บทที่ 88 ขาดความยั้งคิดไปสักหน่อย

ป๋ายซู่กวง เลี่ยวจื้อ และซุนเก๋อซิน ต่างก็พากันจ้องมองไปที่หลินจื้อหย่วนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง หลินจื้อหย่วนแกล้งทำเป็นก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากขอข้อเสนอขึ้นมาข้อหนึ่ง

"ท่านผู้บริหารทั้งสามครับ ก่อนที่ผมจะตัดสินใจอะไรลงไป ผมขออนุญาตกลับไปที่โรงงานเพื่อค้นหาข้อมูลอ้างอิงเพิ่มเติมสักหน่อยได้ไหมครับ"

ทั้งสามคนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกพร้อมๆ กัน การที่หลินจื้อหย่วนไม่ได้ปฏิเสธในทันที แต่กลับขอเวลาไปหาข้อมูล ย่อมแสดงว่าเรื่องนี้ยังมีหวัง

"เสี่ยวหลิน เธอต้องการหาข้อมูลอะไรเหรอ" ป๋ายซู่กวงเอ่ยถามขึ้นมา

"ผมอยากจะขออ่านหนังสือพิมพ์เก๋อกังรายวันย้อนหลังในช่วงสามปีที่ผ่านมาครับ ผมอยากจะค้นหาข้อมูลสถิติบางอย่างเพื่อนำมาประกอบการตัดสินใจครับ"

"หนังสือพิมพ์เก๋อกังรายวันงั้นเหรอ ที่นี่ก็มีเก็บรวบรวมไว้นะ ไม่จำเป็นต้องกลับไปที่โรงงานหรอก" ป๋ายซู่กวงรีบเรียกหัวหน้าสำนักงานของบริษัทการค้าระหว่างประเทศเข้ามาทันที แล้วสั่งให้เขาพาหลินจื้อหย่วนไปค้นหาหนังสือพิมพ์ที่ต้องการ

หลังจากหลินจื้อหย่วนเดินตามหัวหน้าสำนักงานออกไปแล้ว ป๋ายซู่กวงก็หันไปมองเลี่ยวจื้อที ซุนเก๋อซินที "หวังว่าคนหนุ่มคนนี้จะสามารถนำเสนอแนวคิดใหม่ๆ ที่น่าสนใจให้กับพวกเราได้นะ"

ซุนเก๋อซินซึ่งรู้สึกประทับใจในตัวหลินจื้อหย่วนมากที่สุด แอบด่าป๋ายซู่กวงอยู่ในใจว่า ป๋ายซู่กวง ไอ้จิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ แกไม่กล้าไปขัดใจบรรดารองผู้จัดการใหญ่พวกนั้น ก็เลยผลักไสให้คนหนุ่มอย่างเขาต้องมาเป็นแพะรับบาปแทน ช่างไร้มนุษยธรรมจริงๆ

แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่คิดในใจเท่านั้น เพราะจนถึงตอนนี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังคิดหาทางออกที่ทำให้ทุกคนพอใจไม่ได้เลยเช่นกัน

ณ ห้องเก็บเอกสารของบริษัทการค้าระหว่างประเทศ หลินจื้อหย่วนนั่งอยู่ท่ามกลางกองหนังสือพิมพ์เก่าที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากา

หัวหน้าสำนักงานได้อธิบายข้อควรระวังต่างๆ ให้ฟังอย่างคร่าวๆ จากนั้นก็ทิ้งกุญแจไว้ให้หนึ่งดอก แล้วก็เดินจากไป

ทันทีที่ประตูห้องอ่านหนังสือถูกปิดลง หลินจื้อหย่วนก็ชกกำปั้นขึ้นไปในอากาศด้วยความตื่นเต้นดีใจ

โอกาสทองแบบนี้ ราวกับสวรรค์ประทานมาให้เขาโดยเฉพาะ

ปัญหาที่ทำให้ป๋ายซู่กวงและคนอื่นๆ ต้องปวดหัวจนคิดไม่ตกนั้น สำหรับหลินจื้อหย่วนแล้ว มันเป็นเรื่องที่ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

เพราะในชาติก่อน ช่วงต้นยุคเก้าศูนย์ เก๋อกังได้นำเข้าสายการผลิตเหล็กเส้นลวดซึ่งถือว่าทันสมัยที่สุดในระดับสากลในยุคนั้น โดยตั้งโรงงานอยู่ที่เขตหลิงซานทางตอนเหนือสุดของเมืองเก๋ออัน

สายการผลิตสายนี้เปรียบเสมือนเครื่องพิมพ์ธนบัตรชั้นดี ที่ช่วยกอบโกยผลกำไรมหาศาลให้กับเก๋อกัง แถมยังรวมไปถึงเงินตราต่างประเทศอีกด้วย

ในช่วงเริ่มต้นของการปฏิรูปเก๋อกัง สายการผลิตเหล็กเส้นลวดสายนี้ถือเป็นกำลังสำคัญที่สร้างคุณูปการอย่างใหญ่หลวงให้กับองค์กร

สิ่งที่หลินจื้อหย่วนสามารถยืนยันได้ในตอนนี้ก็คือ ผลลัพธ์สุดท้ายของการเจรจาระหว่างเก๋อกังกับบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่น จะต้องเป็นการนำเข้าสายการผลิตเหล็กเส้นลวดสายนี้อย่างแน่นอน

นี่แหละคือข้อได้เปรียบอันมหาศาลของการเป็นผู้ที่ได้กลับชาติมาเกิดใหม่

แต่เพื่อไม่ให้ใครสงสัย และเพื่อให้คำพูดของเขามีน้ำหนักน่าเชื่อถือมากขึ้น เขาก็ยังจำเป็นต้องค้นหาข้อมูลอ้างอิงเป็นจำนวนมาก เพื่อใช้ข้อมูลสถิติเหล่านี้มายืนยันความคิดของเขา

ยังไงซะ เขาก็ต้องสร้างภาพลักษณ์ของการเป็นคนขยันขันแข็งและทุ่มเทให้ผู้บริหารประทับใจเสียหน่อย

หลินจื้อหย่วนเริ่มพลิกหน้าหนังสือพิมพ์เก่าๆ ทีละหน้าอย่างตั้งใจ

ต้องยอมรับเลยว่า หนังสือพิมพ์เก๋อกังรายวัน ในฐานะสื่อสิ่งพิมพ์ขององค์กรอุตสาหกรรมนั้น ทำออกมาได้ดีและทุ่มเทมากทีเดียว มักจะมีการตีพิมพ์ข้อมูลสถิติยอดขายเหล็กกล้าประเภทต่างๆ ของโรงงานเหล็กทั่วประเทศอยู่เป็นประจำ และจะมีการสรุปข้อมูลสถิติทุกๆ ครึ่งปี ซึ่งข้อมูลเหล่านี้ล้วนเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับหลินจื้อหย่วน

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็หมดไปแล้วครึ่งวันเช้า

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ซุนเก๋อซินเดินเข้ามาในห้องอ่านหนังสือ

"เสี่ยวหลิน ยังยุ่งอยู่อีกเหรอ" ซุนเก๋อซินมองดูหนังสือพิมพ์ที่วางแผ่หราอยู่เต็มโต๊ะ ความรู้สึกผิดในใจก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

หลินจื้อหย่วนที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดข้อมูลสถิติอย่างขะมักเขม้น เงยหน้าขึ้นมาจากกองหนังสือพิมพ์เก่า "อ้าว หัวหน้าซุน มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"เสี่ยวหลิน เธอนี่พอทำงานแล้วก็ลืมวันลืมคืนเลยนะ นี่มันเที่ยงแล้ว ฉันจะมาตามเธอไปกินข้าวน่ะ" ซุนเก๋อซินยกข้อมือขึ้น ชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือ

หลินจื้อหย่วนถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองทำงานเพลินจนหมดไปแล้วครึ่งวัน

เขาวางปากกาลง ลุกขึ้นยืน บิดคอไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้า

"พอยุ่งๆ แล้วก็ลืมเวลาไปเลยครับ"

ซุนเก๋อซินเดินเข้าไปควงแขนเขาอย่างสนิทสนม "คนหนุ่มก็ต้องมีความกระตือรือร้นในการทำงานแบบนี้แหละ ไปๆ ๆ เดี๋ยวฉันพาไปกินข้าวที่โรงอาหารเอง"

หลินจื้อหย่วนเดินตามซุนเก๋อซินออกจากห้องอ่านหนังสือ ตรงไปยังโรงอาหารของบริษัทการค้าระหว่างประเทศ

บริษัทการค้าระหว่างประเทศมีพนักงานแค่ร้อยกว่าคน โรงอาหารจึงมีขนาดเล็กมาก ไม่สามารถนำไปเทียบกับโรงอาหารขนาดใหญ่ของโรงงานรีดร้อนที่จุคนได้นับพันคนได้เลย

แต่อาหารที่นี่กลับมีความหลากหลายและน่ากินกว่าที่โรงงานรีดร้อนเยอะมาก

ซุนเก๋อซินไปขอยืมชุดจานชามมาให้หลินจื้อหย่วนหนึ่งชุด แล้วก็พาเขาไปตักอาหาร

ทั้งสองคนหาโต๊ะว่างๆ นั่งลง แล้วก็เริ่มลงมือรับประทานอาหารกันอย่างช้าๆ

ทันทีที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาอย่างหลินจื้อหย่วนปรากฏตัวขึ้น เขาก็ตกเป็นเป้าสายตาของบรรดาพนักงานหญิงในบริษัทการค้าระหว่างประเทศทันที

"พ่อหนุ่มคนนั้นเป็นใครกันน่ะ หน้าตาหล่อจังเลย"

"ไม่รู้สิ เพิ่งเคยเห็นหน้าเป็นครั้งแรกเหมือนกัน"

"เขานั่งกินข้าวกับหัวหน้าซุนด้วย ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นสมาชิกของทีมเจรจาก็ได้นะ"

พานกั๋วฟู่ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กับกลุ่มคนพวกนี้ หน้าเขียวปัดด้วยความโกรธ เพราะพวกพนักงานหญิงเริ่มหันมาซักไซ้ถามข้อมูลเกี่ยวกับหลินจื้อหย่วนจากเขา

"เสี่ยวพาน ช่วงนี้นายไปช่วยงานที่ทีมเจรจาไม่ใช่เหรอ พ่อหนุ่มคนนั้นเป็นใครกันน่ะ"

"เสี่ยวพาน ทำไมหน้าซีดแบบนั้นล่ะ เป็นอะไรไป ไม่สบายเหรอ"

พานกั๋วฟู่สุดจะทน พวกผู้หญิงพวกนี้เอาแต่ถามเจื้อยแจ้วไม่หยุดราวกับฝูงอีกาที่ส่งเสียงร้องหนวกหู ทำเอาเขาปวดหัวไปหมด

พานกั๋วฟู่ลุกพรวดขึ้น แล้วเดินกระทืบเท้าจากไปด้วยความหงุดหงิด

การกระทำของเขาสร้างความไม่พอใจให้กับพวกพนักงานหญิงเป็นอย่างมาก เพราะพวกเธอที่สามารถเข้ามาทำงานในบริษัทการค้าระหว่างประเทศได้ ล้วนแล้วแต่มีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดากันทั้งสิ้น แต่ละคนก็มีเส้นสายที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าพานกั๋วฟู่เลย

"เสี่ยวพานนี่มันยังไงกันเนี่ย ทำไมต้องมาทำหน้าบูดใส่พวกเราด้วย"

"นั่นสิ ทำตัวเหมือนคนบ้าเลย ปล่อยไปเถอะ ไม่ต้องไปสนใจหรอก"

มีหญิงสาวโสดหน้าตาจิ้มลิ้มหลายคนที่ยังคงเอาแต่จ้องมองไปที่หลินจื้อหย่วนที่นั่งอยู่ไม่ไกล สายตาของบางคนเริ่มแสดงออกถึงความคลั่งไคล้อย่างชัดเจนราวกับคนบ้าผู้ชายก็ไม่ปาน

ป๋ายซู่กวงเดินเข้ามาในโรงอาหาร แล้วเดินตรงไปนั่งร่วมโต๊ะกับหลินจื้อหย่วนและซุนเก๋อซินทันที

"เสี่ยวหลิน โรงอาหารของบริษัทการค้าระหว่างประเทศเรา พอจะกินได้ไหม"

หลินจื้อหย่วนหัวเราะ "ผมกลัวว่าถ้ากินอาหารที่นี่จนชินแล้ว พอกลับไปโรงงานรีดร้อนจะกินข้าวที่นั่นไม่ลงน่ะสิครับ"

ป๋ายซู่กวงหัวเราะลั่น "เสี่ยวหลิน นี่กำลังจะบอกว่าอาหารของบริษัทเราอร่อยสู้ที่โรงงานไม่ได้ใช่ไหมเนี่ย"

ซุนเก๋อซินพูดแทรกขึ้นมา "เสี่ยวหลินทำงานหามรุ่งหามค่ำจนลืมกินข้าวเที่ยงเลยครับ ถ้าผมไม่ไปตาม ป่านนี้ก็คงอดข้าวไปแล้ว"

"คนที่ท่านประธานจางเลือกมาเองกับมือ ย่อมต้องมีความสามารถที่ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว" ป๋ายซู่กวงก็เอ่ยปากชมเช่นกัน

หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ หลินจื้อหย่วนก็กลับไปที่ห้องอ่านหนังสือเพื่อทำงานต่อ

เขาไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า มีผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งแอบเดินตามเขามาเงียบๆ จนกระทั่งเห็นเขาเดินเข้าห้องอ่านหนังสือไป หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งคนนั้นก็หยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ เอียงคอมองอย่างใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง

ไม่กี่นาทีต่อมา หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งก็ประคองแก้วเคลือบที่มีควันร้อนๆ ลอยกรุ่น เดินมาเคาะประตูห้องอ่านหนังสือ

หลินจื้อหย่วนเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวแปลกหน้าด้วยความงุนงง "สวัสดีครับ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งคนนี้มีผิวสีน้ำผึ้งที่ดูสุขภาพดี ดวงตากลมโตเปล่งประกายสดใส ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านเสน่ห์ความงามแบบดุดันและเป็นธรรมชาติ เธอวางแก้วน้ำลงตรงหน้าหลินจื้อหย่วน "คุณแซ่หลินใช่ไหมคะ เมื่อกี้ที่โรงอาหารฉันได้ยินผู้จัดการป๋ายเรียกคุณว่าเสี่ยวหลิน ฉันแซ่หยวน ชื่อหยวนเฟินค่ะ นี่ฉันชงมอลต์สกัดร้อนๆ มาให้คุณ ห้องอ่านหนังสือมันหนาว ดื่มของอุ่นๆ จะได้ช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นนะคะ"

พูดจบ หยวนเฟินก็เป็นฝ่ายยื่นมือออกไปก่อน "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"

หลินจื้อหย่วนยื่นมือออกไปจับมือทักทายกับเธออย่างลังเล

ตั้งแต่กลับชาติมาเกิดใหม่จนถึงตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอกับผู้หญิงที่รุกเข้าหาผู้ชายก่อนแบบนี้ หญิงสาวในยุคสมัยนี้ส่วนใหญ่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาแบบหัวโบราณ ความสงวนท่าทีและอ่อนหวานคือคุณธรรมอันดีงามที่พวกเธอถูกพร่ำสอนมาโดยตลอด แต่ความกล้าหาญและตรงไปตรงมาของหยวนเฟินนั้นช่างแตกต่างและโดดเด่นไม่เหมือนใครจริงๆ

"ขอบคุณครับ แต่ผมไม่หนาวหรอก คุณเอาไปดื่มเองเถอะครับ" หลินจื้อหย่วนเลื่อนแก้วน้ำกลับไป

"โธ่เอ๊ย ก็แค่มอลต์สกัดแก้วเดียวเอง จะมาเกรงใจทำไมกันเล่า" หยวนเฟินดูท่าทางจะเป็นคนคุยเก่งและเข้ากับคนง่าย เธอจัดการลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ หลินจื้อหย่วนอย่างไม่เคอะเขิน ทำตัวราวกับเป็นคนคุ้นเคยที่รู้จักกันมานานหลายปี

"คุณชื่ออะไรเหรอคะ"

"หลินจื้อหย่วนครับ"

"ทำไมคุณถึงมาที่บริษัทเราได้ล่ะคะ"

"ผมถูกยืมตัวมาช่วยงานที่ทีมเจรจาชั่วคราวน่ะครับ"

"งั้นคุณก็ต้องเก่งมากแน่ๆ เลย ได้ยินมาว่าทีมเจรจาต้องไปเจรจาธุรกิจกับพ่อค้าชาวต่างชาติด้วย คุณเป็นนักศึกษาเหรอคะ"

หลินจื้อหย่วนพยักหน้ารับ

หยวนเฟินร้องอุทานออกมาด้วยความชื่นชม "ฉันว่าแล้วเชียว คุณต้องเป็นนักศึกษาแน่ๆ" พูดจบประโยคนี้ หยวนเฟินก็ดูจะซึมลงไปเล็กน้อย "ฉันสิสู้คุณไม่ได้เลย เมื่อก่อนฉันเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลน่ะ พ่อฉันใช้เส้นสายฝากฉันเข้ามาทำงานที่นี่ ตอนนี้ฉันทำงานอยู่แผนกแรงงานและเงินเดือนค่ะ"

หยวนเฟินคนนี้ก็ดูสวยดีหรอกนะ แต่ดูเหมือนจะขาดความยั้งคิดไปสักหน่อย หลินจื้อหย่วนยังไม่ได้ถามอะไรเลย เธอก็เล่าประวัติของตัวเองออกมาจนหมดเปลือกเสียแล้ว