บทที่ 97 ความสุขของเจ้านาย

เอ้อร์เสี่ยวคงฝันไปก็คิดไม่ถึงว่า หลังจากที่เขาหนีออกมาจากห้างสรรพสินค้าเยาวชนแล้ว เขาไม่ได้เห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรเลย และยังชวนเพื่อนไปดูวิดีโอที่ร้านเช่าวิดีโอบนชั้นสองของร้านหนานเวยต่ออย่างสบายใจเฉิบ

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังดื่มด่ำอยู่กับโลกของหนังฮ่องกง ข้างนอกนั่น ผู้คนกำลังพลิกแผ่นดินหาพวกเขาสองคนกันให้ควั่ก

หลังจากหวังฉงซานเดินทางออกจากห้างสรรพสินค้าเยาวชน เจิ้งเย่าจงก็สั่งการลงพื้นที่ทันที หน่วยสืบสวนอาชญากรรมทั้งระดับเมืองและระดับเขตถูกระดมกำลังออกปฏิบัติการด่วน โดยมีสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยสาธารณะหน้าสถานีรถไฟ และแผนกรักษาความปลอดภัยของห้างสรรพสินค้าเยาวชนคอยให้ความร่วมมือ ปฏิบัติการไล่ล่าตัวเอ้อร์เสี่ยว หรือชื่อจริงคือหวังเลี่ยง อาชญากรตัวเอ้ที่สร้างชื่อเสียกระฉ่อนไปทั่วย่านหน้าสถานีรถไฟ ได้เริ่มต้นขึ้นในทันที

การจะตามหาคนสองคนท่ามกลางผู้คนมากมายมหาศาลนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ก็ต้องโทษความรนหาที่ตายของเอ้อร์เสี่ยวเองที่ไม่เห็นเรื่องนี้อยู่ในสายตา

ร้านเช่าวิดีโอตั้งอยู่บนชั้นสองของร้านหนานเวย ซึ่งอยู่ห่างจากห้างสรรพสินค้าเยาวชนเป็นเส้นตรงไม่เกินสองร้อยเมตร ยิ่งไปกว่านั้น เอ้อร์เสี่ยวยังเดินกร่างส่ายอาดๆ ไปตามทางตลอดทางจนถึงร้านเช่าวิดีโอ ระหว่างทางมีร้านค้าอย่างน้อยห้าสิบร้านที่สามารถเป็นพยานให้เขาได้ แถมเอ้อร์เสี่ยวยังแวะซื้อบุหรี่ที่หน้าร้านหนานเวยอีกหนึ่งซองด้วย

เจ้าหน้าที่ตำรวจจากสถานีตำรวจรักษาความปลอดภัยสาธารณะหน้าสถานีรถไฟเริ่มออกเดินสอบถามตามเส้นทางจากห้างสรรพสินค้าเยาวชน ใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีก็สืบทราบเบาะแสที่ซ่อนตัวของเอ้อร์เสี่ยวได้อย่างแม่นยำ

ภายในร้านเช่าวิดีโออันสลัวลาง โทรทัศน์สีขนาดสิบแปดนิ้วกำลังฉายภาพยนตร์เรื่อง “โหดเลวดี” อยู่

พี่มาร์คในมือถือกล่องข้าว กำลังตะโกนใส่ตี๋หลุงด้วยความอัดอั้นตันใจ “ฉันรู้ตัวดีว่าฉันต้องการอะไร ฉันรอมาสามปี ก็เพื่อรอโอกาสนี้ ฉันต้องสู้เพื่อศักดิ์ศรี ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ว่าฉันเจ๋งแค่ไหน แต่เพื่อบอกให้คนอื่นรู้ว่า สิ่งที่ฉันสูญเสียไป ฉันจะต้องเอามันกลับคืนมาให้ได้!”

เอ้อร์เสี่ยวรู้สึกซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล เขาดึงแขนเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ “เห็นไหมวะ แม่งเอ๊ย นี่สิถึงจะเรียกว่านักเลงตัวจริง พี่มาร์คคือไอดอลของข้าเลย”

ทันใดนั้น ประตูร้านเช่าวิดีโอก็ถูกกระชากเปิดออก ตำรวจหน่วยรบพิเศษอาวุธครบมือกลุ่มหนึ่งบุกพรวดเข้ามา

วินาทีต่อมา ไฟทุกดวงในร้านเช่าวิดีโอก็สว่างพรึบขึ้น ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของบรรดาลูกค้าที่นั่งตัวสั่นงันงก ปากกระบอกปืนสีดำมะเมื่อมนับสิบกระบอกก็เล็งเป้าตรงไปที่เอ้อร์เสี่ยว

เอ้อร์เสี่ยวถึงกับช็อกตาตั้ง เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวโดยสัญชาตญาณ ลืมมาด “โหดเลวดี” ที่ควรจะรักษาไว้ไปจนหมดสิ้น

เรื่องนี้กลายเป็นข่าวใหญ่ที่ถูกพูดถึงกันไปอีกนานแสนนานในย่านหน้าสถานีรถไฟ หรือแม้แต่ทั่วทั้งเขตเก๋ออัน

ยิ่งเล่าปากต่อปาก ข่าวลือก็ยิ่งถูกปั้นแต่งให้พิสดารพันลึกขึ้นเรื่อยๆ! จนสุดท้ายกลายเป็นว่า เอ้อร์เสี่ยวบังอาจไปลวนลามลูกสะใภ้ของนายทหารยศนายพลระดับสูงเข้าให้ ท่านนายพลโกรธจัด จึงส่งหน่วยรบพิเศษลงมาทลายรังของเอ้อร์เสี่ยวจนราบคาบ

แต่หลังจากเหตุการณ์นี้ผ่านพ้นไป ทั่วทั้งเมืองเก๋ออันก็มีการรณรงค์ปราบปรามอาชญากรรมอย่างจริงจัง บรรดานักเลงหัวไม้ที่เคยทำตัวกร่างคับเมือง ต่างก็พากันหดหัวหลบซ่อนตัวกันเงียบกริบ

ฝั่งตรงข้ามโรงเรียนอนุบาลเก๋อกังแห่งที่เก้า บ้านตระกูลพาน

เย็นวันนั้น ระหว่างรับประทานอาหาร อู่เสี่ยวชิงได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันให้ทุกคนฟัง

หลังจากฟังจบ พานตงเป่าก็พยักหน้าช้าๆ “เสี่ยวชิง เธอทำได้ดีมาก ทีนี้เธอเห็นถึงอำนาจบารมีของตระกูลซูแล้วหรือยังล่ะ ถ้าเธอสามารถผูกมิตรเป็นเพื่อนกับซูจิ่นได้ ประโยชน์ที่จะตามมาจะต้องมหาศาลอย่างแน่นอน”

หลี่ซูจวนรู้สึกรำคาญใจเป็นอย่างมาก เธอใช้ตะเกียบเคาะชามข้าวเสียงดัง “ประโยชน์บ้าบออะไรกัน ถ้ามันดีขนาดนั้น แล้วทำไมลูกชายคนโตของฉันถึงยังต้องนอนซังเตอยู่ในคุกอีกล่ะ ถ้าเก่งจริงแกก็ไปขอร้องให้ตระกูลซูช่วยเอาตัวกั๋วหลงออกมาก่อนสิ”

อู่เสี่ยวชิงก้มหน้าลงเงียบๆ ทันที เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาคดข้าวเข้าปากโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ

นับตั้งแต่พานกั๋วหลงเข้าคุกไป สถานะของเธอในบ้านหลังนี้ก็ดิ่งลงเหวตกต่ำลงเรื่อยๆ

หลี่ซูจวนที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธออยู่แล้ว พอพูดอะไรไม่ถูกหูก็จะด่าทอเธอสารพัด พานตงเป่าก็แทบจะไม่พูดอะไรกับเธอเลย แม้แต่พานกั๋วฟู่ที่เคยตามใจเธอมาตลอด ก็เริ่มหันมาต่อว่าเธอ โดยหาว่าถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนชักนำหลินจื้อหย่วนเข้ามา พี่ชายคนโตของเขาจะเข้าคุกไปได้อย่างไร

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ อู่เสี่ยวชิงรู้สึกราวกับใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่หนาวเหน็บและไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ

อู่เสี่ยวชิงทำได้เพียงก้มหน้าอดทน เธอคิดอย่างโลกสวยว่า ขอเพียงพานกั๋วหลงออกจากคุกมาได้เมื่อไหร่ สถานการณ์ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง

พานตงเป่ากินข้าวไปได้แค่ครึ่งชามก็วางตะเกียบลง แล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป

หลังจากคุยโทรศัพท์ไปหลายสาย อารมณ์ของเขาก็ยิ่งหงุดหงิดงุ่นง่านมากขึ้นไปอีก

สาเหตุที่พานตงเป่าสามารถไต่เต้าขึ้นมาจนถึงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานได้ ก็เป็นเพราะเขามีความรอบคอบ คิดคำนวณทุกฝีก้าวอย่างละเอียดถี่ถ้วน และเป็นคนประเภทตาต่อตาฟันต่อฟัน แค้นนี้ต้องชำระ

ผู้บริหารทุกคนที่สามารถก้าวขึ้นมาเป็นเบอร์หนึ่งของแผนกต่างๆ ในเก๋อกังได้ ล้วนแล้วแต่มีดีกันทั้งนั้น ไม่มีใครได้ตำแหน่งมาฟรีๆ หรอก พวกเขาแต่ละคนย่อมมีจุดเด่นและข้อดีเป็นของตัวเอง

บางคนก็เป็นพวกพูดจริงทำจริง เด็ดขาดว่องไว อย่างเช่นสวีต้าโหย่ว บางคนก็มีอีคิวสูงปรี๊ด ใครได้พูดคุยด้วยก็รู้สึกอบอุ่นผ่อนคลาย อย่างเช่นซุนเก๋อซิน บางคนก็มีวิสัยทัศน์กว้างไกล มีความเชี่ยวชาญในสายงานธุรกิจที่ไม่เหมือนใคร อย่างเช่นป๋ายซู่กวง

ส่วนการที่พานตงเป่าสามารถนั่งอยู่ในตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานกากแร่ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นโรงงานที่วุ่นวายที่สุดในเก๋อกังได้อย่างมั่นคงนั้น ก็เป็นเพราะความเจ้าเล่ห์เพทุบายและแผนการอันแยบยลของเขานี่แหละ

นับตั้งแต่พานกั๋วหลงเข้าคุก พานตงเป่าก็ผูกใจเจ็บและเกลียดชังหลินจื้อหย่วนเข้ากระดูกดำ

แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ที่โรงงานรีดร้อน แต่เขาก็อาศัยช่องทางอื่นในการจับตาดูความเคลื่อนไหวของหลินจื้อหย่วนอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด

เมื่อเขาได้รู้ข่าวว่าหลินจื้อหย่วนได้รับเลือกจากจางหนานฟางโดยตรง ให้เข้าร่วมทีมเจรจากับนักธุรกิจต่างชาติ แถมยังทำผลงานได้อย่างโดดเด่นและเป็นที่น่าประทับใจ หัวใจของพานตงเป่าก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกมีดแหลมคมแทงทะลุกลางอก

เขาอยากจะสับหลินจื้อหย่วนให้แหลกคามือ แล้วเหยียบย่ำซ้ำเติมให้จมดิน เพื่อไม่ให้หลินจื้อหย่วนได้มีโอกาสผุดเกิดอีกเลยตลอดกาล

แต่ความเป็นจริงกลับสวนทางกับความคาดหวังของเขาอย่างสิ้นเชิง มันห่างไกลออกไปเรื่อยๆ

หากคนหนุ่มคนนี้ได้รับความโปรดปรานจากจางหนานฟางเพราะเรื่องนี้ และได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้บริหาร การที่เขาจะหาทางจัดการกับหมอนี่ในภายหลังก็จะยิ่งยากลำบากขึ้นเป็นทวีคูณ

แล้วเขาควรจะทำอย่างไรดี ถึงจะหยุดยั้ง หรืออย่างน้อยก็ช่วยชะลอความก้าวหน้าของหลินจื้อหย่วนได้บ้าง

เขตเป่ยกาวห้า อาหารสี่จานที่จัดแต่งอย่างประณีตและส่งกลิ่นหอมฉุยถูกจัดวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงานเก่าๆ ที่ถูกนำมาใช้แทนโต๊ะกินข้าวชั่วคราว

ในแก้วใสมีแชมเปญขวดเล็กสีเหลืองทองรินเตรียมไว้พร้อม

เครื่องดื่มประเภทนี้ในยุคแปดศูนย์ จะปรากฏอยู่บนโต๊ะอาหารก็ต่อเมื่อมีงานฉลองปีใหม่หรืองานแต่งงานเท่านั้น ถือเป็นของหรูหราฟุ่มเฟือยเลยทีเดียว

เหยาเย่ปิดไฟในห้อง แล้วจุดเทียนเล่มสีแดงขึ้นมาหนึ่งเล่ม

แสงเทียนที่สาดส่องลงมา ยิ่งขับให้ผิวพรรณของเธอขาวผ่องราวกับหยกเนื้อดี ดวงตาคู่สวยหวานหยาดเยิ้ม งดงามจนหาที่ติไม่ได้

"จื้อหย่วน ลองชิมฝีมือฉันดูสิคะว่าเป็นยังไงบ้าง" เหยาเย่คีบซี่โครงหมูชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของหลินจื้อหย่วน

บางทีอาจจะเป็นเพราะกลัวว่าชายคนรักจะไม่ถูกปากกับอาหารมื้อนี้ เธอจึงเอาแต่พูดพึมพำอธิบายไม่หยุด "เพราะวันนี้เป็นวันแรก ฉันมีหม้อแค่สองใบเอง เครื่องปรุงก็ยังเตรียมมาไม่ครบ ถ้าคุณรู้สึกว่ารสชาติมันไม่ค่อยดี..."

"อร่อยมาก อร่อยมากจริงๆ ครับ" หลินจื้อหย่วนใช้การกระทำเป็นคำตอบให้กับเธอ

เขาแทะซี่โครงหมูจนหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็คีบปลาดาบน้ำแดงเข้าปากอีกหนึ่งคำ แล้วพยักหน้ารัวๆ "อืม รสชาตินี้แหละใช่เลย"

เมื่อเห็นท่าทางกินอย่างตะกละตะกลามของชายคนรัก ความกังวลในใจของเหยาเย่ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น รอยยิ้มอันงดงามปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออีกครั้ง

"ชนแก้วค่ะ!"

แก้วใสสองใบกระทบกันเบาๆ กลางอากาศ เกิดเป็นเสียงดังกังวานใส

โลกภายนอกจะวุ่นวายพลิกฟ้าคว่ำดินอย่างไรก็ช่าง แต่ที่นี่คือที่พักพิงอันแสนอบอุ่นและปลอดภัยสำหรับพวกเขา

หลังจากกินข้าวเสร็จ หลินจื้อหย่วนอาสาจะช่วยเหยาเย่เก็บกวาดโต๊ะอาหาร แต่กลับถูกเหยาเย่ปฏิเสธเสียงแข็ง "คุณนั่งอยู่เฉยๆ เถอะค่ะ ผู้ชายที่ไหนเขามาทำงานบ้านแบบนี้กัน"

หลินจื้อหย่วนจึงต้องนั่งทำตัวเป็นคุณชายอยู่บนเตียง มองดูเหยาเย่สาละวนวุ่นวายอยู่กับการทำความสะอาดในห้องครัว

เหยาเย่ทำงานคล่องแคล่วว่องไวมาก ไม่นานเธอก็ล้างจานเสร็จ และต้มน้ำร้อนกาน้ำใหญ่ไว้ให้หนึ่งกา

เหยาเย่ยกกะละมังน้ำร้อนเข้ามาวางไว้ที่แทบเท้าของหลินจื้อหย่วน "ถอดถุงเท้าออกสิคะ จะได้แช่เท้าหน่อย"

หลินจื้อหย่วนไม่เคยได้รับการปรนนิบัติเอาใจใส่แบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งสติ เหยาเย่ก็จัดการถอดถุงเท้าของหลินจื้อหย่วนออกอย่างรวดเร็ว แล้วจับเท้าของเขาจุ่มลงไปในน้ำร้อนทันที

มือน้อยๆ ที่นุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูกทั้งสองข้าง เริ่มลงมือล้างเท้าให้หลินจื้อหย่วนอย่างนุ่มนวล

หลินจื้อหย่วนรู้สึกเกรงใจมาก เขาพยายามจะดึงเท้ากลับมาล้างเองหลายครั้ง แต่ก็ถูกเหยาเย่ห้ามเอาไว้ทุกครั้ง

คุณนั่งอยู่เฉยๆ นั่นแหละค่ะ ฉันเต็มใจล้างเท้าให้คุณนะ งานแบบนี้มันเป็นหน้าที่ของผู้หญิงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ

หลินจื้อหย่วนหลับตาลงด้วยความรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

ในยุคสมัยที่ไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีอินเทอร์เน็ต และการคมนาคมไม่สะดวกสบาย แต่กลับมีผู้หญิงที่แสนดีและเพียบพร้อมไปด้วยความเป็นแม่บ้านแม่เรือนอยู่เคียงข้างกายแบบนี้ช่างดีเหลือเกิน