บทที่ 87 แพะรับบาปชั้นดี

เช้าวันนั้น หลินจื้อหย่วนปั่นจักรยานเข้าไปในบริษัทการค้าระหว่างประเทศเก๋อกัง ซึ่งตั้งอยู่ริมถนนหนานหัว

ในฐานะบริษัทการค้าระหว่างประเทศเพียงแห่งเดียวขององค์กรขนาดมหึมาอย่างเก๋อกัง เพื่อให้การดำเนินงานเป็นไปอย่างราบรื่น สถานที่ตั้งสำนักงานของบริษัทการค้าระหว่างประเทศจึงไม่ได้อยู่ภายในเขตโรงงานเก๋อกัง แต่อยู่ในเขตใจกลางเมือง

บริษัทการค้าระหว่างประเทศที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นได้เพียงไม่กี่ปีแห่งนี้ คือสถานที่ทำงานที่พนักงานชาวเก๋อกังทุกคนต่างใฝ่ฝันอยากจะเข้ามาทำ

เพราะสภาพแวดล้อมในการทำงานที่นี่นั้นยอดเยี่ยม อีกทั้งยังมีสถานะทางสังคมที่สูงส่ง แต่เหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือ บริษัทการค้าระหว่างประเทศกุมอำนาจเบ็ดเสร็จในการจัดจำหน่ายเหล็กกล้านอกแผนการผลิตของเก๋อกัง ซึ่งในยุคแปดศูนย์ สถานที่แห่งนี้ถือเป็นขุมทรัพย์ที่ใครต่อใครต่างก็พากันอิจฉาและจ้องตาเป็นมัน

ผู้ที่สามารถเข้ามาทำงานในบริษัทการค้าระหว่างประเทศได้ ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ที่มีเส้นสายและเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาทั้งสิ้น สำหรับชาวบ้านตาสีตาสา การจะได้เข้ามาทำงานที่นี่นั้น ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก

ทันทีที่จักรยานหย่งจิ่วรุ่นสองแปดของหลินจื้อหย่วนปั่นผ่านประตูใหญ่เข้ามา ก็ถูกลุงยามรักษาความปลอดภัยขวางเอาไว้เสียก่อน

"พ่อหนุ่ม จะมาหาใครรึ"

หลินจื้อหย่วนล้วงเอาคำสั่งโยกย้ายออกมา "ผมมารายงานตัวกับทีมเจรจาครับ"

ลุงยามหยิบแว่นสายตายาวออกมาสวม ก่อนจะเพ่งมองคำสั่งโยกย้ายอย่างละเอียดรอบหนึ่ง จากนั้นก็พิจารณาเรือนร่างของหลินจื้อหย่วนตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างถี่ถ้วน

คงเพราะรู้สึกว่าพ่อหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนนี้ไม่น่าจะใช่คนร้าย ลุงยามถึงได้ยอมปล่อยให้ผ่านไป "ทีมเจรจาอยู่ที่ชั้นหนึ่ง เดินเข้าประตูไปแล้วเลี้ยวซ้าย บนบานประตูจะมีป้ายติดอยู่"

หลินจื้อหย่วนจอดจักรยานเสร็จสรรพ ก็เดินเข้าไปในอาคารสำนักงานของบริษัทการค้าระหว่างประเทศ เขาเดินตามคำแนะนำของลุงยาม จนกระทั่งพบห้องทำงานของทีมเจรจาในที่สุด

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป หลินจื้อหย่วนก็ต้องชะงักงัน เมื่อสายตาปะทะเข้ากับคนคุ้นเคยเก่าแก่อย่างพานกั๋วฟู่

ทั้งสองคนเดินประจันหน้ากันพอดี

แววตาของพานกั๋วฟู่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้น เขาจ้องเขม็งไปที่หลินจื้อหย่วนอย่างไม่วางตา ดูจากท่าทีแล้ว ราวกับว่าพร้อมจะพุ่งเข้ามาแลกชีวิตกับหลินจื้อหย่วนได้ทุกเมื่อ

หลินจื้อหย่วนมองเขาพร้อมกับหัวเราะเบาๆ "กั๋วฟู่ ไม่เจอกันนานเลยนะ ที่แท้นายก็ถูกย้ายมาอยู่บริษัทการค้าระหว่างประเทศนี่เอง เก่งจริงๆ เลยนะ"

เขาจงใจเน้นเสียงหนักที่ประโยคสุดท้าย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพานกั๋วฟู่จะฟังน้ำเสียงประชดประชันของเขาออกหรือเปล่า

พานกั๋วฟู่กำหมัดทั้งสองข้างแน่น หากไม่ใช่เพราะรู้ตัวดีว่าสู้ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ เขาคงพุ่งเข้าไปบีบคอหลินจื้อหย่วนให้ตายคามือไปแล้ว

ไอ้สารเลวคนนี้วิ่งไปป่วนในงานแต่งงานของเขา ซ้ำยังเป็นต้นเหตุให้พี่ชายคนโตของเขาต้องถูกตัดสินจำคุก หน้าที่การงานในตำแหน่งหัวหน้าแผนกที่กำลังไปได้สวยก็พลอยพังทลายลงไปด้วย

"แกไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลย" พานกั๋วฟู่ชี้หน้าไล่ให้เขาออกไปนอกประตู ในเมื่อใช้กำลังสู้ไม่ได้ ก็ทำได้เพียงใช้วิธีข่มขู่จอมปลอมแบบนี้แหละ

"กั๋วฟู่ ขอโทษทีนะ พอดีฉันมารายงานตัวกับทีมเจรจาน่ะ" หลินจื้อหย่วนสะบัดกระดาษคำสั่งโยกย้ายในมือไปมา

ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้านใน ทันทีที่เห็นหลินจื้อหย่วน เขาก็ร้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "เสี่ยวหลิน ในที่สุดเธอก็มาสักที ฉันรอเธอมาตั้งหลายวันแล้วเนี่ย"

ซุนเก๋อซิน หัวหน้าแผนกต้อนรับของเก๋อกังก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาหา หลินจื้อหย่วนรีบยื่นมือทั้งสองข้างออกไปจับมือเขาทันที "หัวหน้าซุน ต้องขออภัยจริงๆ ครับ พอดีเครื่องรีดเหล็กเครื่องใหม่ของโรงงานอยู่ในช่วงติดตั้งและทดสอบระบบ ก็เลยทำให้เสียเวลาไปหลายวันน่ะครับ"

"ไม่เป็นไรหรอก ยังไงซะการเจรจาก็ยังไม่ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการอยู่แล้ว" ซุนเก๋อซินมีท่าทีเป็นกันเองกับหลินจื้อหย่วนเป็นอย่างมาก นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่เขาได้เห็นกับตาตัวเองว่าหลินจื้อหย่วนสามารถทำให้ซาโต้ ชูอิจิโร่ และพรรคพวกยอมก้มหัวโค้งคำนับอนุสาวรีย์ได้ เขาก็แอบชื่นชมและให้ราคากับชายหนุ่มคนนี้อยู่ในใจไม่น้อย

การที่หลินจื้อหย่วนสามารถเข้ามาอยู่ในทีมเจรจาได้นั้น ซุนเก๋อซินและเลี่ยวจื้อถือเป็นกุญแจสำคัญเลยทีเดียว หากไม่ใช่เพราะพวกเขาสองคนช่วยพูดจาสนับสนุนต่อหน้าจางหนานฟาง มีหรือที่จางหนานฟางจะตัดสินใจได้รวดเร็วเช่นนี้

เมื่อพานกั๋วฟู่เห็นท่าทีอันสนิทสนมที่ซุนเก๋อซินมีต่อหลินจื้อหย่วน เขาก็โกรธจนแทบจะพ่นไฟออกทางทวารทั้งเจ็ด

แต่ซุนเก๋อซินนั้นมีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าแผนกต้อนรับ ซ้ำยังพ่วงตำแหน่งรองหัวหน้าทีมเจรจา มีอำนาจบารมีล้นเหลือ คนงานชั่วคราวอย่างเขาไม่มีสิทธิ์ไปล่วงเกินได้อย่างเด็ดขาด

ในฐานะพนักงานชั่วคราวของบริษัทการค้าระหว่างประเทศ พานกั๋วฟู่ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะเข้าร่วมทีมเจรจาด้วยซ้ำ เพียงแต่ทีมเจรจาซึ่งเป็นหน่วยงานเฉพาะกิจนี้ยังขาดแคลนคนคอยทำหน้าที่เบ็ดเตล็ด พานกั๋วฟู่ซึ่งไม่มีความสามารถในสายงานธุรกิจใดๆ จึงถูกส่งตัวมาที่นี่ เพื่อทำหน้าที่คอยปัดกวาดเช็ดถูและต้มน้ำชงชาไปวันๆ

พานกั๋วฟู่สะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องทำงานไปทันทีด้วยความโมโห

ซุนเก๋อซินก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเขานัก เขาจับแขนลากหลินจื้อหย่วนเข้าไปในห้องด้านในทันที

"พวกคุณดูสิว่าใครมา"

บนโซฟาภายในห้องมีชายสองคนนั่งอยู่ หนึ่งในนั้นก็คือเลี่ยวจื้อ เลขานุการของจางหนานฟาง ส่วนอีกคนเป็นชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าทรงเหลี่ยม นัยน์ตาทั้งสองข้างทอประกายเฉียบแหลม ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นคนเก่งกาจและฉลาดหลักแหลม

"ผู้จัดการป๋ายครับ ผมขอแนะนำให้รู้จักสักหน่อย พ่อหนุ่มคนนี้ก็คือหลินจื้อหย่วนที่ผมมักจะพูดถึงให้คุณฟังบ่อยๆ ไงล่ะครับ เขาเป็นถึงนักศึกษาหัวกะทิจากสถาบันเทคโนโลยีตงไห่เชียวนะ ก็เขานี่แหละครับที่ทำให้พวกบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นยอมโค้งคำนับอนุสาวรีย์อย่างเชื่อฟัง ฮ่าๆๆ พวกคุณไม่รู้หรอกว่า ตอนที่ผมเห็นภาพนั้นกับตาตัวเอง ในใจผมมันรู้สึกสะใจมากแค่ไหน"

เลี่ยวจื้อก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน "เสี่ยวหลิน ในที่สุดก็รอจนเธอมาสักทีนะ"

ในฐานะเลขานุการของจางหนานฟาง ภารกิจในการเข้าร่วมทีมเจรจาของเลี่ยวจื้อนั้นเรียบง่ายมาก นั่นก็คือการรวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งหมดในแต่ละวัน เพื่อนำไปรายงานต่อจางหนานฟาง

หลินจื้อหย่วนเอ่ยทักทายด้วยท่าทีนอบน้อม "สวัสดีครับผู้จัดการป๋าย สวัสดีครับหัวหน้าเลี่ยว"

เขารู้ดีว่าชายวัยกลางคนใบหน้าทรงเหลี่ยมผู้นี้ก็คือป๋ายซู่กวง ผู้จัดการใหญ่ของบริษัทการค้าระหว่างประเทศ ซึ่งถือเป็นบุคลากรชั้นยอดด้านธุรกิจที่หาตัวจับยากในเก๋อกัง

ป๋ายซู่กวงพิจารณาหลินจื้อหย่วนอยู่หลายครั้ง ในใจก็เกิดความรู้สึกสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาเล็กน้อย

หลินจื้อหย่วนเป็นคนที่จางหนานฟางเอ่ยปากเจาะจงให้มาร่วมทีมเจรจาด้วยตัวเอง แถมซุนเก๋อซินและเลี่ยวจื้อก็ยังกล่าวชื่นชมชายหนุ่มคนนี้ไม่ขาดปาก สิ่งเหล่านี้ทำให้ป๋ายซู่กวงเริ่มมีความคาดหวังในตัวของหลินจื้อหย่วนอยู่บ้าง

"เสี่ยวหลิน เธอคงไม่รู้หรอกนะว่า ช่วงหลายวันมานี้หัวหน้าเลี่ยวกับหัวหน้าซุนเอาแต่พูดชมเธอให้ฉันฟังไม่หยุด ในที่สุดพวกเราก็รอจนเธอมาถึงสักที พอดีเลยล่ะ พวกเรากำลังเจอกับปัญหาหนักอกอยู่พอดี เธอเป็นคนหนุ่ม หัวไหวพริบดี ช่วยออกความคิดเห็นให้พวกเราหน่อยสิ"

"ผู้จัดการป๋ายครับ ท่านก็พูดเกินไป ผมเพิ่งจะมารายงานตัวเป็นวันแรก ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรเลย จะกล้าไปออกความคิดเห็นให้พวกท่านผู้นำได้อย่างไรล่ะครับ" หลินจื้อหย่วนรู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ไม่ควรจะพูดจาโอ้อวดจนเกินงาม ท้ายที่สุดแล้วเขากับป๋ายซู่กวงก็เพิ่งจะเคยพบหน้ากันเป็นครั้งแรก ส่วนเลี่ยวจื้อและซุนเก๋อซิน เขาก็ยังไม่ได้คุ้นเคยอะไรด้วยมากนัก จึงไม่ควรแสดงตัวว่าเก่งกาจและอวดดีจนเกินไป

แต่เลี่ยวจื้อกลับไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ "เสี่ยวหลิน เธอไม่ต้องมาทำเป็นเกรงใจพวกเราหรอกน่า ตอนงานเฉลิมฉลองครบรอบสามสิบห้าปีเครื่องรีดเหล็กคู่บุญคราวก่อน สุนทรพจน์ของเธอมันมีระดับมากเลยนะ มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเธอเป็นคนหนุ่มที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล ทั้งหมดนี้ก็เพื่องานทั้งนั้น คนพูดไม่ถือว่ามีความผิดหรอก มีอะไรก็พูดออกมาเถอะ"

ในเมื่อผู้บริหารหลายท่านให้ความสำคัญกับเขาถึงเพียงนี้ หลินจื้อหย่วนก็ไม่จำเป็นต้องแกล้งถ่อมตัวอีกต่อไป เขารับเอกสารข้อมูลที่ป๋ายซู่กวงยื่นส่งมาให้ แล้วเปิดอ่านอย่างตั้งใจ ป๋ายซู่กวงก็ช่วยอธิบายสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟังอยู่ข้างๆ "เสี่ยวหลิน สาเหตุที่การเจรจายังไม่สามารถเริ่มต้นขึ้นได้อย่างเป็นทางการ ก็เพราะพวกเรากำลังเจอกับปัญหาหนักในการเลือกโครงการ เธอก็รู้นี่นาว่าเก๋อกังของเราไม่เหมือนกับฮู่กัง การจะนำเข้าอุปกรณ์เครื่องจักร พวกเราต้องจัดหาเงินทุนเอาเอง เงินทุกบาททุกสตางค์จึงต้องใช้อย่างคุ้มค่าและคิดคำนวณให้รอบคอบที่สุด หากประเมินจากยอดเงินตราต่างประเทศที่เก๋อกังมีอยู่ในปัจจุบัน พวกเราสามารถนำเข้าสายการผลิตได้เพียงแค่สายเดียวเท่านั้น"

หลินจื้อหย่วนฟังแล้วก็เข้าใจได้ในทันที ว่าปัญหาหนักอกที่บรรดาผู้บริหารกำลังเผชิญหน้าอยู่นั้นคืออะไร

ตอนนี้กลุ่มผู้บริหารระดับสูงของเก๋อกังได้บรรลุฉันทามติร่วมกันแล้ว ว่าจะต้องดำเนินการนำเข้าอุปกรณ์การผลิตที่ทันสมัยอย่างแน่นอน จุดนี้ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ อีกต่อไป

แต่เมื่อมาถึงขั้นตอนที่ว่าจะต้องนำเข้าอุปกรณ์ของโครงการไหนเป็นหลัก ความคิดเห็นของกลุ่มผู้บริหารระดับสูงกลับยังไม่เป็นไปในทิศทางเดียวกัน

บรรดารองผู้จัดการใหญ่หลายท่านต่างก็นำเสนอมุมมองและจุดยืน โดยพิจารณาจากผลประโยชน์ในขอบเขตความรับผิดชอบของตนเองเป็นที่ตั้ง

บางท่านก็เสนอว่าควรเริ่มต้นจากโครงการพื้นฐานก่อน โดยให้นำเข้าสายการผลิตถลุงเหล็กกล้าหรือสายการผลิตหลอมเหล็กใหม่ทั้งหมด บางท่านก็เสนอว่าให้นำเข้าเทคโนโลยีเตาหลอมเหล็กที่ทันสมัยจากตงกั๋ว บางท่านก็เลือกสายการผลิตเหล็กแผ่น บางท่านก็เลือกสายการผลิตเหล็กรูปพรรณ...

สรุปง่ายๆ ก็คือ ความคิดเห็นแตกแยกกันไปคนละทิศคนละทาง ไม่มีใครสามารถโน้มน้าวใครได้ อีกทั้งบรรดารองผู้จัดการใหญ่เหล่านี้ต่างก็เป็นผู้อาวุโสที่ได้รับการเคารพนับถือกันทั้งนั้น จางหนานฟางเองก็ปวดหัวกับเรื่องนี้หนักมาก จึงได้เตะถ่วงโยนปัญหากลับมาให้ป๋ายซู่กวง โดยสั่งให้เขาเป็นคนหาโครงการที่สามารถทำให้ทุกฝ่ายพึงพอใจออกมาให้ได้

ภายในใจของป๋ายซู่กวงนั้นสว่างไสวราวกับกระจกใส เขาย่อมรู้ดีว่าสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้เกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้นคืออะไร

รองผู้จัดการใหญ่ของเก๋อกังแต่ละท่าน ล้วนเป็นยอดฝีมือที่ผ่านสมรภูมิการทำงานมาอย่างโชกโชน ต่างก็ไต่เต้าขึ้นมาจากตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานด้วยกันทั้งสิ้น พวกเขาแต่ละคนย่อมมีขอบเขตอำนาจและอิทธิพลในมือของตนเอง อย่างเช่น บางท่านก็เติบโตและสร้างผลงานมาจากโรงงานถลุงเหล็กกล้า บางท่านก็ได้รับการผลักดันและเลื่อนขั้นมาจากโรงงานผลิตเหล็กแผ่นหนา

ทุกคนต่างก็อยากจะกอบโกยผลประโยชน์ให้ตกอยู่กับอาณาเขตของตนเองให้มากที่สุด ดังนั้นจึงไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้ใคร

งานนี้เรียกได้ว่าเป็นเผือกร้อนลวกมือชัดๆ หากเลือกโครงการได้ไม่ดี ก็จะพลอยไปล่วงเกินคนกลุ่มใหญ่เข้าให้

ด้วยเหตุนี้เอง ผู้บริหารทั้งสามท่านที่อยู่ในห้องนี้ ถึงได้อยากจะให้หลินจื้อหย่วนมาช่วยออกความคิดเห็นให้

นอกจากพวกเขาจะมองว่าหลินจื้อหย่วนเป็นคนที่มีความรู้ความสามารถพอตัวแล้ว เหตุผลที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ ชายหนุ่มผู้กล้าพูดกล้าทำและมีความกล้าหาญบ้าบิ่นคนนี้ นับเป็นแพะรับบาปชั้นดีที่สุดนั่นเอง