บทที่ 94 ย้ายบ้าน

ตอนค่ำ เมื่อซูจิ่นกลับมาถึงบ้าน ซูเชียนเฉิงก็บอกกับเธอว่าหลินจื้อหย่วนเพิ่งมาที่บ้าน ซูจิ่นรู้สึกประหลาดใจมาก "คุณปู่คะ เขาไม่ได้ปรากฏตัวที่โรงงานมาตั้งหลายวันแล้ว ได้ยินคนบอกว่าเขาถูกยืมตัวไปช่วยงานที่บริษัทการค้าระหว่างประเทศน่ะค่ะ"

"อืม วันนี้เสี่ยวหลินจื่อมาบ้านเราพร้อมกับจางหนานฟางแล้วก็ป๋ายซู่กวงน่ะ พอดูออกเลยว่าไอ้หนุ่มคนนี้มีพรสวรรค์อยู่ไม่เบา เขาเสนอแผนการจัดซื้ออุปกรณ์ด้วยวิธีการเปิดประมูลสาธารณะให้จางหนานฟาง จางหนานฟางให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากเลยเชียวล่ะ!"

"อ๋อ!" ซูจิ่นอยากจะถามอะไรเพิ่มเติมอีกสักหน่อย แต่ก็เขินอายเกินกว่าจะเอ่ยปาก

โชคดีที่ซูเชียนเฉิงไม่ต้องรอให้ถาม ชายชราเป็นฝ่ายพูดต่อออกมาเองเสียยืดยาว "เสี่ยวหลินจื่อคนนี้เป็นคนที่มีความคิดสร้างสรรค์จริงๆ วันนี้เขามาที่บ้านก็ยังช่วยปู่เสนอไอเดียเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์ตั้งหลายอย่าง ฟังแล้วแปลกใหม่น่าสนใจมาก! ถ้าขัดเกลาบ่มเพาะเด็กคนนี้ให้ดี วันข้างหน้าจะต้องกลายเป็นเสาหลักของเก๋อกังได้อย่างแน่นอน"

พูดพลาง ซูเชียนเฉิงก็มองหลานสาวด้วยสายตาลึกลับแฝงความนัย "เสี่ยวจิ่น เธอกับเสี่ยวหลินจื่ออยู่โรงงานเดียวกัน ปกติคงได้เจอกันบ่อยๆ สิ แล้วเธอคิดว่าเขาเป็นยังไงบ้างล่ะ"

จู่ๆ ใบหน้าของซูจิ่นก็แดงซ่านขึ้นมา เธอตอบเสียงเบา "เขาอยู่แผนกช่างค่ะ ปกติพวกเราแทบไม่ได้เจอกันเลย"

เดิมทีซูเชียนเฉิงแค่พูดหยอกเล่นเท่านั้น แต่พอเห็นท่าทางผิดปกติของหลานสาว ในใจของเขาก็พลันกระตุกวูบ หรือว่าหลานสาวจะมีใจให้หลินจื้อหย่วนจริงๆ

วันอาทิตย์ รถแท็กซี่ลากาดาคันหนึ่งแล่นมาจอดอย่างเงียบเชียบที่ใต้ตึกพักอาศัยแห่งหนึ่งในเขตเป่ยกาวห้า

ประตูรถเปิดออก หลินจื้อหย่วนและโจวไห่ก้าวลงมาจากรถคนละฝั่งซ้ายขวา

โจวไห่แหงนหน้ามองตึก "ให้ตายสิ น้องชาย นายเพิ่งอายุเท่าไหร่เนี่ย ก็ได้รับการจัดสรรบ้านแล้วเหรอ"

"นี่เป็นบ้านที่พี่เขยผมเพิ่งได้รับการจัดสรรมาน่ะครับ เดิมทีเขากับพี่สาวกะจะย้ายมาอยู่ที่นี่ แต่พอดีพี่สาวผมตั้งท้อง แม่ผมกลัวว่าจะไม่มีคนดูแล ก็เลยให้อยู่ที่บ้านเดิมต่อไป บ้านหลังนี้จะปล่อยว่างไว้เฉยๆ ก็กะไรอยู่ พอดีมีคนรู้จักไม่มีที่พัก ผมก็เลยปล่อยให้เขาเช่าไปน่ะครับ"

ระหว่างที่พูด หลินจื้อหย่วนก็ยกกระเป๋าเดินทางหนังใบใหญ่สองใบออกมาจากกระโปรงท้ายรถลากาดา โจวไห่ก็รีบเข้ามาช่วย ทั้งสองคนขนของขึ้นลงสองรอบ ก็ขนสัมภาระทั้งหมดบนรถขึ้นไปชั้นบนจนเรียบร้อย

บ้านที่หลี่กังเพิ่งได้มาอยู่ที่ชั้นสอง เป็นห้องเดี่ยวแบบหนึ่งห้องนอน เจ้าของห้องคนเดิมตกแต่งไว้เรียบง่าย และเนื่องจากเป็นเพื่อนร่วมงานในโรงงานเดียวกัน คนเดิมจึงทิ้งเตียง โต๊ะ เก้าอี้ และเฟอร์นิเจอร์เรียบง่ายเอาไว้ให้ ห้องนี้จึงเรียกได้ว่าพร้อมหิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้ทันที

เดิมทีหลี่กังตั้งใจจะยกบ้านหลังนี้ให้หลินจื้อหย่วนอยู่ แต่หลังจากหลินจื้อหย่วนมาดูบ้านแล้ว เขาก็ยกเรื่องของเหลียงจิ้งมาเป็นข้ออ้าง โดยบอกว่าเพื่อนร่วมงานของเหลียงจิ้งต้องการหาที่พักด่วน เขาเลยถือวิสาสะตัดสินใจปล่อยห้องนี้ให้เช่า ในราคาเดือนละยี่สิบหยวน

เนื่องจากในช่วงหลายเดือนที่ค้าพันธบัตรรัฐบาล หลี่กังติดต่อประสานงานกับเหลียงจิ้งมาตลอด พอได้ยินหลินจื้อหย่วนพูดแบบนั้น เขาก็ไม่ได้สงสัยอะไร และตอบตกลงอย่างยินดี

วันนี้เป็นวันที่เหยาเย่ย้ายบ้าน เธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว สัมภาระจึงไม่ได้มีมากมายอะไร ไม่จำเป็นต้องใช้รถคันใหญ่ หลินจื้อหย่วนจึงไหว้วานโจวไห่ ใช้รถลากาดาขนรอบเดียวก็เรียบร้อย

แต่เหยาเย่กังวลเรื่องผลกระทบจึงไม่ได้ปรากฏตัวออกมา ดังนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ โจวไห่จึงไม่ได้พบหน้าเหยาเย่เลยแม้แต่ครั้งเดียว

หลังจากขนย้ายบ้านเสร็จ หลินจื้อหย่วนก็พาโจวไห่ไปทานอาหารที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในเขตเป่ยกาวสี่

โจวไห่กับหลินจื้อหย่วนถูกคอกันมาก ประกอบกับช่วงนี้เขาขับแท็กซี่หาเงินได้ไม่น้อย พอดื่มเบียร์ไปได้หนึ่งขวด ชายหนุ่มก็เริ่มคุยจ้อไม่หยุด "น้องชาย นายลองทายซิว่าพี่ขับแท็กซี่ได้เงินเดือนละเท่าไหร่"

หลินจื้อหย่วนเพียงแค่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร

"อย่ามองว่านายเป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัยเลยนะ แต่พูดตามตรง นายหาเงินสู้พี่ไม่ได้หรอก รถลากาดาคันนี้พี่กับพี่ชายผลัดกันขับ หักลบค่าใช้จ่ายสารพัดแล้ว พวกเราสองคนเหลือเงินเก็บกันคนละหนึ่งพันหยวนต่อเดือนเลยนะเนี่ย พี่กับพี่ชายปรึกษากันแล้วว่า พอนิ่งเก็บเงินได้พอเมื่อไหร่ จะซื้อเพิ่มอีกสักคัน..."

หลินจื้อหย่วนทนฟังโจวไห่พูดเจื้อยแจ้วอย่างอดทน กว่าจะรอให้อีกฝ่ายกินอิ่มดื่มหนำได้ หลินจื้อหย่วนก็รีบชิงไปจ่ายเงินก่อน

โจวไห่ขับรถจากไป หลินจื้อหย่วนเดินเท้ากลับมาที่หน้าตึกพักอาศัยหลังนั้น

เขากวาดสายตามองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่ารอบข้างไม่มีใครแล้ว จึงก้าวเท้าขึ้นตึกอย่างรวดเร็ว

โชคดีที่บ้านของพี่เขยอยู่บนชั้นสอง หลินจื้อหย่วนก้าวเท้าไม่กี่ก้าวก็มาถึงหน้าประตู เขาล้วงเอากุญแจออกมาไขประตู แล้วเบี่ยงตัวแวบเข้าไปข้างในทันที

เหยาเย่ที่กำลังทำความสะอาดห้องอยู่ พอหันกลับมาเห็นหลินจื้อหย่วน บนใบหน้างดงามก็ปรากฏรอยยิ้มเอียงอายขึ้นมาทันที

"ฉันมาถึงตั้งนานแล้วล่ะ แต่ไม่กล้าขึ้นมา รอจนคุณกับคนขับรถคนนั้นไปแล้วถึงค่อยเข้ามา"

"ผมรู้"

หลินจื้อหย่วนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วดึงเหยาเย่เข้ามากอดไว้แน่น

นับตั้งแต่กลับมาที่เก๋ออัน เขาก็ไม่ได้ใกล้ชิดแนบแน่นกับเหยาเย่มานานถึงหนึ่งเดือนเต็ม สำหรับชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีอย่างเขาแล้ว นี่นับเป็นความทรมานใจไม่น้อยเลยทีเดียว

"อย่าเพิ่งสิ ฉันยังทำงานบ้านอยู่นะ!"

"เมื่อวานผมเก็บกวาดห้องไปรอบหนึ่งแล้ว"

"คุณเก็บกวาดไม่สะอาดเลยสักนิด ฝุ่นเต็มไปหมด" เหยาเย่ยังคงดิ้นขัดขืนเบาๆ

"เสร็จธุระแล้วค่อยเก็บกวาดใหม่"

ไม่นานนัก สองมือของเหยาเย่ก็โอบรอบคอของหลินจื้อหย่วน ความขัดขืนในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางแผ่วหวานสูงต่ำเป็นจังหวะ

...

หลังจากพายุพิศวาสสงบลง เหยาเย่นอนซบอกอยู่ในอ้อมกอดของหลินจื้อหย่วน เธอแหงนหน้ามองการตกแต่งภายในห้อง "เมื่อไหร่ฉันถึงจะได้อยู่บ้านแบบนี้บ้างนะ เป็นสัดส่วนเป็นส่วนตัว มีห้องครัวกับห้องน้ำของตัวเอง..."

หลินจื้อหย่วนหัวเราะออกมา "อีกไม่นานหรอก อีกไม่กี่ปีรัฐบาลก็จะเปิดเสรีตลาดอสังหาริมทรัพย์บ้านจัดสรร ถึงตอนนั้นคุณอยากจะซื้อแบบไหนก็ซื้อได้ตามใจชอบเลย"

เหยาเย่ไม่เชื่อคำพูดของหลินจื้อหย่วนเลยแม้แต่น้อย เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้แค่พูดเอาใจให้เธอมีความสุขเท่านั้น

บ้านช่องจะซื้อขายกันได้อย่างไร ของพวกนี้ล้วนเป็นของรัฐทั้งนั้น

แต่การที่ผู้ชายคนนี้ยอมพูดเอาใจเธอ เธอก็รู้สึกพึงพอใจมากแล้ว

เหยาเย่นอนออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของหลินจื้อหย่วนอยู่สิบนาที จากนั้นจึงลุกขึ้นมาทำงานบ้านต่อ

มองออกได้ชัดเจนว่า เหยาเย่เป็นหญิงสาวที่รักความสะอาดและทำงานบ้านเก่งมาก ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ห้องเดี่ยวขนาดสี่สิบกว่าตารางเมตรห้องนี้ก็ถูกทำความสะอาดจนสะอาดเอี่ยมอ่อง ไร้ฝุ่นผง

เหยาเย่หันมาถามหลินจื้อหย่วนด้วยความคาดหวัง "คุณยังไม่เคยชิมฝีมือทำกับข้าวของฉันเลยใช่ไหมล่ะ ถ้าตอนเย็นคุณไม่มีธุระอะไร..."

ยังไม่ทันที่เหยาเย่จะพูดจบ หลินจื้อหย่วนก็ชิงตอบขึ้นมาทันที "ไม่มีธุระครับ คืนนี้ผมไม่กลับแล้ว"

เหยาเย่มองรอยยิ้มที่มีความหมายแฝงอย่างชัดเจนของหลินจื้อหย่วน ใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง

ห้างสรรพสินค้าเยาวชนเป็นห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเขตเก๋ออัน ตั้งอยู่ในย่านหน้าสถานีรถไฟเก๋ออัน

ในสายตาของชาวเก๋ออัน ห้างสรรพสินค้าสูงสี่ชั้นแห่งนี้เปรียบเสมือนถนนฟิฟธ์อเวนิว ย่านกินซ่า และถนนช็องเซลีเซของพวกเขา...

บริเวณแผนกเสื้อผ้าชั้นสอง อู่เสี่ยวชิงกำลังควงแขนซูจิ่นอย่างสนิทสนม พากันเดินผ่านเคาน์เตอร์สินค้าแต่ละจุดไป

"เสี่ยวซู เธอทั้งตัวสูง ผิวก็ขาว ใส่ชุดอะไรก็ดูสวยไปหมด ฉันสิตัวเตี้ยเกินไป ใส่เสื้อผ้าตัวยาวแล้วยิ่งดูขาสั้นเข้าไปใหญ่" วันนี้เป็นวันอาทิตย์ อู่เสี่ยวชิงจำคำสั่งของพานตงเป่าได้ขึ้นใจ ว่าต้องสร้างความสัมพันธ์อันดีกับซูจิ่นให้ได้ เธอจึงนัดซูจิ่นออกมาเดินซื้อของตั้งแต่เมื่อวาน

ซูจิ่นรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างตอนที่ได้รับคำชวนจากอู่เสี่ยวชิง เพราะเธอสัมผัสได้ว่าในตอนแรก ผู้หญิงสวยคนนี้มีท่าทีเป็นปฏิปักษ์ต่อเธออยู่เล็กน้อย แต่ไม่รู้ว่าทำไม ผ่านไปไม่กี่วัน ผู้หญิงคนนี้กลับมาทำดีและคอยเอาอกเอาใจเธอสารพัด

พูดตามตรง ซูจิ่นไม่อยากออกมากับอู่เสี่ยวชิงเลย แม้เธอจะยังอ่อนต่อโลก แต่สัญชาตญาณความอ่อนไหวของผู้หญิงก็ทำให้เธอรับรู้ได้ว่า อู่เสี่ยวชิงเข้าหาเธออย่างมีจุดประสงค์แอบแฝง ทว่าซูจิ่นก็รู้สึกโดดเดี่ยวเกินไปจริงๆ เธอไม่มีเพื่อนในเก๋ออันเลยสักคน

ตอนทำงานยังพอทนได้บ้าง มีเพื่อนร่วมงาน คอยพูดคุยแก้เหงาได้ แต่พอกลับถึงบ้านก็ต้องอยู่กับคุณปู่เพียงลำพัง

สำหรับเด็กสาววัยรุ่นวัยสิบเก้าปีแล้ว เรื่องนี้ค่อนข้างจะทนรับได้ยาก ดังนั้นหลังจากใคร่ครวญดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซูจิ่นจึงยอมตกลงออกมากับอู่เสี่ยวชิง