บทที่ 89 ลูกชายคนเล็ก

“หลินจื้อหย่วน คุณอยู่โรงงานไหนเหรอ” หยวนเฟินดูเหมือนจะเป็นคนตีสนิทเก่ง เธอทิ้งตัวลงนั่งโดยไม่สนว่าหลินจื้อหย่วนจะเต็มใจหรือไม่

“โรงงานรีดร้อนครับ”

หยวนเฟินดูเหมือนจะไม่อยากไปไหน เธอเอาแต่นั่งล้อมหน้าล้อมหลังถามนู่นถามนี่หลินจื้อหย่วนไม่หยุด

สิบนาทีต่อมา ในที่สุดหลินจื้อหย่วนก็ทนไม่ไหว “เอ่อ เสี่ยวหยวน ตอนเที่ยงคุณไม่พักผ่อนเหรอครับ”

“ไม่ค่ะ ฉันเคยเป็นนักกีฬามาก่อน ร่างกายแข็งแรงมาก ไม่จำเป็นต้องนอนกลางวันเลย” หยวนเฟินกะพริบตากลมโต เธอฟังความหมายแฝงในคำพูดของหลินจื้อหย่วนไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

“เสี่ยวหยวน ทางนี้ผมยังต้องทำงานต่อ แถมยังรีบมากด้วย เป็นงานด่วนที่ผู้บริหารสั่งมาน่ะครับ” ไม่มีทางเลือกอื่น หลินจื้อหย่วนทำได้เพียงออกปากไล่ตรงๆ

แต่ทว่า...

หยวนเฟินมองดูหนังสือพิมพ์เก่าที่กองเต็มห้อง จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า “ให้ฉันช่วยคุณดีกว่า ยังไงฉันก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”

“ไม่ต้อง...” หลินจื้อหย่วนเพิ่งพูดได้แค่สองคำ ทางด้านหยวนเฟินก็เริ่มลงมือแล้ว เธอคว้าหนังสือพิมพ์ขึ้นมาปึกหนึ่ง “หลินจื้อหย่วน บอกมาสิว่าฉันต้องช่วยคุณยังไง”

หลินจื้อหย่วนพูดในใจว่า ‘ตอนนี้คุณออกไปก็ถือว่าช่วยผมแล้ว’

“งั้นคุณช่วยจัดหนังสือพิมพ์ที่ผมอ่านแล้วให้เป็นระเบียบก็แล้วกันครับ” หลินจื้อหย่วนยอมแพ้ให้กับหญิงสาวที่ตรงไปตรงมาคนนี้อย่างราบคาบ

“ง่ายแค่นี้เอง ไว้ใจฉันได้เลย” หยวนเฟินตบหน้าอกตัวเองฉาดใหญ่ หลินจื้อหย่วนรู้สึกเพียงว่ามีบางอย่างกระเพื่อมไหวอยู่ตรงหน้า เขาจึงรีบเบือนหน้าหนีทันที

อืม โลกนี้มักจะมีสองด้านเสมอ หญิงสาวคนนี้อยู่ที่นี่ถึงแม้จะทำให้ประสิทธิภาพการทำงานของเขาลดลง แต่มันก็เจริญหูเจริญตาดีแฮะ

กะด้วยสายตาแล้ว หยวนเฟินน่าจะใหญ่กว่าเหยาเย่เสียอีก

และแล้ว หลินจื้อหย่วนก็ค้นหาข้อมูลต่อไป ทุกครั้งที่เขาอ่านหนังสือพิมพ์จบหนึ่งฉบับ หยวนเฟินก็จะคอยเก็บมันไปจัดวางอย่างเป็นระเบียบทันที

บ่ายโมงตรง ประตูห้องอ่านหนังสือเปิดออกอีกครั้ง ป๋ายซู่กวงเดินเข้ามาด้านใน

พอเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย “เสี่ยวหลิน ร้ายไม่เบาเลยนะ เพิ่งมาที่นี่ได้ไม่ถึงวัน ก็หลอกสาวสวยที่สุดในบริษัทเรามาเป็นแรงงานฟรีให้ได้ซะแล้ว”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ...”

หลินจื้อหย่วนเพิ่งจะอ้าปากอธิบาย หยวนเฟินก็ชิงตอบขึ้นมาก่อน “ผู้จัดการป๋าย คุณอย่าปรักปรำคนอื่นสิคะ ฉันไม่ได้ถูกหลอกมาสักหน่อย ฉันเต็มใจมาช่วยต่างหาก”

ป๋ายซู่กวงหัวเราะลั่นดังก้อง เขาก้มมองดูข้อมูลตัวเลขที่ถูกจดไว้อย่างละเอียดยิบย่อยบนกระดาษตรงหน้าหลินจื้อหย่วน แล้วเอ่ยชมว่า “เสี่ยวหลินทำงานได้ละเอียดรอบคอบดีมาก”

“ชินแล้วล่ะครับผู้จัดการป๋าย ผมเป็นเด็กสายวิทย์ ก็เลยชินกับการใช้ข้อมูลตัวเลขมาอ้างอิงครับ”

ป๋ายซู่กวงพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองหยวนเฟิน “เสี่ยวหยวน ได้เวลาเข้างานแล้ว เธอกลับไปที่แผนกของเธอเถอะ”

หยวนเฟินถึงยอมเดินจากไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

หลินจื้อหย่วนถอนหายใจยาว ในที่สุดโลกก็กลับมาสงบสุขเสียที

ตอนที่ป๋ายซู่กวงเดินออกจากห้อง เขาเห็นหยวนเฟินยังคงยืนดักรออยู่ที่หน้าประตูห้องอ่านหนังสือ เห็นได้ชัดว่าต้องการรอให้เขาไปพ้นๆ ก่อนแล้วค่อยกลับเข้าไปใหม่ ใบหน้าของเขาตึงเครียดขึ้นมาทันที กดเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า “เธอคิดจะทำอะไร จะให้ฉันโทรหาพ่อเธอไหม โตเป็นสาวป่านนี้แล้ว ไม่รู้จักสำรวมซะบ้าง จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

หยวนเฟินจึงยอมจากไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ก่อนไปเธอยังพึมพำทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง “อยากทำตัวเป็นคนดีมีน้ำใจก็ไม่ได้ หนังสือพิมพ์ตั้งเยอะแยะ ให้หลินจื้อหย่วนอ่านคนเดียวเหนื่อยแย่เลย”

ป๋ายซู่กวงแทบจะหลุดหัวเราะออกมาด้วยความโมโห หญิงสาวที่ไม่มีความเจ้าเล่ห์เพทุบายใดๆ คนนี้ คือลูกสาวของหยวนจื้อเสวีย หัวหน้าแผนกวางแผนของบริษัทเก๋อกัง หยวนจื้อเสวียมีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกับเขามากที่สุด ด้วยเหตุนี้ หยวนเฟินซึ่งเป็นนักกีฬาปลดระวาง จึงสามารถเข้ามาทำงานในบริษัทการค้าระหว่างประเทศแห่งนี้ได้

ป๋ายซู่กวงตบหน้าผากตัวเอง ดูเหมือนว่าหยวนเฟินจะตกหลุมรักหลินจื้อหย่วนเข้าให้แล้ว แต่เสี่ยวหลินเองก็ดูดีไม่เบา รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาก็หล่อเหลา แถมยังจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังอีก แม้จะได้สัมผัสกันเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่จากคำพูดและท่าทางการแสดงออก เขาก็พอมองออกว่าชายหนุ่มคนนี้มีความเป็นผู้ใหญ่และสุขุมเยือกเย็นมาก หากให้เวลาอีกสักหน่อย ในอนาคตจะต้องไม่ใช่คนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน

หลินจื้อหย่วนไม่รู้ว่าตัวเองทำงานไปนานแค่ไหนแล้ว พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เห็นว่าท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิทเสียแล้ว

หน้าหนาวฟ้ามืดเร็ว หลินจื้อหย่วนยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้ว

เขาจัดเก็บหนังสือพิมพ์ที่อ่านแล้วให้เข้าที่ จากนั้นก็เก็บข้อมูลตัวเลขที่รวบรวมไว้ใส่กระเป๋า ลุกขึ้นเดินออกจากห้องอ่านหนังสือ เดินลงไปชั้นล่างเพื่อปั่นจักรยาน ทว่าเพิ่งจะพ้นประตูบริษัทการค้าระหว่างประเทศ ทางซ้ายมือก็มีเสียงใสๆ ของผู้หญิงดังขึ้น

“หลินจื้อหย่วน”

หลินจื้อหย่วนหันไปมอง หยวนเฟินในชุดเสื้อกันหนาวบุนวมสีแดงสด กำลังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าประตู สายตาที่เธอมองมาที่หลินจื้อหย่วนเต็มไปด้วยความดีใจอย่างไม่ปิดบัง

“เสี่ยวหยวน ทำไมคุณยังไม่กลับอีกล่ะครับ” หลินจื้อหย่วนรู้สึกจนใจเล็กน้อย

“ฉันรอคุณอยู่น่ะสิ หลินจื้อหย่วน ฉันเลี้ยงข้าวคุณนะ” หยวนเฟินใจกล้าบ้าบิ่นมาก ตอนนี้มีพนักงานหลายคนกำลังเดินออกจากประตูใหญ่ แต่เธอกลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตะโกนออกไปตรงๆ อย่างนั้นเลย

ประโยคนี้ถูกพนักงานของบริษัทการค้าระหว่างประเทศหลายคนได้ยินเข้า ตอนนั้นมีหลายคนที่หลุดหัวเราะออกมา คงเป็นเพราะพวกเขาเข้าใจนิสัยของหยวนเฟินดี มีหญิงสาวที่สนิทสนมกับเธอเอ่ยปากแซวเธอต่อหน้าทุกคน

“หยวนเฟิน เธอปิ๊งหนุ่มหล่อคนนี้แล้วเหรอ”

“ถึงขนาดจะเลี้ยงข้าวเขาเลย นี่กะจะเปย์เขาเลยใช่ไหม”

คำพูดแบบนี้ถ้าไปตกอยู่ที่ผู้หญิงคนอื่น คงอับอายจนวิ่งเตลิดหนีไปนานแล้ว แต่หยวนเฟินเพียงแค่หน้าแดงเล็กน้อย จากนั้นก็ยืดอกตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวว่า “ทำไมล่ะ ไม่ได้หรือไง ความรักอิสระ รัฐบาลยังสนับสนุนเลย”

ทุกคนพากันหัวเราะครืน

“เอ่อ เสี่ยวหยวน วันนี้คงไม่ได้จริงๆ ครับ ผมต้องไปเยี่ยมผู้ใหญ่ท่านหนึ่งน่ะ” หลินจื้อหย่วนจนใจจริงๆ การต้องปฏิเสธหญิงสาวที่ใสซื่อต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เขาทำได้เพียงใช้ข้ออ้างนี้เพื่อปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นคงรู้ตัวแล้วล่าถอยไปเองแล้ว แต่หยวนเฟินกลับเชื่อคำโกหกของหลินจื้อหย่วนอย่างสนิทใจ

“ไม่เป็นไร งั้นพรุ่งนี้เราค่อยไปกัน”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะหยอกล้อของทุกคน หลินจื้อหย่วนก็รีบปั่นจักรยานด้วยความเร็วแทบจะเหมือนวิ่งหนี ออกจากบริษัทการค้าระหว่างประเทศไปอย่างรวดเร็ว

ที่นี่อยู่ใกล้กับหมู่บ้านเจี้ยนเซินมาก ปั่นจักรยานแค่สองนาทีก็ถึง

หลินจื้อหย่วนแวะไปที่ห้างสรรพสินค้าประชาชนก่อน ซื้อขนมไข่เนื้อนุ่มมาสองชั่ง แล้วก็ซื้อไส้กรอกมาอีกสองแท่ง เขาหิ้วของเหล่านี้ตรงไปยังบ้านของคุณยายหลี่

ช่วงนี้เขายุ่งมากจริงๆ ไม่ได้มาเยี่ยมคุณยายตั้งนานแล้ว พอดีสบโอกาสก็เลยแวะมาดูเสียหน่อย

เมื่อเคาะประตูจนเปิดออก พอคุณยายหลี่เห็นว่าหลินจื้อหย่วนมาหา ก็ดีใจเป็นอย่างมาก

“เสี่ยวหลินจื่อ ยายก็นึกว่าวันหลังเธอจะไม่มาซะแล้ว”

“คุณยาย พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ สองสามวันนี้ผมยุ่งมากจริงๆ โรงงานของเรากำลังยกระดับอุปกรณ์ ผมต้องไปบรรยายให้คนงานฟัง...” หลินจื้อหย่วนแกว่งของขวัญในมือไปมา “คุณยาย ดูสิครับว่าผมซื้ออะไรมาฝาก”

“เด็กคนนี้นี่ วันหลังอย่าใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้อีกนะ ยายไม่ได้ขาดเหลืออะไรเลย แค่เธอมาหายายก็ดีกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว” คุณยายหลี่เชิญหลินจื้อหย่วนเข้ามาในบ้านด้วยความเบิกบานใจ

“เสี่ยวหลินจื่อ เธอยังไม่ได้กินข้าวมาใช่ไหม เดี๋ยวยายไปผัดกับข้าวให้สักสองอย่างนะ”

“ฮ่าๆ ผมตั้งใจมาฝากท้องที่นี่แหละครับ”

คุณยายหลี่นำไส้กรอกที่หลินจื้อหย่วนซื้อมาหั่นใส่จาน แล้วก็ทำผักกาดขาวผัดเปรี้ยวหวาน กับถั่วลิสงคั่ว ซึ่งล้วนเป็นอาหารง่ายๆ ตามบ้าน

หลินจื้อหย่วนคว้้าตะเกียบขึ้นมา แล้วก็สวาปามอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ได้ทำตัวเกรงใจเหมือนคนนอกเลยแม้แต่น้อย

ระหว่างที่กินข้าว เขาก็เล่าสถานการณ์ช่วงนี้ของคุณยายหลี่ฟังไปด้วย

“คุณยายครับ สองสามวันนี้ผมไปทำงานชั่วคราวที่บริษัทการค้าระหว่างประเทศ มันอยู่ใกล้ที่นี่ วันหลังผมคงมาเยี่ยมคุณยายได้ทุกวันแล้วล่ะครับ”

“แบบนั้นก็ดีเลยสิ งั้นเธอก็มากินข้าวที่บ้านยายนะ อยากกินอะไรก็บอก เดี๋ยวหลานยายจะทำให้กินเอง” คุณยายหลี่อยู่คนเดียวมันเหงาเกินไป ในที่สุดก็มีคนมาคุยเป็นเพื่อนเสียที

ใจจริงเธออยากจะให้หลินจื้อหย่วนย้ายมาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ

“เสี่ยวหลินจื่อ กับข้าวที่ยายผัดอร่อยไหม”

“อร่อยมากครับ คุณยายรู้ได้ยังไงครับว่าผมชอบกินของเปรี้ยว ผักกาดขาวผัดเปรี้ยวหวานจานนี้เด็ดสุดๆ ไปเลย ผมกินข้าวได้ตั้งสองชามแน่ะ”

“เดี๋ยวยายไปตักข้าวให้นะ”

“คุณยาย จะรังเกียจไหมครับเนี่ยที่ผมกินจุขนาดนี้”

ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวลจากหลอดไส้ คุณยายหลี่มองดูหลินจื้อหย่วนด้วยความรักใคร่เอ็นดู ในดวงตาของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความผูกพันดั่งสายเลือดที่ไม่อาจลบเลือน

ถ้ายายมีลูกชายคนเล็กที่คอยอยู่เคียงข้างแบบนี้สักคนก็คงจะดีสิ