บทที่ 85 รองหัวหน้าแผนกวัยยี่สิบสาม

วันที่สองหลังจากดื่มเหล้า บรรยากาศการเรียนรู้ในแผนกเตาเผาก็เริ่มร้อนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว บรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างพากันตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อไม่ให้ถูกคัดออก

สถานการณ์เช่นนี้เป็นสิ่งที่สือเม่าไฉไม่คาดคิดมาก่อน เขายืนอยู่ในห้องทำงานของแผนก มองดูคนงานแต่ละคนที่นั่งหลังตรงแหน่วเงยหน้าตั้งใจฟังบรรยายแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหม่อลอย

นี่มันยังใช่แผนกเตาเผาอยู่หรือเปล่าวะเนี่ย นี่มันยังใช่พวกคนงานกลุ่มนั้นจริงๆ เหรอวะ

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า แผนกเตาเผาเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นทุกวัน

กำแพงที่เคยดำเมี่ยมในอดีตถูกขัดล้างจนสะอาดสะอ้าน และทาทับด้วยสีขาวสว่างจ้าจนแสบตา

กระจกที่เคยเกาะกรังไปด้วยฝุ่นก็ถูกเช็ดจนใสแจ๋วสะท้อนแสงได้

สิ่งที่ทำให้คนประหลาดใจและดีใจที่สุดก็คือพื้น

ภายใต้การนำของหลินจื้อหย่วนและเสี่ยวอีจื่อ พื้นทั้งหมดของแผนกเตาเผาถูกทาสีแบ่งตามโซนต่างๆ สีเขียวคือโซนปลอดภัย สีเหลืองคือโซนปฏิบัติงาน ส่วนสีแดงคือโซนอันตราย

แผนกช่างกลายเป็นสถานที่ที่สะอาดสว่างไสว ไร้ฝุ่นผงไปแล้วจริงๆ

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นประสบการณ์ที่เรียนรู้มาจากโรงงานเหล็กฮู่กัง

นี่คือความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้อย่างชัดเจนด้วยตาเปล่า สือเม่าไฉที่กำลังจะย้ายออกจากแผนกเตาเผา มักจะมายืนเหม่อมองความเปลี่ยนแปลงราวพลิกฟ้าคว่ำดินของแผนกช่างอยู่ที่หน้าประตูบ่อยๆ

เขาทำงานที่นี่มาตั้งแต่เริ่มเข้าโรงงาน จนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสิบเก้าปีเต็มแล้ว

เขารู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากที่นี่ไปจริงๆ

สือเม่าไฉคาบบุหรี่ไว้ในปาก เพิ่งจะคิดจุดไฟ ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้แผนกเตาเผาห้ามสูบบุหรี่แล้ว ถ้าอยากสูบต้องออกไปที่จุดสูบบุหรี่ด้านนอก

ไม่รู้ว่าหลี่เทามายืนอยู่ข้างๆ เขาตั้งแต่เมื่อไหร่

"หัวหน้าครับ ได้ยินมาว่าก่อนสิ้นปีนี้หัวหน้าจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้วเหรอครับ"

สือเม่าไฉไม่ได้ตอบคำถามนี้ตรงๆ แต่กลับถามกลับไปประโยคหนึ่ง "อาเทา ถ้านายเลือกคนมาเป็นผู้ช่วยนายได้คนหนึ่ง นายจะเลือกใคร"

หลี่เทาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นแววตาก็ฉายแววยินดี ตอบกลับอย่างไม่ลังเล "ต้าหลินครับ"

"ต้าหลินยังเด็กไปหน่อย ไม่รู้ว่าทางโรงงานจะยอมหรือเปล่า" นี่เป็นเพียงจุดเดียวที่สือเม่าไฉกังวล ส่วนเรื่องอื่นๆ หลินจื้อหย่วนได้ใช้ผลงานอันสมบูรณ์แบบของเขาเป็นคำตอบให้หมดแล้ว

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา แผนกเตาเผาก็เริ่มการสอบภาคปฏิบัติ

ต้องคัดเลือกคนสี่สิบแปดคนจากคนงานทั้งหมดร้อยคน อัตราการคัดออกเกินกว่าครึ่ง

หลังจากแข่งขันกันอย่างดุเดือดสองวัน คนสี่สิบแปดคนก็ได้รับคัดเลือก ส่วนคนอื่นๆ ต้องจำใจอำลาจากแผนกเตาเผา ถูกโอนย้ายไปยังแผนกอื่น

ถึงแม้จะยังอยู่ในโรงงานรีดร้อนเหมือนเดิม แต่รายได้กลับต่างกันไม่น้อย เพราะแผนกเตาเผาคือที่ที่ลำบากที่สุดในโรงงานรีดร้อน ค่าล่วงเวลาทำงานในที่ร้อนจัดของพวกเขาก็เลยได้เยอะที่สุด

สือเม่าไฉพาผู้บริหารทั้งหมดของแผนกไปยืนอยู่ที่หน้าประตู คอยบอกลาพี่น้องที่กำลังจะจากแผนกเตาเผาไปทีละคน

ในที่เกิดเหตุเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ระงม

ในฐานะผู้ดำเนินการสอบในครั้งนี้ หลินจื้อหย่วนไม่ได้เดินเข้าไปหา เขายืนมองฉากนี้อยู่ไกลๆ

นี่แหละคือการปฏิรูป การปฏิรูปย่อมต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด

นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ม่านแห่งการยกระดับอุตสาหกรรมของเก๋อกังได้เปิดฉากขึ้นแล้ว เมื่อเครื่องจักรและอุปกรณ์การผลิตที่ทันสมัยค่อยๆ เข้ามาแทนที่ของเก่าคร่ำครึ จำนวนคนงานที่ต้องการก็ย่อมลดลงเรื่อยๆ

วันนี้คนที่ถูกคัดออกจากแผนกเตาเผายังสามารถกระจายไปอยู่แผนกอื่นได้ แต่ถ้าทุกแผนกพัฒนากลายเป็นระบบที่ทันสมัยหมดแล้ว คนงานที่เกินมาจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ

นี่คงจะเป็นปัญหาที่ทำให้ผู้บริหารองค์กรทุกคนต้องปวดหัวแน่นอน

ห้องทำงานผู้อำนวยการ

เมื่อสือเม่าไฉอ่านคำสั่งโยกย้ายตรงหน้าจบ เขาก็ตบมันลงตรงหน้าสวีต้าโหย่วอย่างเดือดดาล

"ไม่ได้ เด็ดขาดเลยนะ จะย้ายใครก็ย้ายไป แต่อย่าย้ายต้าหลิน"

สวีต้าโหย่วจนใจสุดๆ ชี้ไปที่ตราประทับสีแดงเถือกบนคำสั่ง "ท่านหัวหน้าสือผู้ยิ่งใหญ่ของผม ช่วยเบิกตาดูให้ดีๆ สิ นี่มันตราประทับของบริษัทแม่เลยนะ ขนาดฉันยังปฏิเสธไม่ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ในนี้ก็เขียนไว้ชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าแค่ยืมตัวไปชั่วคราว อีกไม่กี่วันต้าหลินก็กลับมาแล้ว"

"ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้" สือเม่าไฉโบกมือปฏิเสธราวกับตัวเองเป็นผู้อำนวยการเสียเอง "ต้าหลินเก่งแค่ไหนนายไม่รู้หรือไง ฉันกล้ารับประกันเลยนะ ถ้าเขาไปอยู่บริษัทการค้าระหว่างประเทศ ผู้บริหารฝั่งโน้นจะต้องหาทุกวิถีทางรั้งตัวเขาไว้แน่นอน ถึงตอนนั้นพวกเราได้แต่ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่"

สวีต้าโหย่วก็เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาบ้าง ตบโต๊ะปัง "แกกำลังคุยอยู่กับใครวะ ฉันบอกไปแล้วไง นี่มันคำสั่งจากบริษัทแม่ พวกเราทำได้แค่ก้มหน้าปฏิบัติตามอย่างไม่มีเงื่อนไขเท่านั้น"

สือเม่าไฉโกรธจนยืนนิ่งอยู่กับที่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

สวีต้าโหย่วเห็นลูกน้องคนโปรดเป็นแบบนี้ ในใจก็รู้สึกเห็นใจ ทำไมเขาจะไม่รู้ถึงความสำคัญของหลินจื้อหย่วนล่ะ

"เอาล่ะๆ ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ถ้าอยากจะรั้งต้าหลินไว้ ก็คงต้องใช้ไพ่ความผูกพันแล้วล่ะ"

"ไพ่ความผูกพันเหรอ" สือเม่าไฉงุนงง

"นายไปหาต้าหลิน ดื่มเหล้าด้วยกันสักมื้อ คุยเปิดอกให้เคลียร์ บอกเขาว่าพอหมดวาระยืมตัวแล้ว ต้องกลับมาให้ได้"

"ถ้าเกิดฝั่งการค้าระหว่างประเทศยื่นข้อเสนอดีๆ ให้ล่ะ" สือเม่าไฉถามกลับ "ฉันน่ะชอบต้าหลินนะ แต่เรื่องทำลายอนาคตคนอื่น ฉันทำไม่ลงหรอกนะ"

"เวรเอ๊ย" สวีต้าโหย่วสบถออกมา "แกแค่ขยับก้น ฉันก็รู้แล้วว่าแกจะขี้เป็นรูปอะไร ฉันไม่ได้บอกแกไปแล้วเหรอ ว่าทางโรงงานกำลังพิจารณากันอยู่"

"นี่มันไฟลนก้นอยู่แล้ว ยังจะมาพิจารณาบ้าบออะไรอีก ท่านผู้อำนวยการ โรงงานรีดร้อนไม่ได้เป็นสิทธิ์ขาดของนายคนเดียวหรอกเหรอ ฉันรู้ว่ามีคนเอาเรื่องอายุของต้าหลินมาเป็นข้ออ้าง บอกว่าเขายังเด็กไป ควรจะฝึกฝนอีกสักสองปีค่อยเลื่อนตำแหน่ง แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ ฉันกล้ารับประกันเลยว่า คนที่ทั้งรู้ภาษาต่างประเทศและมีความรู้อย่างต้าหลิน พอไปอยู่การค้าระหว่างประเทศ จะต้องสร้างผลงานชิ้นโบแดงได้แน่ ถึงตอนนั้นทางโน้นเสนอตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกให้เขา พวกเราคิดจะเลื่อนตำแหน่งให้ตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว"

สวีต้าโหย่วตกอยู่ในห้วงความคิด

สือเม่าไฉรุกฆาตต่อ "ท่านผู้อำนวยการ เมื่อก่อนนายไม่เคยเป็นแบบนี้นี่นา ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงได้มัวแต่อิดออดล่ะ ก็แค่ตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกไม่ใช่หรือไง โรงงานตัดสินใจเองได้นี่นา"

"ได้ งั้นตกลงตามนี้ นายไปคุยกับต้าหลินได้เลย" ในที่สุดสวีต้าโหย่วก็ตัดสินใจได้

สือเม่าไฉสมความปรารถนา เดินยิ้มแก้มปริออกจากตึกสำนักงาน กลับไปที่แผนกเตาเผา แล้วเรียกหลินจื้อหย่วนออกมาคุยกันตามลำพัง

"ต้าหลิน นายลองดูนี่สิ" สือเม่าไฉหยิบคำสั่งโยกย้ายออกมาให้ดูก่อน

"เห็นไหม บริษัทการค้าระหว่างประเทศขอย้ายนายไป ต้าหลิน การค้าระหว่างประเทศเป็นหน่วยงานที่ดีมากเลยนะ ไปอยู่ที่นั่นก็ตั้งใจทำงานล่ะ อย่าทำให้โรงงานรีดร้อนของเราต้องขายหน้า ถึงแม้มันจะเป็นแค่การยืมตัวชั่วคราว แต่ฉันเชื่อนะว่าถ้านายทำผลงานได้ดี ผู้บริหารฝั่งโน้นจะต้องหาทางรั้งตัวนายไว้แน่" สือเม่าไฉเจ้าเล่ห์ไม่เบา เขายังคงหยั่งเชิงหลินจื้อหย่วน

"หัวหน้าพูดอะไรน่ะครับ ผมไม่อยากไปเลยสักนิด ได้ยินมาว่าที่บริษัทการค้าระหว่างประเทศมีแต่พวกเด็กเส้นเส้นใหญ่ทั้งนั้น สุ่มหยิบใครมาสักคนเส้นสายก็ใหญ่กว่าผมแล้ว ผมจะไปทำไมล่ะครับ ไปหาเรื่องปวดหัวใส่ตัวเหรอ"

สือเม่าไฉรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจราวกับได้ดื่มน้ำอัดลมเย็นเจี๊ยบในวันแดดเปรี้ยง "ต้าหลิน นี่มันคำสั่งจากบริษัทแม่ พวกเรามีหน้าที่ต้องทำตามเท่านั้น"

"หัวหน้า วางใจเถอะครับ ถึงเวลาผมกลับมาที่แผนกเตาเผาแน่นอน อยู่แผนกช่างแบบนี้สบายใจกว่า ไม่ต้องมาคอยชิงดีชิงเด่นกัน" คำตอบของหลินจื้อหย่วนทำให้หินที่ทับอยู่ในใจของสือเม่าไฉถูกยกออกไปเสียที

เขาล้วงบุหรี่ออกมา ยื่นให้หลินจื้อหย่วนหนึ่งมวน "ต้าหลิน ถึงแม้นายจะมาอยู่แผนกเตาเผายังไม่ถึงห้าเดือน แต่ผลงานของนายทุกคนก็เห็นๆ กันอยู่ ฉันจะแอบกระซิบบอกนายตรงนี้เลยก็แล้วกัน เดือนหน้า ผู้อำนวยการจูจะเกษียณแล้ว ทางโรงงานตัดสินใจให้ฉันขึ้นเป็นรองผู้อำนวยการแทน ถึงตอนนั้นอาเทาก็จะเลื่อนขึ้นมาเป็นหัวหน้าแผนก ตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกก็จะว่างลง"

สือเม่าไฉจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลินจื้อหย่วน เน้นย้ำทีละคำ "ฉันได้เสนอแนะกับทางโรงงานไปแล้ว ให้เลื่อนตำแหน่งนายขึ้นเป็นรองหัวหน้าแผนก เมื่อกี้ท่านผู้อำนวยการก็ตกลงแล้วด้วย"

"จริงเหรอครับ" ถึงแม้ผลลัพธ์นี้จะเป็นสิ่งที่หลินจื้อหย่วนคาดเดาไว้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินจากปากสือเม่าไฉโดยตรง หลินจื้อหย่วนก็ยังรู้สึกดีใจอยู่ดี

พยายามมาสี่เดือนกว่า ตอนนี้เป้าหมายใกล้จะสำเร็จแล้ว

รองหัวหน้าแผนกช่างวัยยี่สิบสามปี เกรงว่าจะสร้างสถิติหน้าใหม่ในประวัติศาสตร์ของเก๋อกังเลยทีเดียว

"ต้าหลิน นายต้องรับปากฉันนะ พองานชั่วคราวทางโน้นเสร็จเมื่อไหร่ นายต้องกลับมาที่โรงงานรีดร้อนให้ฉันนะ" สือเม่าไฉพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังสุดๆ

"วางใจเถอะครับหัวหน้า เมื่อกี้ผมก็บอกไปแล้วไงว่าผมไม่ไปไหนทั้งนั้น" หลินจื้อหย่วนตบหน้าผากตัวเองเบาๆ "เอ๊ะ ไม่ถูกสิ ผมต้องเรียกหัวหน้าว่าผู้อำนวยการสือแล้วสิครับเนี่ย"

สือเม่าไฉยกเท้าขึ้นเตะ "เลิกทำเป็นเล่นได้แล้วเว้ย ข้ากำลังคุยเรื่องซีเรียสอยู่นะ"

ลูกเตะนี้แลกมาด้วยเสียงหัวเราะ