บทที่ 96 ปฏิบัติการสายฟ้าแลบ

ตัวเมืองเก๋ออันไม่ได้ใหญ่โตอะไร จากจัตุรัสที่ว่าการเมืองขับรถไปถึงห้างสรรพสินค้าเยาวชนใช้เวลาเพียงแค่สองนาทีเท่านั้น

ตอนที่รถจักรยานยนต์พ่วงข้างของตำรวจมาจอดที่หน้าประตูห้างสรรพสินค้าเยาวชน นักเลงสองคนนั้นยังสูบบุหรี่ไม่ทันหมดมวนเลยด้วยซ้ำ

ทั้งสองคนกำลังนั่งยองๆ คุยโวโอ้อวดกันอยู่หน้าห้าง

พี่รอง พี่ว่าเดี๋ยวนังผู้หญิงคนนั้นจะแจ้งตำรวจหรือเปล่า

แจ้งตำรวจแล้วจะไปกลัวอะไร พวกเราหนีไม่เป็นหรือไง อย่างมากก็แค่เข้าไปเดินเล่นในโรงพักสักรอบ พวกเราสองคนยังไม่ได้ทำอะไรเลยสักหน่อย เอ้อร์เสี่ยวกลืนน้ำลายลงคอ นึกถึงใบหน้าเย้ายวนของอู่เสี่ยวชิงเมื่อครู่นี้ นังผู้หญิงคนนั้นสวยเด็ดจริงๆ ถ้าได้นอนด้วยสักคืน ต่อให้อายุสั้นลงสักสองปีข้าก็ยอม

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ ก็มีเสียงไซเรนตำรวจดังมาจากปากซอย ทั้งสองคนชะเง้อคอมองไปทางทิศตะวันออก

สีหน้าของเอ้อร์เสี่ยวเปลี่ยนไปทันที เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นอย่างแรง หนีเร็ว แม่งเอ๊ย นังผู้หญิงนั่นแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย

พวกเขาสองคนเป็นนักเลงคุมถิ่นหน้าสถานีรถไฟจริงๆ นั่นแหละ แต่ต่อให้เจ๋งแค่ไหน จะไปสู้ตำรวจได้ยังไง

สองคนนี้ก็หัวไวใช่เล่น พอเห็นตำรวจมา ก็โกยอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน หน้าประตูห้างสรรพสินค้าเยาวชนก็ถูกล้อมด้วยรถจักรยานยนต์พ่วงข้างของตำรวจและรถเก๋งหงฉีสีดำหลายคัน

ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ใบหน้าที่ชาวเมืองเก๋ออันคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน ทำเอาชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์อยู่รอบๆ ถึงกับตกใจ

ตำรวจหลายนายพร้อมอาวุธครบมือเข้าควบคุมประตูใหญ่ของห้างสรรพสินค้าเยาวชน หวังฉงซานก้าวยาวๆ ไปข้างหน้า เจิ้งเย่าจงในชุดเครื่องแบบตำรวจสีเขียวมะกอกเดินตามมาติดๆ ด้านหลังของทั้งสองคนยังมีผู้ติดตามอีกไม่น้อย

ฉินต้าลู่ รองหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยของห้างสรรพสินค้าเยาวชนที่ยืนอยู่หน้าประตูมาตั้งแต่แรกถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นภาพนี้ แต่เขาตั้งสติได้เร็ว และตระหนักได้ทันทีว่า การปรากฏตัวของบุคคลสำคัญเหล่านี้ อาจจะเกี่ยวข้องกับผู้หญิงสองคนที่ถูกเอ้อร์เสี่ยวลวนลามเมื่อครู่นี้ก็เป็นได้

ฉินต้าลู่รู้สึกเสียวสันหลังวาบ รีบไปรายงานผู้จัดการเร็วเข้า เลขาธิการหวังกับผู้กำกับเจิ้งมา ทั้งสองคนหันหลังขวับ แล้วมุดหายเข้าไปในประตูใหญ่เพื่อไปส่งข่าวทันที

กลุ่มชาวบ้านที่มุงดูอยู่หน้าประตูยังคงวิพากษ์วิจารณ์เหตุการณ์ตรงหน้ากันอย่างออกรส

เกิดอะไรขึ้นเหรอ ทำไมตำรวจมาเยอะแยะขนาดนี้

ตำรวจน่ะเรื่องเล็ก ไม่เห็นเหรอว่าคนที่เดินนำหน้าเมื่อกี้คือใคร นั่นน่ะผู้บริหารระดับสูงทั้งนั้นเลยนะ

ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ๆ

ที่ห้องทำงานของห้างสรรพสินค้าเยาวชน ซูจิ่นและอู่เสี่ยวชิงที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ยืนอยู่หน้าประตู ทั้งสองคนไม่กล้าเดินไปไหนไกล จึงทำได้เพียงยืนรออยู่ที่นี่

ซูจิ่นยังคงปลอบใจอู่เสี่ยวชิง พี่อู่ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อีกเดี๋ยวคุณปู่ฉันก็จะมารับพวกเราแล้ว

ตอนนี้อู่เสี่ยวชิงเริ่มหายจากอาการหวาดกลัวแล้ว เพราะเธอรู้ดีถึงฐานะของซูจิ่น โทรศัพท์ที่ซูจิ่นเพิ่งโทรไปเมื่อครู่ จะต้องเป็นการโทรไปแจ้งซูเชียนเฉิงผู้เป็นปู่ของเธออย่างแน่นอน

หากซูเชียนเฉิงออกโรงเอง ในเก๋ออันก็ไม่มีปัญหาอะไรที่เขาแก้ไม่ได้ อู่เสี่ยวชิงจึงควบคุมอารมณ์ให้สงบลงได้แล้ว

เสี่ยวซู ขอบใจเธอมากนะ เมื่อกี้ถ้าไม่ได้เธอ ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง โฮๆๆ อู่เสี่ยวชิงสวมกอดซูจิ่น พร่ำกล่าวขอบคุณไม่หยุด เธอต้องคว้าทุกโอกาสเพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีกับซูจิ่นให้ได้

ไม่รู้ทำไม ซูจิ่นถึงรู้สึกว่าเสียงร้องไห้ของอู่เสี่ยวชิงมันดูเสแสร้งไปหน่อย แต่เธอก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ เพราะได้ยินเสียงโทรศัพท์ในห้องทำงานดังขึ้นพอดี

ฮัลโหล เด็กผู้หญิงที่เพิ่งโทรศัพท์เมื่อกี้อยู่ที่ไหน ทันทีที่รับสาย เสียงอันร้อนรนของเหยียนเพ่ยอวี๋ ผู้จัดการใหญ่ห้างสรรพสินค้าเยาวชนก็ดังลอดออกมาจากหูโทรศัพท์

เจ้าหน้าที่ที่รับสายถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบกลับอย่างตะกุกตะกัก พอพวกเธอคุยโทรศัพท์เสร็จก็ออกไปแล้วครับ

รีบไปตามหาพวกเธอให้เจอ แล้วต้องปกป้องดูแลพวกเธอให้ดีที่สุด ถ้าเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรไป ฉันจะเอาเรื่องกับนาย เหยียนเพ่ยอวี๋ตวาดลั่น เสียงดังเสียจนพนักงานคนนั้นหูอื้อไปหมด

พอวางสาย พนักงานคนนั้นก็รีบวิ่งหน้าตั้งออกจากห้องทำงาน และเมื่อเห็นซูจิ่นกับอู่เสี่ยวชิงยังคงยืนอยู่หน้าประตูไม่ไปไหน เขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก คุณหนูทั้งสอง โชคดีจริงๆ ที่พวกคุณยังไม่ได้ไปไหนไกล รีบเข้ามาข้างในเถอะครับ

พนักงานคนนั้นเชิญซูจิ่นและอู่เสี่ยวชิงเข้ามาในห้องทำงานอย่างกระตือรือร้น ตอนนี้เขาเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว การที่ทำให้เหยียนเพ่ยอวี๋ร้อนรนได้ถึงขนาดนี้ ย่อมพิสูจน์ให้เห็นได้เพียงสิ่งเดียว นั่นคือเบื้องหลังของเด็กสาวแสนสวยที่โทรศัพท์คนนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

พนักงานคนนี้นึกดีใจอยู่เงียบๆ โชคดีที่เมื่อกี้เขายอมให้เธอใช้โทรศัพท์ ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะต้องเจอกับผลลัพธ์อะไรบ้าง

ไม่ถึงห้านาที หวังฉงซาน เจิ้งเย่าจง และเหยียนเพ่ยอวี๋ที่เดินตามมา ก็ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน

ถึงแม้ซูจิ่นจะสวมหมวกและหน้ากากอนามัยกลับเข้าไปใหม่แล้ว แต่หวังฉงซานก็ยังจำได้ตั้งแต่แรกเห็นว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คือหลานสาวของท่านผู้นำอาวุโส

หนูคือเสี่ยวจิ่นใช่ไหม จำได้หรือเปล่า เมื่อไม่นานมานี้ลุงเคยไปที่บ้านหนูไง

สวัสดีค่ะคุณลุงหวัง ซูจิ่นเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท อู่เสี่ยวชิงที่อยู่ด้านหลังเธอรีบลุกขึ้นยืนทันที

เธอจำผู้ชายที่กำลังพูดจาอ่อนโยนกับซูจิ่นคนนี้ได้ เขาคือหวังฉงซานที่มักจะปรากฏตัวในข่าวของเก๋ออันอยู่บ่อยๆ

เธอไม่คิดเลยว่า โทรศัพท์เพียงสายเดียวของซูจิ่น จะทำให้ผู้มีอำนาจสูงสุดของเก๋ออันต้องลงพื้นที่ด้วยตัวเอง เรื่องนี้ทำให้อู่เสี่ยวชิงได้รับรู้ถึงอิทธิพลของตระกูลซูในมุมมองใหม่ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

หวังฉงซานพิจารณาซูจิ่นตั้งแต่หัวจรดเท้า เสี่ยวจิ่น หนูไม่เป็นไรใช่ไหม บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

คุณลุงหวัง หนูไม่เป็นไรค่ะ

ก็ดีแล้ว ไป ลุงจะไปส่งหนูที่บ้าน ท่านผู้นำอาวุโสคงร้อนใจแย่แล้ว หวังฉงซานไม่รอช้า รีบพาซูจิ่นเดินออกไปทันที

ระหว่างที่เดินไป หวังฉงซานก็สั่งการเรื่องงานไปด้วย เขาพูดกับเจิ้งเย่าจงและเหยียนเพ่ยอวี๋ด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขั้นสุด ย่านหน้าสถานีรถไฟคือพื้นที่การค้าที่สำคัญที่สุดของเก๋ออัน ห้างสรรพสินค้าเยาวชนคือหน้าตาของเก๋ออัน แต่ตอนนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่เลวร้ายขนาดนี้ขึ้น พวกคุณสองคนต้องรับผิดชอบอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

ทั้งสองคนเดินตามหลังหวังฉงซาน พร่ำยอมรับผิดไม่หยุดหย่อน เลขาธิการหวังครับ เป็นเพราะพวกเราทำงานได้ไม่ดีพอ ผมขอรับรองว่าจะรีบปิดคดีนี้ให้เร็วที่สุด และจะปรับปรุงสภาพแวดล้อมด้านความปลอดภัยในย่านหน้าสถานีรถไฟให้ดีขึ้นครับ

เลขาธิการหวังคะ ทางฉันจะให้ความร่วมมือกับการทำงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างเต็มที่ จะเพิ่มกำลังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของห้าง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีกค่ะ

หวังฉงซานไม่ได้สนใจทั้งสองคนอีก เขาพาซูจิ่นและอู่เสี่ยวชิงออกไปทางประตูหลังของห้างสรรพสินค้าเยาวชน ซึ่งมีรถเก๋งคันหนึ่งจอดรออยู่ก่อนแล้ว

หลังจากทุกคนขึ้นรถ รถก็แล่นออกไปทันที หวังฉงซานถามที่อยู่บ้านของอู่เสี่ยวชิงก่อน แล้วจึงไปส่งเธอที่บ้านเป็นคนแรก จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังไถติง เพื่อไปส่งซูจิ่นให้ถึงมือซูเชียนเฉิงด้วยตัวเอง

เมื่อซูเชียนเฉิงเห็นซูจิ่นกลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจก็ถูกยกออกไปในที่สุด

หวังฉงซานพร่ำยอมรับผิดต่อหน้าซูเชียนเฉิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่านผู้นำอาวุโสครับ เป็นเพราะผมทำงานได้ไม่ดีพอ ทำให้เสี่ยวจิ่นต้องตกใจกลัวครับ

ซูเชียนเฉิงไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเพียงแค่เปรยขึ้นมาลอยๆ ด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจนัก ฉงซานเอ๊ย ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันออกจากเก๋ออัน การรักษาความปลอดภัยก็ยังดีอยู่นะ หลายปีมานี้เศรษฐกิจของเก๋ออันก้าวหน้าไปมาก แต่เรื่องความปลอดภัยก็ปล่อยปละละเลยไม่ได้นะ

คนระดับนี้ ยิ่งพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบมากเท่าไหร่ เรื่องราวก็ยิ่งดูร้ายแรงมากขึ้นเท่านั้น หวังฉงซานจึงยิ่งต้องยอมรับผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่านผู้นำอาวุโสติติงได้ถูกต้องแล้วครับ กลับไปผมจะรีบจัดการใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด เพื่อกวาดล้างพวกอิทธิพลเถื่อนเหล่านี้ให้สิ้นซากครับ

หวังฉงซานนั่งคุยอยู่ที่บ้านตระกูลซูต่ออีกครู่หนึ่ง ชายังไม่ทันหมดแก้ว โทรศัพท์บ้านตระกูลซูก็ดังขึ้น พนักงานรับใช้รับสาย ก่อนจะยื่นหูโทรศัพท์ให้หวังฉงซานอย่างมีมารยาท เลขาธิการหวังครับ สายของคุณครับ

หวังฉงซานรับโทรศัพท์มาคุยอยู่สองสามประโยค จากนั้นก็หันไปรายงานข่าวดีกับซูเชียนเฉิงและซูจิ่น

นักเลงสองคนที่ลวนลามอู่เสี่ยวชิงในห้างสรรพสินค้าเยาวชนถูกจับตัวได้แล้วครับ