บทที่ 86 เรื่องน่ายินดีสองต่อ

ตอนค่ำ ณ บ้านตระกูลหลิน บนถนนเหอผิง

หลินต้าจวินที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ พอได้ยินลูกชายบอกข่าวนี้จบ แก้วเหล้าในมือก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศด้วยความตกตะลึง

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงได้สติและพึมพำออกมา "ล้อเล่นหรือเปล่า แกเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง จะเป็นรองหัวหน้าแผนกได้ยังไง ฉันกับพี่เขยแกจนป่านนี้ยังเป็นแค่หัวหน้ากะเล็กๆ อยู่เลยนะ"

หลี่กังรีบพูดขึ้น "พ่อครับ จื้อหย่วนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย พอเข้าโรงงานมาก็มีสถานะเป็นผู้บริหารเลย มันไม่เหมือนพวกเราหรอกครับ ตอนนี้เก๋อกังก็กำลังส่งเสริมให้ผู้บริหารมีอายุน้อยลงและมีความรู้มากขึ้นด้วย"

หลินต้าจวินวางแก้วเหล้ากระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง "ไอ้เรื่องที่แกพูดมาฉันไม่เข้าใจหรอก ฉันรู้แค่ว่าเขาเพิ่งจะยี่สิบสาม จะไปคุมพวกคนงานพวกนั้นอยู่ได้ยังไง ระวังจะกลายเป็นเรื่องตลกให้คนอื่นหัวเราะเยาะเอาล่ะ"

หลินต้าจวินทำงานในแผนกช่างมาทั้งชีวิต เขารู้ดีที่สุดว่าพวกคนงานระดับล่างมีนิสัยเป็นยังไง ถ้าคุมพวกเขาไม่อยู่ มีหวังโดนพวกนั้นรังแกจนตายแน่

"พ่อวางใจเถอะครับ ก็แค่ตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกเล็กๆ เอง ผมทำได้ดีแน่นอนอยู่แล้ว" หลินจื้อหย่วนคีบปลาเข้าปาก แล้วพูดเสริมอู้อี้ "หัวหน้าเราบอกว่า คำสั่งแต่งตั้งต้องรอเดือนหน้าถึงจะออก พรุ่งนี้ผมต้องไปรายงานตัวที่บริษัทการค้าระหว่างประเทศแล้ว บริษัทแม่มีคำสั่งให้ผมไปเข้าร่วมทีมเจรจาชั่วคราว เพื่อเจรจากับคนตงกั๋วครับ"

"ดูทำเก่งเข้าสิ แกไม่เหาะขึ้นฟ้าไปเลยล่ะ" ถึงแม้คำพูดของหลินต้าจวินจะดูไม่ค่อยน่าฟัง แต่ในใจกลับเบิกบานอย่างที่สุด

ความปรารถนาสูงสุดของคนงานเก่าแก่ที่ทำงานในเก๋อกังมาค่อนชีวิตคนนี้ ก็คือการได้เห็นลูกชาย ลูกสาว และลูกเขย ลงหลักปักฐานและสร้างผลงานในเก๋อกังได้สำเร็จ

หลินต้าจวินจิบเหล้าไปอึกหนึ่ง แล้วหันไปหาหลี่กัง "กังจื่อ พ่อมีข่าวดีจะบอกแก"

หลี่กังวางตะเกียบลง แล้วสบตากับหลินหนิงจิ้ง หลินหนิงจิ้งส่ายหน้าเบาๆ ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"พ่อรู้ได้ยังไงครับ" หลี่กังถามด้วยความสงสัย

"ผู้อำนวยการโรงงานบอกพ่อน่ะสิ วันนี้แกเข้ากะดึกไม่ใช่เหรอ ตอนกลางวันเลยไม่ได้อยู่โรงงาน ตอนบ่าย ผู้อำนวยการเรียกพ่อไปที่ห้องทำงาน" หลินต้าจวินจงใจหยุดพูดไปครู่หนึ่ง รอดูสีหน้าของหลี่กัง ก่อนจะเลิกอมพะนำ "ผู้อำนวยการบอกว่า ที่เขตเป่ยกาวสี่มีห้องเดี่ยวว่างอยู่ห้องหนึ่ง เนื่องจากแกเป็นพนักงานดีเด่น แต่งงานแล้วก็ยังไม่มีบ้านอยู่ ทางโรงงานเลยปรึกษาหารือกันและตัดสินใจจัดสรรห้องเดี่ยวห้องนี้ให้แก"

ข่าวนี้เหนือความคาดหมายของหลี่กังจริงๆ "พ่อหมายถึงเรื่องนี้เองเหรอครับ ผมก็นึกว่าพ่อรู้เรื่องนั้นแล้วซะอีก"

"รู้เรื่องอะไรเหรอ" หนิงซิ่วเฟินฟังความนัยของลูกเขยออก

หลี่กังหันไปมองหลินหนิงจิ้งอีกครั้ง หลินหนิงจิ้งก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน

ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน หนิงซิ่วเฟินย่อมเข้าใจความหมายของท่าทางนี้ เธอคว้ามือลูกสาวไว้แน่น แล้วร้องตะโกนด้วยความดีใจ "หนิงจิ้ง หรือว่าลูกกำลังจะมีน้องแล้ว"

หลินหนิงจิ้งพยักหน้าเบาๆ

หลินจื้อหย่วนลุกพรวดขึ้นด้วยความดีใจสุดขีด "พี่ จริงเหรอเนี่ย นี่มันเรื่องน่ายินดีสุดๆ ไปเลย ต้องฉลองกันชุดใหญ่แล้ว"

ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ของชาติก่อน หลินจื้อหย่วนได้เดินทางออกจากเก๋ออัน ลงใต้ไปไกลแล้ว เขาจึงพลาดข่าวดีหลายๆ เรื่องไป

พี่สาวตั้งครรภ์ในปีนี้ และให้กำเนิดทารกเพศชายในช่วงปลายเดือนสิงหาคมปีหนึ่งเก้าแปดเก้า ตั้งชื่อว่า หลี่จวิ้นเฟิง และมีชื่อเล่นว่า เสี่ยวอัน

สาเหตุที่ตั้งชื่อเล่นนี้ ก็เพราะหลินหนิงจิ้งหวังให้ทั้งลูกชายและน้องชายของเธอแคล้วคลาดปลอดภัย

สองสามีภรรยาผู้เฒ่าตระกูลหลินพอได้ยินข่าวนี้ก็ดีใจจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่เช่นกัน

หนิงซิ่วเฟินกุมมือลูกสาวไว้ พลางเริ่มพร่ำบ่นกำชับไม่หยุด "หนิงจิ้งเอ๊ย ตอนนี้ลูกท้องลูกไส้แล้ว จะทำอะไรก็ต้องระวังตัวให้มากนะ เวลาปั่นจักรยานก็ต้องระวัง งานหนักอะไรก็ห้ามทำเด็ดขาดเลยนะ"

"แม่ก็พูดเกินไป ทำอย่างกับว่าหนูท้องอยู่คนเดียวในโลกอย่างนั้นแหละ ในโรงงานเรามีคนงานหญิงตั้งหลายคนที่ท้อง เขาก็ยังทำงานกันตามปกติไม่ใช่เหรอคะ"

"แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด คนอื่นก็คือคนอื่น ลูกก็คือลูก..." จู่ๆ หนิงซิ่วเฟินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปบอกหลี่กัง "กังจื่อ ถึงแม้ลูกจะได้บ้านใหม่ แม่ก็ดีใจด้วยนะ แต่ตอนนี้หนิงจิ้งกำลังท้องกำลังไส้ จะขาดคนดูแลไม่ได้ ตามความเห็นของแม่นะ ลูกสองคนพักอยู่ที่นี่ต่อเถอะ รอจนหลานโตแล้วค่อยย้ายไป"

"ตกลงครับแม่ เอาตามที่แม่บอกเลย" หลี่กังตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดในบ้านก็คือภรรยากับลูกในท้อง จะต้องดูแลภรรยาให้ดีที่สุด ส่วนเรื่องบ้าน ยังไงมันก็ตั้งอยู่ที่เดิมไม่หนีไปไหนหรอก

ครอบครัวร่วมรับประทานอาหารกันอย่างมีความสุข หลังจากหลินจื้อหย่วนเดินออกมาจากบ้าน เตรียมจะปั่นจักรยานกลับหอพัก หลี่กังก็เดินตามออกมา

"พี่เขย มีอะไรหรือเปล่าครับ" หลินจื้อหย่วนดูออกว่าหลี่กังมีเรื่องอยากจะพูดกับตน

หลี่กังยื่นบุหรี่ต้าจีให้น้องเขยหนึ่งมวน "จื้อหย่วน นายว่าเรื่องนี้มันบังเอิญไหมล่ะ พี่เพิ่งจะได้บ้านใหม่ พี่สาวนายก็ดันท้องพอดี ตามหลักแล้วพวกพี่ควรจะย้ายออกไป เพื่อให้นายได้กลับมาอยู่บ้านต่างหาก"

"พี่เขย พวกเราก็ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น พี่จะมาเกรงใจอะไรกันล่ะ ก่อนหน้านี้ผมก็เคยบอกไปแล้วไงว่า พี่กับพี่สาวอยู่ที่นี่จะได้ช่วยดูแลพ่อกับแม่ด้วย เรื่องนี้วันหลังไม่ต้องพูดถึงอีกแล้วนะครับ ถ้าพี่พูดอีกผมจะโกรธจริงๆ ด้วย"

"จื้อหย่วน พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น พี่คิดแบบนี้นะ กว่าพี่สาวนายจะคลอดจนลูกเข้าโรงเรียน อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาสามปี บ้านที่เป่ยกาวจะปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ ก็เสียดายแย่ หรือว่านายจะย้ายไปอยู่ที่นั่นล่ะ ยังไงอยู่หอพักก็ไม่ค่อยสะดวก แถมทำกับข้าวก็ไม่ได้ด้วย"

ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวของหลินจื้อหย่วน "พี่เขย เรื่องนี้ขอผมคิดดูก่อนนะครับ"

หลังจากทั้งสองแยกย้ายกัน หลินจื้อหย่วนก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปทางหอพักอย่างช้าๆ เมื่อปั่นมาถึงถนนเซิ่งลี่ เขาก็หักเลี้ยวรถ มุ่งหน้าไปยังเขตหน้าสถานีรถไฟ

ที่ใต้ตึกโทรคมนาคม หลินจื้อหย่วนได้โทรศัพท์ไปหาพนักงานรักษาความปลอดภัยที่หอพักการรถไฟ "ฮัลโหล รบกวนช่วยตามเหยาเย่ให้หน่อยครับ" เขาไม่ได้เจอเหยาเย่มาพักใหญ่แล้ว ไม่แน่ใจว่าเธอต้องติดรถไฟไปเซี่ยงไฮ้หรือเปล่า จึงต้องโทรศัพท์ไปเช็กให้ชัวร์ก่อน

โชคดีที่หลังจากนั้นไม่กี่นาที เสียงของเหยาเย่ก็ดังขึ้นมาจากปลายสาย "ฮัลโหล ใครคะ"

"ผมเอง มีเรื่องจะคุยด้วย อีกยี่สิบนาทีเจอกันที่โรงภาพยนตร์เด็กนะ"

เหยาเย่ทั้งตกใจและดีใจ เธอตอบตกลงเสียงเบา

ยี่สิบนาทีต่อมา ทั้งสองคนก็มาเจอกันที่หน้าโรงภาพยนตร์เด็ก ยังคงเป็นเหมือนเดิม หลินจื้อหย่วนซื้อตั๋วสองใบ แล้วทั้งคู่ก็ทิ้งช่วงห่างกันไม่กี่นาที ก่อนจะเดินเข้าไปในโรงภาพยนตร์

ภายในโรงภาพยนตร์ยังคงมีคนบางตาเหมือนเคย บนจอภาพยนตร์ขนาดใหญ่กำลังฉายภาพยนตร์ที่ไม่เป็นที่รู้จักเรื่องหนึ่ง

เหยาเย่ที่เดินตามเข้ามาทีหลังเพิ่งจะนั่งลง มืออันเร่าร้อนของหลินจื้อหย่วนก็ยื่นเข้ามาจับ

"จื้อหย่วน!" เหยาเย่รู้สึกราวกับว่าร่างกายกำลังจะหลอมละลาย เธอพลิกมือกลับไปจับมือของหลินจื้อหย่วนไว้แน่น ผ่านไปพักใหญ่ เสียงสั่นเครือของเหยาเย่ก็ดังขึ้นที่ข้างหูของหลินจื้อหย่วน "เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน ฉันนึกว่าคุณจะไม่เอาฉันแล้วซะอีก"

"จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ" หลินจื้อหย่วนพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด "ช่วงนี้ผมยุ่งมากจริงๆ โรงงานของเรากำลังยกระดับอุปกรณ์ มีเครื่องจักรใหม่เข้ามา ผมต้องไปสอนงานพวกคนงานน่ะ"

"คุณอย่าฝืนจนร่างกายแย่ไปล่ะ" เหยาเย่เช็ดเหงื่อบนหน้าผากชายคนรักด้วยความปวดใจ "ถ้ายุ่งนักก็ไม่ต้องมาหาฉันก็ได้"

"ผมมีเรื่องจะปรึกษาหน่อย พี่เขยผมเพิ่งได้บ้านใหม่ อยู่ที่เป่ยกาว แต่พี่สาวผมกำลังท้อง พวกเขาเลยยังย้ายไปตอนนี้ไม่ได้ ผมคิดว่าคุณอยู่หอพักคงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ หรือว่าคุณจะย้ายไปอยู่ที่นั่นล่ะ"

"ไม่เอาหรอก ถ้าพี่เขยคุณรู้เข้า เขาต้องสงสัยคุณแน่" เหยาเย่ปฏิเสธเสียงแข็ง

"วางใจเถอะ ขอแค่คุณอยากไป ผมมีวิธีก็แล้วกัน"

แน่นอนว่าเหยาเย่อยากย้ายออกจากหอพักอยู่แล้ว เธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว แถมยังรักความสะอาดเป็นพิเศษ การต้องมาอยู่หอพักคนโสดมันทำให้เธออึดอัดมาก แม้แต่ห้องน้ำส่วนตัวก็ไม่มี แถมยังทำกับข้าวไม่ได้อีก

ดังนั้นข้อเสนอของหลินจื้อหย่วนจึงดึงดูดใจเธอมาก ที่เธอปฏิเสธไป ก็เพราะนึกถึงผลกระทบที่จะเกิดกับหลินจื้อหย่วนล้วนๆ

"คุณมีวิธีอะไรล่ะ"

"ผมจะบอกพี่เขยว่า ปล่อยบ้านให้คนอื่นเช่าไปแล้ว..."

ความคิดนี้ของหลินจื้อหย่วนทำให้ดวงตาของเหยาเย่เป็นประกาย

เธอหัวเราะเสียงเบา "คุณนี่ช่างแต่งเรื่องเก่งจริงๆ เลย"

"ระหว่างคนในครอบครัว คำโกหกสีขาวมันก็มีประโยชน์นะ" มือของหลินจื้อหย่วนออกแรงบีบอีกครั้ง ทำเอาร่างกายของเหยาเย่อ่อนระทวยไปหมด