บทที่ 82 กฎใหม่

วันที่สองหลังจากรื้อถอนเครื่องรีดเหล็กคู่บุญเสร็จสิ้น ทีมช่างติดตั้งจากบริษัทนิปปอนสตีลก็เดินทางมาถึง

ลังไม้ขนาดน้อยใหญ่หลายสิบใบถูกรถบรรทุกคันใหญ่ขนเข้ามาในแผนกเตาเผา

ภายในลังไม้บรรจุชิ้นส่วนต่างๆ ของเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่ บนลังไม้แต่ละใบล้วนมีหมายเลขกำกับไว้ ซึ่งหมายเลขเหล่านี้จะสอดคล้องกับลำดับการติดตั้งชิ้นส่วนในแต่ละจุดของเครื่องรีดเหล็ก

ภายใต้การควบคุมดูแลของเจ้าหน้าที่จากบริษัทนิปปอนสตีล คนงานของแผนกเตาเผาก็ช่วยกันประกอบเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่ราวกับกำลังต่อตัวต่อเลโก้ จุดเชื่อมต่อต่างๆ หากไม่ใช้สกรูยึดก็จะใช้การเชื่อมไฟฟ้า สรุปสั้นๆ คำเดียวเลยก็คือ ขั้นตอนการติดตั้งนั้นทั้งง่ายดายและรวดเร็วมาก

สือเม่าไฉ หลี่เทา จางเต๋อเซิ่ง และเฉียนโหย่วฝู บรรดาหัวหน้างานของแผนกเตาเผาเหล่านี้เพิ่งเคยเห็นการติดตั้งเครื่องรีดเหล็กแบบนี้เป็นครั้งแรก แต่ละคนถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง

คนที่ทำงานในเก๋อกังมาค่อนชีวิตเหล่านี้ เพิ่งจะได้สัมผัสถึงแรงปะทะอย่างรุนแรงจากเทคโนโลยีโลกภายนอกเป็นครั้งแรก

"เสี่ยวสือ ยังจำคำพูดนั้นได้ไหม พวกเรามันก็เป็นแค่กบในกะลาจริงๆ นั่นแหละ!"

"ใช่ครับอาจารย์ พวกเราควรจะออกไปเปิดหูเปิดตาดูโลกภายนอกให้มากกว่านี้จริงๆ" สือเม่าไฉรู้สึกราวกับว่าช่วงชีวิตครึ่งแรกของตัวเองนั้นใช้ชีวิตมาอย่างสูญเปล่า ความรู้สึกหดหู่ใจอย่างรุนแรงเมื่อได้ตระหนักถึงช่องว่างความห่างชั้นระหว่างพวกเขากับบริษัทเหล็กกล้าชั้นนำของโลก ทำให้สือเม่าไฉรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก

ดูประสิทธิภาพการทำงานของพวกเขาสิ ใช้เวลาเพียงแค่สองวัน เครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่เอี่ยมก็ถูกติดตั้งจนเสร็จสมบูรณ์แล้ว

หลังจากติดตั้งเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่เสร็จ สือเม่าไฉก็แอบไปหลบมุมสูบบุหรี่เงียบๆ อยู่คนเดียวตรงมุมหนึ่งของแผนกเตาเผาด้วยความกลัดกลุ้มใจ

เมื่อสูบบุหรี่หมดมวน สือเม่าไฉก็ลุกขึ้นยืน แต่กลับต้องประหลาดใจเมื่อเห็นจางเต๋อเซิ่งยืนอยู่ตรงนั้น

จางเต๋อเซิ่งเองก็มีสีหน้ากลัดกลุ้มไม่ต่างจากเขา "เหล่าสือ ฉันรู้ว่านายกำลังรู้สึกแย่ และพอนายรู้สึกแย่ทีไร นายก็มักจะแอบมาสูบบุหรี่อยู่ตรงนี้ทุกที"

สือเม่าไฉยิ้มขื่น "เวรเอ๊ย พูดซะอย่างกับว่านายไม่ได้เป็นอะไรอย่างนั้นแหละ แล้วนายวิ่งมาทำอะไรที่นี่ล่ะ"

จางเต๋อเซิ่งควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ พ่นควันเป็นวง "เหล่าสือ นายว่าพวกเราแก่เกินไปแล้วหรือเปล่า ตามสถานการณ์โลกไม่ทันแล้วใช่ไหม ในใจฉันมันรู้สึกหวิวๆ พิกลเลยว่ะ ตอนที่ยังไม่เห็นเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่ เอาแต่ฟังเทากับต้าหลินบอกว่ามันล้ำสมัยอย่างนั้นอย่างนี้ ตอนนั้นฉันยังแอบไม่เชื่อเลย คิดว่ามันก็แค่เครื่องรีดเหล็กเหมือนกัน จะล้ำสมัยไปได้สักแค่ไหนเชียว แต่สองวันนี้ฉันหูตาสว่างเลยล่ะ พอเอามาเทียบกับเครื่องรีดเหล็กเครื่องนี้ เครื่องเก่าของพวกเรามัน... ก็แค่ของโบราณคร่ำครึชัดๆ"

สองผู้บริหารของแผนกเตาเผาแอบหลบมุมอยู่ตรงนี้ ต่างฝ่ายต่างผลัดกันระบายความรู้สึกหวาดหวั่นในใจออกมา

"เหล่าจาง ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว รีบหาเวลาเรียนรู้กันเถอะ โชคดีนะที่พวกเรายังมีต้าหลินอยู่ สมกับเป็นเด็กจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำจริงๆ มันต่างกันมากเลยนะ" สือเม่าไฉพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน "ต่อไปนี้ฉันจะจับตาดูหมอนั่นไว้ให้ดี มันไปไหนฉันจะไปด้วย จะต้องเค้นให้มันอธิบายให้ฉันฟังให้กระจ่างให้ได้ ว่าตกลงแล้วพวกเรายังตามหลังเขาอยู่ตรงไหนบ้าง"

สือเม่าไฉจุดบุหรี่ขึ้นสูบอีกมวนด้วยความหงุดหงิด แล้วเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ออกไปข้างนอกพร้อมกับจางเต๋อเซิ่ง

ข้างๆ เครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่ที่เพิ่งจะติดตั้งเสร็จ หลินจื้อหย่วนกำลังสอนงานพวกคนงานอยู่

"พี่ๆ ช่างทุกคนครับ นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป พวกเราสามารถเรียนรู้จากการปฏิบัติกับของจริงได้แล้ว ก่อนหน้านี้พวกพี่มักจะบ่นกันไม่ใช่เหรอครับว่าไม่มีเครื่องจักรของจริงให้ลอง เรียนไปก็ไม่ค่อยเข้าใจ ตอนนี้เครื่องจักรมาถึงแล้ว ผมอยากจะดูสิว่าใครจะยังหาข้ออ้างอะไรมาอ้างกับผมได้อีก"

คนงานด้านล่างพากันหัวเราะครืน

หลินจื้อหย่วนพูดต่อ "แต่ก่อนที่จะลงมือปฏิบัติกับเครื่องจริง ผมต้องขอทำความเข้าใจกับทุกคนก่อนนะครับ ตอนนี้พวกเรามีเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่แล้ว ก็ต้องปฏิบัติตามมาตรฐานใหม่ จะมาทำตัวเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว สภาพแผนกช่างที่ทั้งสกปรก รกรุงรัง และเต็มไปด้วยฝุ่น พวกเราต้องเรียนรู้จากบริษัทนิปปอนสตีลและโรงงานเหล็กฮู่กัง ภายในแผนกจะต้องสะอาด สว่างไสว และไร้ฝุ่นผง ข้อแรกเลยก็คือ ต่อจากนี้ไปห้ามทุกคนสูบบุหรี่ ถ่มน้ำลาย หรือทิ้งขยะในแผนกช่างเด็ดขาด หากพบผู้ฝ่าฝืน ครั้งแรกปรับห้าหยวน ครั้งที่สองปรับยี่สิบหยวน ครั้งที่สามเชิญเก็บข้าวของออกจากแผนกเตาเผาไปได้เลยครับ"

สือเม่าไฉที่กำลังคีบบุหรี่อยู่ พอได้ยินข้อห้ามสูบบุหรี่ กล้ามเนื้อบนใบหน้าก็กระตุกยิกๆ ทันที

เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นเงียบๆ แล้วใช้เท้าขยี้จนดับ

ในขณะที่สือเม่าไฉกำลังขยี้บุหรี่ ทางฝั่งหลินจื้อหย่วนกลับเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น คนงานวัยกลางคนคนหนึ่งที่ชื่อว่านเต๋อไฉ ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีไม่พอใจ "ข้าทำงานในแผนกเตาเผามาเกือบยี่สิบปีแล้ว ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าห้ามสูบบุหรี่ในแผนก ไอ้น้องนักศึกษา ที่นี่มันแผนกช่างนะ ไม่ใช่ห้องออฟฟิศ จะมาสะอาดสว่างไสวไร้ฝุ่นผงบ้าบออะไร เอ็งมาผิดที่หรือเปล่าวะ"

คนงานด้านล่างหลายคนพากันหัวเราะชอบใจตามไปด้วย

"ต้าหลิน ถ้าไม่สกปรกเลอะเทอะ มันจะเรียกว่าแผนกช่างได้ยังไงล่ะ"

"นั่นสิ ต้าหลิน ฉันสูบบุหรี่มาตั้งค่อนชีวิตแล้ว จู่ๆ นายจะมาห้ามไม่ให้ฉันสูบ แบบนี้มันกะจะเอาชีวิตกันเลยนี่หว่า"

"ข้าเกิดมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยเห็นแผนกช่างที่ไหนมันจะสะอาดไร้ฝุ่นผงเลยสักที่"

พวกคนงานต่างพากันพูดจาส่งเสียงโหวกเหวกโวยวาย ด้านล่างเกิดความวุ่นวายขึ้นมาในทันที

เสี่ยวอีจื่อลุกขึ้นยืน "จะโวยวายอะไรกันนักหนา แผนกช่างของฮู่กังก็เป็นอย่างที่ต้าหลินบอกนั่นแหละ พื้นเคลือบสีเงาวับเหมือนพื้นบ้านเลย ทั้งเรียบทั้งลื่น พวกเขาถูพื้นกันเช้าเย็น สะอาดสะอ้านจะตายไป ด้านนอกแผนกเขาก็จัดจุดสูบบุหรี่ไว้ให้ ใครอยากสูบก็ใช้เวลาพักออกไปสูบข้างนอกสิ..."

เสี่ยวอีจื่อย่างไม่ทันพูดจบ ก็ถูกว่านเต๋อไฉพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน "ไอ้เด็กเมื่อวานซืน เอ็งกำลังพูดอยู่กับใครวะ ขนตายังไม่ทันสิ้นกลิ่นน้ำนม กล้ามาสั่งสอนข้าเรอะ ไม่เชื่อข้าตบกบาลแยกเลย"

ว่านเต๋อไฉอาศัยว่าตัวเองอายุมากกว่าและทำงานมานานกว่า จึงต่อว่าเสี่ยวอีจื่อฉาดใหญ่โดยไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย

เสี่ยวอีจื่อโกรธจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด

สีหน้าของหลินจื้อหย่วนก็มืดครึ้มลงในพริบตา

"พี่ว่าน ผมให้เกียรติพี่ในฐานะผู้อาวุโสนะครับ เลยไม่อยากพูดจารุนแรงอะไรมาก แต่งานนี้เป็นงานที่ผู้บริหารโรงงานและผู้บริหารแผนกมอบหมายให้ผมรับผิดชอบ ถ้าพี่ไม่อยากปฏิบัติตามกฎก็ไม่เป็นไรครับ พี่เดินไปบอกท่านผู้อำนวยการหรือท่านเลขาธิการโดยตรงได้เลยครับ ว่าพี่ทำตามไม่ได้"

ว่านเต๋อไฉเป็นตัวแสบขึ้นชื่อของแผนกเตาเผา รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ชกต่อยเก่ง ปกติก็มักจะทำตัวกร่างเดินอาดๆ อยู่ในแผนกช่างเป็นประจำ คนที่พอจะปราบเขาอยู่ก็มีแค่สือเม่าไฉกับต้าเหลาเฮยเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับถูกหลินจื้อหย่วนที่ยังหนุ่มยังแน่นมาพูดจาสั่งสอนต่อหน้าธารกำนัล แล้วแบบนี้เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

"แม่มเอ๊ย ข้าไว้หน้าแกแล้วนะเว้ย อย่าคิดว่าเป็นไอ้นักศึกษาบ้าบออะไรนั่น แล้วจะมากร่างต่อหน้าข้าได้นะโว้ย อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

"เหล่าว่าน แกจะทำอะไรน่ะ ต้าหลินเขากำลังสอนงานพวกเราอยู่นะเว้ย!" ต้าเหลาเฮยเห็นท่าไม่ดี จึงรีบลุกขึ้นยืนห้ามปราม

"ต้าหลิน ไปพูดแบบนั้นกับพี่ว่านได้ยังไง รีบขอโทษพี่ว่านเดี๋ยวนี้เลยนะ" หลิวเยี่ยนจางพอเห็นว่านเต๋อไฉลุกขึ้นมาต่อต้านหลินจื้อหย่วนต่อหน้าทุกคน ในใจก็ลิงโลดเบิกบานสุดๆ เขารีบกระโดดออกมาราดน้ำมันบนกองไฟทันที กลัวว่าเรื่องมันจะไม่บานปลาย

สายตาของหลินจื้อหย่วนตวัดมองหลิวเยี่ยนจางอย่างเฉียบขาดราวกับสายฟ้าแลบ เขาตอกกลับไปอย่างไร้เยื่อใย "เครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่มีข้อกำหนดเรื่องสภาพแวดล้อมในการทำงานอย่างเข้มงวด หากปริมาณฝุ่นละอองสูงเกินสิบเปอร์เซ็นต์ เครื่องจักรก็จะขัดข้องทันที คุณเข้าใจไหม ถ้าไม่เข้าใจก็หุบปากไปเลย แล้วก็นั่งลงซะ"

หลิวเยี่ยนจางถูกด่าจนแทบจะกลอกตามองบนด้วยความโมโห แต่ในใจก็แอบรู้สึกกลัวอยู่เหมือนกัน ปกติเห็นหลินจื้อหย่วนพูดจายิ้มแย้มเป็นกันเองกับทุกคน นึกไม่ถึงเลยว่าเวลาโกรธขึ้นมาจะน่ากลัวขนาดนี้

ตอนแรกเขากะจะพูดจาวางมาดต่ออีกสักสองสามประโยค แต่พอเห็นรูปร่างสูงใหญ่และสีหน้าเอาเรื่องของหลินจื้อหย่วน เขาก็หดหัวยอมแพ้ไปเสียดื้อๆ

ถ้าเกิดไอ้หมอนี่ไม่กล้ามีเรื่องกับว่านเต๋อไฉ แล้วมาลงระเบิดอารมณ์ใส่ฉันแทนคงแย่แน่ๆ ฉันสู้มันไม่ได้ด้วยสิ

หลิวเยี่ยนจางจึงยอมนั่งลงอย่างว่าง่าย

จางเต๋อเซิ่งที่อยู่ไกลออกไป พอเห็นทางนี้เกิดเรื่องขัดแย้งกัน ก็รีบจะวิ่งเข้าไปห้ามทัพ แต่กลับถูกสือเม่าไฉดึงแขนเอาไว้เสียก่อน

"เหล่าสือ นายดึงฉันไว้ทำไม จะปล่อยให้พวกเขามีเรื่องชกต่อยกันไม่ได้นะ!" จางเต๋อเซิ่งถามด้วยความไม่เข้าใจ

สือเม่าไฉกลับเผยรอยยิ้มที่มีความหมายแฝงบางอย่าง "ใจเย็นๆ รอดูไปก่อน ถ้าอยากให้คนในแผนกช่างยอมเชื่อฟัง ก็ต้องทำตัวให้แข็งกร้าวเข้าไว้นี่แหละ"