บทที่ 95 เผชิญหน้านักเลง

เมื่อเผชิญหน้ากับเสื้อผ้าผู้หญิงอันละลานตาที่แขวนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ซูจิ่นกลับไม่รู้สึกสนใจเลยแม้แต่น้อย เธอกลับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับอู่เสี่ยวชิงที่อยู่ข้างๆ มากกว่า เธออยากรู้เหลือเกินว่าผู้หญิงคนนี้กับหลินจื้อหย่วนมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่ ทำไมตอนนั้นเธอถึงทอดทิ้งเขา เพียงเพราะแฟนใหม่ของเธอเป็นลูกชายผู้อำนวยการโรงงานอย่างนั้นหรือ

แต่คำถามเหล่านี้ก็ไม่อาจเอ่ยปากถามออกไปได้

เสี่ยวซู ทำไมเธอถึงต้องปิดหน้าปิดตาซะมิดชิดขนาดนั้นด้วยล่ะ ในห้างก็ไม่ได้หนาวสักหน่อย อู่เสี่ยวชิงเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

ซูจิ่นสวมหมวกใบหนึ่ง แถมยังใช้หน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าเอาไว้ ทำให้ทั้งร่างถูกปกปิดจนมิดชิดไม่มีช่องโหว่

คำพูดที่หลินจื้อหย่วนบอกเธอในวันนั้น เธอยังคงจำได้ขึ้นใจ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ซูจิ่นก็จัดเต็มเตรียมพร้อมเสมอ คอยปกปิดความงดงามของตัวเองเอาไว้ ไม่เปิดโอกาสให้พวกนักเลงหัวไม้ได้ฉวยโอกาสเลยแม้แต่น้อย

พี่อู่ ฉันไม่ร้อนหรอกค่ะ ชินแล้วล่ะ

พอมาถึงเคาน์เตอร์เสื้อผ้าสตรี สายตาของอู่เสี่ยวชิงก็แทบจะถูกตอกติดอยู่กับเสื้อผ้าเหล่านั้น เธอตื่นเต้นจนต้องดึงแขนซูจิ่น เสี่ยวซู เธอดูเสื้อโค้ทบุฝ้ายสีแดงตัวนั้นสิ สวยไหม สู้พวกเราซื้อกันคนละตัวดีกว่า

ซูจิ่นส่ายหน้าเบาๆ เธอไม่ชอบเสื้อผ้าที่มีสีสันฉูดฉาดเกินไป อย่างสีแดงสดหรือสีเขียวสะท้อนแสง เธอชอบใส่เสื้อผ้าสีอ่อนๆ สบายตามากกว่า อย่างเช่นสีขาวหรือสีเทา

ซึ่งตรงกันข้ามกับอู่เสี่ยวชิงอย่างสิ้นเชิง อู่เสี่ยวชิงนั้นชอบสีแดงมาก

พนักงานขายคะ รบกวนหยิบเสื้อโค้ทบุฝ้ายตัวนั้นให้หน่อยค่ะ ใช่ค่ะ ตัวสีแดงนั่นแหละ อู่เสี่ยวชิงรับเสื้อโค้ทตัวนั้นมา แล้วก็ลองสวมดูต่อหน้าทุกคนทันที

เสี่ยวซู เธอคิดว่าไงบ้าง อู่เสี่ยวชิงสวมเสื้อโค้ทสีแดงแล้วหมุนตัวไปรอบหนึ่ง

ต้องยอมรับเลยว่า อู่เสี่ยวชิงที่มีผิวขาวและหน้าตาสะสวย พอได้สวมเสื้อโค้ทสีแดงตัวนี้แล้วดูสวยมากจริงๆ ซูจิ่นเอ่ยปากชมไปสองสามคำ ทำเอาอู่เสี่ยวชิงดีใจมาก ถึงกับควักเงินซื้อเสื้อโค้ทตัวนี้ไปทันที

ทั้งสองคนเดินดูของกันต่ออีกสักพัก ซูจิ่นไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองเลย เธอรู้สึกว่าเสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้าของเก๋ออันนั้นดูเชยไปหน่อย จึงไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เธอซื้อหมวกทรงฟักทองแบบหนังให้คุณปู่หนึ่งใบ อากาศเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ แล้ว หมวกทรงนี้กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้ ถ้าซื้อกลับไปให้คุณปู่ ท่านจะต้องดีใจแน่ๆ

ทั้งสองคนเดินมุ่งหน้าไปทางประตูทางออกของห้างสรรพสินค้า แต่ในตอนนั้นเอง วัยรุ่นชายสองคนที่มีท่าทางอันธพาลก็เดินเข้ามาขวางทางอู่เสี่ยวชิงเอาไว้

น้องสาว หิวไหมจ๊ะ เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าวเอาไหม

ใบหน้าของอู่เสี่ยวชิงซีดเผือดลงทันที เธอตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังเจอกับพวกนักเลงเข้าให้แล้ว

ฉันไม่รู้จักพวกนาย รีบไปให้พ้นเลยนะ อู่เสี่ยวชิงก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว

อย่าทำแบบนี้สิจ๊ะ พี่สองคนไม่ได้คิดอะไรมิดีมิร้ายเลยนะ ก็แค่เห็นว่าน้องสาวหน้าตาสวยดี เลยอยากจะทำความรู้จักสักหน่อย วัยรุ่นชายสองคนเดินเข้ามาขนาบข้างซ้ายขวาของอู่เสี่ยวชิงเอาไว้

ทั้งสองคนถูกดึงดูดด้วยความสวยของอู่เสี่ยวชิงไปจนหมด เนื่องจากซูจิ่นปกปิดใบหน้ามิดชิดเกินไป จึงถูกพวกเขามองข้ามไปโดยปริยาย

นักเลงหัวไม้สองคนนี้ทำตัวกร่างสุดๆ พวกมันหิ้วปีกอู่เสี่ยวชิงเดินตรงดิ่งออกไปนอกห้างสรรพสินค้าเยาวชนอย่างอุกอาจ

ในเวลานี้ภายในห้างสรรพสินค้ามีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา รอบตัวพวกเขามีคนอยู่อย่างน้อยสิบกว่าคน แต่กลับไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรเลยสักคน

อู่เสี่ยวชิงตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดชีวิต แต่นักเลงสองคนนั้นก็จับเธอไว้แน่นจนไม่สามารถขยับตัวได้เลย

ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ อู่เสี่ยวชิงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือสุดเสียง

ถ้าไม่ร้องก็คงจะดีกว่า พอเธอส่งเสียงร้องออกมา ผู้คนในรัศมีสามเมตรรอบตัวเธอก็หนีหายไปจนหมด เหลือเพียงซูจิ่นคนเดียวเท่านั้น แม้แต่ลูกค้าผู้ชายรูปร่างกำยำล่ำสันบางคน ก็ยังทำได้เพียงมองนักเลงสองคนนี้ด้วยความหวาดกลัว โกรธแค้นแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

ใจของอู่เสี่ยวชิงหล่นวูบ เธอรู้ได้ทันทีว่าตัวเองต้องเจอกับพวกนักเลงคุมถิ่นแถวหน้าสถานีรถไฟเข้าให้แล้ว ไม่อย่างนั้นนักเลงสองคนนี้คงไม่กล้าทำตัวกำเริบเสิบสานขนาดนี้แน่

อู่เสี่ยวชิงถูกหิ้วปีกออกไปนอกประตูห้างแล้ว แต่ในจังหวะนั้นเอง เธอก็เหลือบไปเห็นชายวัยกลางคนสองคนในชุดพนักงานรักษาความปลอดภัยของห้างสรรพสินค้าเยาวชนกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่บนบันไดทางเข้าพอดี เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนนี้คือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของห้าง

ซูจิ่นก็ไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน เธอตะโกนร้องบอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนนั้นเสียงดังลั่น ช่วยด้วยค่ะ ช่วยจับนักเลงหน่อยค่ะ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนหันขวับมามอง สบตากับพวกนักเลงพอดี

เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้จักกัน

หนึ่งในเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถ่มก้นบุหรี่ทิ้ง เอ้อร์เสี่ยว พวกเอ็งเคยรับปากกับข้าไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะไม่มาก่อเรื่องในห้างน่ะ

นักเลงที่ถูกเรียกว่าเอ้อร์เสี่ยวหัวเราะร่วน หัวหน้าฉิน ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ วันนี้หัวหน้าเข้าเวรหรอกเหรอ

เอ้อร์เสี่ยวขยิบตาให้เพื่อนที่มาด้วยกัน ทั้งสองคนจึงยอมปล่อยตัวอู่เสี่ยวชิงพร้อมกัน

ทั้งสองคนถลึงตาใส่ซูจิ่นอย่างเอาเรื่อง แม่งเอ๊ย ข้าจำหน้าเอ็งไว้แล้ว แน่จริงวันนี้ก็อย่าโผล่หัวออกไปนอกห้างก็แล้วกัน ถ้าข้าจับตัวเอ็งได้เมื่อไหร่ ข้าจะเอาให้ตายเลยคอยดู

อู่เสี่ยวชิงรีบวิ่งหนีตายกลับมาอยู่ข้างกายซูจิ่น เธอคว้ามือซูจิ่นไว้แน่น ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว เสี่ยว เสี่ยว เสี่ยวซู พวกเรากลับเข้าไปในห้างกันเถอะ อยู่ข้างในพวกมันคงไม่กล้าทำอะไรรุ่มร่ามแน่ ห้ามออกไปเด็ดขาดเลยนะ

ซูจิ่นมองพวกนักเลงที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู พลางขมวดคิ้วแน่น

เธอเดินตามอู่เสี่ยวชิงกลับเข้าไปในห้าง พี่อู่ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทางแก้ปัญหานะคะ พวกเราจะไม่ได้กลับบ้านกันน่ะสิ การรักษาความปลอดภัยในเก๋ออันมันแย่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

อู่เสี่ยวชิงตกใจกลัวจนน้ำตาไหลพราก เสี่ยวซู หลบได้ก็หลบไปก่อนเถอะ นักเลงสองคนนั้นต้องเป็นพวกขาใหญ่หน้าสถานีรถไฟแน่ๆ พวกเราไปมีเรื่องกับพวกมันไม่ได้หรอก เดี๋ยวฉันจะโทรศัพท์หาแฟนให้เขามารับแล้วกัน เธอเองก็โทรศัพท์กลับไปบอกที่บ้านด้วยสิ

ข้อเสนอนี้เตือนสติซูจิ่นได้เป็นอย่างดี เธอลากอู่เสี่ยวชิงเดินไปที่ห้องทำงานของห้างสรรพสินค้า เพื่อขอใช้โทรศัพท์ ตอนแรกเจ้าหน้าที่ในห้องทำงานก็ไม่ยอมให้ใช้ แต่พอซูจิ่นถอดหมวกและหน้ากากอนามัยออก เจ้าหน้าที่คนนั้นก็ถึงกับตกตะลึงในความงดงามไร้ที่ติของซูจิ่นจนลิ้นพันกัน งะ งั้น เธอก็ใช้โทรศัพท์ได้เลย

ซูจิ่นรีบต่อสายโทรศัพท์กลับไปที่บ้านอย่างรวดเร็ว คุณปู่คะ หนูมาเดินห้างกับเพื่อนร่วมงานแล้วโดนพวกนักเลงลวนลาม ตอนนี้ติดอยู่ในห้างสรรพสินค้าเยาวชนค่ะ พวกนักเลงมันยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู ไม่ยอมให้พวกเรากลับค่ะ

เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของซูเชียนเฉิงดังลอดออกมาจากหูโทรศัพท์ นี่มันจะไร้กฎหมายบ้านเมืองเกินไปแล้ว หวังฉงซานบริหารเมืองเก๋ออันประสาอะไร ทำไมการรักษาความปลอดภัยถึงได้หละหลวมขนาดนี้ เสี่ยวจิ่น หลานไม่ต้องกลัวนะ หลานรออยู่ในห้างนั่นแหละ เดี๋ยวปู่จะรีบโทรศัพท์สั่งคนให้ไปรับหลานเดี๋ยวนี้แหละ

ซูเชียนเฉิงวางหูโทรศัพท์ลง แล้วรีบต่อสายไปยังอีกเบอร์หนึ่งทันที ฮัลโหล ฉันซูเชียนเฉิงนะ ฉงซานอยู่หรือเปล่า ฉันมีธุระด่วนจะคุยกับเขา

ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ท่านซูโปรดรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมจะรีบให้ท่านเลขาธิการหวังมารับสายเดี๋ยวนี้เลยครับ

ไม่นานนัก ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ท่านผู้นำอาวุโส ผมฉงซานครับ มีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ

ฉงซาน หลานสาวฉันโดนพวกนักเลงกักตัวไว้ในห้างสรรพสินค้าเยาวชน... ซูเชียนเฉิงเล่าเหตุการณ์ให้ฟังอย่างคร่าวๆ รอบหนึ่ง

หวังฉงซานที่อยู่ปลายสายถึงกับเหงื่อตก ถ้าจะพูดให้ถูก ทั้งเขาและจางหนานฟางต่างก็เป็นลูกศิษย์ของซูเชียนเฉิง ตอนที่ซูเชียนเฉิงออกจากเก๋อกังไป เขาเป็นคนจงใจผลักดันให้หวังฉงซานเข้ามาทำงานในเขตเก๋ออัน หวังฉงซานถึงได้มีทุกวันนี้

ซูเชียนเฉิงมีบุญคุณในการช่วยเหลือผลักดันเขาอย่างแท้จริง

ท่านผู้นำอาวุโส ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไปนะครับ ผมจะรีบไปที่ห้างสรรพสินค้าเยาวชนเดี๋ยวนี้เลย ผมรับรองว่าจะต้องช่วยหลานสาวท่านออกมาให้ได้อย่างแน่นอน หวังฉงซานทิ้งท้ายด้วยความเจ็บแค้น นี่มันจะเกินไปแล้วนะ ช่างทำตัวเหนือกฎหมายบ้านเมืองจริงๆ

หวังฉงซานก้าวยาวๆ เดินออกไปข้างนอก ระหว่างทางก็ตะโกนสั่งเลขาธิการไปด้วย โทรศัพท์หาเจิ้งเย่าจง สั่งให้เขาพาคนไปที่ห้างสรรพสินค้าเยาวชนเดี๋ยวนี้เลย

รับทราบครับ

แล้วก็โทรศัพท์ไปที่ห้างสรรพสินค้าเยาวชน สั่งให้พวกเขาดูแลความปลอดภัยหลานสาวของท่านผู้นำอาวุโสให้ดีที่สุด

รับทราบครับ

เลขาธิการเริ่มหมุนโทรศัพท์ติดต่อไปยังปลายสายทีละสาย

คณะกรรมการพรรคประจำเมือง ที่ทำการเมือง และสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยสาธารณะของเมืองเก๋ออัน ต่างก็ตั้งอยู่รอบๆ จัตุรัสที่ว่าการเมือง

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูใหญ่ของสถานที่ทั้งสามแห่งก็ถูกเปิดออกพร้อมกัน รถเก๋งสีดำหลายคันแล่นพุ่งทะยานออกมาอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน เสียงไซเรนจากรถจักรยานยนต์พ่วงข้างของตำรวจหลายคันก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งจัตุรัสที่ว่าการเมือง