในนั้น แบบนี้นายช่างเก่าแก่ทั้งหลายก็สามารถไปเดินเล่นในพิพิธภัณฑ์เวลาว่างๆ เพื่อดูเครื่องจักรที่พวกเขาเคยใช้งานในอดีตได้ครับ แถมเรายังใช้พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นฐานปลูกฝังความรักชาติและรักองค์กรได้ด้วย ในอนาคต พิธีสาบานตนเข้าพรรคหรือเข้าสันนิบาตเยาวชนของเก๋อกังเรา ก็สามารถจัดขึ้นในพิพิธภัณฑ์ได้เลยครับ"

"เสี่ยวหลินจื่อ เธอนี่มันอัจฉริยะจริงๆ" ซูเชียนเฉิงหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างเบิกบานใจ

ความจริงแล้ววันนี้เขาอารมณ์ไม่ค่อยดีเลย ที่เมื่อครู่ยืนหัวเราะพูดคุยกับบรรดานายช่างเก่าแก่ก็เป็นแค่การแกล้งทำเท่านั้น แต่พอได้ยินข้อเสนอเรื่องการสร้างพิพิธภัณฑ์ของหลินจื้อหย่วน ชายชราก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาจริงๆ

เขาถึงกับคิดออกแล้วว่าในช่วงหลายปีต่อจากนี้เขาควรจะทำอะไร ใช่แล้ว ก็คือพิพิธภัณฑ์แห่งนี้นี่แหละ

เขาจะลงมือสร้างพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ขึ้นมาด้วยมือของเขาเอง นำสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับเก๋อกังเข้าไปจัดแสดงไว้ เพื่อให้คนรุ่นหลังได้รับรู้ว่า มีองค์กรที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้อยู่ และได้สร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงให้กับประเทศชาติมากมายเพียงใด