บทที่ 84 การต่อสู้ทางการเมือง

“ไปกินเหล้ากันโว้ย!”

ห้าโมงเย็น ถึงเวลาเลิกงาน กลุ่มชายโสดหน้าตาระรื่นปั่นจักรยานส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายออกจากประตูใหญ่โรงงานรีดร้อน

ซูจิ่นที่ปั่นจักรยานเฟยเกอสีฟ้าคันโปรดตามหลังพวกเขามาอย่างไม่เร่งรีบนัก เธอมองกลุ่มผู้ชายข้างหน้าด้วยความรู้สึกอิจฉา

ทำไมพวกเขาสามารถมีความสุขกันได้ขนาดนี้นะ

โรงงาน โดยเฉพาะโรงงานเหล็กกล้า มักจะเป็นแหล่งรวมตัวของผู้ชาย จึงเห็นได้ชัดว่ามีสัดส่วนผู้ชายมากกว่าผู้หญิงเยอะมาก

ซูจิ่นที่ทำงานมาเกือบเดือน เริ่มจะปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้ทีละนิดแล้ว

เธอรู้ดีว่าความสุขที่สุดของพวกคนงานเหล่านี้ ก็คือการได้ไปรวมตัวกันดื่มเหล้าและคุยโวโอ้อวดหลังจากเลิกงาน

เธอก็อยากจะทำแบบนั้นได้บ้าง อยากจะมีเพื่อนสักคนคอยคุยเป็นเพื่อนในวันหยุดพักผ่อน

แต่ด้วยฐานะของเธอ ความคิดแบบนี้ก็เป็นได้แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ เท่านั้น

สายตาของซูจิ่นมักจะไปหยุดอยู่ที่หลินจื้อหย่วนซึ่งปะปนอยู่ในกลุ่มคนด้านหน้าโดยไม่รู้ตัว

หลินจื้อหย่วนไม่ได้หัวเราะเสียงดังหรือพูดจาเสียงดังเหมือนคนอื่นๆ เขาเพียงแค่ปั่นจักรยานไปเรื่อยๆ และหันไปพูดคุยเสียงเบากับคนที่อยู่ข้างๆ เป็นระยะ

เวลาพวกเขากินเหล้ากันจะคุยเรื่องอะไรบ้างนะ ผู้ชายคนนั้น... ถ้าเกิดเมาขึ้นมา จะมีอาการเหมือนคุณปู่หรือเปล่านะ

ในระหว่างที่ซูจิ่นกำลังคิดอะไรเพลินๆ ก็มีวัยรุ่นชายสองคนปั่นจักรยานเข้ามาประกบขนาบข้างซ้ายขวาของเธอเอาไว้ตรงกลาง

“น้องสาว ทำงานอยู่โรงงานไหนจ๊ะ”

ตั้งแต่ซูจิ่นเริ่มมาทำงาน เธอมักจะเจอสถานการณ์มีคนเข้ามาทักทายระหว่างทางแบบนี้อยู่บ่อยๆ

ซูจิ่นปั้นหน้าตึง ไม่ยอมตอบกลับ พร้อมกับเร่งความเร็วในการปั่นจักรยานให้เร็วขึ้น

โดยปกติแล้ว แค่เธอไม่สนใจ อีกฝ่ายพอเห็นว่าไม่ได้ผลก็จะถอยทัพไปเอง แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์ในวันนี้จะไม่ค่อยปกติสักเท่าไหร่

วัยรุ่นสองคนนี้เกาะติดเธอหนึบเหมือนปลิง พอเธอปั่นเร็ว พวกมันก็ปั่นเร็วตาม พอเธอชะลอความเร็ว พวกมันก็ชะลอตาม

“น้องสาว ไม่ต้องกลัวนะ พวกพี่ไม่ใช่คนเลวหรอก พวกพี่เป็นคนงานโรงงานถลุงเหล็กน่ะ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยหรอก แค่อยากจะทำความรู้จักเป็นเพื่อนเฉยๆ”

“นี่ อย่าเพิ่งรีบไปสิ คุยกันหน่อยเถอะ หรือจะให้พี่เลี้ยงข้าวดีล่ะ”

ซูจิ่นเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว เธอชำเลืองมองไปที่หลินจื้อหย่วนซึ่งอยู่ด้านหน้า แล้วจู่ๆ ก็ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังลั่น “ช่วยด้วยค่ะ!”

เสียงร้องแหลมใสนี้ดึงดูดความสนใจของกลุ่มคนที่อยู่ด้านหน้าได้สำเร็จ

ในพริบตาเดียว บรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่จากแผนกเตาเผาก็หักหัวจักรยานกลับมา ล้อมกรอบวัยรุ่นสองคนจากโรงงานถลุงเหล็กเอาไว้จนมิด

ว่านเต๋อไฉที่อารมณ์ไม่ค่อยดีตั้งแต่เช้าพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก คว้าคอเสื้อของวัยรุ่นคนหนึ่งเอาไว้ “ทำอะไรวะ คิดจะลวนลามกันเหรอ เบิกตาดูให้ดีๆ นี่เพื่อนร่วมงานจากโรงงานรีดร้อนเว่ย”

ถึงแม้พรรคพวกเหล่านี้จะไม่ค่อยสนิทกับซูจิ่นเท่าไหร่นัก แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าแม่หนูที่สวยหยาดเยิ้มคนนี้คือดาวเด่นประจำโรงงานรีดร้อนคนใหม่

เห็นได้ชัดว่าคนงานจากโรงงานถลุงเหล็กทั้งสองคนตกใจกลัวกับจำนวนคนนับยี่สิบที่เข้ามารุมล้อม หนึ่งในนั้นถึงกับพูดติดอ่างพยายามอธิบาย “ยะ... อย่าเข้าใจผิดนะ พวกเราไม่ได้จะทำอะไรมิดีมิร้ายนะ พวกเราอยู่โรงงานถลุงเหล็ก”

“พวกเราแค่จะเข้ามาทักทายสหายหญิงคนนี้ ไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝงจริงๆ”

ว่านเต๋อไฉไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ เขาง้างหมัดเตรียมจะชก แต่หลินจื้อหย่วนร้องห้ามไว้ก่อน “พี่ว่าน พอเถอะ ปล่อยพวกมันไปเถอะครับ”

“ไสหัวไป!” ท่ามกลางสายตาดุดันของว่านเต๋อไฉ วัยรุ่นสองคนนั้นก็รีบวิ่งหนีหางจุกตูดเตลิดไปทันที

“ขอบคุณค่ะ” ซูจิ่นก้มหน้า เอ่ยคำขอบคุณเสียงเบา ถึงแม้หลินจื้อหย่วนจะไม่ได้เป็นคนออกหน้าช่วยเหลือเธอโดยตรง แต่เธอกลับรู้สึกแปลกๆ ว่าคนที่เธอควรขอบคุณมากที่สุดก็คือเขา

เนี่ยฉางสุ่ยเดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น “เสี่ยวซู ให้ฉันปั่นไปส่งที่บ้านไหม”

ซูจิ่นส่ายหน้ารัวๆ ด้วยความตื่นตระหนก เนี่ยฉางสุ่ยทำหน้าหื่นกามน้ำลายสอซะขนาดนั้น ขืนยอมให้หมอนี่ไปส่ง มันก็หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ

ว่านเต๋อไฉปรายตามองเนี่ยฉางสุ่ยอย่างไม่พอใจ “หัดตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองซะบ้างเถอะ”

เนี่ยฉางสุ่ยไม่ได้โกรธเคืองอะไร แถมยังแก้ตัวน้ำขุ่นๆ อีก “เพื่อนร่วมงานช่วยเหลือดูแลกัน มันผิดตรงไหนล่ะ”

“ถุย คิดอกุศลอะไรอยู่ ใครบ้างจะไม่รู้”

พวกคนงานพากันหัวเราะร่วน

ซูจิ่นที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลาง ทำตัวไม่ถูกเมื่อได้ยินถ้อยคำหยาบคายเหล่านี้

“ไปๆ ๆ ไปกินเหล้ากันได้แล้ว” โชคดีที่หลินจื้อหย่วนร้องตะโกนขึ้นมาได้จังหวะ พวกคนงานถึงได้แยกย้ายกันขึ้นจักรยานปั่นออกไป

หลินจื้อหย่วนหันหัวจักรยานเตรียมตัวกลับ เขาไม่ได้หันมามองซูจิ่นเลยแม้แต่น้อย แต่กลับพึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง “หาผ้าพันคอหรือหมวกมาใส่บังหน้าบังตาซะหน่อย พอคนมองไม่เห็นหน้า จะได้ไม่มีปัญหาตามมาอีก”

ซูจิ่นยืนนิ่งอึ้งจับแฮนด์จักรยานไว้แน่น สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังของหลินจื้อหย่วนที่ค่อยๆ ปั่นห่างออกไป

แม้ว่าหลินจื้อหย่วนจะพูดประโยคที่ดูไม่มีปี่มีขลุ่ยออกมา แถมยังไม่ได้มองหน้าเธอด้วยซ้ำ แต่ในใจของซูจิ่นกลับรู้สึกเบิกบานอย่างประหลาด

นี่เขากำลังชมว่าฉันสวยอยู่นี่นา

แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว ก็ทำให้ซูจิ่นอารมณ์ดีไปตลอดทางกลับบ้าน

ณ ร้านอาหารเล็กๆ เจ้าประจำของพวกเขา ด้วยงบประมาณคนละห้าหยวนเหมือนเดิม

บรรดาชายหนุ่มน้อยใหญ่จากแผนกเตาเผากำลังดื่มด่ำกันอย่างออกรสออกชาติ

หลินจื้อหย่วนเป็นฝ่ายยกแก้วขึ้นชนกับว่านเต๋อไฉก่อน “พี่ว่าน เมื่อกลางวันผมอาจจะทำตัวไม่ค่อยน่ารักไปหน่อย แก้วนี้ผมขอดื่มหมดแก้วเลยนะครับ ส่วนพี่จะดื่มแค่ไหนก็เชิญตามสบายเลยครับ”

สำหรับคนหยาบกระด้างอย่างว่านเต๋อไฉ ก็ต้องการบันไดลงสวยๆ แบบนี้แหละ

การที่หลินจื้อหย่วนยอมลดทิฐิลงมาขนาดนี้ ความขุ่นเคืองใจเล็กๆ น้อยๆ ที่มีอยู่ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

“ต้าหลิน เอ็งพูดบ้าอะไรของเอ็งวะ เอ็งไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของข้าหรือไง ข้าเหล่าว่านเคยกินเหล้าแบบตามสบายซะที่ไหน จะกินทั้งทีก็ต้องหมดแก้วสิวะ”

ทั้งสองคนก็กระดกเหล้าจนหมดแก้วในทันที

หลินจื้อหย่วนคีบเนื้อหมูผัดซอสให้ว่านเต๋อไฉชิ้นหนึ่ง “พี่ว่าน ถึงตอนกลางวันท่าทีผมอาจจะดูแข็งกร้าวไปบ้าง แต่ที่จริงแล้วผมทำไปก็เพื่อพี่ แล้วก็เพื่อทุกคนนะครับ”

เนี่ยฉางสุ่ยรับมุกต่อได้จังหวะพอดี “ต้าหลิน หมายความว่ายังไงน่ะ”

หลินจื้อหย่วนจุดบุหรี่ขึ้นสูบ “ผมขอถามพวกพี่หน่อยนะครับ ในแผนกเตาเผาของพวกเรา สี่กะรวมกันมีคนงานทั้งหมดกี่คน”

“ก็ประมาณร้อยกว่าคนไง ใครๆ ก็รู้ทั้งนั้นแหละ”

“แต่พอติดตั้งเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่เสร็จ แต่ละกะก็ใช้คนงานแค่สิบกว่าคนเท่านั้น สี่กะรวมกันก็มีคนงานไม่เกินห้าสิบคน แล้วคนที่เกินมาจะทำยังไงล่ะครับ” คำถามของหลินจื้อหย่วนทำให้ทั้งร้านอาหารเงียบกริบลงทันที

เอื้อก

ว่านเต๋อไฉกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ต้าหลิน หรือว่านายหมายความว่า... แผนกเตาเผาจะปลดคนงานงั้นเหรอ”

“แน่นอนครับ ผมขอบอกตรงนี้เลยนะ ที่ผมสอนพวกพี่ทุกวันเนี่ย ไม่ได้สอนไปงั้นๆ หรอกนะ อีกหนึ่งอาทิตย์จะมีการสอบวัดผล คนที่สอบผ่านถึงจะได้อยู่ต่อ ส่วนคนที่สอบไม่ผ่าน ก็ต้องถูกส่งตัวไปอยู่แผนกอื่นแล้วล่ะครับ” พอหลินจื้อหย่วนพูดจบ สีหน้าของคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนไปทันที มีคนงานคนหนึ่งถึงกับทำหน้าตาน่าสงสารเดินเข้ามาหา “ต้าหลิน พวกเราก็สนิทกันจะตายไป นายพอจะแง้มๆ ข้อสอบให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม”

หลินจื้อหย่วนหัวเราะ “สอบปฏิบัติกับเครื่องจริงครับ จะมีข้อสอบได้ยังไงล่ะ เพราะงั้นช่วงนี้ทุกคนถึงต้องตั้งใจเรียนให้มากไงครับ”

พวกคนงานพากันพยักหน้ารัวๆ เป็นภาพที่ดูตลกขบขันไม่น้อย

พอดื่มเบียร์เข้าไปเยอะๆ ทุกคนก็เริ่มผลัดกันลุกไปเข้าห้องน้ำ

หลินจื้อหย่วนกับต้าเหลาเฮยยืนปัสสาวะอยู่ข้างๆ กัน หลินจื้อหย่วนกระซิบเสียงเบา “พี่หัวหน้ากะ ขอบคุณมากนะครับ”

“พี่น้องกันทั้งนั้น จะเกรงใจทำไมล่ะ”

ความจริงแล้วเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ล้วนอยู่ในแผนการที่หลินจื้อหย่วนวางไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะต้องมีตัวปัญหาลุกขึ้นมาต่อต้านเขาแน่ๆ เขาจึงเตี๊ยมกับต้าเหลาเฮย เนี่ยฉางสุ่ย และเสี่ยวอีจื่อไว้ล่วงหน้าแล้ว ให้คอยรับส่งมุกช่วยเหลือเขาในเวลาที่จำเป็น

หลินจื้อหย่วนรู้ดีว่าการจะทำงานในแผนกช่างให้ราบรื่น จะต้องมีคนคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง เขาไม่ได้หลงตัวเองถึงขนาดคิดว่าสามารถรับมือกับพวกคนงานหัวรั้นทั้งแผนกเตาเผาได้ด้วยตัวคนเดียว

ถ้าอยากจะปราบพวกคนงานเหล่านี้ให้อยู่หมัด ก็ต้องหาลูกน้องคู่ใจมาไว้ข้างกายสักสองสามคน เพื่อรวบรวมคนส่วนใหญ่ให้เป็นปึกแผ่น และใช้กำลังจัดการกับพวกที่ต่อต้าน

นี่แหละคือการต่อสู้ทางการเมืองขั้นพื้นฐาน

หลังจากทั้งสองคนทำธุระส่วนตัวเสร็จ รูดซิปแล้วก็เดินออกมาด้วยกัน ต้าเหลาเฮยมองตามหลังหลินจื้อหย่วนไป พลางทอดถอนใจในใจ

อย่ามองแค่ว่าต้าหลินเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าปี ความเป็นผู้ใหญ่ของเขานั้นเทียบเท่ากับคนงานแก่ๆ ที่ทำงานในโรงงานมาทั้งชีวิตเลยทีเดียว

ได้ข่าวมาว่าช่วงสิ้นปีนี้ หัวหน้าแผนกสือเม่าไฉจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งไปเป็นรองผู้อำนวยการโรงงาน และรองหัวหน้าแผนกหลี่เทาก็จะขึ้นมาเป็นหัวหน้าแผนกแทน ถ้าอย่างนั้นแล้วตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกที่ว่างลงจะตกเป็นของใครกันล่ะ

ต้าเหลาเฮยมองว่าคนที่มีความรู้ มีวุฒิการศึกษา มีความเด็ดขาด และมีไหวพริบแพรวพราวอย่างหลินจื้อหย่วนนี่แหละคือตัวเต็งอันดับหนึ่ง

ใครบอกล่ะว่าพวกคนงานเป็นพวกหัวทึบไม่มีสมอง พวกเขานี่แหละที่รู้จักเลือกข้างได้เก่งที่สุด