บทที่ 90 ไม่หวั่นไหว

ทิศเหนือของโรงเรียนอนุบาลเก๋อกังแห่งที่เก้า ซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านเจี้ยนเซินในระยะกระจัดไม่เกินห้าร้อยเมตร เป็นกลุ่มอาคารเก่าสองชั้นที่หลงเหลือมาจากยุคแมนจูกัว

เนื่องจากทำเลที่ตั้งของกลุ่มอาคารนี้ดีมาก ผู้ที่พักอาศัยอยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้บริหารระดับหัวหน้าแผนกของเก๋อกัง ชาวบ้านละแวกนั้นจึงพากันเรียกที่นี่ว่า ตึกผู้อำนวยการ

ครอบครัวพานก็อาศัยอยู่ที่นี่

ในตึกเล็กๆ ทางทิศเหนือของบ้านตระกูลพาน ครอบครัวสามคนของตระกูลหยวนก็กำลังทานอาหารเย็นกันอยู่เช่นกัน

กินไปกินมา จู่ๆ หยวนเฟินก็หน้าแดงระเรื่อ แล้วหลุดหัวเราะออกมา

หยวนจื้อเสวียและเฉินชุนฟางผู้เป็นภรรยาสบตากัน ทั้งสองคนต่างก็มองเห็นความสงสัยในแววตาของอีกฝ่าย

เฉินชุนฟางหยั่งเชิงถามขึ้นประโยคหนึ่ง "เสี่ยวเฟิน ลูกเป็นอะไรไปน่ะ"

"แม่คะ วันนี้ที่หน่วยงานของพวกเรามีหนุ่มคนหนึ่งเพิ่งเข้ามาใหม่ หน้าตาหล่อมากเลยค่ะ"

เฉินชุนฟางตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาในทันที ลูกสาวของเธอคนนี้เป็นเพราะฝึกกีฬามาตั้งแต่เด็ก นิสัยจึงซื่อสัตย์ใสซื่อ เวลาเจอเรื่องอะไรก็มักจะคิดตรงๆ ซื่อๆ เสมอ

ลูกสาวบ้านอื่นอายุยี่สิบกว่าก็เริ่มคิดถึงเรื่องการแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝากันแล้ว แต่เธอกลับเอาแต่เล่นสนุกไปวันๆ ไม่เคยคิดเรื่องการมีแฟนเลยแม้แต่น้อย

วันนี้เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ยินเธอพูดถึงหัวข้อที่เกี่ยวกับเพศตรงข้าม

เฉินชุนฟางเริ่มรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

คนเป็นแม่ทั่วโลกก็คงจะเหมือนกันหมด ตอนลูกยังไม่มีแฟนก็ร้อนใจ แต่ตอนนี้เธอกลับกังวลว่าลูกสาวจอมซื่อบื้อของตัวเองจะโดนคนอื่นหลอกเอาหรือเปล่า

ถ้าเกิดไปเจอคนไม่ดีเข้า เกรงว่าหยวนเฟินคงโดนเขาหลอกไปขายแล้วยังช่วยเขานับเงินด้วยซ้ำ

"เสี่ยวเฟิน พ่อหนุ่มคนนั้นทำงานอะไรล่ะลูก ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่แล้ว" เฉินชุนฟางลองหยั่งเชิงถามไปสองสามคำถาม

"เขามาทำงานชั่วคราวที่บริษัทเราค่ะ ชื่อหลินจื้อหย่วน อายุเท่าไหร่หนูไม่ได้ถาม แต่ว่าเขาหล่อมากจริงๆ นะคะ ผู้หญิงในบริษัทเราหลายคนก็บอกว่าเขาหล่อ..." พอพูดถึงหลินจื้อหย่วน ดวงตาของหยวนเฟินก็เปล่งประกาย เธอเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้พ่อแม่ฟังอย่างน้ำไหลไฟดับ

พอหยวนจื้อเสวียได้ยินว่าลูกสาวเป็นฝ่ายเสนอหน้าไปช่วยเขาทำงานถึงที่ หน้าก็เขียวปัดด้วยความโกรธ

เขาสามารถจินตนาการได้เลยว่า พฤติกรรมของลูกสาวในวันนี้จะต้องกลายเป็นตัวตลกของบริษัทการค้าระหว่างประเทศอย่างแน่นอน

หยวนจื้อเสวียพยายามข่มความโกรธเอาไว้ "เสี่ยวเฟิน ลูกเป็นผู้หญิง บางเรื่องจะไปเสนอตัวก่อนไม่ได้รู้ไหม ไม่อย่างนั้นจะโดนคนอื่นหัวเราะเยาะเอาได้นะ"

"ใครจะกล้ามาหัวเราะเยาะหนูล่ะคะ หนูเรียนแบบเหลยเฟิงทำความดีต่างหาก" หยวนเฟินเลิกกินข้าว แล้วเดินแก้มป่องกลับเข้าห้องของตัวเองไปด้วยความงอน

เฉินชุนฟางเริ่มกลุ้มใจ เธอคะยั้นคะยอให้หยวนจื้อเสวียโทรศัพท์หาป๋ายซู่กวง เพื่อให้เขาถามไถ่ให้รู้เรื่องว่าหลินจื้อหย่วนคนนั้นเป็นใครมาจากไหนกันแน่

เมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับคู่ครองของลูกสาว หยวนจื้อเสวียก็ไม่กล้าชักช้า เขารีบต่อสายโทรศัพท์ไปที่บ้านของป๋ายซู่กวงทันที

หลังจากป๋ายซู่กวงรับฟังสิ่งที่หยวนจื้อเสวียเล่าจบ เขาก็หัวเราะออกมา "เหล่าหยวน ดูเหมือนลูกสาวของนายจะถูกใจเสี่ยวหลินเข้าให้แล้วจริงๆ แต่ก็เป็นเรื่องปกตินะ หลินจื้อหย่วนทั้งรูปร่างสูงใหญ่แถมยังหล่อ วันนี้พอเขามาปรากฏตัวที่บริษัทเรา สาวโสดหลายคนก็พากันสืบถามประวัติเขากันให้ควั่ก"

"เหล่าป๋าย หลินจื้อหย่วนคนนี้ตกลงมีที่มาที่ไปยังไง ฉันฟังจากเสี่ยวเฟินบอกว่าเขามาทำงานชั่วคราวที่บริษัทของนาย คงไม่ใช่พวกพนักงานชั่วคราวหรอกนะ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ลูกสาวฉันไม่มีทางแต่งงานกับพนักงานชั่วคราวเด็ดขาด ต่อให้เป็นคนงานระดับรากหญ้าก็ไม่ได้ ต้องเป็นพนักงานประจำเท่านั้น"

"เรื่องนี้นายวางใจได้เลย หลินจื้อหย่วนเป็นคนของโรงงานรีดร้อน เป็นถึงนักศึกษาหัวกะทิจากสถาบันเทคโนโลยีตงไห่เชียวนะ" ป๋ายซู่กวงลดเสียงให้เบาลง "ช่วงนี้บริษัทของเรากำลังเจรจาเรื่องการนำเข้าสายการผลิตจากตงกั๋วกับคนของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นอยู่ไม่ใช่เหรอ หลินจื้อหย่วนคนนี้แหละคือคนที่ท่านประธานจางเจาะจงเลือกให้เข้ามาอยู่ในทีมเจรจาเลยนะ น่าจะพอมีฝีมืออยู่ไม่เบาเลยทีเดียว"

เสียงของป๋ายซู่กวงลอดผ่านหูโทรศัพท์ออกมา เฉินชุนฟางที่นั่งอยู่ข้างๆ สามีก็ได้ยินบทสนทนาเหล่านี้ทุกถ้อยคำอย่างชัดเจนไม่มีตกหล่น

พอเธอได้ยินคำว่า โรงงานรีดร้อน สถาบันเทคโนโลยีตงไห่ คิ้วที่ขมวดมุ่นอยู่ตลอดเวลาของเธอก็คลายออกในทันที

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คุณสมบัติเหล่านี้ของหลินจื้อหย่วนทำให้เธอรู้สึกค่อนข้างพอใจ

"เหล่าป๋าย แล้วนายคิดว่าหลินจื้อหย่วนคนนี้เป็นยังไงบ้าง"

"ฉันเพิ่งรู้จักเขาแค่วันเดียวเอง ดูๆ แล้วก็ถือว่าไม่เลวเลยนะ แต่รายละเอียดลึกๆ ฉันก็ไม่ค่อยรู้หรอก ในเมื่อเขาเป็นคนของโรงงานรีดร้อน สู้พวกนายไปถามเหล่าสวีดูไม่ดีกว่าเหรอ"

พูดคุยสัพเพเหระกันต่ออีกสองสามประโยค หยวนจื้อเสวียก็วางสายไป

เฉินชุนฟางนั่งไม่ติดที่แล้ว เธอเอาแต่ยุยงให้สามีโทรศัพท์หาสวีต้าโหย่ว

หยวนจื้อเสวียทำงานในตำแหน่งผู้บริหารระดับหัวหน้าแผนกมาหลายปีแล้ว เขามีความสุขุมรอบคอบเป็นอย่างมาก จึงปฏิเสธข้อเสนอของภรรยาอย่างเด็ดขาด "คุณจะบ้าหรือไง ผมกับผู้อำนวยการสวีก็ไม่ได้สนิทกันสักหน่อย จะไปถามเรื่องพรรค์นี้กับเขาได้ยังไงกัน ถ้าเกิดเรื่องมันไม่เป็นไปตามที่คิด มีหวังโดนเขาหัวเราะเยาะจนฟันร่วงแน่"

"แต่ฉันรู้สึกว่าคุณสมบัติของหลินจื้อหย่วนคนนี้ดีมากเลยนะ โรงงานรีดร้อนก็เป็นโรงงานหลักของเก๋อกัง หลินจื้อหย่วนยังเป็นบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยชั้นนำอีก อนาคตจะต้องก้าวไกลแน่นอน คุณไม่ได้ยินที่ผู้จัดการป๋ายบอกเหรอ หลินจื้อหย่วนเป็นคนที่จางหนานฟางเจาะจงให้เข้าร่วมการเจรจากับต่างชาติเลยนะ พ่อหนุ่มอนาคตไกลแบบนี้ ถ้าไม่รีบคว้าไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ จะต้องโดนคนอื่นแย่งไปแน่ๆ..."

"ถึงอย่างนั้นก็โทรไปถามไม่ได้หรอก รอพรุ่งนี้ไปทำงานก่อน เดี๋ยวผมลองเลียบๆ เคียงๆ ถามดูอีกที"

เฉินชุนฟางดีใจอยู่ได้ไม่นาน จู่ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ความกลัดกลุ้มก็เข้ามาแทนที่ในพริบตา "หลินจื้อหย่วนเป็นถึงนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง เขาจะดูถูกที่ลูกสาวเราไม่มีวุฒิการศึกษาหรือเปล่าล่ะ"

หยวนจื้อเสวียโกรธจนสะบัดมือเดินกลับเข้าห้องไป "เรื่องมันยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลยสักนิด พวกผู้หญิงแก่ๆ อย่างคุณนี่ ช่างจินตนาการล้ำเลิศกันซะจริงๆ"

เช้าวันรุ่งขึ้นเวลาแปดโมงตรง หลินจื้อหย่วนก็มาปรากฏตัวที่ห้องอ่านหนังสือตรงเวลาเป๊ะ

เมื่อเขาผลักประตูเข้าไป ก็ต้องประหลาดใจที่เห็นหยวนเฟินมารอเขาอยู่ในห้องก่อนแล้ว

"หลินจื้อหย่วน ฉันซื้ออาหารเช้ามาเผื่อคุณด้วยนะ มีซาลาเปาไส้หมูกับน้ำเต้าหู้ คุณรีบกินตอนที่มันยังร้อนๆ เถอะ" หยวนเฟินเปิดกระติกเก็บความร้อนออก กลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อหมูก็ลอยเตะจมูกออกมาทันที

"ผม... ผมกินมาแล้วครับ" แม้แต่หลินจื้อหย่วนที่ในชาติก่อนเคยผ่านผู้หญิงที่ตรงไปตรงมาและเป็นฝ่ายรุกเข้าหามาก่อน ก็ยังถึงกับติดอ่างเมื่อต้องมาเจอกับหยวนเฟิน

หยวนเฟินไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบซาลาเปาลูกหนึ่งขึ้นมายัดใส่ปากหลินจื้อหย่วนทันที "คุณเป็นผู้ชายตัวโตๆ กำลังอยู่ในวัยเจริญอาหารแท้ๆ รีบกินเข้าไปเถอะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก"

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องอ่านหนังสือก็ถูกเปิดออก ซุนเก๋อซินเดินเข้ามาและเห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้าพอดี "โอ๊ะ ดูท่าฉันจะมาผิดเวลาซะแล้ว พวกเธอทำธุระกันต่อเถอะ"

หัวหน้าซุนหันหลังเตรียมจะเดินจากไป

หลินจื้อหย่วนรู้ดีว่าขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์ จึงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตากินซาลาเปาเงียบๆ

แต่จะว่าไป ซาลาเปานี่ก็หอมอร่อยดีเหมือนกันแฮะ

ในยุคสมัยนี้ ผักก็มีรสชาติแบบผัก เนื้อก็มีรสชาติแบบเนื้อ กินอะไรก็อร่อยไปหมด

หลังจากกินซาลาเปาและดื่มน้ำเต้าหู้จนหมด หลินจื้อหย่วนก็ต้องหว่านล้อมสารพัด กว่าจะยอมให้หยวนเฟินกลับไปได้

เขาเร่งความเร็วในการทำงานให้เร็วขึ้น เพราะคาดว่าอีกเดี๋ยวหยวนเฟินจะต้องโผล่มาอีกแน่

และก็เป็นไปตามคาด ตอนเก้าโมงครึ่ง หยวนเฟินก็เอาแอปเปิ้ลพันธุ์กั๋วกวงสีแดงสดหนึ่งลูกกับน้ำส้มหนึ่งแก้วมาส่งให้หลินจื้อหย่วน โดยบอกว่าหลินจื้อหย่วนทำงานหนักเกินไป ให้เขากินผลไม้เพื่อเสริมวิตามินเสียหน่อย

ตอนกินข้าวเที่ยง ซุนเก๋อซินก็เอ่ยปากล้อเลียนหลินจื้อหย่วน "เสี่ยวหลิน ร้ายไม่เบาเลยนะ เพิ่งมาแค่วันเดียว ก็คว้าหัวใจสาวที่สวยที่สุดในบริษัทการค้าระหว่างประเทศไปครองได้ซะแล้ว"

หลินจื้อหย่วนทำหน้าอมทุกข์ "หัวหน้าซุนครับ ผมขอให้ท่านช่วยอะไรสักอย่างได้ไหมครับ รบกวนท่านช่วยฝากไปบอกสหายหยวนเฟินหน่อยได้ไหมครับ ว่าผมมีแฟนอยู่แล้ว"

ซุนเก๋อซินพิจารณาหลินจื้อหย่วนตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่นาน จู่ๆ ก็ลดเสียงให้เบาลง "เสี่ยวหลิน อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ พ่อของหยวนเฟินคือหยวนจื้อเสวีย หัวหน้าแผนกวางแผนของบริษัทเราเชียวนะ..."

พูดแค่นี้ก็เพียงพอแล้วให้เข้าใจได้

ช่วงปลายยุคแปดศูนย์เป็นยุคที่มีระบบเศรษฐกิจแบบผสมผสานระหว่างเศรษฐกิจแบบวางแผนและเศรษฐกิจแบบตลาด

แผนกวางแผนมีอำนาจมหาศาลมาก เพราะหน่วยงานนี้เป็นผู้กุมชะตาแผนการผลิตตลอดทั้งปีของเก๋อกังทั้งหมด การที่หยวนจื้อเสวียสามารถนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ได้อย่างมั่นคงดุจขุนเขา นอกจากจะเป็นเพราะความสามารถที่โดดเด่นของเขาแล้ว เขายังเป็นคนสนิทของจางหนานฟางอีกด้วย

ซุนเก๋อซินหวังดี เขาอยากจะเตือนหลินจื้อหย่วนว่า ถ้าหากนายได้หยวนจื้อเสวียมาเป็นพ่อตาคอยหนุนหลังให้อยู่เบื้องหลังล่ะก็ อย่างน้อยๆ นายก็ไม่ต้องเหนื่อยไปอีกเป็นสิบปีเลยนะ

แต่ใครจะไปคิดว่าหลินจื้อหย่วนกลับไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย "หัวหน้าซุนครับ ผมมีแฟนแล้วจริงๆ นะครับ การที่สหายหยวนมาทำแบบนี้บ่อยๆ มันจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดเอาได้ แถมยังส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของเธอด้วย ยังไงก็รบกวนหัวหน้าซุนช่วยฝากบอกเธอให้หน่อยนะครับ"

สำหรับหลินจื้อหย่วนแล้ว เขามักจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับหญิงสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างหยวนเฟิน เพราะผู้หญิงแบบนี้มักจะคาดหวังถึงเรื่องแต่งงานเสมอ แต่ตัวเขาเองยังไม่อยากแต่งงาน