บทที่ 83 งัดข้อ

หลังจากหลินจื้อหย่วนตอกกลับหลิวเยี่ยนจางจนเถียงไม่ออก เขาก็เดินตรงไปหาว่านเต๋อไฉทันที ต้าเหลาเฮยกลัวจะเกิดเรื่อง จึงใช้ร่างกายสูงใหญ่ของตัวเองเข้ามาขวางระหว่างทั้งสองคนไว้

"ต้าหลิน เหล่าว่าน พวกนายเพลาๆ ลงหน่อยเถอะ ใจเย็นๆ กันก่อน คนแผนกเดียวกันทั้งนั้น มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันสิ"

ว่านเต๋อไฉพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "ต้าเหลาเฮย นี่ไม่ใช่ฉันหาเรื่องนะ นายก็เห็น ไอ้เด็กนี่มันไม่กะให้พวกเรามีทางทำมาหากินเลยนี่หว่า ไอ้นั่นก็ห้ามทำ ไอ้นี่ก็ห้ามทำ ตกลงมันต้องการอะไรกันแน่"

หลินจื้อหย่วนแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด "หัวหน้ากะครับ ผมไม่ได้โกรธเลยสักนิด ผมก็แค่ทำตามหน้าที่ของผม แต่มีบางคนไม่พอใจกับกฎใหม่ แบบนี้ผมก็จนใจครับ"

"พี่ว่าน ผมยังคงยืนยันคำเดิมนะ ถ้าพี่คิดว่าพี่ทำไม่ได้ ก็ไปขอผู้บริหารทำเรื่องย้ายออกจากแผนกเตาเผาได้เลยครับ" หลินจื้อหย่วนมองว่านเต๋อไฉด้วยสายตาเรียบเฉย

"ทำไมข้าต้องย้าย ข้าทำงานในแผนกเตาเผามาตั้งหลายปี แค่คำพูดของเด็กเมื่อวานซืนอย่างเอ็งคิดจะมาไล่ข้าเหรอ ฝันไปเถอะ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ข้าจะยืนอยู่ตรงนี้นี่แหละ เอ็งไปฟ้องผู้บริหารเลยไป"

"จำเป็นต้องทำแบบนั้นด้วยเหรอครับ" หลินจื้อหย่วนหัวเราะ เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ถอดหมวกนิรภัยออก แล้วหมุนคอไปมา "ผมได้ยินมาว่าในแผนกช่างมีกฎลับอยู่ข้อหนึ่ง ถ้าใครมีเรื่องบาดหมางกัน ไม่ต้องไปฟ้องผู้บริหาร ให้ซัดกันตัวต่อตัวลับหลัง ใครชนะคนนั้นเป็นใหญ่ พี่ว่าน มันเป็นแบบนั้นใช่ไหมล่ะครับ"

ว่านเต๋อไฉมองรูปร่างสูงใหญ่ของหลินจื้อหย่วน ในใจก็เริ่มรู้สึกลังเล

อย่าเห็นว่าเมื่อกี้เขากล้าตะคอกใส่เสี่ยวอีจื่อ นั่นเป็นเพราะเขารู้ว่าเสี่ยวอีจื่อสู้เขาไม่ได้ต่างหาก

แต่หลินจื้อหย่วนที่อยู่ตรงหน้านี้ทั้งสูงทั้งล่ำ แถมยังเป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัย เป็นลูกรักของสวีต้าโหย่วกับสือเม่าไฉ ถ้าเกิดเรื่องชกต่อยกับหมอนี่รู้ไปถึงหูผู้บริหาร ตัวเขาเองต้องเจอดีแน่ๆ

ในจังหวะที่ว่านเต๋อไฉกำลังลังเลอยู่นั้น ต้าเหลาเฮยก็สบตากับหลินจื้อหย่วนอย่างรวดเร็ว

"ฉันขอบอกพวกนายสองคนไว้เลยนะ ถ้าพวกนายกล้ามีเรื่องกัน ฉันจะไปรายงานผู้บริหารเดี๋ยวนี้เลย"

คำพูดของต้าเหลาเฮยถือว่าช่วยแก้สถานการณ์ให้ว่านเต๋อไฉได้พอดี

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน เอ็งก็ได้ยินแล้วนะ ไม่ใช่ข้ากลัวเอ็ง แต่หัวหน้ากะของพวกเอ็งไม่ยอมต่างหาก"

"กลัวก็บอกว่ากลัวเถอะครับ อย่ามาหาข้ออ้างเลย" หลินจื้อหย่วนไม่ยอมลดละ

ไฟโทสะของว่านเต๋อไฉปะทุขึ้นมาทันที "ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ข้ากลัวว่าจะซัดเอ็งจนน่วมแล้วจะอธิบายกับคนอื่นยากต่างหาก"

เนี่ยฉางสุ่ยเบียดตัวเข้ามา "ฉันว่าอย่าชกต่อยกันเลย ผู้บริหารรู้เข้าเดี๋ยวโดนหักโบนัสกันพอดี สู้พวกนายสองคนมางัดข้อกันดีกว่า ใครชนะก็ฟังคนนั้น"

ว่านเต๋อไฉดีใจมาก เขามีพละกำลังแขนล้นเหลือ ทั่วทั้งโรงงานรีดร้อนก็มีแค่ต้าเหลาเฮยคนเดียวที่แรงเยอะกว่าเขา คนอื่นเขาไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาเลย

"เอาสิ ข้าไม่มีปัญหา ขอแค่อย่าแพ้แล้วพาลก็พอ" ว่านเต๋อไฉแกล้งทำเป็นสบายๆ

นัยน์ตาของหลินจื้อหย่วนเป็นประกายเจิดจ้า "ทุกคนช่วยเป็นพยานให้ด้วยนะครับ ใครแพ้แล้วพาลขอให้เป็นหลานหมา"

ไม่นาน โต๊ะที่ใช้สอนหนังสือก็ถูกยกมาวางไว้กลางลาน หลินจื้อหย่วนและว่านเต๋อไฉนั่งอยู่คนละฝั่งของโต๊ะ มือใหญ่ทั้งสองข้างจับกันแน่น

ต้าเหลาเฮยรับหน้าที่เป็นกรรมการ มือที่ใหญ่ราวกับอุ้งเท้าหมีดำทั้งสองข้างของเขาจับยึดมือของทั้งสองคนเอาไว้

หลินจื้อหย่วนส่งยิ้มให้ว่านเต๋อไฉ "ขอบอกไว้ก่อนนะครับ ความเร็วของผมค่อนข้างไวนะ ระวังตัวด้วยล่ะ"

ว่านเต๋อไฉแค่นเสียงฮึดฮัดด้วยความโกรธ "เดี๋ยวเอ็งอย่าร้องไห้ก็แล้วกัน"

"หนึ่ง สอง สาม" ต้าเหลาเฮยเริ่มนับเลข พอสิ้นเสียงเลขสาม เขาก็ปล่อยอุ้งเท้าหมีออก

ว่านเต๋อไฉเกร็งกำลังไปทั่วทั้งร่าง เตรียมจะกดมือของหลินจื้อหย่วนให้จมลงไป แต่ทว่า ภาพที่ทำให้เขาประหลาดใจและท้อแท้ใจอย่างถึงที่สุดก็ปรากฏขึ้น

ในขณะที่เขาเพิ่งจะรวบรวมพละกำลังได้เต็มที่ พลังอันมหาศาลที่ทำให้เขาตั้งตัวไม่ติดก็กดมือขวาของเขาลงบนโต๊ะโดยตรง กระบวนการทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ

ว่านเต๋อไฉยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็แพ้เสียแล้ว

ผลลัพธ์นี้กะทันหันเกินไป จนทำให้พวกคนงานที่มุงดูอยู่ต่างยืนอึ้งกันไปหมด

คนแรกที่ตั้งสติได้คือเสี่ยวอีจื่อ เขาตะโกนลั่น "ต้าหลินชนะแล้ว"

พวกคนงานอายุมากสองสามคนในแผนกช่างพากันขยี้ตา ไม่อยากจะเชื่อในความจริงตรงหน้า

ว่านเต๋อไฉมีพละกำลังมาก เรื่องนี้เป็นที่ยอมรับกันดีในแผนกเตาเผา ใครจะไปคิดว่าเวลายังไม่ทันหายใจได้เต็มปอด ก็แพ้ให้กับนักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างหลินจื้อหย่วนเสียแล้ว

ต้าเหลาเฮยชี้หน้าว่านเต๋อไฉพลางหัวเราะร่วน "เหล่าว่าน พูดคำไหนคำนั้นนะ นายแพ้แล้ว ต่อไปนี้ต้องเชื่อฟังต้าหลินล่ะ"

ว่านเต๋อไฉโกรธจนหน้ามืดเพราะความอับอาย "มันลอบกัดตลบหลัง ตานี้ไม่นับ เอาใหม่"

พวกคนงานเริ่มผิวปากโห่ร้องเยาะเย้ย

"เหล่าว่าน ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นพวกแพ้ไม่เป็น"

"นั่นสิ เมื่อกี้ต้าหลินก็เตือนนายแล้วนี่ ว่าความเร็วเขาค่อนข้างไว"

แต่ไม่ว่าคนอื่นจะโห่ร้องเยาะเย้ยแค่ไหน ว่านเต๋อไฉก็ไม่ยอมรับผลลัพธ์นี้ "มันลอบกัดตลบหลัง ขอแก้ตัวอีกรอบ ถ้าตานี้มันชนะข้าได้ ข้าถึงจะยอมรับ"

"ได้ครับ เอาใหม่อีกรอบ" นึกไม่ถึงว่าหลินจื้อหย่วนจะตอบตกลงอย่างง่ายดาย

ในฐานะนักกีฬาพุ่งแหลน พละกำลังแบบอยู่นิ่งของเขาอาจจะสู้ว่านเต๋อไฉไม่ได้ แต่สำหรับการงัดข้อที่ต้องวัดกันที่พลังระเบิดกล้ามเนื้อนั้น เขาสามารถทิ้งห่างว่านเต๋อไฉได้แบบไม่เห็นฝุ่น

มือของทั้งสองคนจับกันแน่นอีกครั้ง

คราวนี้ว่านเต๋อไฉไม่กล้าประมาท ต้าเหลาเฮยยังไม่ทันได้นับเลข เขาก็เกร็งไปทั้งตัว เตรียมพร้อมจะออกแรงแล้ว

"หนึ่ง สอง สาม"

พอสิ้นเสียงเลขสาม ว่านเต๋อไฉก็เริ่มออกแรง แต่เขาก็ต้องพบกับความจริงอันน่าเศร้าว่า หลินจื้อหย่วนไวกว่าเขาก้าวหนึ่งเสมอ

พลังอันมหาศาลที่คุ้นเคยเมื่อครู่กดทับข้อมือของเขาเอาไว้อีกครั้ง เขาแพ้ไปอีกครั้งโดยแทบไม่มีโอกาสได้ขัดขืนเลย

ทุกคนเริ่มหัวเราะและปรบมือ

สายตาที่พวกคนงานมองหลินจื้อหย่วนเริ่มมีความเคารพยำเกรงปรากฏขึ้นแล้ว

โลกของมนุษย์มักจะเคารพผู้ที่แข็งแกร่งเสมอ ความแข็งแกร่งแบบนี้จะแสดงออกมาแตกต่างกันไปในแต่ละสถานการณ์

ในแวดวงราชการ ผู้คนเคารพในอำนาจ ในวงการธุรกิจ ผู้คนเคารพในความมั่งคั่ง แต่ในสถานที่อย่างแผนกช่าง มันเรียบง่ายมาก ผู้คนจะเคารพในพละกำลังดิบเถื่อน

เห็นได้ชัดว่า หลินจื้อหย่วนอาศัยพละกำลังของเขา สร้างภาพลักษณ์ใหม่ในใจของพวกคนงานขึ้นมาได้สำเร็จ

ต้าเหลาเฮยหัวเราะร่วนจนหุบปากไม่ลง เขาตบไหล่ว่านเต๋อไฉอย่างแรง "เหล่าว่าน คราวนี้แกจะว่าไงล่ะ ทำตัวให้มันแมนๆ หน่อยสิวะ อย่าทำให้ข้าต้องดูถูกแกเลย"

ว่านเต๋อไฉคอตก ราวกับไก่ชนที่พ่ายแพ้ เขาพึมพำเสียงเบา "ต้าหลิน ต่อไปนี้ข้าจะเชื่อฟังเอ็ง"

ทันใดนั้น ทั่วทั้งแผนกช่างก็เต็มไปด้วยเสียงผิวปาก เสียงหัวเราะ และเสียงโห่ร้องยินดีดังสนั่นหวั่นไหว

หลินจื้อหย่วนกอดคอว่านเต๋อไฉอย่างสนิทสนม "พี่ว่าน พี่แพ้ก็ไม่แปลกหรอกครับ สมัยเรียนผมเป็นนักกีฬาพุ่งแหลน พลังระเบิดกล้ามเนื้อก็เลยเยอะกว่าคนทั่วไปมาก ถ้าไปแข่งเรื่องอื่น ผมอาจจะสู้พี่ไม่ได้ แต่ถ้าเป็นเรื่องงัดข้อ ผมยังไม่เคยเจอคู่ปรับเลยนะครับ"

คำพูดประโยคนี้เป็นการรักษาหน้าให้ว่านเต๋อไฉได้อย่างดีเยี่ยม ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น "ข้าเหล่าว่านก็ลูกผู้ชายตัวจริง พูดคำไหนคำนั้น ต่อไปเอ็งให้ข้าทำอะไร ข้าก็จะทำ"

หลินจื้อหย่วนหัวเราะลั่น "ได้ครับ งั้นพวกเราตกลงกันตามนี้นะ ตอนนี้เรามาเริ่มเรียนกันก่อน พอเรียนเสร็จทุกคนก็ช่วยกันทำความสะอาด พรุ่งนี้พวกเราจะมาทาสีแผนกช่าง ทาสีเคลือบพื้นกัน ใครก็ห้ามอู้งานเด็ดขาดนะครับ"

หลินจื้อหย่วนหยุดพูดไปครู่หนึ่ง "อ้อ แล้วก็ คืนนี้ผมเป็นเจ้ามือเลี้ยงเหล้า ทุกคนต้องไปกันให้หมดนะครับ"

ประโยคสุดท้ายได้ผลดีที่สุด พอได้ยินว่าคืนนี้มีเหล้าให้กิน พวกคนงานก็ดีใจกันราวกับได้ฉลองปีใหม่

สือเม่าไฉและจางเต๋อเซิ่งที่แอบซุ่มดูอยู่ไกลๆ ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

บนใบหน้าของจางเต๋อเซิ่งปรากฏรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง "เหล่าสือ ตอนแรกฉันยังกังวลอยู่เลยนะเนี่ย ว่าถ้านายย้ายออกจากแผนกเตาเผาไปแล้ว อาเทาจะคุมสถานการณ์ไม่อยู่ แต่ตอนนี้ดูๆ ไปแล้ว ถ้ามีต้าหลินคอยช่วยอาเทา ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ"

สือเม่าไฉไม่ได้พูดอะไร เขาเอาแต่จ้องมองหลินจื้อหย่วนที่กำลังสอนหนังสืออยู่ไกลๆ

รองหัวหน้าแผนกช่างวัยยี่สิบสามปี ในประวัติศาสตร์ของเก๋อกังยังไม่เคยมีมาก่อนเลยนะ ไม่รู้ว่าผู้บริหารโรงงานจะยอมเห็นด้วยหรือเปล่า